291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Δεκέμβριος 2010-Καντώνα-  Δημήτρης Κιτσίκης, γεν. πρόξενος Κακιούσης,μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ, μητροπολίτης Σιγκαπούρης

291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Ἡ ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ σκέψη εἶναι θεϊκή. Οἱοσδήποτε τὴν ἀγνοήσει θὰ χάσῃ. Θέση, ἀντίθεση σύνθεση. Τόσο ἁπλὸ ἀλλὰ καὶ τόσο συμπαντικό. Σὰν τὸν Θεό. Ἄνδρας(θέση), γυναῖκα (ἀντίθεση), παιδί(συνθεση, ζωή). Ὅταν ἀγνοεῖται μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ἔλλειψη γάμου καὶ οἰκογενείας, τὶς ἐκτρώσεις, τὸν φεμινισμό, τὴν ἀθεΐα, ἐπέρχεται ἡ συρρίκνωση καὶ ὁ θάνατος.

Ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς εἶναι ἀντιδιαλεκτικὲς ἰδεολογίες καὶ ἀναποφεύκτως μὲ τὸν καιρὸ ὁδηγοῦν στὴν ἀποτυχία. Καμμία ἀπὸ αὐτὲς δὲν προτείνει σύνθεση.Ἡ Ἑλλὰς κατεστράφη διότι ἐκκινήθη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ διεθνισμοῦ.

Ἐπὶ δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ὁ χῶρος τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἐστερεώνετο στὴν Αὐτοκρατορία, δηλαδὴ στὴν διαλεκτικὴ σύνθεση, στὴν ποιοιτικὴ καὶ ὄχι τὴν ποσοτικὴ ὑπέρβαση τῶν ἀντιθέσεων, στὸν Σωκράτη. Τὸ 1821, οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἄρχισαν τὸ ξεχείλωμα τοῦ πουλόβερ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, χάρι στὸν ἐθνικισμὸ τῆς μασονικῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, Αὐτοκρατορία ποὺ εἶχαν ἀποτύχει νὰ ξηλώσουν τὸ 1453, χάρι στὸν Γεννάδιο.

Τὸ 1908 ἡ νεοτουρκικὴ μασονικὴ ἐπανάσταση καὶ τὸ 1909 τὸ Γουδί, ἔφεραν  τὸν ἀποσυνθετικὸ ἐθνικισμὸ στὴν καρδιὰ τῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ στὴν Ἀθήνα τὸν μεγαλοφυῆ μασόνο ἐθνικιστὴ Ἐλευθέριο Βενιζέλο. Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς τοῦ Αἰγαίου τὸ σκηνικὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων εἶχε στηθῆ γιὰ τὴν κατακρήμνιση τῆς Αὐτοκρατορίας. Τραγικὸ τὸ διχασμένο πρόσωπο τοῦ Ἴωνος Δραγούμη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ αὐτοκρατορίας, ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τοῦ διαλεκτικοῦ συνόλου, ποὺ ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του τὸν θάνατο τῆς αὐτοκρατορικῆς διαλεκτικῆς.

Ὁ μεγαλοφυὴς Βενιζέλος ἐδιπλασίασε τὸ κρατίδιο ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Λόϋδ Τζώρζ, ἐπέτυχε νὰ διαλύσῃ τὴν Αὐτοκρατορία πρὸς ὄφελος τῆς Ἀγγλίας καὶ τὸ 1922 ἐξηφάνισε τὴν ἑνότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ στὸ Αἰγαῖο ποὺ ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἐδέσποζε στὶς δύο ὄχθες του. Εἶχε μεταφράσει τὸ ἔργο τοῦ  Θουκυδίδη ἀντὶ τοῦ Πλάτωνος.

Τώρα ὁ Ν. Ἀναστασιάδης ἐτοιμάζεται νὰ πάῃ προσκεκλημένος στὴ Τουρκία ὡς πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Ὁ ἐθνικιστὴς Τάσσος Παπαδόπουλος ἔχει πεθάνει. Οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο κοινοτήτων ἔχουν βελτιωθῆ. Κάλλιο τώρα παρὰ ποτὲ ὁ ἐκατέρωθεν ἐθνικισμὸς ἀπεδείχθη ἐπιζήμιος. Τώρα ἦλθε ἡ στιγμὴ οἰκοδομήσεως μίας ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας στὴν Κύπρο, πυρὴν μίας πιὸ εὐρείας Ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσποδίας στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ Ἀθηνῶν καὶ Ἀγκύρας γιὰ ἐπανασύσταση τῆς Βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ Εὐρώπη.

