288 - Φωνὴ ἀπελπισίας

Παττακός(1968) καὶ Παπαδόπουλος(1971)

ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας

288 -  Φωνὴ ἀπελπισίας

Ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας πιέζομα ἀφόρητα ἀπὸ τοὺς νέους ἕλληνες ἐπιστήμονες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐκπέμψω ἕνα ἠχηρὸ SOS ἀπὸ τὸ κατάστρωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ σκάφους ποὺ βυθίζεται αὔτανδρo. Μοῦ γράφουν ἀπεγνωσμένα ἕλληνες συνάδελφοι ἀπὸ τὰ πολλὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας ὅπου ἔχουν εὕρει καταφύγιο, ὅτι  ἀπὸ τὸ 2009 ἔχουν μεταναστεύσει 250 χιλιάδες παραγωγικῶν ἡλικιῶν στὴν Δύση καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ γίνουν οἱ σύγχρονοι περιπλανώμενοι ἑβραῖοι.

            Ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ εἶναι ἀνερμάτιστη. Καὶ ὅμως ὑπάρχει μία σταθερὴ γεωγραφία ἀνὰ τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τὸ Αἰγαῖο. Ἡ τελευταία προσφυγικὴ κρίση μᾶς τὴν ὑπενθύμισε. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεροποιηθῇ ἕνας πολιτικὸς ὀργανισμὸς κατέχοντας μόνον τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Σύνορο ποὺ νὰ πληγώνῃ τὸ Αἰγαῖο, σκίζοντάς το κατὰ μῆκος του, ἀπεδείχθη κάθε φορὰ καταστροφικό.

            Ῥούμελη καὶ Ἀνατολία, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία, ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τροίας οἱ δύο πνεύμονες ζωῆς, μὲ τὸ Αἰγαῖο ὡς τραχεῖα νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναπνοή. Μὲ πληγωμένη τὴν τραχεῖα ἡ Ἑλλὰς ὅπως καὶ ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἡρεμήσουν. Στὸ παρελθὸν οἱ αὐτοκρατορίες ἐξησφάλιζαν τὴν ἑνότητα καὶ συνεπῶς τὴν εὐημερία τοῦ ὀργανισμοῦ. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ μόνη λύση παραμένει ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, ὅραμα τοῦ Βενιζέλου καὶ πολλῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καὶ τουρκικῶν κυβερνήσεων.

            Τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν πρέπει νὰ ξεπεράσουν τὴν δυσπιστία γιὰ τὶς προθέσεις τοῦ γείτονος καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ ἐπαναστατικὴ νοοτροπία, πέραν τῆς συνεργασίας, σὲ μία οὐσιατικὴ ἕνωση, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὰ μέχρι σήμερα ἄλυτα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ προσφυγικοῦ θὰ ἠμπορέσουν νὰ εὕρουν τὴν πρέπουσα λύση.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη  εὑρίσκεται σὲ βαθιὰ κρίση καὶ μία ἐνδεχομένη διάλυσή της θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους. Χωρὶς ἡνωμένο Αἰγαῖο ὑπὸ τὴν ὀμπρέλα τοῦ ΝΑΤΟ, κινδυνεύουν καὶ οἱ δύο ὄχθες, μαζὶ καὶ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσέλθουν σὲ μία περίοδο ἀποσταθεροποιήσεως ἕως καὶ διαμελισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Μαρτίου 2016

165 – ΚΚΕ, ἡ σοφὴ κουκουβάγια

165 – ΚΚΕ, ἡ σοφὴ κουκουβάγια

Ἡ Ἱστορία ἔχει τὴν λογική της ποὺ ἡ λογικὴ ἀγνοεῖ» λέγει ὁ Γάλλος (l’Histoire a ses raisons que la raison ignore). Ἀπὸ αὐτὴν τὴν λογικὴ προέρχονται τρία τινά:

1 - Ἡ Ἱστορία ἀνανεώνεται μὲ κάθε γενεά ( παραδοσιακὰ 30 χρόνια, σήμερα μὲ τὴν ἐπιμήκυνση τῆς ζωῆς, 40 χρόνια). Αὐτὸ διότι ὁ σαραντάρης ἐγεννήθη τὴν ἐποχὴ τῆς πτώσεως ἑνὸς καθεστῶτος καὶ συνεπῶς δὲν ἔζησε τὰ ἀρνητικά του. Ἐὰν αὐτὸ τὸ καθεστὼς εἶχε δυναμική, θὰ ἐπανέλθη στὴν ἐπιφάνεια μετὰ ἀπὸ μία γενεά. Π.χ. τὸ 1815, ὁ Βοναπαρτισμὸς καταποντίζεται. Τὸ 1848, τὸ σύνθημα στὴν Γαλλία εἶναι: ποῦ εἶσαι Βοναπάρτη; Τὸ 1973, ὁ Παπαδοπουλισμὸς καταποντίζεται. Τὸ 2014, τὸ σύνθημα στὴν Ἑλλάδα εἶναι: ποῦ εἶσαι Παπαδόπουλε;

