288 - Φωνὴ ἀπελπισίας

Παττακός(1968) καὶ Παπαδόπουλος(1971)

ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας

288 -  Φωνὴ ἀπελπισίας

Ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας πιέζομα ἀφόρητα ἀπὸ τοὺς νέους ἕλληνες ἐπιστήμονες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐκπέμψω ἕνα ἠχηρὸ SOS ἀπὸ τὸ κατάστρωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ σκάφους ποὺ βυθίζεται αὔτανδρo. Μοῦ γράφουν ἀπεγνωσμένα ἕλληνες συνάδελφοι ἀπὸ τὰ πολλὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας ὅπου ἔχουν εὕρει καταφύγιο, ὅτι  ἀπὸ τὸ 2009 ἔχουν μεταναστεύσει 250 χιλιάδες παραγωγικῶν ἡλικιῶν στὴν Δύση καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ γίνουν οἱ σύγχρονοι περιπλανώμενοι ἑβραῖοι.

            Ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ εἶναι ἀνερμάτιστη. Καὶ ὅμως ὑπάρχει μία σταθερὴ γεωγραφία ἀνὰ τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τὸ Αἰγαῖο. Ἡ τελευταία προσφυγικὴ κρίση μᾶς τὴν ὑπενθύμισε. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεροποιηθῇ ἕνας πολιτικὸς ὀργανισμὸς κατέχοντας μόνον τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Σύνορο ποὺ νὰ πληγώνῃ τὸ Αἰγαῖο, σκίζοντάς το κατὰ μῆκος του, ἀπεδείχθη κάθε φορὰ καταστροφικό.

            Ῥούμελη καὶ Ἀνατολία, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία, ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τροίας οἱ δύο πνεύμονες ζωῆς, μὲ τὸ Αἰγαῖο ὡς τραχεῖα νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναπνοή. Μὲ πληγωμένη τὴν τραχεῖα ἡ Ἑλλὰς ὅπως καὶ ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἡρεμήσουν. Στὸ παρελθὸν οἱ αὐτοκρατορίες ἐξησφάλιζαν τὴν ἑνότητα καὶ συνεπῶς τὴν εὐημερία τοῦ ὀργανισμοῦ. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ μόνη λύση παραμένει ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, ὅραμα τοῦ Βενιζέλου καὶ πολλῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καὶ τουρκικῶν κυβερνήσεων.

            Τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν πρέπει νὰ ξεπεράσουν τὴν δυσπιστία γιὰ τὶς προθέσεις τοῦ γείτονος καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ ἐπαναστατικὴ νοοτροπία, πέραν τῆς συνεργασίας, σὲ μία οὐσιατικὴ ἕνωση, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὰ μέχρι σήμερα ἄλυτα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ προσφυγικοῦ θὰ ἠμπορέσουν νὰ εὕρουν τὴν πρέπουσα λύση.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη  εὑρίσκεται σὲ βαθιὰ κρίση καὶ μία ἐνδεχομένη διάλυσή της θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους. Χωρὶς ἡνωμένο Αἰγαῖο ὑπὸ τὴν ὀμπρέλα τοῦ ΝΑΤΟ, κινδυνεύουν καὶ οἱ δύο ὄχθες, μαζὶ καὶ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσέλθουν σὲ μία περίοδο ἀποσταθεροποιήσεως ἕως καὶ διαμελισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Μαρτίου 2016

174 –Μετεμψύχωση: Ὁ Τσίπρας-Παπανδρέου καὶ ἡ ἐλπίδα τοῦ Ὀμπάμα

174 –Μετεμψύχωση: Ὁ Τσίπρας-Παπανδρέου καὶ ἡ ἐλπίδα τοῦ Ὀμπάμα

Μετὰ τὶς ἐκλογές τῆς 25^ης Ἰανουαρίου 2015, τὸ ἐπιθυμητὸ φιλοαμερικανικὸ πολιτικὸ δίδυμο Τσίπρα-ΓΑΠ, ἀντεκατεστάθη, λόγῳ μὴ εἰσόδου τοῦ ΓΑΠ στὴν Βουλή, μὲ τὸ ὀλιγώτερο ἐπιθυμητὸ φιλοαμερικανικὸ πολιτικὸ δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου καὶ αὐτὸ λόγῳ τοῦ ἀλόγου μίσους τοῦ κόσμου κατὰ τοῦ ΓΑΠ.

