288 - Φωνὴ ἀπελπισίας

Παττακός(1968) καὶ Παπαδόπουλος(1971)

ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας

288 -  Φωνὴ ἀπελπισίας

Ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας πιέζομα ἀφόρητα ἀπὸ τοὺς νέους ἕλληνες ἐπιστήμονες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐκπέμψω ἕνα ἠχηρὸ SOS ἀπὸ τὸ κατάστρωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ σκάφους ποὺ βυθίζεται αὔτανδρo. Μοῦ γράφουν ἀπεγνωσμένα ἕλληνες συνάδελφοι ἀπὸ τὰ πολλὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας ὅπου ἔχουν εὕρει καταφύγιο, ὅτι  ἀπὸ τὸ 2009 ἔχουν μεταναστεύσει 250 χιλιάδες παραγωγικῶν ἡλικιῶν στὴν Δύση καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ γίνουν οἱ σύγχρονοι περιπλανώμενοι ἑβραῖοι.

            Ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ εἶναι ἀνερμάτιστη. Καὶ ὅμως ὑπάρχει μία σταθερὴ γεωγραφία ἀνὰ τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τὸ Αἰγαῖο. Ἡ τελευταία προσφυγικὴ κρίση μᾶς τὴν ὑπενθύμισε. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεροποιηθῇ ἕνας πολιτικὸς ὀργανισμὸς κατέχοντας μόνον τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Σύνορο ποὺ νὰ πληγώνῃ τὸ Αἰγαῖο, σκίζοντάς το κατὰ μῆκος του, ἀπεδείχθη κάθε φορὰ καταστροφικό.

            Ῥούμελη καὶ Ἀνατολία, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία, ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τροίας οἱ δύο πνεύμονες ζωῆς, μὲ τὸ Αἰγαῖο ὡς τραχεῖα νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναπνοή. Μὲ πληγωμένη τὴν τραχεῖα ἡ Ἑλλὰς ὅπως καὶ ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἡρεμήσουν. Στὸ παρελθὸν οἱ αὐτοκρατορίες ἐξησφάλιζαν τὴν ἑνότητα καὶ συνεπῶς τὴν εὐημερία τοῦ ὀργανισμοῦ. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ μόνη λύση παραμένει ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, ὅραμα τοῦ Βενιζέλου καὶ πολλῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καὶ τουρκικῶν κυβερνήσεων.

            Τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν πρέπει νὰ ξεπεράσουν τὴν δυσπιστία γιὰ τὶς προθέσεις τοῦ γείτονος καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ ἐπαναστατικὴ νοοτροπία, πέραν τῆς συνεργασίας, σὲ μία οὐσιατικὴ ἕνωση, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὰ μέχρι σήμερα ἄλυτα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ προσφυγικοῦ θὰ ἠμπορέσουν νὰ εὕρουν τὴν πρέπουσα λύση.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη  εὑρίσκεται σὲ βαθιὰ κρίση καὶ μία ἐνδεχομένη διάλυσή της θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους. Χωρὶς ἡνωμένο Αἰγαῖο ὑπὸ τὴν ὀμπρέλα τοῦ ΝΑΤΟ, κινδυνεύουν καὶ οἱ δύο ὄχθες, μαζὶ καὶ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσέλθουν σὲ μία περίοδο ἀποσταθεροποιήσεως ἕως καὶ διαμελισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Μαρτίου 2016

267 – Πούτιν καὶ Τοῦρκοι στρατηγοί

267 – Πούτιν καὶ Τοῦρκοι στρατηγοί

Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, μὲ τὸν Μεγάλο Πέτρο, ἔμμονη ἰδέα τῆς Ῥωσίας ἦταν ἡ κάθοδος στὸ Αἰγαῖο. Ἡ ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία μετετράπη σὲ ὀρθοδοξισμό, στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς τῆς ἀχανοῦς ῥωσικῆς γῆς. Μὲ συνεχεῖς πολέμους κατὰ τῆς  παρακμάζουσας Ὀθωμανίας, ἠθέλησαν νὰ προσεταιρισθοῦν τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων ποὺ ὡς ἀριστοκράτες φαναριῶτες συγκυβερνοῦσαν μὲ τὸν Σουλτᾶνο στὴν Κωνσταντινούπολη. Πρὸς τὸ τέλος τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος ἡ Γερμανίδα Μεγάλη Αἰκατερίνη ἐτοίμαζε ῥωμαίϊκο θρόνο στὴν Πόλη γιὰ τὴν φαναριώτικη τάξη.