Ναί, τὰ ἀνατολικὰ κουρδικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας  θὰ ἀποσχισθοῦν ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ μορφὴν αὐτονόμου κράτους στὰ πλαίσια τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Τὰ πρώην δυτικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ Ῥούμελη, θὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἑνότητα τοῦ Αἰγαίου. Τὰ ὅμορα κράτη τῶν Βαλκανίων, ὅπως καὶ τὸ Κουρδιστὰν καὶ ἡ Ἀρμενία στὴν Ἀνατολή, θὰ προσδεθοῦν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ αὐτοκρατορία ὡς αὐτόνομα καὶ ἡ Πόλη (Εἰς-τήν-Πόλη-Κωνσταντινούπολη) θὰ ξαναγίνῃ ἡ αὐτοκρατορικὴ πρωτεύουσα ὑπὸ τὴν ὀμπρέλλα τῶν δύο ἀντιμαχομένων Μεγάλων Δυνάμεων στὸ Αἰγαῖο, τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Ῥωσία ὑπὸ νέα Γιάλτα.

Ὁ αὐτοκράτωρ-καίσαρ-Κάϋσαρ, βασιλεύς-σουλτάνι ῥούμ, θὰ βασιλεύσῃ καὶ πάλι στὸν Βόσπορο, μὲ Ὀρθοδοξία καὶ Ἰσλάμ, μὲ οἰκουμενικὸ πατριάρχη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τῆς πλανητικῆς Χριστιανοσύνης καὶ τὸν χαλίφη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τοῦ πλανητικοῦ Ἰσλάμ. Ἡ παλαιὰ διαμάχη Γκυλέν-Ἔρντογαν θὰ ξεπερασθῇ μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῶν σουφήδων. Ἡ ἐπέκταση τοῦ τεραστίου πολιτισμοῦ τῆς Κίνας στὴν Εὐρώπη μέσῳ τῆς Ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ τοῦ λιμένος Πειραιῶς θὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ τὴν συμμαχία ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὸ φράγμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἡ Εὐρώπη θὰ συγκυβερνηθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Βατικανοῦ.

Τὰ ἐθνικιστικὰ φασιστικὰ κόμματα στὴν Εὐρώπη θὰ ὁλοκληρώσουν τὸν διαμελισμὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ὁ ἄθεος κομμουνιστικὸς διεθνισμὸς θὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ ὀρθοδοξοϊσλαμιστικὸ κοινοτισμὸ ποὺ ἀποδέχεται μὲν τὸν παραγωγικὸ βιομηχανικὸ καπιταλισμό, ἀλλὰ ἐχθρεύεται τὸν ἄθεο τραπεζικὸ τοκογλυφικὸ καπιταλισμό.

Καὶ γιὰ τοὺς ῥεαλιστὲς μία παρατήρηση:  Μόνον ἡ οὐτοπία γίνεται πραγματικότης. Ὁ ῥεαλισμὸς καταλήγει σὲ σκουπιδότοπο ψυχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                         9 Ἀπριλίου 2016

267 – Πούτιν καὶ Τοῦρκοι στρατηγοί

267 – Πούτιν καὶ Τοῦρκοι στρατηγοί

Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, μὲ τὸν Μεγάλο Πέτρο, ἔμμονη ἰδέα τῆς Ῥωσίας ἦταν ἡ κάθοδος στὸ Αἰγαῖο. Ἡ ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία μετετράπη σὲ ὀρθοδοξισμό, στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς τῆς ἀχανοῦς ῥωσικῆς γῆς. Μὲ συνεχεῖς πολέμους κατὰ τῆς  παρακμάζουσας Ὀθωμανίας, ἠθέλησαν νὰ προσεταιρισθοῦν τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων ποὺ ὡς ἀριστοκράτες φαναριῶτες συγκυβερνοῦσαν μὲ τὸν Σουλτᾶνο στὴν Κωνσταντινούπολη. Πρὸς τὸ τέλος τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος ἡ Γερμανίδα Μεγάλη Αἰκατερίνη ἐτοίμαζε ῥωμαίϊκο θρόνο στὴν Πόλη γιὰ τὴν φαναριώτικη τάξη.

Ὀλίγον ἀργότερα ὅμως, ἡ παρέμβαση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς θαλασσοκρατίας ἀνέκοψε τὴν ῥωσικὴ κάθοδο μὲ ἀπόσχιση ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἑνὸς Κοσσυφοπεδίου ἤ Κουβέϊτ ποὺ τὸ ὠνόμασε Ἑλλάς, ἐνδύοντας τοὺς κλέφτες τῆς Πελοποννήσου μὲ χιτῶνες καὶ περικεφαλαῖες. Οἱ φαναριῶτες παρέμειναν στὴν Πόλη μετατρέποντας σταδιακὰ τὴν Ὀθωμανία σὲ ἑλληνορωμαϊκή αὐτοκρατορία ἀλλὰ ἀντιμετωπίζοντας τὸν αὐξάνοντα ἐθνικισμὸ τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὴν Φραγκιά, ποὺ κατέληξε στὸ βενιζελικὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος καὶ τὸν ξεριζωμὸ τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ἤδη ὅμως, μετὰ τὸ 1856 καὶ τὴν ἧττα της στὸν Κριμαϊκὸ πόλεμο, ἡ Ῥωσία ἐγύρισε τὴν πλάτη της στὴν Ἀθήνα καὶ ἐστράφη στοὺς ὁμογλώσσους καὶ ὁμοθρήσκους της Βουλγάρους καὶ μετὰ τὴν πτώση τῆς Ὀθωμανίας στὸ νεοσύστατο τουρκικὸ κράτος καὶ τὸν τριτοκοσμικὸ φασιστὴ Μουσταφᾶ Κεμάλ.