Ὁ μετριοπαθὴς σοσιαλδημοκράτης Ὀμπάμα ἔχει, εὐτυχῶς γιὰ τὸν Τσίπρα, δύο ἀκόμη χρόνια παραμονῆς του στὴν ἀμερικανικὴ προεδρικὴ πολυθρόνα, κατὰ τὰ ὁποῖα τὰ μαλλιὰ τοῦ ἀμερικανοῦ προέδρου θὰ δυνηθοῦν νὰ γίνουν τελείως λευκά, προτοῦ ἐμφανισθῇ ὁ κίνδυνος ἀναρριχήσεως ἑνὸς Ἀμερικανοῦ γερακίου τύπου John McCain. Ἐπίσης, ὁ ΓΑΠ, ποὺ δὲν τὰ ἔχει βάλει κάτω, θὰ ἀγωνισθῇ, μέσῳ τῶν ἐξωτερικῶν του δεσμῶν τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς, νὰ ἐπανέλθῃ στὸ ἑλληνικὸ προσκήνιο καὶ νὰ βοηθήσῃ ἐνδεχομένως τὸν Τσίπρα στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ φιλίας μὲ τοὺς γείτονές μας, Τουρκίας καὶ Ἰσραήλ, ἔναντι τοῦ ἐθνικιστοῦ Καμμένου, παρὰ τοῦ γεγονότος ὅτι καὶ ὁ ΓΑΠ καὶ ὁ Καμμένος θἀ  ἠδύναντο νὰ βοηθήσουν στὴν ἐπάνοδο τῆς Μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα, μὲ σύμφωνη γνώμη τῆς Ῥωσίας τοῦ Πούτιν.

Ἡ νέα Γιάλτα στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ποὺ ἔχει προτείνει ὁ παλαίμαχος Κίσσινγκερ, μεταξὺ ΗΠΑ καὶ Ῥωσίας καὶ συρρικνώσεως τοῦ Δ΄ Ῥάϊχ, διατηρῶντας ὅμως τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση μὲ ἀποδυναμωμένο εὐρώ, ὡς ἀπαραίτητη ἀσπίδα κατὰ τοῦ ῥωσικοῦ ἐπεκτατισμοῦ πρὸς Δυσμάς, θὰ καταστήσῃ τὴν Ἑλλάδα σημαντικὸ κομμάτι στὸ ἀμερικανικὸ ζατρίκιο.

Ἐὰν λοιπὸν ὅλα πᾶνε καλὰ καὶ ὁ Σύριζα παίξῃ σωστὰ τὸ ἀμερικανικὸ παιχνίδι, θὰ παραμείνῃ γιὰ καιρὸ στὴν ἐξουσία, ἴσως ὅσον καιρὸ παρέμεινε ἡ προηγούμενη ἐμφάνισή του ἐπὶ τῆς γῆς ὑπὸ μορφὴν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ὡς ἐντολοδόχου τῶν ΗΠΑ. Διαφορετικά, ἐὰν ὑποπέσῃ στὶς ἀρχικές του μαρξιστικές ἐμμονές, κινδυνεύει νὰ ἐξωστρακισθῇ εἰς τὸ Ὑπερπέραν ὅπως τὸ 1973 συνέβη μὲ τὸν Ἀλλιέντε, τὸν πρῶτο ἐκλεγμένο μαρξιστὴ πρόεδρο τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς καὶ νὰ ἀντικατασταθῇ μὲ ἕναν Ἕλληνα Πινοσέτ.