2 - Ἡ Ἱστορία ἀναδεικνύει μία βασικὴ σκέψη, τὴν ὀρθότητα τῆς ὁποίας τὴν καθοδηγεῖ γιὰ χιλιάδες χρόνια. Ἔτσι, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς, ὁ πλατωνισμὸς ἐπιβιώνει σήμερα μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετηρίδες. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Πλάτωνος, ὅπως ὁ Ἀριστοτέλης, ὑπῆρξαν μαθητές του καὶ συνεχιστές του, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς. Ὁ Πλάτων Β΄ ὑπῆρξε, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια ὁ Μάρξ, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐχθροί του, ὡς ἀντικομμουνιστές, ὅπως οἱ διανοούμενοι τοῦ φιλελευθερισμοῦ (βλέπε στὶς ΗΠΑ) ἤ οἱ διανούμενοι τοῦ φασισμοῦ (στὸν Μεσοπόλεμο) ἠκολούθησαν τὸν Μάρξ. Ἴσως μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια μαρξισμοῦ ἐμφανισθῇ ὁ Πλάτων Γ΄. Μόνον οἱ ἀνεγκέφαλοι δηλώνουν πὼς ὁ Μὰρξ ἔχει δῆθεν ξεπερασθῆ, ὅπως στὶς ἀρχὲς τοῦ χριστιανισμοῦ ἐλέγετο ὅτι ὁ Πλατωνισμὸς εἶχε δῆθεν ξεπερασθῆ.

3 – Ἡ ἰδεολικὴ βάση τοῦ ΚΚΕ εἶναι ὀρθὴ ἐπειδὴ εἶναι σταθερὰ μαρξιστική, ἀπὸ ἱδρύσεως του. Κανένα ἄλλο κόμμα δὲν ἔχει ὀρθὴ ἰδεολογικὴ βάση διότι, ἄν καὶ ἐπηρεάσθη ἀνομολογήτως ἀπὸ τὸν μαρξισμό, δὲν τὸν ἀκολουθεῖ. Ἡ τήρηση τῶν βασικῶν ἀρχῶν τοῦ μαρξισμοῦ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναλύῃ πάντα σωστὰ τὴν πολιτικὴ κατάσταση.

Ἐντύπωση προκαλεῖ στὸν ἀγνοοῦντα τὰ παραπάνω, ἡ σωστὴ ἀνάλυση τοῦ ΚΚΕ τῆς ἑλληνικῆς κρίσεως ἀπὸ τὸ 2009, εἰδικὰ ὅσον ἀφορᾷ τὴν διολίσθηση τοῦ Σύριζα πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία, ὡς δεκανίκι τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος. Ἐπίσης ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀποκατάσταση τῆς μαρξιστικῆς ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸ 1991, ἀπὸ τὴν Ἀλέκα Παπαρήγα, τὴν ἐπάνοδο στὸν σταλινισμὸ καὶ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ζαχαριάδη μετὰ ἀπὸ τὴν μακρὰ περίοδο διολισθήσεως τοῦ διεθνοῦς κομμουνιστικοῦ κίνηματος ἀπὸ τὸν Χρουστσὼβ στὸν Γκορμπατσώβ.

Σήμερα, ἐνώπιον τοῦ τέλους τῆς σαραντάχρονης Μεταπολιτεύσεως καὶ τῆς προοπτικῆς ἐπιβολῆς Πινοσετισμοῦ ἤ καὶ ἐπανόδου τῆς Μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα, ὁ κόσμος διερωτᾶται γιατί τὸ ΚΚΕ κομίζει γλαῦκα εἰς Ἀθήνας. Πράγματι, στὶς 28 Αὐγούστου 1834, ὁ βασιλεὺς Ὄθων ἀναχωρῶντας ἀπὸ τὸ Ναύπλιο καὶ κάνοντας τὴν ἐπίσημη εἴσοδό του στὴν Ἀθήνα ὡς νέα πρωτεύουσα τοῦ κρατιδίου, κρατῶντας μία ζωντανὴ κουκουβάγια ὡς σύμβολο τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν προκάλεσες τὸν γέλωτα τῶν Ἀθηναίων, ἐφ’ὅσον ἐκόμιζε γλαῦκα εἰς Ἀθήνας, δηλαδὴ τὸ αὐτονόητο.