Παρὰ ταῦτα, ἡ Δύση, μετὰ τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τὴν ἧττα τοῦ γερμανικοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ποὺ ἦταν ἰδεολογικὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν Ἄγκυρα, ὁ τουρκικὸς στρατὸς ἐπέρασε ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῶν Ἀμερικανῶν, μαζὶ μὲ τὰ ὑπολείμματα τοῦ πατριαρχικοῦ Φαναρίου, ὑπερασπίζοντας τὸ ἀντικομμουνιστικὸ φράγμα τοῦ δόγματος Τροῦμαν ποὺ ἔφραζε καὶ πάλι τὸν δρόμο πρὸς τὸ Αἰγαῖο τῶν Ῥώσων.

                                                                                                                                              

Μετὰ ὅμως τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ καὶ τὴν ἄνοδο τὸ 2000, στὴν Μόσχα τοῦ Πούτιν, τοῦ νέου Μεγάλου Πέτρου τοῦ Ὀρθοδοξισμοῦ, τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμὴ ποὺ τὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο κατεποντίζετο, μὲ τὸν Σημίτη, σὲ ἀποικία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, οἱ Τοῦρκοι στρατηγοὶ ἀπὸ Ἀμερικανόφιλοι ἐστράφησαν καὶ πάλι στοὺς Ῥώσους, ἐνθυμούμενοι τὸν εὐεργέτη τους Ἀτατούρκ, πόσο μᾶλλον ποὺ ἀπὸ τὸ 2003, τὴν ἐξουσία εἶχε καταλάβει ὁ ἰσλαμιστὴς ὀπαδὸς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων, Ἔρντογὰν ποὺ ἐξαπέλυσε φοβερὲς διώξεις κατὰ τοῦ κεμαλικοῦ στρατοῦ.

Ὡς συνήθως ἡ γραικυλικὴ Ἑλλὰς δὲν ἠννόησε τὴν οὐσία τοῦ γεωπολιτικοῦ παιγνίου. Ἐπειδὴ ἐφοβεῖτο, καὶ μὲ τὸ δίκαιό της, τὸν ἐπεκτατικὸ ἐθνικισμὸ τῶν στρατηγῶν, ἔστρεψε, μὲ ὑποκίνηση τοῦ Πατριαρχείου, τὶς ἐλπίδες της στὸν διπλοπρόσωπο ἀντικεμαλικὸ καὶ θρησκευτικὰ φαινομενικὰ μετριοπαθῆ Ἔρντογαν καὶ ἐχειροκρότει τὴν καταστολὴ τῶν κεμαλικῶν στρατηγῶν. Ἐγὼ δέ, ὑποστηρίζοντας σταθερὰ τὸν σούφη Φετουλλὰχ Γκυλέν, ποὺ συνειργάσθη ἐπὶ δέκα χρόνια μὲ τὸν Ἔρντογαν μὲ σκοπό, ὡς πέμπτη φάλαγγα νὰ τὸν ἀνατρέψῃ μακροπροθέσμως, προωθοῦσα στὸ πλευρὸ τοῦ Τούρκου πρωθυπουργοῦ, τὸν πρώην φοιτητή μου, τὸν Νταβούτογλου ποὺ ἐφαίνετο νὰ ἠκολούθη τὴν γεωπολιτκή μου θεωρία.

Ὅταν, μετὰ τὸ 2013, ὁ Ἔρντογὰν ἀπεκάλυψε τὸ πραγματικό του πρόσωπο φανατικοῦ ἰσλαμιστοῦ, ἡ γεωπολιτικὴ σκακιέρα διεμορφώθη ὡς ἑξῆς: Ἡ θαλασσία ἀγγλοσαξωνικὴ δύναμις ἀπέφασισε τὴν πτώση τοῦ Ἔρντογὰν καὶ τὴν πιθανὴ ἐπάνοδο ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ στὴν Τουρκία τοῦ ἰμάμη Γκυλέν, ὁ δὲ Πούτιν ἐβασίσθη στὸν τουρκικὸ στρατὸ γιὰ νὰ ἀποκαθηλώσῃ τὸν Ἔρντογαν καὶ κατόπιν ἐπανόδου τοῦ στρατοῦ στὴν ἐξουσία νὰ ἐπανακινήσῃ τὴν κάθοδό του στὸ Αἰγαῖο.