Φυσικὰ καὶ ἡ ἀνάλυση τοῦ ΚΚΕ ὡς πρὸς τὴν πραγματικὴ ὑφὴ τοῦ Σύριζα εἶναι πέρα γιὰ πέρα σωστή, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν δικαιολογεῖ τὴν παθητικὴ στάση τοῦ Κόμματος μὲ wait and see. Φυσικὰ καὶ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας τὴν προηγουμένη κοροϊδία τοῦ Ἀνδρέα, ὅταν ἐπαρουσιάζετο ὡς ἐαμίτης, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα, κατὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ὑπηρετοῦσε στὶς ἔνοπλες δυνάμεις τῶν ΗΠΑ. Ἄν καὶ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Σύριζα ἀποτελεῖται ἀπὸ πρώην μέλη καὶ συνοδοιπόρους τοῦ ΚΚΕ, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δικαιοῦται νὰ παρουσιάζεται ὡς συνεχιστὴς τοῦ ΕΑΜ. Γιὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ Συριζαῖοι νὰ τὸ ἰσχυρισθοῦν πρέπει ὄχι μόνον νὰ ἐναντιώνονται στὴν κυρία Μέρκελ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ποὺ εἶναι, ὑπὸ ἄλλη μορφή, συνέχεια τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης τοῦ Γ΄ Ῥάϊχ, νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὸ κατοχικὸ μάρκο-εὐρὼ (κάτι ποὺ ἐπιζητεῖ ἀκόμη καὶ τὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο τῆς Μαρὶν Λὲ Πέν) καὶ φυσικὰ νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὸ ἐπιθετικὸ ΝΑΤΟ ποὺ σκλαβώνει τὴν Οὐκρανία καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐναντιώνονται μὲ ἀστερίσκους στὸν οἰκονομικὸ ἀποκλεισμὸ τῆς Ῥωσίας.

Ὅσο γιὰ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ὁ πολιτικὸς ῥεαλισμὸς ἐπιβάλει νὰ γίνουν ὅλα αὐτὰ σταδιακὰ καὶ μὲ προσοχὴ γιὰ νὰ μὴν ξυπνήσῃ ὁ λύκος καὶ μᾶς καταβροχθίσῃ, τὸ ἔχουμε ἀκούσει κατὰ κόρον στὸ παρελθὸν καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν λαοπλάνο Ἀνδρέα Παπανδρέου. Τὸ διπλὸ παιχνίδι στὸ ζατρίκιο ἐπιτυγχάνεται μόνον σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ Ἔρντογαν στὴν Τουρκία, ποὺ τὸ ἔπαιξε μετριοπαθὴς ἰσλαμιστὴς ἀπὸ τὸ 2002 μέχρι τὸ 2013 ἕως ποὺ τὸ 2013 ἀπεκαλύφθη τζιχαδιστής!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Ἰανουαρίου 2015

154 - Ἡ πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου τὸν Νοέμβριο τοῦ 1989 ἐσηματοδότησε τὸ τέλος ἑνὸς πολιτισμοῦ

154 - Ἡ πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου τὸν Νοέμβριο τοῦ 1989 ἐσηματοδότησε τὸ τέλος ἑνὸς πολιτισμοῦ

Τώρα καὶ μερικὲς ἑβδομάδες ἀκούγονται οἱ ἀλαλαγμοὶ τῶν Βαρβάρων τῆς Δύσεως συνεπικουρουμένων τῶν βελασμάτων τῶν προβάτων τῆς παγκοσμίας στάνης, ἐνθουσιασμένων γιὰ τὴν τροφὴ ποὺ οἰκειοθελῶς προσέφεραν τοῦ ἑαυτοῦ των στὸν ἰμπεριαλιστικὸ λύκο, εἰκόνα τοῦ ὁποίου θὰ παραμείνη γιὰ πάντα τὸ φοβερὸ σκιάχτρο τοῦ διδύμου Λὲχ Βαλέσα-Μιχαὴλ Γκορμπατσόβ. Ἀκόμη καὶ ὁ πρόεδρος Πούτιν ἐδήλωσε ὅτι τείχη δὲν πρέπει νὰ άναγείρονται κατὰ τοῦ ἐχθροῦ διότι ὑποχρεωτικὰ θὰ κατεδαφισθοῦν μὲ ἐξαίρεση τὸ Σινικὸ τεῖχος.

