288 - Φωνὴ ἀπελπισίας

Παττακός(1968) καὶ Παπαδόπουλος(1971)

ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας

288 -  Φωνὴ ἀπελπισίας

Ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας πιέζομα ἀφόρητα ἀπὸ τοὺς νέους ἕλληνες ἐπιστήμονες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐκπέμψω ἕνα ἠχηρὸ SOS ἀπὸ τὸ κατάστρωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ σκάφους ποὺ βυθίζεται αὔτανδρo. Μοῦ γράφουν ἀπεγνωσμένα ἕλληνες συνάδελφοι ἀπὸ τὰ πολλὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας ὅπου ἔχουν εὕρει καταφύγιο, ὅτι  ἀπὸ τὸ 2009 ἔχουν μεταναστεύσει 250 χιλιάδες παραγωγικῶν ἡλικιῶν στὴν Δύση καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ γίνουν οἱ σύγχρονοι περιπλανώμενοι ἑβραῖοι.

            Ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ εἶναι ἀνερμάτιστη. Καὶ ὅμως ὑπάρχει μία σταθερὴ γεωγραφία ἀνὰ τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τὸ Αἰγαῖο. Ἡ τελευταία προσφυγικὴ κρίση μᾶς τὴν ὑπενθύμισε. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεροποιηθῇ ἕνας πολιτικὸς ὀργανισμὸς κατέχοντας μόνον τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Σύνορο ποὺ νὰ πληγώνῃ τὸ Αἰγαῖο, σκίζοντάς το κατὰ μῆκος του, ἀπεδείχθη κάθε φορὰ καταστροφικό.

            Ῥούμελη καὶ Ἀνατολία, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία, ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τροίας οἱ δύο πνεύμονες ζωῆς, μὲ τὸ Αἰγαῖο ὡς τραχεῖα νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναπνοή. Μὲ πληγωμένη τὴν τραχεῖα ἡ Ἑλλὰς ὅπως καὶ ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἡρεμήσουν. Στὸ παρελθὸν οἱ αὐτοκρατορίες ἐξησφάλιζαν τὴν ἑνότητα καὶ συνεπῶς τὴν εὐημερία τοῦ ὀργανισμοῦ. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ μόνη λύση παραμένει ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, ὅραμα τοῦ Βενιζέλου καὶ πολλῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καὶ τουρκικῶν κυβερνήσεων.

            Τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν πρέπει νὰ ξεπεράσουν τὴν δυσπιστία γιὰ τὶς προθέσεις τοῦ γείτονος καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ ἐπαναστατικὴ νοοτροπία, πέραν τῆς συνεργασίας, σὲ μία οὐσιατικὴ ἕνωση, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὰ μέχρι σήμερα ἄλυτα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ προσφυγικοῦ θὰ ἠμπορέσουν νὰ εὕρουν τὴν πρέπουσα λύση.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη  εὑρίσκεται σὲ βαθιὰ κρίση καὶ μία ἐνδεχομένη διάλυσή της θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους. Χωρὶς ἡνωμένο Αἰγαῖο ὑπὸ τὴν ὀμπρέλα τοῦ ΝΑΤΟ, κινδυνεύουν καὶ οἱ δύο ὄχθες, μαζὶ καὶ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσέλθουν σὲ μία περίοδο ἀποσταθεροποιήσεως ἕως καὶ διαμελισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Μαρτίου 2016

140 – Οἱ ἀντιφάσεις τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ἡ Σκωτία

140 – Οἱ ἀντιφάσεις τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ἡ Σκωτία