Ὀλίγον ἀργότερα ὅμως, ἡ παρέμβαση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς θαλασσοκρατίας ἀνέκοψε τὴν ῥωσικὴ κάθοδο μὲ ἀπόσχιση ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἑνὸς Κοσσυφοπεδίου ἤ Κουβέϊτ ποὺ τὸ ὠνόμασε Ἑλλάς, ἐνδύοντας τοὺς κλέφτες τῆς Πελοποννήσου μὲ χιτῶνες καὶ περικεφαλαῖες. Οἱ φαναριῶτες παρέμειναν στὴν Πόλη μετατρέποντας σταδιακὰ τὴν Ὀθωμανία σὲ ἑλληνορωμαϊκή αὐτοκρατορία ἀλλὰ ἀντιμετωπίζοντας τὸν αὐξάνοντα ἐθνικισμὸ τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὴν Φραγκιά, ποὺ κατέληξε στὸ βενιζελικὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος καὶ τὸν ξεριζωμὸ τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ἤδη ὅμως, μετὰ τὸ 1856 καὶ τὴν ἧττα της στὸν Κριμαϊκὸ πόλεμο, ἡ Ῥωσία ἐγύρισε τὴν πλάτη της στὴν Ἀθήνα καὶ ἐστράφη στοὺς ὁμογλώσσους καὶ ὁμοθρήσκους της Βουλγάρους καὶ μετὰ τὴν πτώση τῆς Ὀθωμανίας στὸ νεοσύστατο τουρκικὸ κράτος καὶ τὸν τριτοκοσμικὸ φασιστὴ Μουσταφᾶ Κεμάλ.

Παρὰ ταῦτα, ἡ Δύση, μετὰ τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τὴν ἧττα τοῦ γερμανικοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ποὺ ἦταν ἰδεολογικὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν Ἄγκυρα, ὁ τουρκικὸς στρατὸς ἐπέρασε ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῶν Ἀμερικανῶν, μαζὶ μὲ τὰ ὑπολείμματα τοῦ πατριαρχικοῦ Φαναρίου, ὑπερασπίζοντας τὸ ἀντικομμουνιστικὸ φράγμα τοῦ δόγματος Τροῦμαν ποὺ ἔφραζε καὶ πάλι τὸν δρόμο πρὸς τὸ Αἰγαῖο τῶν Ῥώσων.

                                                                                                                                              

Μετὰ ὅμως τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ καὶ τὴν ἄνοδο τὸ 2000, στὴν Μόσχα τοῦ Πούτιν, τοῦ νέου Μεγάλου Πέτρου τοῦ Ὀρθοδοξισμοῦ, τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμὴ ποὺ τὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο κατεποντίζετο, μὲ τὸν Σημίτη, σὲ ἀποικία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, οἱ Τοῦρκοι στρατηγοὶ ἀπὸ Ἀμερικανόφιλοι ἐστράφησαν καὶ πάλι στοὺς Ῥώσους, ἐνθυμούμενοι τὸν εὐεργέτη τους Ἀτατούρκ, πόσο μᾶλλον ποὺ ἀπὸ τὸ 2003, τὴν ἐξουσία εἶχε καταλάβει ὁ ἰσλαμιστὴς ὀπαδὸς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων, Ἔρντογὰν ποὺ ἐξαπέλυσε φοβερὲς διώξεις κατὰ τοῦ κεμαλικοῦ στρατοῦ.

Ὡς συνήθως ἡ γραικυλικὴ Ἑλλὰς δὲν ἠννόησε τὴν οὐσία τοῦ γεωπολιτικοῦ παιγνίου. Ἐπειδὴ ἐφοβεῖτο, καὶ μὲ τὸ δίκαιό της, τὸν ἐπεκτατικὸ ἐθνικισμὸ τῶν στρατηγῶν, ἔστρεψε, μὲ ὑποκίνηση τοῦ Πατριαρχείου, τὶς ἐλπίδες της στὸν διπλοπρόσωπο ἀντικεμαλικὸ καὶ θρησκευτικὰ φαινομενικὰ μετριοπαθῆ Ἔρντογαν καὶ ἐχειροκρότει τὴν καταστολὴ τῶν κεμαλικῶν στρατηγῶν. Ἐγὼ δέ, ὑποστηρίζοντας σταθερὰ τὸν σούφη Φετουλλὰχ Γκυλέν, ποὺ συνειργάσθη ἐπὶ δέκα χρόνια μὲ τὸν Ἔρντογαν μὲ σκοπό, ὡς πέμπτη φάλαγγα νὰ τὸν ἀνατρέψῃ μακροπροθέσμως, προωθοῦσα στὸ πλευρὸ τοῦ Τούρκου πρωθυπουργοῦ, τὸν πρώην φοιτητή μου, τὸν Νταβούτογλου ποὺ ἐφαίνετο νὰ ἠκολούθη τὴν γεωπολιτκή μου θεωρία.