Καὶ ὅμως, στὸν Ε΄αίῶνα μ.Χ. τὸ λίμες, δηλαδὴ τὸ ῥωμαϊκὸ τεῖχος ποὺ διέσχιζε στὴν μέση τῆς Εὐρώπης ἀπὸ Δυσμὰς πρὸς Ἀνατολάς, γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὸν ῥωμαϊκό (δηλαδὴ ἑλληνικό) πολιτισμὸ ἀπὸ τὴν γερμανικὴ βαρβαρότητα, κατέρρευσε στὸ δυτικό του τμῆμα, λόγῳ τῆς ῥωμαϊκῆς παρακμῆς (ὅπως καὶ τὸ τεῖχος τοῦ Βερολίνου κατέρρευσε λόγῳ Σοβιετικῆς παρακμῆς) ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῆς ὑπεροχῆς τῶν Βαρβάρων. Καὶ ἔκτοτε γιὰ χίλια χρόνια τὸ δυτικὸ τμῆμα τῆς Εὐρώπης ἐβυθίσθη σὲ ἀκατανόμαστη βαρβαρότητα, ὅπως σήμερα, μετὰ τὸ 1989, ὁ κόσμος βυθίζεται στὴν ἀκατανόμιστη ἀμερικανικὴ βαρβαρότητα.

Πράγματι, ἡ πτώση τοῦ Τείχους τὸ 1989, ἤνοιξε τὴν θύρα στὸν πλανητικὸ πόλεμο, τὸν πλέον αἱμοσταγῆ ὅλων τῶν προηγουμένων πολέμων παγκοσμίων ἀναμετρήσεων, ὁ ὁποῖος ξεκίνησε ἐπισήμως, στὴν καρδιὰ τὴς Εὐρώπης, στὶς 24 Μαρτίου 1999, μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ καὶ ποὺ θὰ λήξη γύρω στὸ 2030 μὲ ἕναν γενικευμένο πυρηνικὸ πόλεμο ποὺ θὰ ἐξαλείψη ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ πλανήτου. Ἐπειδὴ ἡ Οὐάσιγκτον ἐχρειάζετο ἕναν συμπαντικὸ ἐχθρό κατεσκεύασε ἐκ τοῦ μηδενὸς ἕναν ἐχθρὸ χωρὶς σύνορα, τὴν τζιχαδιστικὴ ἀπειλή, πρῶτα μὲ τὸν Μπὶν Λάντεν καὶ μετὰ μὲ τὸ χαλιφάτο τοῦ ISIS. Κάτι τέτοιο δὲν ἠδύνατο νὰ ἐπιτευχθῇ πρὸ τῆς πτώσεως τοῦ Τείχους ὅταν ὅλος ὁ πλανήτης εὐρίσκετο ἀκινητοποιημένος στὴν ἰσορροπία τοῦ τρόμου. Τὸ 1999 ἡ τότε Ἀμερικανίδα ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Μαγδαληνὴ Ὤλμπραϊτ εἶχε παρατηρήσει, ἐνῷ ἐβομβάρδιζε τὴν Γουγκοσλαυΐα: «Εἴχαμε τὸ ΝΑΤΟ καὶ μέχρι στιγμῆς ἀδυνατούσαμε νὰ δοκιμάσουμε τὴν ἀποτελεσματικότητα του [λόγῳ Ψυχροῦ Πολέμου] Τώρα ἠμποροῦμε», μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας.

Ἡ πτώση τοῦ Τείχους ἐπέτρεψε ἐπίσης τὴν ἐπανένωση τῆς Γερμανίας, τὴν μετάβαση τῆς Μέρκελ ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Γερμανία στὴν δυτικὴ πρωθυπουργία στὸ Βερολῖνο, τὴν ἐπανασύσταση τοῦ γερμανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ Τετάρτου Ῥάϊχ, γιὰ πολλοστὴ φορὰ μετὰ τὸν Μπίσμαρκ τὸ 1871 καὶ τὸν Χίτλερ τὸ 1933. Αὐτὸ ἐπανέφερε τὴν ἔντονη ἀντιδικία μεταξὺ τοῦ ἀγγλοαμερικανικοῦ μπλὸκ καὶ τοῦ γερμανικοῦ ἠπειρωτικοῦ μπλόκ.