Ἐπὶ χρόνια τὸ Κεμπὲκ μὲ ἀπανωτὰ δημοψηφίσματα προσεπάθησε νὰ ἀποσχισθῇ ἀπὸ τὸν Καναδᾶ καὶ δὲν τὸ ἐπέτυχε. Ὅταν τὸ 1955 ἐνυμφεύθην Ἀγγλίδα στὸ Ἐδιμβοῦργο εἶχα πάρει μέρος σὲ διαδηλώσεις ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Σκωτίας, ποὺ κατοικεῖται καὶ σήμερα ἀπὸ ἕναν πολυταξιδεμένο λαὸ μὲ εὐκολία στὴν μάθηση ξένων γλωσσῶν. Ὅταν ἀκοῦς ἀγγλόφωνο νὰ ὁμιλῇ τὴν γλῶσσα σου χωρὶς ξένη προφορὰ γνωρίζεις ὅτι εἶναι Σκωτσέζος. Οἱ Σκῶτοι ἠγωνίζοντο γιὰ νὰ μὴν ὑποδουλωθοῦν στοὺς Ἄγγλους ἀπὸ τὸν ΙΓ΄αἰῶνα ὅταν ἡ χώρα τους ἦταν ἀνεξάρτητη. Ἡ γλῶσσα τους ἦταν ἡ σκωτική τῆς οἰκογενείας τῶν κελτικῶν γλωσσῶν. Ὅμως, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Γαλλοκαναδοὺς τοῦ Κεμπὲκ δὲν ἐπέτυχαν νὰ σώσουν τὴν  γλῶσσα τους ἀπὸ τὸν ἐξαγγλισμό της. Τὸ 2001, μόλις τὸ 1,2% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Σκωτίας ὡμίλει ἀκόμα τὰ σκωτικά. Παρὰ ταῦτα, τὸ 2005 ἀνεγνωρίσθη ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Σκωτίας.  

Ὁ ἥρωάς της ὁ Γουλιέλμος Οὐάλας (William Wallace, 1270-1305), τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου γιὰ τὸ Βυζάντιο ἤ τοῦ Σκέντερμπεη γιὰ τὴν Ἀλβανία, ἐμαρτύρησε στὰ χέρια τῶν Ἄγγλων μὲ τρόπο ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι οἱ ἀγγλοσαξωνικἐς μέθοδοι καταστολῆς τῶν ἐχθρῶν τους ἦσαν πιὸ βάρβαρες ἀπὸ αὐτὲς τῶν Ὀθωμανῶν τῆς ἐποχῆς. Ἐκρεμάσθη καὶ ἀκόμη ζωντανὸ τὸν εὐνούχισαν, τοῦ ἔβγαλαν τὰ ἔντερα καὶ τὰ ἔκαψαν  ἐνώπιόν του καὶ τελικὰ τὸν ἀποκεφάλισαν.

Ὁ ἐθνικισμὸς ἔχει νόημα ὅταν ἕνας λαὸς ξεσηκώνεται κατὰ τοῦ δυνάστου του γιὰ νὰ διεκδικήσῃ τὴν  γλῶσσα του, τὸ νόμισμά του, τὴν οἰκονομική του αὐτοδιάθεση, τὸ ἰδικό του κοινωνικὸ σύστημα χρησιμοποιῶντας τὸ σύνθημα «ἡ Γαλλία στοὺς Γάλλους», «ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες» κ.ο.κ.  Γι’αὐτὸ καὶ ὁ Λένιν ἡγέτης τῆς διεθνιστικῆς ἐπαναστάσεως τῶν Μπολσεβίκων ὑπεστήριξε τὸ 1920 τὰ ἐθνικοαπελευθερωτικὰ κινήματα τοῦ Τρίτου Κόσμου γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἀποικιῶν ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμό. Ἡ ἀντεπίθεση ὅμως τῶν ἰμπεριαλιστῶν ἦταν νὰ χρησιμοποιήσουν ὡς μπούμερανγκ αὐτὸν τὸν ἴδιο ἐθνικισμὸ γιὰ νὰ ὑποτάξουν ἀκόμη περισσότερο τοὺς λαούς. Ἔτσι ἐβοήθησαν στὴν ἀπόσχιση λαῶν ἀπὸ ἰσχυρὲς πολυεθνικὲς αὐτοκρατορίες ποὺ ἤθελαν νὰ διαλύσουν,  σχηματίζοντας ἐθνικὰ ἀνίσχυρα κρατίδια, παραχωρῶντας τους τὸ κενὸ τσόφλι τῆς πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ὑποδουλώνοντάς τους οἰκονομικὰ ἀκόμη περισσότερο. Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸ κρατίδιο τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1821 ποὺ ἔγινε ἀκόμη πιὸ εὐάλωτο στὶς δυτικὲς ἰμπεριαλιστικὲς πιέσεις ἀπὸ ὅ,τι ὅταν οἱ Ἕλληνες ἦσαν ἐνσωματωμένοι στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία.