Οἱ φροῦδες ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων γιὰ στενὴ συμμαχία μὲ τὴν Μόσχα κατὰ τῆς Ἀγκύρας, ὡς συνήθως προέρχονται ἀπὸ τὴν γεωπολιτική τους ἀνωριμότητα καὶ τὸν ἀρρωστημένο ἀντιτουρκισμό τους. Γιὰ νὰ εἰσέλθῃ ὁ Πούτιν στὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ ἐξουδετερώσῃ τὸ ἀγγλοσαξωνικὸ σχέδιο ἑλληνοτουρκικοῦ φράγματος στρεφομένου ἐναντίον του καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ τὸν ἀντιστρέψῃ κατὰ τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Αὐτὸ ποὺ μετρᾷ πρωτίστως δὲν εἶναι ἡ ἀλαζὼν Ἑλλαδίτσα μὲ τὶς ὑπερφίαλες φιλοδοξίες της, ἀλλὰ ἡ μεγάλη Τουρκία, ἐπισήμως μία ἀπὸ τὶς 20 πιὸ ἀνεπτυγμένες χῶρες τοῦ πλανήτου.

Ἡ μελλοντικὴ παρουσία τῆς Ῥωσίας στὴν Κωνσταντινούπολη ὡς στενῆς συμμάχου τῆς Τουρκίας, ἐὰν ἐπιτύχῃ τὸ σχέδιο κατατρομοκρατήσεως τοῦ Ἔρντογαν κατόπιν τοῦ φοβεροῦ του σφάλματος κατεδαφίσεως τοῦ ῥωσικοῦ πολεμικοῦ ἀεροσκάφους, καὶ ἐπανόδου στὴν ἐξουσία τοῦ φιλορωσικοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ, θὰ συνδυασθῇ μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῆς ῥωσικῆς Ὀρθοδοξίας στὸ Φανάρι καὶ τὴν ἐπάνοδο στὸ ὀρθόδοξο θρήσκευμα τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ποὺ θὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ τίποτα παραπάνω γι’ αὐτούς. Τότε ὁ Πούτιν θὰ προσπαθήσῃ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴς ἑλληνοτουρκικὴ ἕνωση ὑπὸ ῥωσικὴ προστασία, μὲ τὴν Κύπρο ὡς ἀστέρι τῆς συνομοσπονδίας.

Φυσικά, οἱ Ἀμερικανοὶ θὰ ἀντιδράσουν στὴν ἀντιστροφὴ τοῦ σχεδίου τους ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, μὲ στόχο τὴν κάθοδο τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο, καὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ ματαιώσουν τὸ ῥωσικὸ σχεδίο. Συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προβλέψουμε ποία ἀπὸ τὴν Ῥωσία ἤ τὴν Ἀμερικὴ θὰ ἀναδειχθῆ νικήτρια, πόσῳ μᾶλλον ποὺ ὁ συνεχὴς συμβιβασμὸς τύπου Νέας Γιάλτας εἶναι ἐπιβεβλημένος γιὰ νὰ ἑδραιωθῆ ἡ ἀμεριανικορωσικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας, στὴν τελευταία φάση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου, γύρω στὸ 2030, τῆς τελικῆς πυρηνικῆς μάχης, μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Ἰρὰν καὶ τοῦ Ἰσραἠλ, κατὰ τῆς Κίνας. Συνεπῶς, ἡ ἀνάσταση τοῦ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ, τοῦ αὐτοκράτορος Ἰωάννη Βατάτζη δύναται νὰ πάρῃ ῥωσικὴ μορφή. Ἐκτὸς καὶ ἕνα θαῦμα ἀνυψώσῃ στὴν Ἀθήνα ἥρωα πουτινικοῦ διαμετρήματος.

Δημήτρης Κιτσίκης                18 Δεκεμβρίου 2015                                                       

147 - Τὸ δῶρο τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἕλληνος βασιλέως

147 -  Τὸ δῶρο τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἕλληνος βασιλέως

Τὸ 1864 ἡ βρεταννικὴ μοναρχία, ἱκανοποιημένη ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Δανοῦ Γεωργίου Α΄ ὡς νέου βασιλέως τῆς Ἑλλάδος τοῦ προσέφερε ὡς δῶρο τὰ Ἑπτάνησα. Μὲ τὴν ἴδια γενναιοδωρία, ἡ βασίλισσα Ἐλισάβετ Β΄, σήμερα 88 ἐτῶν, ὡς μάμμη τῶν βασιλικῶν οἰκογενειῶν τῆς Εὐρώπης, ἡγέτις τῶν 53 κρατῶν τῆς Βρεταννικῆς Κοινοπολιτείας, μονάρχης 16 κρατῶν καὶ κυβερνῆτις τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, προτίθεται νὰ δωρήσῃ στὴν Ἑλλάδα τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνος ποὺ εὐρίσκονται στὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο καὶ εἶναι νόμιμη ἰδιοκτησία τοῦ βρεταννικοῦ κράτους, στὴν περίπτωση ποὺ τὸ ἀγγλοσαξωνικό (βρεταννικὸ καὶ ἀμερικανικό) σχέδιο ἐπανόδου τῆς ἑλληνικῆς βασιλικῆς οἰκογενείας  στὸν θρόνο τῆς Ἑλλάδος πραγματοποιηθῇ.