Ἐπίσης ἡ πτώση τοῦ Τείχους ἀπελευθέρωσε τὸν καπιταλισμὸ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ σοσιαλισμοῦ ποὺ ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ καὶ εἶχε συνέπεια τὴν ἐπιδείνωση τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ τῆς μικροαστικῆς τάξεως. Τὸ πλέον ἁπτὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε ἡ ἐπάνοδος τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη τὸ 1989 ποὺ μετὰ τὴν ἧττα του τὸ 1945 εἶχε καταφύγει στὸν Τρίτο Κόσμο καὶ ποὺ ἔκτοτε ἀναπτύσσεται ῥαγδαία σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη ὡς  κυρία διαμαρτυρία κατὰ τῆς ἀνεξέλεγκτης καπιταλιστικῆς ἐκμεταλλεύσεως. Πρὶν ἀπὸ τὸ 1989, σύσσωμη ἡ ἀντικομμουνιστικὴ κοινὴ γνώμη στὴν Εὐρώπη ὑπεστήριζε τὸ ΝΑΤΟ. Σήμερα, ἡ μεγαλὴ πλειοψηφία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πληθυσμοῦ εἶναι κατὰ τοῦ ΝΑΤΟ.

Ἡ πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη συμφορὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Κ΄ αἰῶνος. Πρόκειται γιὰ ὁλικὴ ἐπιστροφὴ στὸν Μεσαίωνα. Συμβολικά, ὁ κύριος ὑπεύθυνος τῆς πτώσεως, ὁ Γκορμπατσόβ, ἔφερε στὸ μέτωπό του τὸ σημάδι τοῦ Θηρίου. Ποῖος τολμᾷ σήμερα νὰ ἀναφέρεται στὴν ἀναμφισβήτητη σταλινικὴ ἐγκληματικότητα ἐνώπιον τῆς ἀσύλληπτης θηριωδίας τοῦ Χαλιφάτου Ἰρὰκ καὶ Συρίας ποὺ ἐξαφανίζει τὸν χριστιανικὸ πληθυσμὸ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ὑποδουλώνει τὸ σύνολο τοῦ γυναικείου στοιχείου ἐνώπιον τῆς ἀπαθοῦς στάσεως τοῦ δυτικοῦ φεμινισμοῦ. Οὐδεὶς γνωρίζει πλέον ἐὰν θὰ ἀποφύγουμε τὸν Ἀρμαγεδδῶνα καὶ ἐὰν θὰ  ἐπανέλθουμε, μετὰ ἀπὸ χίλια χρόνια στὸν πολιτισμό, τὸν πολιτισμὸ τῆς πατρίδος τοῦ σοσιαλισμοῦ, τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ὀπίσω ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς τῶν Βαρβάρων γιὰ τὴν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου κρύβεται ἡ φοβερὴ αὐτὴ ἀλήθεια.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Νοεμβρίου 2014

143 - Ἡ φραγκολατρεία θὰ ἐξαφανίση τὸ ἑλληνικὸ κράτος

143 - Ἡ φραγκολατρεία θὰ ἐξαφανίση τὸ ἑλληνικὸ κράτος

Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος κειμένου εἶναι ἄρθρο τοῦ κ. Νίκου Χιδίρογλου στὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα» τῆς σημερινῆς 7^ης Ὀκτωβρίου 2014, ἀφιερωμένο στὴν ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου τοῦ 1571, μὲ τίτλο «Ἡ ναυμαχία ποὺ ἔσωσε τὴν Χριστιανοσύνη». Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ ἦταν, μὲ τὸν ἑβδομαδιαῖο «Ὀρθόδοξο Τύπο», ἡ ἐφημερίδα τῶν Ὀρθοδόξων, ὄχι τῶν ἐν γένει χριστιανῶν, τῶν οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ προφανῶς ὁ κ. Χιδίρογλου ἀνήκει στοὺς οἰκουμενιστές.