Ὅταν, μετὰ τὸ 2013, ὁ Ἔρντογὰν ἀπεκάλυψε τὸ πραγματικό του πρόσωπο φανατικοῦ ἰσλαμιστοῦ, ἡ γεωπολιτικὴ σκακιέρα διεμορφώθη ὡς ἑξῆς: Ἡ θαλασσία ἀγγλοσαξωνικὴ δύναμις ἀπέφασισε τὴν πτώση τοῦ Ἔρντογὰν καὶ τὴν πιθανὴ ἐπάνοδο ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ στὴν Τουρκία τοῦ ἰμάμη Γκυλέν, ὁ δὲ Πούτιν ἐβασίσθη στὸν τουρκικὸ στρατὸ γιὰ νὰ ἀποκαθηλώσῃ τὸν Ἔρντογαν καὶ κατόπιν ἐπανόδου τοῦ στρατοῦ στὴν ἐξουσία νὰ ἐπανακινήσῃ τὴν κάθοδό του στὸ Αἰγαῖο.

Οἱ φροῦδες ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων γιὰ στενὴ συμμαχία μὲ τὴν Μόσχα κατὰ τῆς Ἀγκύρας, ὡς συνήθως προέρχονται ἀπὸ τὴν γεωπολιτική τους ἀνωριμότητα καὶ τὸν ἀρρωστημένο ἀντιτουρκισμό τους. Γιὰ νὰ εἰσέλθῃ ὁ Πούτιν στὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ ἐξουδετερώσῃ τὸ ἀγγλοσαξωνικὸ σχέδιο ἑλληνοτουρκικοῦ φράγματος στρεφομένου ἐναντίον του καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ τὸν ἀντιστρέψῃ κατὰ τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Αὐτὸ ποὺ μετρᾷ πρωτίστως δὲν εἶναι ἡ ἀλαζὼν Ἑλλαδίτσα μὲ τὶς ὑπερφίαλες φιλοδοξίες της, ἀλλὰ ἡ μεγάλη Τουρκία, ἐπισήμως μία ἀπὸ τὶς 20 πιὸ ἀνεπτυγμένες χῶρες τοῦ πλανήτου.

Ἡ μελλοντικὴ παρουσία τῆς Ῥωσίας στὴν Κωνσταντινούπολη ὡς στενῆς συμμάχου τῆς Τουρκίας, ἐὰν ἐπιτύχῃ τὸ σχέδιο κατατρομοκρατήσεως τοῦ Ἔρντογαν κατόπιν τοῦ φοβεροῦ του σφάλματος κατεδαφίσεως τοῦ ῥωσικοῦ πολεμικοῦ ἀεροσκάφους, καὶ ἐπανόδου στὴν ἐξουσία τοῦ φιλορωσικοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ, θὰ συνδυασθῇ μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῆς ῥωσικῆς Ὀρθοδοξίας στὸ Φανάρι καὶ τὴν ἐπάνοδο στὸ ὀρθόδοξο θρήσκευμα τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ποὺ θὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ τίποτα παραπάνω γι’ αὐτούς. Τότε ὁ Πούτιν θὰ προσπαθήσῃ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴς ἑλληνοτουρκικὴ ἕνωση ὑπὸ ῥωσικὴ προστασία, μὲ τὴν Κύπρο ὡς ἀστέρι τῆς συνομοσπονδίας.