Ὁ χαρακτηρισμός «κλεμμένα μάρμαρα» δὲν συγκινεῖ τοὺς εἰδήμονες διότι ἐξ ὁρισμοῦ μία αὐτοκρατορία ὅπως ὑπῆρξε ἡ Ἀγγλία στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα, οἰκοδομήθη ἀποκλειστικὰ μὲ κατακτήσεις, ἤτοι μὲ κλοπιμέϊκα. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ γνωρίζοντες συμβουλεύουν στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ ἐπιδείξῃ ψυχραιμία καὶ ὑπομονὴ καὶ νὰ μὴν ἐπαναλάβῃ τὸ μοιραῖο λάθος τοῦ στρατάρχου Παπάγου ποὺ ὡς πρωθυπουργός, ἀπὸ τὸ 1952 ἕως τὸ 1954 ἐπίεσε ἀφόρητα τὸ Λονδῖνο νὰ παραχωρήσῃ στὴν Ἑλλάδα τὴν Κύπρο. Μόνον ὁ ἀγγλόφιλος Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὸν τότε ἔμπιστο φίλο του πρωθυπουργὸ τῆς Ἀγγλίας Λόϋδ Τζώρτζ, σχεδὸν μὲ ἐπιτυχία, τὴν παραχώρηση τῆς Κύπρου, αἴτημα ποὺ ἐπανελήφθη, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα, τὸ 1941, ἀπὸ τὸν βασιλέα Γεώργιο Β΄. Ἀλλὰ τὸ 1954, τὰ πράγματα εἶχαν τελείως ἀλλάξει, ἐφ’ ὅσον τὸ 1947, ἡ Βρεταννικὴ Αὐτοκρατορία εἶχε κηρύξει πτώχευση καὶ εἶχε παραχωρήσει στὸν ἕτερο Ἀγγλοσάξωνα, τὶς ΗΠΑ, τὴν τύχη τῆς αύτοκρατορίας της.

Ὁ Παπάγος ἐπαγιδεύθη μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι τὸ τεράστιο κῦρος ποὺ εἶχε ἀποκτήσει στοὺς ἀγγλοσαξωνικοὺς κύκλους, ἔφθανε γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ τοὺς πιέσῃ ἀφόρητα ὥστε νὰ τοῦ δώσουν τὴν Κύπρο. Ἐὰν εἶχε ἐπιδείξει μετριοπάθεια καὶ ὑπομονή, ἀντί νὰ σπρώξῃ τοὺ Κυπρίους νὰ ξεκινήσουν τὸ 1955 πόλεμο ἀνεξαρτησίας, σήμερα τὰ πράγματα θὰ ἦσαν διαφορετικά. Εἶχε φέρει μάλιστα τὸ Κυπριακὸ στὸν ΟΗΕ, στὶς 16 Σεπτεμβρίου 1954, κάτι ποὺ ἡ Ἀγγλία ἐθεώρησε κόλαφο καὶ ἔτσι ἦλθε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς Βρεταννοὺς ἀλλὰ κὰ μὲ τοὺς Ἀμερικανούς.

Ἡ Ἀγγλία, ἀπό μόνη της, ἐνώπιον τῆς προϊούσας καταρρεύσεως τοῦ ἀποικιακοῦ της συστήματος, θὰ ἔδιδε τὴν Κύπρο ὁλόκληρη στὴν Ἑλλάδα χωρὶς νὰ ἐμπλέξῃ ὅπως τὸ ἔκαμε, τοὺς Τούρκους. Ἴσως αὐτὸ νὰ ἔπαιρνε μία γενεὰ ἀλλὰ τελικὰ θὰ ἐπετυγχάνετο.