Ἔτσι καὶ μὲ τὸ ΚΚΕ. Ποῖος βαθιὰ σκεπτόμενος διανοούμενος δὲν ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ θέση τοῦ ΚΚΕ εἶναι αὐτὴ τῆς σοφῆς κουκουβάγιας. Ἀκόμη καὶ ὁ σόφρων καθηγητὴς Ξενοφῶν Ζολῶτας, πρωθυπουργὸς τὸ 1990, ἀνεγνώριζε ὅτι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ μετριοπαθὴς στάση τοῦ Χαριλάου Φλωράκη ἦταν πιὸ σωστὴ ἀπὸ αὐτὴν τῶν δύο ἀντιμαχομένων ὁμάδων τοῦ ἀστικοῦ κράτους, τῶν Μητσοτάκη καὶ Παπανδρέου.

Ὁ κόσμος βεβαίως ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβῃ γιατί ἡ σοφὴ κομμουνιστικὴ κουκουβάγια παραμένει ἀκίνητη έπάνω στὸ κλαδί της καὶ δὲ ἐπιτίθεται, βάζοντας σὲ πράξη τὸ ὡραῖο σύνθημα τῆς Παπαρήγας τῆς ῥήξεως καὶ ἀνατροπῆς. Τὸ μέλλον θὰ ἀποδείξῃ ἐὰν ἡ σημερινὴ ἀκινησία τοῦ ΚΚΕ ἦταν δικαιολογημένη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Δεκεμβρίου 2014   

163 - Ἀναρχία καὶ ἑλληνισμός

163 - Ἀναρχία καὶ ἑλληνισμός

Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος μοῦ ἐπανελάμβανε ὅταν στὸ Παρίσι ἦταν σὲ αὐτοεξορία: «Δημήτρη, εἴμεθα ἕνας λαὸς ἀκυβέρνητος διότι ποτὲ δὲν ἠδυνήθημεν νὰ οἰκοδομήσουμε κράτος. Ἐκ φύσεως εἴμεθα ἀναρχικοί».

Εἶχε ἀπόλυτα δίκαιο. Τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο  ἀντί γιὰ εὐχαριστῶ τοὺς διεπομπεύσαμε δολοφονῶντας τους, ὁ πρῶτος στὴν ἐκκλησία, ὁ δεύτερος στὸ νοσοκομεῖο, κατηγορῶντας τους ἐσφαλμένως γιὰ δικτάτορες καὶ τώρα εἴμεθα σὲ ἀναμονὴ νέου ἐγκλήματος κατὰ οἱουδήποτε μελλοντικοῦ ἡγέτου ποὺ θὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ σώσῃ τὴν ἄμοιρη αὐτὴ χώρα.

Ἡ ἀναρχία πορεύεται μὲ τὸν ἀτομισμό, τὴν ἀσυνεννοησία καὶ τὸν διχασμό καὶ κορυφώνεται μὲ τὸν φθόνο καὶ τὸν ἐγωϊσμὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε φιλότιμο. Μαζί χορεύουμε, μαζί γλεντᾶμε καὶ ὅμως καρφώνουμε τὸν ἀδελφὸ πισώπλατα. Πρόκειται γιὰ φοβερὰ ἐλαττώματα ποὺ παιδεύουν τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὀδυσσέως.

Γιὰ νὰ ὑπερπηδήσουμε τὶς ἀδυναμίες αὐτὲς τοῦ ἔθνους μας χρειαζόμεθα μία καὶ μόνη λύση: ἀπόλυτη διοίκηση ἥρωος, μακριὰ ἀπὸ κοινοβουλευτισμὸ καὶ κομματισμό, ἕναν ἥρωα κατ’ εἰκόνα μας, δηλαδὴ ἄναρχο, μή σεβόμενο κανενὸς εἴδους νόμο ἤ σύνταγμα παρὰ μόνον τὴν θέλησή του, ἐπὶ τῇ βάσει ἀπολύτου ἡγέτου. Ὁ Ἕλλην δημιουργεῖ μόνον ὑπακούοντας τυφλὰ στὸν ἥρωα, σὲ ἕναν Μεγαλέξανδρο. Καὶ τότε διασπείρει σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τῆς γῆς τὴν μεγαλοφυΐα τῆς σκέψεώς του καὶ τὴν γενναιοδωρία τῆς καρδιᾶς του. Ἡ ἀναρχία εἶναι τὸ πολιτικό του σύστημα. Κράτος εἶναι ἡ θέληση τοῦ ἡγέτου. Τυφλὴ ὑπακοὴ εἶναι ἡ δημιουργικὴ ἐνέργειά του.