Φυσικά, οἱ Ἀμερικανοὶ θὰ ἀντιδράσουν στὴν ἀντιστροφὴ τοῦ σχεδίου τους ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, μὲ στόχο τὴν κάθοδο τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο, καὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ ματαιώσουν τὸ ῥωσικὸ σχεδίο. Συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προβλέψουμε ποία ἀπὸ τὴν Ῥωσία ἤ τὴν Ἀμερικὴ θὰ ἀναδειχθῆ νικήτρια, πόσῳ μᾶλλον ποὺ ὁ συνεχὴς συμβιβασμὸς τύπου Νέας Γιάλτας εἶναι ἐπιβεβλημένος γιὰ νὰ ἑδραιωθῆ ἡ ἀμεριανικορωσικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας, στὴν τελευταία φάση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου, γύρω στὸ 2030, τῆς τελικῆς πυρηνικῆς μάχης, μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Ἰρὰν καὶ τοῦ Ἰσραἠλ, κατὰ τῆς Κίνας. Συνεπῶς, ἡ ἀνάσταση τοῦ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ, τοῦ αὐτοκράτορος Ἰωάννη Βατάτζη δύναται νὰ πάρῃ ῥωσικὴ μορφή. Ἐκτὸς καὶ ἕνα θαῦμα ἀνυψώσῃ στὴν Ἀθήνα ἥρωα πουτινικοῦ διαμετρήματος.

Δημήτρης Κιτσίκης                18 Δεκεμβρίου 2015                                                       

245- Τὸ Ξανθὸ Γένος τοῦ Βορρᾶ καὶ ἡ ῥωσικὴ ἀχαριστία

245- Τὸ Ξανθὸ Γένος τοῦ Βορρᾶ καὶ ἡ ῥωσικὴ ἀχαριστία

Ἐξ ὁρισμοῦ ἡ Μεγάλη Δύναμις δὲν δύναται νὰ ἔχῃ φίλους παρὰ μόνον συμφέροντα. Τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ῥωσία τοῦ Λένιν καὶ ἡ Κίνα τοῦ Μάο διεξήγαγαν ἐπαναστατικὸ ἀγῶνα ὑπῆρχε τοὐλάχιστον γνησία ἀλληλεγγύη μὲ τοὺς κομμουνιστὲς συντρόφους τῆς ὑφηλίου. Σήμερα οἱ δύο αὐτὲς χῶρες ἀκολουθοῦν ὅπως καὶ οἱ ἄλλες Μεγάλες Δυνάμεις τὴν ἰμπεριαλιστικὴ ὁδό. Σὲ ὑπολογίζουν ἐὰν ἔχῃς καὶ προσφέρῃς χρήματα. Σοῦ δίδουν ἐὰν δίδῃς.  

Ὅμως, ἡ Ῥωσία, τὸ ξανθὸ γένος τοῦ Βορρᾶ, ἡ μεγάλη κόρη τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ἡ ἀπαραίτητη σύμμαχος τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴν περικύκλωση τῆς Τουρκίας. Μαζὶ μὲ τοὺς ὑπολοίπους Σλαύους ὀρθοδόξους παρουσιάζεται ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν δίκοπο μαχαίρι. Ἡ κόρη προσεπάθησε στὸ παρελθὸν καὶ θὰ προσπαθήσῃ στὸ μέλλον νὰ καταβροχθίσῃ τὴν μητέρα.

Γιατί ὅμως χρειάζεται περικύκλωση τῆς Τουρκίας μὲ στόχο τὴν ἀπόσχιση τῶν Κούρδων καὶ τῶν μὴ ἀλεβηδικῶν ἐδαφῶν της; Διότι ἡ σημερινὴ Τουρκία περιλαμβάνει μονίμους ἐχθροὺς τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων καὶ πρωτίστως τῶν σουννιτῶν Ἰσλαμιστῶν.  Ὁ σουννιτικὸς ἰσλαμισμός, ξένος πρὸς τὸν τουρκισμό (παρὰ τὴν συστηματικὴ σύγχυση ποὺ κάνει ὁ Γραικύλος μεταξὺ Τούρκου καὶ ἀκραίου μουσουλμάνου) εἶναι τυπικὸ προϊὸν τῆς καπιταλιστικῆς περιόδου. Γιὰ νὰ τὸν ἀντιστρατευθῇ χρησιμοποιεῖ τὰ ὅπλα του. Μετατρέπει τὸ Ἰσλὰμ σὲ πολιτικὴ ἰδεολογία. Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς Οὐασιγκτῶνος ἤνοιξαν τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου. Ἐὰν ὁ ἰσλαμισμὸς ἠπείλη μόνον τὴν Δύση, θὰ ἦτο εὐπρόσδεκτος σύμμαχός μας. Ἀλλὰ ἀπειλεῖ πλέον καὶ τὸ Αἰγαῖο.