Γιὰ μία μικρὴ καὶ ἐξαρτημένη χώρα σὰν τὸ ἑλλαδικὸ κράτος δὲν συμφέρει  νὰ παίζῃ τοὺς νταῆδες. Ἡ ἐδαφικὴ ἐντυπωσιακὴ αὔξηση τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του μέχρι τὸ 1947 ἐπετεύχθη μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἐὰν αὔριο ἡ Ῥωσία μᾶς παραχωρήσῃ τὸν ἔλεγχο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, φυσικὰ ὑπὸ τὴν προστασία της, αὐτὸ θὰ προέλθῃ ἀπὸ μία ἰδική μας μετριοπαθῆ φιλορωσικὴ πολιτική. Τὸ 1944, τὸ ΚΚΕ εἶχε κάνει τὴν ἐκλογὴ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἐνῷ οἱ ἀντίπαλοί του εἶχαν ἐπιλέξει τοὺς Ἀγγλοσάξωνες. Τελικὰ ἐκέρδισαν οἱ δεύτεροι. Πάντως, καμμία παράταξη δὲν εἶχε ἐπιλέξει τὸν ἑαυτό της καὶ μόνον. Σήμερα ἡ συγκρότηση τοῦ Μεγάλου Κουρδιστὰν καὶ τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας ἐπιτυγχάνεται ὡς πελατειακὰ κράτη τῶν ΗΠΑ.

Ὑπομονή λοιπόν. Τὰ Μάρμαρα θὰ ἐπιστρέψουν, ἀλλὰ μὲ τὸν Βασιλέα.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Ὀκτωβρίου 2014

146 – Καὶ οἱ Τοῦρκοι περιμένουν νὰ ξυπνήσῃ ὁ μαρμαρωμένος βασιλιᾶς

146 – Καὶ οἱ Τοῦρκοι περιμένουν νὰ ξυπνήσῃ ὁ μαρμαρωμένος βασιλιᾶς

Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀθάνατοι, οἱ Γραικύλοι θνητοί. Οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ ἀριστοκράτες τοῦ πνεύματος. Οἱ Γραικύλοι εἶναι ὁ ὄχλος τῆς ἀρπαχτῆς γεμᾶτοι μῖσος κατὰ τῶν Φράγκων, τῶν Ἑβραίων, τῶν Τούρκων καὶ κατὰ τῶν ἑαυτῶν τους. Οἱ Γραικύλοι εἶναι ἡ ντροπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι οἱ γάϊδαροι τῆς Ἀκροπόλεως. Ὁ Ἑβραῖος Χριστὸς δὲν ἐχρησιμοποίησε, γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ μέσῳ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴν διάλεκτό του, τὰ ἀραμαϊκά. Ἐχρησιμοποίησε τὴν θεϊκὴ γλῶσσα τῶν ἑλληνικῶν. Ὁ Θεὸς τῶν Ἑλλήνων, ὁ Θεὸς τοῦ φωτός, ὁ παγκοσμιστὴς τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὁ Ἀλέξανδρος, ὡς Πέρσης βασιλεύς, ἐτοίμασε, μέσῳ τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἑλληνοεμπνευσμένου Χριστοῦ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη, ὡς μαρμαρωμένο βασιλιᾶ. Αὐτὸν περιμένουν σήμερα οἱ Τοῦρκοι Ἀλεβῆδες, διότι, ὅπως ἔγραψα τὸ 1992, στὸ ἱστορικὸ περιοδικὸ «Τότε» (τεῦχος 39), «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι».

Στὴν μελέτη μου στὸ «Τρίτο Μάτι»,(τεῦχος 153, Ἰουλίου 2007), ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο, «Οἱ θρῦλοι τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ καὶ τῆς Κόκκινης Μηλιᾶς», ἀπεδείκνυα ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐπίστευαν, ὡς οὐσιαστικὰ Ἕλληνες ποὺ ἦσαν, στοὺς ἴδιους θρύλους, στὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ καὶ στὴν Κόκκινη Μηλιᾶ, ἀκόμη καὶ στὴν προφητεία τῶν τριῶν τρίτων τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ἔγραφα: «Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς καὶ Κόκκινη Μηλιᾶ εἶναι ἔννοιες ἀλληλένδετες ποὺ ἀφοροῦν καὶ ἐμπλέκουν Ἕλληνες καὶ Τούρκους σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ τελικὰ δύσκολα διακρίνουμε ποῖος εἶναι ὁ Ἕλληνας καὶ ποῖος ὁ Τοῦρκος. Ἡ προσπάθεια τῶν ἐθνικιστῶν ἑκατέρωθεν νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν μῦθο σὲ ἕναν ἀνύπαρκτο τουρκοελληνικὸ πόλεμο πολιτισμῶν, ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῶν Δυτικῶν τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε γιὰ τὸν ἀποκλειστικὸ ἔλεγχο τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου».