 Ὅπως γράφει βιβλίο τοῦ ΓΕΣ τοῦ 1989, «ὁ τουρκικὸς στόλος τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ Βενετοί, Ἱσπανοί, Κρῆτες καθολικοί, καὶ Κερκυραῖοι καθολικοί [ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας] ὑπὸ τὸν Δὸν Χουὰν ντὲ Ἀούστρια, συγκρούονται στὴν περίφημη ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου ποὺ καταλήγει σὲ ἐντυπωσιακὴ νίκη τῶν Χριστιανῶν».

 Ἀλλὰ ἄλλα λέγει ἕνα ῥωμαίϊκο δημοτικὸ τραγούδι τῆς Πάργας: Ὅταν ἀπαντηθήκανε οἱ δύο χοντρὲς ἀρμάδες-βροντοκοποῦν οἱ κανονιές-γίνεται ἡ μέρα νύχτα-πλώρη μὲ πλώρη σμίγουνε-κατάρτι μὲ κατάρτι-λαμποκοπᾶνε τὰ λαμιά [=σπαθιά] -βροντᾶνε τὰ τρομπόνια [=τὰ κανόνια] -ποδάρια χέρια και κορμιά-γιομίζουν τὰ καράβια-σκοτώθη κι ὁ Ἀλή Πασᾶς [=ὁ Ὀθωμανὸς ναύαρχος Καπουδὰν πασᾶς Ἀλὶ Ζαζὲ Μουεζὶν] -τὸ ἄξιο παλικάρι». Δηλαδὴ τὸ τραγούδι ὑμνεῖ τὸν Ὀθωμανὸ ναύαρχο Ἀλὶ πασᾶ καὶ τὸν ἀποκαλεῖ ἄξιο παλικάρι. Ἡ ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου εἶναι ἰμπεριαλιστικὴ ἱσπανικὴ ἐπίθεση τῆς τότε τεραστίας αὐτοκρατορίας τῆς Δύσεως,  ἀντιστοίχου τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς, ποὺ θυμίζει τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἕκτου ἀμερικανικοῦ στόλου στὴν Μεσόγειο. Ὁ Ἱερὸς Συνασπισμὸς ὑπὸ τῶν Ἱσπανῶν ὑπῆρξε τὸ ἀντίστοιχο τοῦ σημερινοῦ ΝΑΤΟ. 

Μετὰ τὴν ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου, κατὰ τὴν ὁποία τὸ  πλήρωμα τῶν ὀθωμανικῶν πλοίων ἀπετελεῖτο ἀπὸ Ῥωμηοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, ὁ ὀθωμανὸς αὐτοκράτωρ, ἔχοντας ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στοὺς Ἕλληνες ναῦτες τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, τοὺς ἀποκαλουμένους λεβέντες, ἀνέθεσε σὲ αὐτοὺς τὴν ἄμυνα τῶν ὀθωμανικῶν θαλασσῶν ἀπὸ τὶς συστηματικὲς ἐπιδρομὲς τῶν Μαλτέζων, Ναπολιτάνων, Ἱσπανῶν, Κορσικανῶν καὶ Γάλλων ῥωμαιοκαθολικῶν πειρατῶν κατὰ τῶν νηοπομπῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας (Βλέπε: Ἀλεξάνδρα Κραντονέλλη, «Ἡ σημασία τῆς Ναυμαχίας τῆς Ναυπάκτου στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἑλληνικῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας», Ἀθήνα, Ἐθνικὸ Ἵδρυμα Ἐρευνῶν, 1994, τόμος 9, σελ. 273-275)

 Συμπέρασμα: Ἡ φραγκολατρεία τῶν εὐρωλιγούρηδων τῶν ὁπαδῶν τοῦ «ἀνήκωμεν εἰς τὴν Δύσιν» ποὺ ἔχει ἤδη ἐπιφέρει θανατηφόρα πλήγματα στὸν ἑλληνοκεντρισμὸ καὶ ποὺ ἔγινε ἡ αἰτία τὸ ἀθηναϊκὸ κράτος ποὺ κατεσκευάσθη τεχνητὰ μετὰ τὸ 1821 νὰ ὑπάρξῃ ἐξ ἀρχῆς ἀποτυχημένο (ἕνα failed state) θὰ ἀποτελειώσῃ ὅτι ἔμεινε ἀκόμη ὄρθιο ἀπὸ τὴν κακόμοιρη αὐτὴ χώρα διαμελίζοντάς την ὁλοσχερῶς μέσα στὰ σαγόνια τῆς Εὐρώπης. 

