245- Τὸ Ξανθὸ Γένος τοῦ Βορρᾶ καὶ ἡ ῥωσικὴ ἀχαριστία

245- Τὸ Ξανθὸ Γένος τοῦ Βορρᾶ καὶ ἡ ῥωσικὴ ἀχαριστία

Ἐξ ὁρισμοῦ ἡ Μεγάλη Δύναμις δὲν δύναται νὰ ἔχῃ φίλους παρὰ μόνον συμφέροντα. Τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ῥωσία τοῦ Λένιν καὶ ἡ Κίνα τοῦ Μάο διεξήγαγαν ἐπαναστατικὸ ἀγῶνα ὑπῆρχε τοὐλάχιστον γνησία ἀλληλεγγύη μὲ τοὺς κομμουνιστὲς συντρόφους τῆς ὑφηλίου. Σήμερα οἱ δύο αὐτὲς χῶρες ἀκολουθοῦν ὅπως καὶ οἱ ἄλλες Μεγάλες Δυνάμεις τὴν ἰμπεριαλιστικὴ ὁδό. Σὲ ὑπολογίζουν ἐὰν ἔχῃς καὶ προσφέρῃς χρήματα. Σοῦ δίδουν ἐὰν δίδῃς.  

Ὅμως, ἡ Ῥωσία, τὸ ξανθὸ γένος τοῦ Βορρᾶ, ἡ μεγάλη κόρη τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ἡ ἀπαραίτητη σύμμαχος τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴν περικύκλωση τῆς Τουρκίας. Μαζὶ μὲ τοὺς ὑπολοίπους Σλαύους ὀρθοδόξους παρουσιάζεται ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν δίκοπο μαχαίρι. Ἡ κόρη προσεπάθησε στὸ παρελθὸν καὶ θὰ προσπαθήσῃ στὸ μέλλον νὰ καταβροχθίσῃ τὴν μητέρα.

Γιατί ὅμως χρειάζεται περικύκλωση τῆς Τουρκίας μὲ στόχο τὴν ἀπόσχιση τῶν Κούρδων καὶ τῶν μὴ ἀλεβηδικῶν ἐδαφῶν της; Διότι ἡ σημερινὴ Τουρκία περιλαμβάνει μονίμους ἐχθροὺς τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων καὶ πρωτίστως τῶν σουννιτῶν Ἰσλαμιστῶν.  Ὁ σουννιτικὸς ἰσλαμισμός, ξένος πρὸς τὸν τουρκισμό (παρὰ τὴν συστηματικὴ σύγχυση ποὺ κάνει ὁ Γραικύλος μεταξὺ Τούρκου καὶ ἀκραίου μουσουλμάνου) εἶναι τυπικὸ προϊὸν τῆς καπιταλιστικῆς περιόδου. Γιὰ νὰ τὸν ἀντιστρατευθῇ χρησιμοποιεῖ τὰ ὅπλα του. Μετατρέπει τὸ Ἰσλὰμ σὲ πολιτικὴ ἰδεολογία. Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς Οὐασιγκτῶνος ἤνοιξαν τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου. Ἐὰν ὁ ἰσλαμισμὸς ἠπείλη μόνον τὴν Δύση, θὰ ἦτο εὐπρόσδεκτος σύμμαχός μας. Ἀλλὰ ἀπειλεῖ πλέον καὶ τὸ Αἰγαῖο.

Ἡ συμμαχία μὲ τοὺς Σλαύους, ὅπως καὶ μὲ τοὺς Κούρδους πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὴ διότι ἀπὸ φίλους ἐνδέχεται ἀφνιδίως νὰ μετατραποῦν σὲ ἐχθρούς. Κατὰ τὴν περίφημη προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, στὸν ΙΗ΄ αἰῶνα, οἱ Κοῦρδοι ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἕν τρίτον περίπου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς σημερινῆς Τουρκίας, καὶ δὲν ἔχουν καμμία πολιτιστικὴ συγγένεια μὲ τὸν κόσμο τοῦ Αἰγαίου, θὰ πᾶνε στὴν Κόκκινη Μηλιά, οἱ Ἀλεβῆδες ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ δεύτερο τρίτο αὐτοῦ τοῦ πληθυσμοῦ, θὰ βαπτισθοῦν χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι καί, τέλος, μετὰ ἀπὸ ἕναν πόλεμο, τὸ τελευταῖο τρίτο, αὐτὸ τῶν σουννιτῶν Ἰσλαμιστῶν τοῦ Ἔρντογαν, θὰ ἀποδεκατισθῇ.

Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ὑπερισχύσουν μονίμως οἱ  κοινὲς ῥίζες τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ἡ Ῥωσία νὰ ἀναγνωρίσῃ μιὰ γιὰ πάντα, τὰ πνευματικὰ πρωτεῖα τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Τὰ ἑλληνικὰ πρέπει νὰ διδάσκονται ὑποχρεωτικὰ σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδοξες σλαυϊκὲς χῶρες ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς κατοίκους. Ὀρθοδοξία χωρὶς τὴν μεγάλη σλαυϊκὴ συμβολὴ γλωσσῶν καὶ κουλτούρας δὲν νοεῖται, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ μὴν ἀμφισβητηθῇ ποτὲ πλέον τὸ ἑλληνικὸ πρωτεῖο.