Οἱ Τοῦρκοι σήμερα γνωρίζουν κάλλιστα ὅτι ἡ χώρα τους θὰ διαμελισθῆ (προφητεία τοῦ Κοσμᾶ) ὅτι ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς θὰ ξυπνήσῃ ὅταν κατέβῃ ὁ Μόσκοβος καὶ θὰ ἐπαναφέρη τὸ Βυζάντιο στὰ χέρια τῶν Ἑλληνωρθοδόξων καὶ Ἀλεβηδῶν καὶ προσδοκοῦν τὴν ἀναγέννηση αὐτή. Γνωρίζουν, ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ Οἰκουμένη, πλὴν τῶν Γραικύλων, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πολυτονικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου (κακῶς ὀνομαζομένη ἀρχαία) θὰ γίνῃ ἡ γλῶσσα τοῦ σύμπαντος. Ὁ Ἠσαΐας Κωνσταντινίδης ἐτοιμάζει βιβλίο γιὰ τὴν γραμματικὴ τῶν ἑλληνικῶν ποὺ τοῦ ἐδίδαξα καὶ ποὺ προβλέπεται νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς διεθνῆ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Βατάτζη ὅταν ξυπνήσῃ. Πέραν τοῦ παντουρκισμοῦ καὶ τοῦ πανσλαυϊσμοῦ, ὁ Πούτιν, ὅταν παραδώσῃ τὴν Κωνσταντινούπολη στοὺς Ἑλληνωρθοδόξους, στὸ ὄνομα τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ Ἰωάννη Βατάτζη (ὁ ἕτερος Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς, ὁ ῥωμαιοκαθολικὸς Παλαιολόγος,  δὲν ἐμπνέει τὸν Πούτιν ἐπειδὴ ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ ἀπεκήρυξε τὴν Ὀρθοδοξία πρὸς χάριν τῆς Οὐνίας), θὰ ἀποδεχθῇ νὰ δώσῃ στὴν ἑλληνικὴ τῆς Πόλης,  τὴν θέση διεθνοῦς γλώσσας, ὡς γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ Ῥωσία τοῦ Πούτιν, ἀφοῦ πάρῃ τὴν Κωνσταντινούπολη, θὰ ἐπεκταθῇ καὶ στὴν Βόρειο Ἰνδία, ὅπου πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο (βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας», σ. 59-60) ὁ ἑλληνισμὸς καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶχαν ἐγκατασταθῆ κατὰ μῆκος τοῦ Γάγγη ποταμοῦ μὲ τοὺς Ἀρείους καὶ τὸν θεάνθρωπο Διόνυσο. Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὴν Βομβάη τὴν εἶχαν ἱδρύσει οἱ Ἕλληνες πρὸ Χριστοῦ ὑπὸ τὴν ὀνομασία Ἑπτανησία. Συνεπῶς εἶναι πρωταρχικῆς σημασίας νὰ ἐκδοθῇ τὸ συντομώτερο δυνατὸν τὸ βιβλίο περὶ πλανητικῶν ἑλληνικῶν .

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Ὀκτωβρίου 2014

7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα

   7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα         

Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2011, ὁ καθηγητὴς τοῦ περιφήμου Πανεπιστημίου Λομονόσοβ τῆς Μόσχας καὶ θεωρητικὸς τοῦ εὐρασιανισμοῦ, Ἀλέξανδρος Ντούγκιν, ἐμπνευστὴς τοῦ Πούτιν, μὲ ἐκάλεσε στὸ Πανεπιστήμιό του γιὰ νὰ δώσω μία σειρὰ διαλέξεων, ὡς θεωρητικὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ. Οἱ τιμὲς μὲ τὶς ὁποῖες μὲ περιέβαλε ἔδειχναν καθαρὰ ὅτι ἡ Ῥωσία τοῦ Πούτιν εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ φθάσῃ σὲ μία σύνθεση ντουγκινισμοῦ καὶ κιτσικισμοῦ, πέραν μίας ἐναρμονήσεως τῶν δύο ἀντιθετικῶν θεωρίων, φθάνοντας σὲ μία σύνθεση ποὺ θὰ ἐπέτρεπε στὴν Ῥωσία ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία νὰ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν Μέση Ἀνατολὴ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ παρουσία, χωρὶς αὐτὴ νὰ καταληφθῇ ἀπὸ τὸ ἀντίπαλο δέος, τὴν Κίνα. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ἀπραγματοποίητο ὄνειρο δύο αἰώνων γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμὸ ποὺ συνωψίζετο στὸ σύνθημα "τὰ Βαλκάνια στοὺς Βαλκανίους", ἤ "ἡ Τουρκία στοὺς Τούρκους" ἤ "ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες"  θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ πράξη μὲ συντονισμὸ τῶν κρατῶν ὁλοκλήρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ μὲ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ ὅλους ἑνὸς καὶ μόνου πολιτισμικοῦ κέντρου, τὴν πρωτεύουσα Κωνστντινούπολη τῆς μοναδικῆς ῥωμαϊκῆς χριστιανοαλεβιδικῆς αὐτοκρατορίας, τὰ τελευταῖα 1700 χρόνια.