Τελικά, αὐτὸ ἐκατάλαβαν οἱ Κεμπεκουὰ ποὺ ἀπεφάσισαν νὰ μὴν ἀποσχισθοῦν ἀπὸ τὴν πολυεθνικὴ καναδικὴ συνομοσπονδία ἀφοῦ ὅμως προηγουμένως ἐπέτυχαν νὰ κατοχυρώσουν τὴν γαλλική τους γλῶσσα ποὺ ἐκινδύνευε μὲ ἐξαφάνιση ἀπὸ τὸν γλωσσικὸ ἰμπεριαλισμὸ τῶν Ἀγγλοκαναδῶν. Ἄν εἶχαν γίνει κράτος ἀνεξάρτητο μὲ μόνον ὀκτὼ ἑκατομμύρια κατοίκων θὰ εἶχαν πέσει στὸ στόμα τοῦ ἀμερικανικοῦ λύκου. Τὸ ἴδιο θὰ εἶχε γίνει μὲ τὴν ἀνεξάρτητη Σκωτία τῶν πέντε ἑκατομμυρίων κατοίκων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σκωτία ὅπως καὶ τὸ Κεμπὲκ εἶναι πλουσιώτατες χῶρες.

Ὁ καπιταλισμός, μετὰ τὸ 1945, ἐγκατέλειψε ὁριστικὰ τὴν φόρμουλα τοῦ ἐθνοκράτους περνῶντας στὸν παγκοσμισμό. Χρησιμοποιεῖ ἀκόμα σήμερα τὴν καραμέλα τοῦ ἐθνοκράτους γιὰ νὰ διαλύσῃ τὰ ὑπάρχοντα ἐθνοκράτη ξεσηκώνοντας τὶς μειονότητες ὅπως θὰ κάνῃ μὲ τὴν μελλοντικὴ συγκρότηση τῆς «ἀνεξαρτήτου» Θράκης (μὲ ἕνωση τῆς ἑλληνικῆς μὲ τὴν τουρκικὴ Θράκη) ἤ ὅπως κάνει ἤδη μὲ τὴν τριχοτόμηση τοῦ Ἰρὰκ, τῆς Λιβύης καὶ αὔριο τῆς Συρίας. Τὸ σύνθημα, «ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες» δὲν ἔχει πλέον νόημα. Πρέπει νὰ ἀντικατασταθῇ μὲ τὴν «ἑλληνικὴ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Οἰκουμένης» καὶ μὲ τὸ «ἡ Ἑλλὰς ὡς παγκόσμια πνευματικὴ Ἱερουσαλὴμ Παρθενῶνος καὶ Ἁγίου Ὄρους». Διαφορετικά, πρέπει, ὅπως κάθε ἄλλο ἐθνοκράτος νὰ προσχωρήσῃ σὲ ἕνα «μεγάλο πολιτικὸ σύνολο» (συνομοσπονδία), τὸ grand ensemble τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Σεπτεμβρίου 2014

73 - Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ στὸν κόσμο

73 - Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ στὸν κόσμο

Ἄς ἀνήκῃ ἡ Ἀλβανία στοὺς Ἀλβανοὺς ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀνήκῃ μόνον στοὺς Ἕλληνες. Ἡ χώρα μας δὲν χωρᾷ μέσα στὸ στενὸ ῥοῦχο τοῦ ἐθνικισμοῦ. Θὰ σκάσῃ. Πρῶτον, διότι οὐδεμία μικρὴ δύναμις στὸν κόσμο δὲν θὰ δυνηθῇ ποτὲ νὰ ἀνήκῃ στὸν ἑαυτό της καὶ δεύτερον διότι ὁλόκληρος ὁ πλανήτης θεωρεῖ τὸν ἑλληνισμὸ κοινή του ἰδιοκτησία. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἔχει δίκαιο ὁ Σύριζα νὰ μὴν θέλῃ νὰ ἀπομονωθῇ ἡ χώρα ἀπὸ τὴν "Εὐρώπη τῶν λαῶν" τοῦ ἀστισμοῦ, ὅπως καὶ τὸ ΚΚΕ πάντα ἐπιζητοῦσε τὸν προλεταριακὸ διεθνισμό.