Ἐπειδὴ ὅμως, ὅπως ἐπανειλημμένως ἀπεδείχθη στὸ παρελθόν, καὶ συγκεκριμένα μὲ τὸ σχέδιο ἀναβιώσεως τοῦ Βυζαντίου στὴν Πόλη ἀπὸ τὴν Αἰκατερίνη τὴν Μεγάλη, τυπικὰ ὡς ἑλληνικὸ κράτος, στὴν οὐσία ὅμως ὡς ῥωσικὸ προτεκτορᾶτο, ἤ καὶ σήμερα ὅταν ὁ Πούτιν ἀποφεύγει νὰ κάμη χρήση τῆς προσωπικότητος τοῦ Καποδίστρια γιὰ νὰ ὑπογραμμίσῃ ὅτι μία ἐνδεχομένη ἐπάνοδος τοῦ ῥωσικοῦ κόμματος στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση θὰ σημάνῃ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα τῶν πρωτείων τῶν Ἀθηνῶν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπιλέξουμε καὶ πάλι ὡς γεωπολιτικὸ ἑταῖρο τὸν Ἀγγλοσάξωνα ποὺ ναὶ μὲν μᾶς κρατᾷ τὸ κεφάλι κάτω ἀλλὰ τοὐλάχιστον δὲν βάζει σὲ κίνδυνο τὴς ἐπιβίωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ κρατᾷ σὲ ἀπόσταση τὸ Φανάρι ἀπὸ τὴν Μόσχα, ὡς Τρίτη Ῥώμη.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ ἀπογοητευόμεθα. Ὅπως καὶ τὸ μικρὸ Ἰσραὴλ ἐπεβλήθη ἐπὶ τῆς Μεγάλης Δυνάμεως τῶν ΗΠΑ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς Πανέλληνος ἥρωος, ποὺ θὰ ἐπιβληθῇ ὡς μονάρχης ἐπὶ τῶν ἐθνικιστικῶν μύθων τῶν Γραικύλων μὲ μίαν ἄκρως συνθετικὴ καὶ πολύπλευρη πολιτικὴ ποὺ ἀρχικὰ μόνον αὐτὸς θὰ γνωρίζῃ, μὲ τὴν τακτικὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου πού «ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή» (Ἴων Δραγούμης, Ὅσοι ζωντανοί, 1911), θὰ ὑποχρεώσουμε τοὺς Ῥώσους μέσῳ ὠσμώσεως, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τοὺς Τούρκους, νὰ ἐξελληνισθοῦν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 5 Ὀκτωβρίου 2015

229 – Προφητικὸς λόγος καὶ ἑλληνικὸ γίγνεσθαι

229 – Προφητικὸς λόγος καὶ ἑλληνικὸ γίγνεσθαι

Ὁ ἑλληνικὸς τύπος ἔχει μεγάλο πλοῦτο ἐφημερίδων σὲ σχέση μὲ τὴν φτώχεια τοῦ τύπου μεγάλων χωρῶν ὅπως τοῦ Καναδᾶ, στὴν πρωτεύουσα τοῦ ὁποίου, τὴν Ὀττάβα, κυκλοφοροῦν μετὰ βίας τρεῖς καθημερινὲς ἐφημερίδες, δύο ἀγγλόφωνες καὶ μία γαλλόφωνη. Ὁ ἑλληνικὸς τύπος διαιρεῖται σὲ φιλελεύθερο τύπο, κομματικὸ τύπο, λαϊκιστικὸ τύπο, θρησκευτικὸ τύπο, κατινίστικο τύπο, ἀθλητικὸ τύπο. Ὑπάρχει τέλος μία ἄλλη κατηγορία, ἄκρως περίεργη, ποὺ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ μία καὶ μοναδικὴ ἡμερησία ἐφημερίδα, τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα», τὴν ὁποία ἀποκαλῶ προφητικὸ τύπο.

Στὴν Ἑλλάδα τοῦ ῥασιοναλισμοῦ τοῦ Διαφωτισμοῦ μὲ τὴν βολταιριανή της νοοτροπία, ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ γελοιοποιεῖται συστηματικά, ἰδίως ἀπὸ τὸ φιλελεύθερο συγκρότημα τοῦ Σκάϊ-Καθημερινὴ μὲ τὴν εἰρωνικὴ ἀναφώνιση «Ὥ γέροντα, τὴν εὐχή σας!» Σημειωτέον ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς, ὁ ὁποῖος βασίζει τὴν σταδιοδρομία του στὸν ἀντιφραγκισμό, ἀρθογραφεῖ τώρα καὶ χρόνια στὴν πλέον φραγκοφιλελεύθερη ἐφημερίδα, τὴν Καθημερινή.