Αὐτὸ ἐσήμαινε ὅτι ὁ Ντούγκιν, καὶ μαζί του ἡ νέα Ῥωσία, ἔπρεπε νὰ ἀποδεχθοῦν τὸν κιτσικικὸ ἰσχυρισμὸ ὅτι: 

1 - Δὲν ὑπάρχει νέα Ῥώμη, οὔτε δεύτερη βυζαντινὴ Ῥώμη, οὔτε τρίτη ῥωσικὴ Ῥώμη. Μία εἶναι ἡ θεόπνευστη ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ Ῥώμη, ἡ Βασιλεύουσα. Διότι ἡ Ῥώμη τῶν εἰδωλολατρῶν αὐτοκρατόρων τῆς Ἰταλίας ἦταν ἡ καταραμένη Βαβυλωνία. 

2 - Ἡ Ῥωσία εἶναι ἡ πρωτότοκη κόρη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ῥῶσοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ὀρθόδοξοι. Εἶναι τὸ ξανθὸ γένος ἀπὸ βορρᾶ. Ἀποδεχόμεθα νὰ πάρῃ ἡ Ῥωσία τὴν τιμιτικὴ θέση τῆς πρωτοκαθεδρίας, πρώτη μεταξὺ ἴσων, ἐφ' ὅσον ὅμως ἀποδεχθῇ ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὅπως καὶ αὐτὴν ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου, ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό. 

3 - Ὡς παραδοχὴ αὐτή, πρέπει ὁ εὐρασιανισμὸς, ὅπως καὶ ὁ ἑλληνοτουρκισμὸς νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι, παρὰ τὸν ἀφάνταστο πλοῦτο τῆς ῥωσικῆς γλώσσας καὶ τῆς ῥωσικῆς λογοτεχνίας, ὁ κοινὸς παρανομαστὴς τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὄχι ἡ δημοτική, ἀλλὰ ἡ διαχρονικὴ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὡς σύνθεση τριῶν χιλιάδων ἐτῶν πλανητικῆς πορείας. 

4 - Οἱ Τοῦρκοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ἕλληνες,  καὶ οἱ γνήσιοι Τοῦρκοι εἶναι οἱ Μπεκτασῆδες-Ἀλεβῆδες οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἀναβιβασθοῦν στὸ ὕψος τῆς Ὀρθοδοξίας. Χωρὶς τοὺς Τούρκους εἶναι ἀδύνατον στὴν πράξη νὰ σταθῇ ἡγεμονικὰ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή. Εἶναι τὸ συνθετικὸ καὶ ὀργανωτικὸ τσιμέντο χάρη στὸ ὁποῖο θὰ οἰκοδομηθῇ τὸ ἐπιβλητικὸ κτίριο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, κάτι ποὺ οἱ ἀναρχικοὶ (Ῥῶσοι καὶ Ἕλληνες) ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν. Ὁ Ντούγκιν εἶναι θαυμαστὴς τῶν ὀργανωτικῶν ἱκανοτήτων τῶν Τουρκομογγόλων  ποὺ ἐβοήθησαν στὴν ἀνέγερση τοῦ ῥωσικοῦ κράτους στὸν ΙΓ΄αἰῶνα. Γι' αὐτόν, ἡ σημερινὴ Ῥωσία δὲν δύναται νὰ ὀρθοποδήσῃ χωρὶς τοὺς Τούρκους. Τὸ ἴδιο πιστεύω καὶ ἐγὼ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.  

5 - Ὅταν ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ἀνεξαρτητοποιηθῇ θὰ δυνηθῇ νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὸν οἰκουμενικό της προορισμὸ ποὺ τὸν χρωστᾷ καὶ μόνον, στὸν ἑλληνισμό. Συνεπῶς ἡ ἑπόμενη κίνηση θὰ εἶναι ἡ προσπάθεια συνθέσως τοῦ ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν σινισμό, δηλαδὴ τῶν δύο μεγαλυτέρων πολιτισμῶν τοῦ πλανήτου, κατόπιν ὅμως τῆς ἐξαφανίσεως τῆς αὐτονομίας τοῦ διεστραμένου πολιτισμοῦ τῆς Δύσεως ποὺ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν  πνευματικὴ κηδεμονία τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ θὰ ἀναβαπτισθῇ στὸ φῶς τοῦ ἑλληνισμοῦ. 

6 -Ὡς τελευταῖο στάδιο ἑνοποιήσεως τοῦ πλανήτου, πέραν τῆς συνθέσεως ἑλληνισμοῦ καὶ σινισμοῦ, θὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς μοναδικότητος τοὺ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὲ μία πλανητικὴ πολυσύνθετη χρωματικὴ διαφορετικότητα ποὺ θὰ ὀνομασθῇ "πλανήτης Ἑλλάς", κατόπιν ὅμως, ὑποχρεωτικά, τῆς ἐξαφανίσεως τῆς Ἑλλάδος ὡς ἐθνοκράτος. 

7 - Ἐν κατακλεῖδι, ἐγκαθίδρυση τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ καταδίκη τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ.

             Δημήτρης Κιτσίκης