Τὸ ἡρωϊκὸ καθεστὼς τῶν ὁμηρικῶν χρόνων μὲ τοὺς Ὀλυμπίους καὶ τὸν Ἀχιλλέα, μὲ ἀπόλυτο μονάρχη νὰ ἱππεύῃ ἀμούστακος δεκαπεντάχρονος Ῥωμανὸς Διογένης, προστάζοντας: Ἡ θέλησή μου εἶναι ἡ θέληση τῶν Ἑλλήνων. Τὸ σπαθί μου κόβει τὸν Γόρδιο δεσμό. Ἀπὸ τὴν Περσέπολη μέχρι τὴν Βαβυλῶνα διαμορφώνουμε τὴν φυλὴ τῶν Ἑλλήνων καὶ οἱ μεγάλοι τῆς γῆς ἀπὸ τὸν Καίσαρα, μέχρι τὸν Ἀντώνιο καὶ τὸν Αὔγουστο καταφθάνουν στὴν Ἀλεξάνδρεια γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἑλληνικὸ σκήνωμα, τὴν θεϊκὴ πνοὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Ἡ ἀναρχία εἶναι τὸ τέλειο πολίτευμα ποὺ ταιριάζει στὸν Ἕλληνα. Μεγαλουργεῖ μόνον μέσῳ ἀναρχίας, ἀπελευθερωμένος ἀπὸ νόμους, σεβασμὸ πρὸς νομοθέτες, θέληση πλειοψηφίας καὶ κρατικὴ δομή. Οὐδεὶς ἄλλος λαὸς δύναται νὰ βασίσῃ τὸ μεγαλεῖο του στὴν ἀπόλυτη ἀναρχία. Ἐπειδὴ μόνον ὁ Θεὸς ὡς Ἕλλην εἶναι ἄναρχος. Χωρὶς νόμους καὶ κράτος ὁ ἑλληνισμὸς δύναται νὰ διοικῇ τὸν πλανήτη καὶ τὸ σύμπαν.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 12 Δεκεμβρίου 2014

136 - Ἐπάνοδος στὸ 1967

136 - Ἐπάνοδος στὸ 1967

Κοροϊδεύοντας τὸν λαὸ δὲν σώζεις τὴν κατάσταση. Εἶσαι καταδικασμένος, σὰν τὸν Σίσυφο νὰ κουβαλᾶς τὸν βράχο στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ καὶ νὰ πέφτῃ καὶ πάλι. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὰ τελευταῖα διακόσια χρόνια ἔχει μπουχτίσει ἀπὸ ψέμματα μὲ βάση ὅτι πάντα φταίει ὁ ἄλλος ἐνῷ αὐτὸς εἶναι πάντα τὸ θῦμα καὶ ἡ στάση του ἡρωϊκή.

Ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ μέχρι τὸν τάφο τὸν μαθαίνουν νὰ εἶναι ἀνεύθυνος. Ἀρχίζουν μὲ τὸ παραμύθι τοῦ κρυφοῦ σχολειοῦ καὶ καταλήγουν στὴν ἑλληνικὴ ἐκδοχὴ τῆς Ἀποκαλύψεως ποὺ λέγει ὅτι ὅλη ἡ οἰκουμένη προσπαθεῖ νὰ καταστρέψῃ τὸν Ἕλληνα Χριστὸ ποὺ σταυρώνεται πρὸς χάριν τῶν κακῶν τῆς γῆς, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν Ἐαμοβουλγάρων, τῶν Τούρκων, τῶν Ἑβραίων, τῶν Μασόνων, τῶν Κίσσινγκερ, τῶν Δυτικῶν.

Σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδο ὅπου ἡ οἰκουμένη τὸν μαστιγώνει, ὁ ἴδιος μονοτονίζει τὴν γλῶσσα του, δημοσιοϋπαλληλίζεται, περνᾷ ᾦρες ὁλόκληρες, πάντα φευγᾶτος, στὰ πολλαπλὰ κινητά του, κλέβει τὸν ξένο τουρίστα, ἀκούει κάθε πρωϊ τὸ ῥαδιόφωνο τοῦ Σκάϊ νὰ καλοπιάνῃ τὴν σικελικὴ μαφία τῶν ταξιτζήδων  ποὺ ξεκινοῦν γιὰ τὸ μεροκάματό τους γδύνοντας καὶ ὑβρίζοντας τοὺς πελάτες τους (πάντα μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ ταρίφα τοῦ ταξιοῦ στὸ Παρίσι καὶ τὸ Λονδῖνο εἶναι πολὺ ὑψηλότερη), ὑποχρεώνεται ὡς ἰατρὸς, λόγῳ τῶν χαμηλῶν του ἀποδοχῶν, πολὺ χαμηλοτέρων τῶν ἀντιστοίχων μισθῶν στὴν Δύση, νὰ ἀπαιτῇ ὡς κόζα νόστρα φακελάκι διαφορετικὰ ἐξοντώνει τὸν ἀσθενή, ὑφαρπάζει τὴν δημοσία παιδεία μὲ ἰδιωτικὰ φροντιστήρια σὲ κάθε γωνιὰ τῆς χώρας, θεωρεῖ ἔξυπνο τὸν πονηρό, καὶ βλέπει ὡς σανίδα σωτηρίας τοὺς Ἕλληνες τοῦ Ἐξωτερικοῦ ποὺ ὡς Μπρούκληδες εἶναι φυσικὰ ἀφελεῖς. Μόλις πιάνῃ μιὰ πυρκαϊὰ στὴ περιοχὴ τοῦ χωριοῦ τοῦ ὁμογενοῦς, μόλις λείψῃ ἕνα μηχάνημα ἀπὸ τὸ τοπικὸ νοσοκομεῖο τῆς γενέτειρας τοῦ ὁμογενοῦς, ζητεῖται χρηματικὴ βοήθεια ἀπὸ τοῦς φλεγομένους ἀπὸ πατριωτισμὸ Ἕλληνες τοῦ Ἐξωτερικοῦ ποὺ μὲ κάθε εὐκαιρία διαδηλώνουν ὑπὲρ τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων στὰ Σκόπια, τὴν Βόρειο Ἤπειρο καὶ τὴν Κύπρο, καὶ ἐνῷ τὰ ὁμογενειακὰ κορόϊδα ὀργανώνουν ἐράνους καὶ στέλνουν τὰ χρήματα στὴν καλύβα τοῦ Καραγκιόζη, αὐτὰ ἐξαφανίζονται στὶς τσέπες τῶν ἡμεδαπῶν ἐπιτηδείων.

Μὲ τὰ Ἰουλιανὰ τοῦ 1965 ἡ κοροϊδία τοῦ λαοῦ, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, εἶχε φθάσει στὰ ἄκρα. Οἱ ἰθύνοντες ἀλληλοκατηγοροῦντο καὶ ἐγέμιζαν τὶς τσέπες τους. Οἱ βουλευτές, στὴν οὐρὰ ἐπερίμεναν νὰ ἐξαγορασθοῦν περιμένοντας πραξικόπημα. Καὶ αἰφνιδίως, ὡς ἀπὸ μηχανῆς θεός, ἐνεφανίσθη ἀπὸ τὸ πουθενὰ μία ὁμάδα ἐντίμων ἀξιωματικῶν ποὺ ὑπὸ τοὺς Παπαδόπουλο καὶ Παττακὸ ἔσωσαν τὴν χώρα ἀπὸ τὴν πτωμαΐνη τῶν πολιτικῶν. Δυστυχῶς, ὄχι γιὰ πολὺν καιρό. Ἡ ἀμερικανικὴ CIA, στὶς 17 Νοεμβρίου 1973, ὡργάνωσε μία «ἑλληνικὴ ἔγχρωμη ἄνοιξη» στὸ Πολυτεχνεῖο, ἔρριξε τὸν Παπαδόπουλο καὶ ἔφερε στὴν  ἀρχὴ τὸν πανηλίθιο Ἑλληναρᾶ ταξίαρχο Ἰωαννίδη καὶ ἔτσι ἐπανέφερε τὸν βράχο τοῦ Σισύφου στὴν κάτω πλαγιὰ ὅπου ἐπὶ σαράντα χρόνια, 1974-2014, κατεστράφη ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἔργο τῶν ἐπαναστατῶν  συνταγματαρχῶν.