 Δημήτρης Κιτσίκης                                          7 Ὀκτωβρίου 2014

28 - Οἱ δύο ὄχθες τῆς νοσταλγίας

28 - Οἱ δύο ὄχθες τῆς νοσταλγίας

Αὐτὸ ἦταν τὸ θέμα τῶν ἐκδηλώσεων ποὺ ἔλαβαν χώρα στὶς 30 Ἰανουαρίου 2013, ἀποφρὰς ἡμέρα τῆς συμβάσεως τῆς Λωζάννης ποὺ τὸ 1923 ὑπεχρέωσε Τούρκους καὶ Ἕλληνες νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ σπίτια καὶ τὰ χωράφια τους, ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Ὁ Καζαντζάκης εἶχε γράψει: "Ὅλοι οἱ Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα, ὅλοι οἱ Τοῦρκοι στὴν Τουρκία! Θρῆνος σηκώθηκε μέσα στὸ χωριό...Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους!" Στὴν ἀποβάθρα τῆς Σμύρνης προχθές, οἱ Τοῦρκοι κάτοικοι, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως, συνεκεντρώθησαν καὶ ἔριξαν λουλούδια στὴν θάλασσα, εἰς μνήμην τῶν θυμάτων, παρουσίᾳ μου ἀλλὰ ἐν ἀπουσίᾳ τοῦ ἕλληνος γενικοῦ προξένου στὴν Σμύρνη κυρίου Θεοδώρου Τσακίρη, ὁ ὁποῖος πληρώνεται ἀκόμη ἀπὸ τὸν καπετάνιο τοῦ βυθιζομένου Τιτανικοῦ ποὺ λέγεται Ἑλλὰς γιὰ νὰ χάσκῃ ὡς παράσιτο στὴν πληγωμένη ἀπὸ ἀναμνήσεις πόλη τῶν Ῥωμηῶν. Εὐτυχῶς ποὺ στὸ πλευρό μου ηὑρίσκετο ὁ Ἕλλην ἀξιωματικός, ἀντιπρόσωπος τοῦ στρατοῦ μας στὸ ΝΑΤΟ καὶ ἔτσι ἐσώθη κάπως ἡ ἑλληνικὴ τιμὴ ποὺ καθημερινὰ κουρελιάζεται ἀπὸ τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ κρατιδίου τὸ ὁποῖο κάποτε ἔφερε τὸ τιμημένο ἑλληνικὸ ὄνομα. Ἐνῷ στὴν Ἀθήνα σέρνεται ὡς θλιβερὸ φάντασμα τυλιγμένο στὴν σημαία τοῦ Δ΄ Ῥάιχ, ὁ Κουβελοβενιζελοσαμαρᾶς ποὺ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐκουράσθη πλέον νὰ μουτζώνῃ ἐνώπιον τοῦ κοινοβουλίου τῆς κλεπτοκρατίας, στὸ ἐξωτερικό, οἱ διπλωμάτες συνεχίζουν νὰ ἀπομυζοῦν ὡς τελείως ἄχρηστοι καὶ τὶς τελευταῖες στάλες αἵματος τοῦ ἐξουθενωμένου ἀπὸ τὴν πεῖνα λαοῦ μας. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἀναλάβῃ τὴν ἐξουσία ὁ στρατὸς στὴν Ἀθήνα, πρῶτο του καθῆκον πρέπει νὰ εἶναι νὰ στείλῃ στὸ πεζοδρόμιο ζητιανεύοντας τὸ σύνολο τοῦ ΥΠΕΞ, γιὰ νὰ τὸ ἀντικαταστήσῃ μὲ ἐπιτρόπους τοῦ λαοῦ, ὅπως κάποτε τὸ εἶχε πράξει γιὰ τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς χώρας του ὁ συνταγματάρχης Καντάφι.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 1η Φεβρουαρίου 2013