Ἐμεῖς ὅμως ἀναζητοῦμε τὴν αὐτοκρατορικὴ οἰκουμένη, Βυζάντιο ἤ Ὀθωμανία. Δηλαδὴ ἡ Ἑλλὰς ἤ θὰ ἀνήκῃ στοὺς Ὀθωμανοὺς ἤ στοὺς Ῥώσους, μέσα στὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία. Δυστυχῶς, ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία ποὺ στὸ παρελθὸν οἱ ΗΠΑ  ὑπεστήριζαν γιὰ νὰ κόψουν τὴν κάθοδο στὸ Αἰγαῖο τῶν Ῥώσων, τώρα ἡ θέληση τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἐπιβίωσή της μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση  χάους στὰ σύνορά της, βοηθῶντας τὸν διαμελισμὸ ὅλων τῶν χωρῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, χαλάει τὸν ἑλληνοτουρκικὸ σχεδιασμό. Ἀντ' αὐτοῦ προβάλλει καὶ πάλι ἡ ἀναβίωση τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ τοὺς Ῥώσους ἐπωφελουμένη ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ παρακμή.

Ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀνεβοῦμε στοὺς ὤμους ὑλικοῦ γίγαντος γιὰ νὰ ἐκπέμψουμε γιὰ τὸ συμφέρον ὅλων, τὸ πνευματικὸ φῶς τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἐφ'ὅσον ὁ γίγας Ἀμερικὴ ἔχει γεράσει καὶ ἀδυνατεῖ νὰ κρατήσῃ στοὺς ὤμους του τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, τότε ὁ ἑλληνισμὸς πρέπει νὰ ἀκτινοβολήσῃ ἐπὶ τῶν ὤμων τῆς ἀναγεννωμένης Ῥωσίας τοῦ Πούτιν ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ὑλοποιήσῃ τὸ ἑλληνικὸ σχέδιο τῆς Αἰκατερίνης Β΄ τῆς Μεγάλης (1762-1796) διαμελισμοῦ τῆς Τουρκίας, καταλήψεως τῆς Πόλης καὶ ἀναβιώσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ἐγγονοῦ της μέγα δούκα Κωνσταντῖνο Πάβλοβιτς (1779-1831).

Ἡ Αἰκατερίνη τοῦ εἶχε δώσει τὸ ὄνομα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ εἶχε κυκλοφορήσει γιὰ τὸ βάπτισμά του ἕνα νόμισμα μὲ τὴν ἐπιγραφὴ "Ἐπιστροφὴ στὸ Βυζάντιο".  Τοῦ εἶχε δώσει ὡς νταντὰ μίαν Ἑλληνίδα ὀνόματι Ἑλένη καὶ ἐσκόπευε μετὰ τὴν ῥωσικὴ κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως νὰ τὸν καθίσῃ στὸν Βυζαντινὸ θρόνο τῶν Ἑλλήνων.

Τὸ σχέδιο τῆς Αἰκατερίνης προσπαθεῖ σήμερα νὰ πραγματώσῃ ὁ Πούτιν. Ἐμεῖς δὲν πρόκειται νὰ πάρουμε μέρος στὸν σχεδιαζόμενο μελλοντικὸ ῥωσοτουρκικὸ πόλεμο. Ἀφοῦ ὁ Πούτιν κατακτήσῃ τὴν Πόλη θὰ μᾶς τὴν παραχωρήσῃ, φυσικὰ ὑπὸ ῥωσικὴ κηδεμονία, ὁρκιζόμενος γονατιστὸς ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου τοῦ ἑλληνισμοῦ ὅτι στόχος του εἶναι ἡ παγκόσμια ἐπικράτηση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος. Ἐμεῖς, εἴτε μὲ τοὺς Τούρκους, μέσῳ Ἀμερικανῶν, εἴτε μὲ τοὺς Τούρκους μέσῳ Ῥώσων, ἐπιζητοῦμε σταθερὰ τὴν παγκοσμία ἐξάπλωση τοῦ πνευματικοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴν "Μεγάλη Ἑλλάδα" τῶν ἐθνικιστῶν, δηλαδὴ τῶν ἐθνικοφρόνων Γραικύλων, πόσο μᾶλλον ποὺ ἡ ἐξευτελισμένη σήμερα γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ τῶν ἐγχωρίων Γραικύλων οὔτε κἄν διενοήθη ποτὲ νὰ ἐφαρμώσῃ τὸ αὐτονόητο: τὴν καθιέρωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ὡς πολιτισμικὸ εὐρώ, δηλαδὴ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης.

Δημήτρης Κιτσίκης                     19 Νοεμβρίου 2013