Ἀπὸ τὸ 2009 τὸ σκηνικὸ γιὰ νέα Ἰουλιανὰ ἔχει στηθῆ. Ὁ λαὸς καὶ πάλι ὑποκύπτει στὶς κολακεῖες τῶν πολιτικῶν ποὺ τὸν ἐπιστρέφει στὴν ἀνευθυνότητα μὲ συνθήματα ὅτι σὲ τίποτα δὲν φταίει. Δύο ἁπλὲς φράσεις ποὺ ἀπετύπωναν τὴν ἀπόλυτη πραγματικότητα, «λεφτὰ ὑπάρχουν» καὶ «τὰ φάγαμε ὅλοι μαζί» (νὰ ῥωτήσετε τὸν Χάρρυ Κλὺνν ἐὰν δὲν τὸ πιστεύετε) ἐδαιμονοποιήθησαν μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ τὶς εἶχαν προφέρει καὶ ἐτοίμασαν τὰ νέα Ἰουλιανά: τὸ πραξικόπημα τῶν Σαμαρᾶ-Βενιζέλου ποὺ καταλήγει στὴν ἐξαγορὰ τῶν βουλευτῶν γιὰ τὴν ψήφιση τοῦ νέου προέδρου τῆς Δημοκρατίας.

Ὁ Γιωργάκης ὅμως οὐδέποτε ὑπῆρξε βλὰξ καὶ πολὺ σωστὰ εἶχε εἰπῆ ὅτι «λεφτὰ ὑπάρχουν» στὸ Κολωνάκι. Ὁ Γιῶργος- Ῥοβεσπιέρρος ὁ Ἀδιάφθορος θὰ ἐπιστρέψῃ καὶ θὰ συνεργασθῇ μὲ τὸν Σύριζα, αὐτὸ τὸ νέο ΠΑΣΟΚ. Ὁ Σαμαρᾶς ποὺ εἶχε προδώσει τὸ ἀφεντικό του τὸν Μητσοτάκη καὶ ὁ Βενιζέλος ποὺ εἶχε προδώσει τὸ ἀφεντικό του τὸν Γιῶργο Παπανδρέου, ἴσως τελικὰ καταποντισθοῦν μὲ τὴν  ἐπέμβαση ἑνὸς Παπαδοπούλου ἀπὸ τὸ πουθενά, ὅπως τὸ 1967. Καὶ ἐπιτέλους, ἴσως ὁ ἑλληνικὸς λαὸς βάλῃ μυαλὸ καὶ γίνῃ ὑπεύθυνος.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Σεπτεμβρίου 2014

57 - Ζήτω ἡ χούντα τῆς 21ης Ἀπριλίου!

57 - Ζήτω ἡ χούντα τῆς 21^ης Ἀπριλίου!

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς χούντας δὲν εἶχα τὴν τιμὴ νὰ συνεργασθῶ οὔτε στὸ ἐλάχιστο μὲ τοὺς ἀνιδιοτελεῖς ἀξιωματικοὺς ποὺ ἐθυσιάσθησαν γιὰ νὰ σώσουν τὴν χώρα μας ἀπὸ τὴν διαφθορὰ τοῦ Κολωνακίου καὶ τῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκπροσώπων τους. Ἐγνώρισα μερικοὺς ἐξ αὐτῶν μετὰ τὴν πτώση των. Ὡς ἱστορικός, στὸ βιβλίο μου, Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, 1928-1973 (Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας, 1981), ἐλάχιστα χρόνια μετὰ τὸν ἐγκλεισμό τους στὶς φυλακὲς τοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου, τοὺς ἀπεκατέστησα, ἀψηφῶντας μόνος, μεταξὺ τῶν πανεπιστημιακῶν διδασκάλων, τὴν τρομοκρατία τῆς κοινουβουλευτικῆς χούντας. Ἐθεώρησα τὴν ἐπανάστασή τους, ποὺ ἐπραγματοποίησαν μὲ ἕνα ὑποδειγματικὸ πραξικόπημα, ὡς τὸ πλέον σημαντικὸ γεγονὸς γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ γένους μας μετὰ τὸ 1821. Δυστυχῶς ἀπέτυχαν καὶ ἡ χώρα, μετὰ τὸ 1974, ἐβούλιαξε στὰ πιὸ ἀκάθαρτα καὶ δύσοσμα νερὰ τῶν παρφουμαρισμένων ἐμιγκρέδων ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει στὸ Κολωνάκι στὰ βαγόνια τῶν ξένων ἀπὸ τὰ Παρίσια καὶ τὰ Λονδίνια ὅπου ἔπαιζαν, μαζὶ μὲ τὴν ἀγράμματη ἠθοποιίνα Μελίνα Μερκούρη, τοὺς ἀντιστασιακούς! Εἶναι δὲ χαρακτηριστικό, ὅτι τὰ ΜΜΕ ἠθέλησαν, ἀκριβῶς τώρα ποὺ ἔχει σημάνει ἡ κατάρρευση τοῦ οἴκου ἀνοχῆς τῆς Μεταπολιτεύσεως, νὰ θυμηθοῦν τὴν έκ Παρισίων Μαντάμ.