Ἡ συμμαχία μὲ τοὺς Σλαύους, ὅπως καὶ μὲ τοὺς Κούρδους πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὴ διότι ἀπὸ φίλους ἐνδέχεται ἀφνιδίως νὰ μετατραποῦν σὲ ἐχθρούς. Κατὰ τὴν περίφημη προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, στὸν ΙΗ΄ αἰῶνα, οἱ Κοῦρδοι ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἕν τρίτον περίπου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς σημερινῆς Τουρκίας, καὶ δὲν ἔχουν καμμία πολιτιστικὴ συγγένεια μὲ τὸν κόσμο τοῦ Αἰγαίου, θὰ πᾶνε στὴν Κόκκινη Μηλιά, οἱ Ἀλεβῆδες ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ δεύτερο τρίτο αὐτοῦ τοῦ πληθυσμοῦ, θὰ βαπτισθοῦν χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι καί, τέλος, μετὰ ἀπὸ ἕναν πόλεμο, τὸ τελευταῖο τρίτο, αὐτὸ τῶν σουννιτῶν Ἰσλαμιστῶν τοῦ Ἔρντογαν, θὰ ἀποδεκατισθῇ.

Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ὑπερισχύσουν μονίμως οἱ  κοινὲς ῥίζες τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ἡ Ῥωσία νὰ ἀναγνωρίσῃ μιὰ γιὰ πάντα, τὰ πνευματικὰ πρωτεῖα τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Τὰ ἑλληνικὰ πρέπει νὰ διδάσκονται ὑποχρεωτικὰ σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδοξες σλαυϊκὲς χῶρες ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς κατοίκους. Ὀρθοδοξία χωρὶς τὴν μεγάλη σλαυϊκὴ συμβολὴ γλωσσῶν καὶ κουλτούρας δὲν νοεῖται, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ μὴν ἀμφισβητηθῇ ποτὲ πλέον τὸ ἑλληνικὸ πρωτεῖο.

Ἐπειδὴ ὅμως, ὅπως ἐπανειλημμένως ἀπεδείχθη στὸ παρελθόν, καὶ συγκεκριμένα μὲ τὸ σχέδιο ἀναβιώσεως τοῦ Βυζαντίου στὴν Πόλη ἀπὸ τὴν Αἰκατερίνη τὴν Μεγάλη, τυπικὰ ὡς ἑλληνικὸ κράτος, στὴν οὐσία ὅμως ὡς ῥωσικὸ προτεκτορᾶτο, ἤ καὶ σήμερα ὅταν ὁ Πούτιν ἀποφεύγει νὰ κάμη χρήση τῆς προσωπικότητος τοῦ Καποδίστρια γιὰ νὰ ὑπογραμμίσῃ ὅτι μία ἐνδεχομένη ἐπάνοδος τοῦ ῥωσικοῦ κόμματος στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση θὰ σημάνῃ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα τῶν πρωτείων τῶν Ἀθηνῶν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπιλέξουμε καὶ πάλι ὡς γεωπολιτικὸ ἑταῖρο τὸν Ἀγγλοσάξωνα ποὺ ναὶ μὲν μᾶς κρατᾷ τὸ κεφάλι κάτω ἀλλὰ τοὐλάχιστον δὲν βάζει σὲ κίνδυνο τὴς ἐπιβίωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ κρατᾷ σὲ ἀπόσταση τὸ Φανάρι ἀπὸ τὴν Μόσχα, ὡς Τρίτη Ῥώμη.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ ἀπογοητευόμεθα. Ὅπως καὶ τὸ μικρὸ Ἰσραὴλ ἐπεβλήθη ἐπὶ τῆς Μεγάλης Δυνάμεως τῶν ΗΠΑ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς Πανέλληνος ἥρωος, ποὺ θὰ ἐπιβληθῇ ὡς μονάρχης ἐπὶ τῶν ἐθνικιστικῶν μύθων τῶν Γραικύλων μὲ μίαν ἄκρως συνθετικὴ καὶ πολύπλευρη πολιτικὴ ποὺ ἀρχικὰ μόνον αὐτὸς θὰ γνωρίζῃ, μὲ τὴν τακτικὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου πού «ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή» (Ἴων Δραγούμης, Ὅσοι ζωντανοί, 1911), θὰ ὑποχρεώσουμε τοὺς Ῥώσους μέσῳ ὠσμώσεως, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τοὺς Τούρκους, νὰ ἐξελληνισθοῦν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 5 Ὀκτωβρίου 2015