Στὴν πραγματικότητα, ἡ μοναδικότητα τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» βασίζεται στὴν πλέον μακρόχρονη παράδοση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρησμοὺς τῆς Πυθίας ποὺ ἠκολουθοῦντο πιστὰ ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς βασιλεῖς τῶν ἑλληνικῶν πόλεων ἕως τὶς προφητεῖες τῶν γερόντων καὶ ἁγίων ποὺ ἠκολουθοῦντο ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου, τοὺς προύχοντες τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ Ὀθωμανίας (ἅγιος Κοσμᾶς), καὶ τοὺς σημερινοὺς ἑλληνοκεντρικοὺς τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν (ἅγιος Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γελοιοποιεῖται ἀπὸ τοὺς κύκλους τῶν φιλελευθέρων ὡς ἅγιος Παστίτσιος).

Μία δημοσιευμένη διδακτορικὴ διατριβὴ τῆς Κατερίνας Καραπλῆ, καθηγητρίας Βυζαντινῆς Ἱστορίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μὲ τίτλο, «Κατευόδωσις Στρατοῦ: Ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ ψυχολογικὴ προετοιμασία τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο» (Ἐκδόσεις Μυρμιδόνες, 2010) μᾶς κατατοπίζει στὸ θέμα τῶν σχέσεων τῆς βυζαντινῆς πολιτείας μὲ τὶς προφητεῖες τῶν γερόντων τῶν μοναστηρίων, ὡς συνέχεια τῶν χρησμῶν τῶν Δελφῶν. Διαβάζουμε λοιπόν:

«Οἱ αὐτοκράτορες καὶ οἱ στρατηγοὶ ζητοῦσαν ὄχι μόνον τὴν εὐχὴ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ ἄρχιζαν, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόγνωσή τους, γιὰ τὴν ἔκβαση (πρβλ. τοὺς χρησμοὺς τῆς Πυθίας)... Τὴν σφαγὴ τῶν βυζαντινῶν στρατευμάτων στὴν Ἀγχίαλο τὸ 917, προφήτευσε ὁ ὅσιος Μιχαὴλ ὁ Μαλεϊνός, ὁ συγγενὴς τῆς οἰκογενείας τῶν Φωκάδων, παρεμβαίνοντας ἔτσι ἔμμεσα στὰ πολιτικὰ πράγματα... Καὶ τὴν ἀνάκτηση τῆς Κρήτης λεγόταν ὅτι εἶχε προφητεύσει ἤδη παλαιότερα ἕνας μοναχός, ὁ ὅσιος Λουκᾶς ὁ Στειριώτης, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Βίος του... Ἡ ἔκβαση μίας ἐπιχειρήσεως ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ ἤ ὄχι τοῦ αὐτοκράτορος ἤ τοῦ στρατηγοῦ στὶς ἐντολὲς τοῦ ἁγίου. Ὁ Ἡράκλειος, πρὶν  ἀπὸ τὴν πρώτη του σύγκρουση μὲ τοὺς Πέρσες, τὸ 613, προειδοποιεῖται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεόδωρο Συκεῶν ὅτι θὰ ἡττηθῇ, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ δεχθῇ τὰ δῶρα του. Ὁ Κωνσταντῖνος Ζ΄ ἀλληλογραφοῦσε συχνὰ καὶ συμβουλευόταν, ἀκόμη καὶ γιὰ στρατιωτικὰ ζητήματα, τὸν ἅγιο Παῦλο τὸν νεώτερο, ἀσκητὴ στὸν Λάτρο, ὁ ὁποῖος κατ’ἐπανάληψιν  τὸν εἶχε ἀποτρέψει ἀπὸ πολεμικὲς ἐξορμήσεις, ὅταν προέβλεπε κακὴ ἔκβαση. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐκστρατείας τῆς Κρήτης, τὸ 949, ὀφείλεται, κατὰ τὸν βιογράφο, στὸ ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ ἀγνόησε τὶς προειδοποιήσεις τοῦ ἁγίου... Στὴν ὑπακοὴ τοῦ στρατηγοῦ στὸν μοναχὸ ὀφείλεται ἡ νίκη στὸν Λαλακάοντα»(σ. 53-60).

Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες μελετοῦν τὶς προφητεῖες τῶν Ὀρθοδόξων γερόντων  καὶ ἁγίων γιὰ νὰ συλλέξουν πληροφορίες σχετικὲς μὲ τὴν γεωπολιτικὴ πορεία τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς. Ἄς ἀφήσουμε λοιπὸν τοὺς τετραγωνισμένους στὴν σκέψη Ἕλληνες δημοσιογράφους νὰ ἀσχολοῦντια μὲ τὶς στατιστικὲς τῶν μνημονίων μὲ στόχο τὴν πλήρη ἀποβλάκωση τῆς μᾶζας τῶν Ἑλλήνων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Αὐγούστου 2015