Σήμερα, κλίνουμε τὸ γόνυ στὴν μνήμη τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου. Ἀπεβίωσε ἔγκλειστος, ἄφραγκος καὶ ἔντιμος, δίδοντας τὰ πάντα γιὰ τὴν πατρίδα. Ἡ ἐπανάστασή του δυστυχῶς ἀπέτυχε διότι τὴν ἤθελε ἀναίμακτη. Ἀλλὰ ἀναίμακτες ἐπαναστάσεις δὲν διαρκοῦν. Ἡ ἡρωϊκὴ μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση τοῦ Ὀκτώβρη 1917 ποὺ ὁ Λένιν εἶχε πραγματοποιήσει μὲ πραξικόπημα, ἐπεβίωσε γιὰ 73 ὁλόκληρα χρόνια ἐπειδὴ ἦταν ἄκρως αἱματηρή. Καὶ τώρα τί κάνουμε;  Διαλυμένος καὶ ἀποχαυνωμένος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπὸ τοὺς ἐγκληματίες τοῦ Κοινοβουλίου ἀρέσκεται νὰ ὀνειρεύεται τὴν ἔλευση ἑνὸς Ἕλληνος Στάλιν, Τσάβεζ, Πούτιν, ἀλλὰ δύσκολα ἐπανεμφανίζεται μέσα σὲ μία γενεὰ ἕνας Παπαδόπουλος. Ἕλληνα ἀξιωματικέ, ἐὰν ἔχῃς ἀκόμη ἴχνος ἀξιοπρεπείας, κινήσου! Βλέπε τί γίνεται γύρω μας. Οἱ Ὀρθόδοξοι Ῥωμηοὶ τρομοκρατοῦνται καὶ σφάζονται, οἱ ἐκκλησιές τους καίγονται καὶ καταστρέφονται, ἀπὸ τὶς ὁρδὲς τῶν φανατικῶν σουννιτῶν μουσουλμάνων, στὴν Αἴγυπτο, τὴν Συρία, ἀκόμη καὶ στὴν Ἀλβανία. Ὁ στρατὸς ἐπενέβει εὐτυχῶς στὴν Αἴγυπτο, ὁ πρόεδρος Ἀσσὰντ μάχεται ἡρωϊκὰ στὴν Συρία μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Πούτιν κατὰ τῶν μισθοφόρων ἰσλαμιστῶν ποὺ σφάζουν τοὺς χριστιανοὺς μὲ τὴν βοήθεια τῶν «χριστιανῶν» τῆς Δύσεως.  Ξύπνα στρατέ!

                        Δημήτρης Κιτσίκης                     22 Αὐγούστου 2013 

48 - Ἕνα μάθημα ἱστορίας γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή

48 - Ἕνα μάθημα ἱστορίας γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή

Θὰ κάνω, ὡς ἱστορικός, δύο παρατηρήσεις:

1  - Ὅταν στὴν Ἱστορία ἐμφανίζεται ἕνας μεγάλος, ἀσχέτως ἠθικῆς (διότι οἱ μεγάλοι δὲν ἔχουν τὴν συνήθη ἠθική),  ὑποχρεωτικὰ πρῶτα περνοῦν ἀπὸ μία περίοδο ἀπαξιώσεως καὶ λήθης καὶ μετὰ ἀπὸ μία τοὐλάχιστον γενεά, ὅταν αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔζησαν ἔχουν ἀποβιώσει, ἐπανέρχεται στὴν μνήμη ἀκόμη πιὸ μεγάλος μέσα στὶς νέες γενεές. Τυπικὸ παράδειγμα ὁ Βοναπάρτης, ὁ ὁποῖος ἦτο τοῦ ἀναστήματος τοῦ Χίτλερ καὶ μέγας σφαγεύς. Ἀπὸ τὸ 1815 μέχρι τὸ 1848, ἐπέρασε ἀπὸ καθαρτήριο καὶ ἐπανῆλθε ὡς μέγας Ναπολέων, ὑμνούμενος ἀπὸ τὸν Βίκτωρα Οὑγκό καὶ ἀκόμη μεγαλύτερος στὴν παγκόσμια συνείδηση εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ὁμοίως καὶ ὁ Στάλιν, καὶ αὐτός, ἀκόμη μεγαλύτερος σφαγεύς. Τὸ ἴδιο βλέπουμε νὰ γίνεται σήμερα μὲ τὸν Παπαδόπουλο. Τὸ ἴδιο συμβαίνει ἐπίσης μὲ τὸν Χίτλερ μέσα στὴν νέα γενεά. Ἀντιθέτως σωρεία ὀνομάτων μὲ τίτλους καὶ ἀξιώματα ἐν ζωῇ, βουλιάζουν στὴν ἀνυποληψία καὶ τὴν αἰωνία λήθη. Ποῖος θὰ ἐνθυμεῖται ἕναν Σημίτη σὲ ἑκατὸ χρόνια;