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὅταν στὴν δεκαετία τοῦ 1970 ἀνέπτυξα, ὡς καθηγητὴς γεωπολιτικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, τὴν θεωρία μου ποὺ ὠνόμασα «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο, Ἐνδιάμεση Περιοχή, στὴν Βικιπαίδεια), ἐλάχιστοι στὸν κόσμο ἐκατάλαβαν τὴν σημασία της. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῆς Δύσεως καὶ κομμουνιστικῆς Ἀνατολῆς  ὅπου ἡ ἰδεολογία ἔπαιζε ἀπόλυτο μανιχαϊστικὸ ῥόλο καὶ ὅπου οἱ πολιτισμοὶ ὑπάγοντο στὸ ἰδεολογικὸ μοντέλο (π.χ. ἡ κομμουνιστικὴ Ῥουμανία, μαζί μὲ τὴν Μογγολία ὑπάγοντο στὴν Ἀνατολὴ ἐπειδὴ ἦσαν κομμουνιστικές, ἐνῷ ἐγὼ μὲ τὴν θεωρία μου κατέτασα, ἀσχέτως πολιτικοῦ συστήματος, τὴν Ῥουμανία στὴν πολιτισμικὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ τὴν Μογγολία στὴν πολιτισμικὴ Ἀνατολή). Ἡ μόνη γεωπολιτικὴ θεωρία ποὺ εἶχε χρησιμοποιηθῇ μέχρι τότε ἦταν αὐτὴ τοῦ Μακίντερ καὶ τοῦ Χαουσχόφερ περὶ συγκρούσεως ἠπειρωτισμοῦ καὶ θαλασσοκρατίας, ἄν καὶ αὐτὴ ἀκόμη εἶχε παραμερισθῆ ὡς αἰτία τοῦ ἐπεκτατισμοῦ τοῦ Γ΄Ῥάϊχ.

Ὅταν τὸ 1989 κατέρρευσε τὸ ἀνατολικὸ ἰδεολογικὸ σκέλος τοῦ διπόλου Ἀνατολή-Δύση, ἡ γεωπολιτικὴ ἐπανῆλθε στὸ προσκήνιο καὶ ἡ πολιτισμικὴ θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἤρχισε νὰ γίνεται γνωστή, ἐνῷ στὴν δεκαετία τοῦ 1990 ἐχρησιμοποιήθη μάλιστα ἀπὸ ἕναν Ἀμερικανὸ καθηγητή, τὸν Σαμουὴλ Χάντινγκτον, ποὺ τὴν παρεμόρφωσε γιὰ νὰ τὴν κάνῃ ὅπλο τοῦ ἀμερικανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, ὑπὸ τὴν ὀνομασία «σύγκρουση πολιτισμῶν» (βλέπε τὸ ἀντίστοιχο ἀγγλικὸ ἄρθρο, “clash of civilizations” τῆς Βικιπαιδείας). Ὅταν τὸ 1999, ξεκίνησε στὴν Γιουγκοσλαυΐα ὁ «πλανητικὸς πόλεμος» (ἰδική μου ἔκφραση) ποὺ διανύουμε σήμερα (πέραν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τοῦ ψυχροῦ πολέμου), ἡ θεωρία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἐπῆρε ὅλο καὶ περισσότερη σημασία, ὡς πεδίο πλανητικῆς συγκρούσεως Κίνας-ΗΠΑ, Εὐρώπης-Ῥωσίας, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ἡ Κίνα, ἐνοχλημένη, νὰ ἐπέμβη τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2015, καὶ νὰ ἐξαφανίσῃ στὸ λῆμμα Ἐνδιάμεση Περιοχή, τῆς Βικιπαιδείας, τὸ ἀντίστοιχο ἄρθρο στὰ κινεζικὰ ποὺ ἦταν ἀναρτημένο ἀπὸ χρόνια, ὅταν ἡ θεωρία μου εἶχε γίνη γνωστὴ στὴν Κίνα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διδασκαλίας μου στὸ πανεπιστήμιο Σοὺν Γιάτ-σὲν τῆς Καντόνας (ἐνῷ ἐκράτει τὸ κινεζικὸ ἄρθρο στὸ λῆμμα "Δημήτρης Κιτσίκης" τῆς Βικιπαιδείας).

Πράγματι, ἡ Κίνα, μὲ τὴν ἀνακατασκευὴ τὴς νέας Ὁδοῦ τῆς Μετάξης (ποὺ οἱ Ἕλληνες φιλόλογοι ἀποκαλοῦν βαρβαριστί, «Δρόμο τοῦ Μεταξιοῦ»!) ἡ ὁποία καταλήγει στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, προσπαθεῖ μέσῳ τοῦ λιμένος τοῦ Πειραιῶς, διὰ τῶν ἐγκαταστάσεων τῆς κινεζικῆς Κόσκο, νὰ εἰσβάλῃ καὶ νὰ κατακτήσῃ οἰκονομικὰ τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, μέσῳ τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Πειραιῶς-Βερολίνου, θυμίζοντας ἔντονα τὴν δράση τῶν  δυτικῶν ἰμπεριαλιστικῶν Δυνάμεων πρὸ τοῦ πολέμου τοῦ 1914, μὲ τὴν ἐπέκταση τοῦ σιδηροδρόμου Βερολίνου-Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τὴν Βαγδάτη, ἄν καὶ σήμερα πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Κίνα θέλει νὰ ἀγνοῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνήκει στὴν Δύση ἀλλὰ στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ ἀγωνίζεται νὰ πείσῃ τὴν Ἀθήνα νὰ παραμείνῃ στὸ εὐρὼ καὶ τὴν ΕΕ γιὰ νὰ χρησιμοπόιηθῇ ἡ χώρα μας ὡς διάδρομο κινεζικῆς οἰκονομικῆς διεισδύσεως στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη.

Παρὰ ταῦτα, σήμερα ἡ πραγματικότης τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὡς κέντρο τῆς πλανητικῆς γεωπολιτικῆς, καὶ τὸ Αἰγαῖο ὡς κέντρο τοῦ κέντρου, δίδει στὸν  ἑλληνικὸ χῶρο, καὶ δικαίως, ἀπὸ γεωπολιτικῆς ἀπόψεως, τὴν σημασία ποὺ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια εἶχε στὸ παγκόσμιο πολιτισμικὸ ἐπίπεδο. Ὁ Εὐρασιανισμὸς τοῦ Ντούγκιν, ὅπως καὶ τὸ Heartland τοῦ Μακίντερ εἶναι ξεπερασμένες γεωπολιτικὲς ἔννοιες σὲ σύγκριση μὲ τὴν ὑπερτάτη πραγματικότητα τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. ΗΠΑ, Γερμανικὴ Εὐρώπη, Ῥωσία, Κίνα συγκρούονται στὸ Αἰγαῖο, καὶ ὄχι στὸν Ἀτλαντικὸ ἤ τὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανό, οὔτε κἄν σὲ ὁλόκληρη τὴν Μεσόγειο. Ἐδῶ στὸ Αἰγαῖο, στὸ σταυροδρόμι τῆς ὁριζοντίου συμβολῆς τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου καὶ τῆς καθέτου συμβολῆς τοῦ θαλασσίου διαύλου Εὐξείνου Πόντου-Στενῶν-Κρήτης, θὰ κριθῇ τελικὰ ἡ ἔκβαση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἑλλάς, ὡς ἀποτυχημένο κράτος (failed state) ἀπὸ τῆς 25ης Μαρτίου 1821, γιὰ νὰ μὴν διαμελισθῇ ὅπως τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη, θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ οἰκοδομήσῃ μία ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία μὲ στήριξη τοῦ Ἰσραήλ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Ἰουλίου 2015

78 - Ἡ Οὐκρανία ἀποδεικνύει για τρίτη φορὰ τὴν ὀρθότητα τῆς Κιτσικικῆς θεωρίας περὶ Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