2  - Ὁ ναζισμός, δηλαδὴ ὁ γερμανικὸς φασισμός ἤ ἐθνικοσοσιαλισμός, δὲν ὑπῆρξε ἐθνικιστικὸς ἀλλὰ φυλετικός. Στὴν δεκαετία τοῦ 1970, εἶχα στείλει σὲ ἕνα ἀγγλόφωνο ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ ποὺ εἰδικεύετο στὸ ἐθνικισμὸ ἀνὰ τὸν κόσμο, μία μελέτη γιὰ τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικοσοσιαλισμό. Μοῦ ἐπεστράφη ἀμέσως μὲ τὴν παρατήρηση ὅτι δὲν ἠδύναντο νὰ τὴν δημοσιεύσουν διότι ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς δὲν ἦτο ἐθνικισμὸς καὶ ὅτι τὸ περιοδικὸ ἐδημοσίευε μόνον μελέτες ποὺς ἐσχετίζοντο μὲ τὸ φαινόμενο τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Πράγματι, ὁ Χίτλερ ἐπίστευε στὴν ἀνωτερότητα τῆς ἀρείας φυλῆς, ποὺ διεσώζετο ἐν μέρει στὴν γερμανικὴ φυλὴ ἀλλὰ ποὺ τὸ πρότυπό της ἦτο ἡ ἑλληνικὴ φυλή. Ἔχει ἀποδειχθῆ ὅτι οἱ μυθικοὶ Ἄρειοι ποὺ κατέκτησαν τὴν βόρειο Ἰνδία χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, δηλαδὴ πολὺ πρὸ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάδρου καὶ ἵδρυσαν ἑκατοντάδες πόλεις-κράτη κατὰ μῆκος τοῦ Γάγγη ποταμοῦ, ἦσαν οἱ Ἕλληνες (ἀκόμη καὶ πιὸ νότια ἡ Βομβάη ἱδρύθη ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες καὶ ὠνομάζετο Ἑπτανησία) καὶ ὅτι τὰ σανσκριτικὰ ποὺ ἐπεβλήθησαν στὸν ἰνδικὸ χῶρο ὡς ἰνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα ἦταν ἑλληνικῆς προελεύσεως καὶ ὄχι τὰ ἑλληνικὰ σανσκριτικῆς προελεύσεως. Ἀκόμη σήμερα, τὰ ἀγγλικὰ καὶ τὰ γαλλικά εἶναι, χωρὶς ὑπερβολή, ἑλληνικὲς διάλεκτοι.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω, ἐπιμένω στὴν ἄποψη ὅτι ὁ ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ διότι τὸν κατατάσσει στὴν ἴδια μοῖρα μὲ ἑκατοντάδες ἄλλους ἐθνικισμούς καὶ ὅτι ἡ σωστὴ θέση εἶναι ὁ ἑλληνοκεντρισμός, ἐφ’ ὅσον ὅλη ἡ οἰκουμένη εἶναι ἑλληνογενής, μὲ στόχο νὰ μετονομασθῆ ὁ πλανήτης Γῆ σὲ πλανήτη Ἑλλὰς καὶ νὰ ἀναγνωρισθοῦν κάποτε τὰ ἑλληνικὰ ὡς ἡ γλῶσσα τῆς  Οἰκουμένης, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο συνεφώνει καὶ ὁ Χίτλερ, ἀλλὰ καὶ ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ αὐτὸς ἑλληνογενής. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ χάνουμε χρόνο μὲ ἰδεολογικοὺς καυγᾶδες πρέπει νὰ συσπειρωθοῦμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ στόχου τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς τοῦ γεγονότος ὅτι ὅλοι ἀνήκουν στὸν ἑλληνισμό, κάτι ποὺ οὐσιαστικὰ ἀποδέχονται ἀλλὰ ποὺ διαιρετικὰ συμφέροντα δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ ἀναγνωρίσουν.

Δημήτρης Κιτσίκης                       16 Ἰουνίου 2013