78 - Ἡ Οὐκρανία ἀποδεικνύει για τρίτη φορὰ τὴν ὀρθότητα

τῆς Κιτσικικῆς θεωρίας περὶ Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

Τὴν δεκαετία τοῦ 1960, ὅταν οἰκοδομοῦσα τὴν θεωρία μου περὶ Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἐδίδασκα ὅτι ἡ ἀπόδειξη τῆς ὀρθότητος τῶν συνόρων τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς θὰ προήρχετο ἀπὸ τὴν μελλοντικὴ ἀπόσχιση, στὰ ἀνατολικὰ ὅπως καὶ στὰ δυτικὰ σύνορα τῆς τρίτης αὐτῆς πολιτισμικῆς περιοχῆς (ποὺ ἀποκαλοῦσα τὸν τρίτο πολιτισμικὸ πλανήτη, μεταξὺ τοῦ πλανήτου Ἀνατολὴ καὶ τοῦ πλανήτου Δύση) ἐδαφῶν ποὺ ἀνῆκαν ἀπὸ θρησκευτικοπολιτισμικῆς σκοπιᾶς εἴτε στὴν Δύση εἴτε στὴν Ἀνατολὴ, ἐφ'ὅσον ὥριζα τὴν Δύση ὡς κυρίως καθολικο-προτεσταντικὴ καὶ τὴν Ἀνατολὴ ὡς κυρίως ἰνδουϊστικὴ καὶ βουδδιστική, ἐνῷ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ἦταν κυρίως χριστιανωρθοδοξο-ισλαμική.

Πράγματι, τὸ 1971, ἡ ἀνατολικὴ ἐπαρχία τοῦ Πακιστάν, ἄν καὶ ἐπισήμως μουσουλμανική, ὅπως ἡ Μαλαισία καὶ ἡ Ἰνδονησία, ἀλλὰ μὲ σφοδρὸ ἄρωμα ἰνδουϊσμοῦ, ἀπεσχίσθη καὶ ἵδρυσε τὸ κράτος τοῦ Μπανγκλαντὲς ἤ Ἀνατολικὴ Βεγγάλη, διότι τὸ ἀνατολικὸ πολιτισμικὸ σύνορο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἦταν ὁ Ἰνδὸς ποταμός.

Στὴν δεκαετία τοῦ 1990, οἱ δυτικὲς δημοκρατίες τῆς Γιουγκοσλαυΐας, Σλοβενία καὶ Κροατία, ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὴν Γιουγκοσλαυΐα ἐπειδὴ ἦσαν ῥωμαιοκαθολικὲς καὶ τὰ δυτικὰ πολιτισμικὰ σύνορα τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἔκοβαν ἀπὸ νότο πρὸς βορρᾶ τὴν ἀρτηρία  μεταξὺ Βελιγραδίου καὶ Ζάγκρεμπ.

Σήμερα, ἡ Οὐκρανία σείεται ὁλόκληρη καὶ τείνει νὰ κοπῇ στὰ δύο, ἀφήνοντας τὴν δυτικὴ Οὐκρανία ἡ ὁποία εἶναι οὐνιτικὴ καὶ ῥωμαιοκαθολική, νὰ ἐπανασυνδεθῇ μὲ τοὺς δυτικοὺς καθολικοὺς Σλαύους, ὅπως εἶναι οἱ Πολωνοὶ καὶ οἱ Κροάτες, καὶ τὴν ἀνατολικὴ Οὐκρανία ὡς ὀρθόδοξη, νὰ παραμείνῃ στὸν χῶρο τῶν ὀρθοδόξων Σλαύων τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρατήσῃ γιὰ πολὺ στὸ ἐσωτερικό της, χῶρες τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὄχι μόνον τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ τὴν Βουλγαρία καὶ τὴν Ῥουμανία. Ἡ ἑνότητα τῶν χωρῶν τοῦ Νότου, Ἑλλάδος μὲ Ἰταλία, Ἰσπανία καὶ Πορτογαλία ποὺ εὐαγγελίζεται ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσῃ γιὰ μεγάλο διάστημα, διότι αὐτὸ ποὺ πρωτεύει δὲν εἶναι ἡ παρεμφερὴς οἰκονομικὴ κατάστασή τους ἀλλὰ ὁ κοινὸς πολιτισμικὸς χῶρος. Ἰταλία,  Ἰσπανία, Πορτογαλία ἀνήκουν στὴν Δύση, ἀλλὰ ὄχι ἡ Ἑλλάς.

Τέλος, τὸ κέντρο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ὑπῆρξε πάντα τὸ Αἰγαῖο. Συνεπῶς, μὲ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἄλλο τρόπο, θέλοντας καὶ μή, οἱ δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐπανενωθοῦν, ὅπως αὐτὸ ὑπῆρξε ἡ πραγματικότης ἐπὶ χιλιάδες χρόνια. Αὐτὴ εἶναι ἡ νομοτέλεια, ὁ ντεντερμινισμός, ἡ αἰτιοκρατία τῆς ἱστορικῆς πορείας τοῦ χώρου. Ὅλα τὰ ἄλλα σενάρια εἶναι ἀνεδαφικά.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Δεκεμβρίου 2013