291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Δεκέμβριος 2010-Καντώνα-  Δημήτρης Κιτσίκης, γεν. πρόξενος Κακιούσης,μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ, μητροπολίτης Σιγκαπούρης

291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Ἡ ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ σκέψη εἶναι θεϊκή. Οἱοσδήποτε τὴν ἀγνοήσει θὰ χάσῃ. Θέση, ἀντίθεση σύνθεση. Τόσο ἁπλὸ ἀλλὰ καὶ τόσο συμπαντικό. Σὰν τὸν Θεό. Ἄνδρας(θέση), γυναῖκα (ἀντίθεση), παιδί(συνθεση, ζωή). Ὅταν ἀγνοεῖται μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ἔλλειψη γάμου καὶ οἰκογενείας, τὶς ἐκτρώσεις, τὸν φεμινισμό, τὴν ἀθεΐα, ἐπέρχεται ἡ συρρίκνωση καὶ ὁ θάνατος.

Ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς εἶναι ἀντιδιαλεκτικὲς ἰδεολογίες καὶ ἀναποφεύκτως μὲ τὸν καιρὸ ὁδηγοῦν στὴν ἀποτυχία. Καμμία ἀπὸ αὐτὲς δὲν προτείνει σύνθεση.Ἡ Ἑλλὰς κατεστράφη διότι ἐκκινήθη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ διεθνισμοῦ.

Ἐπὶ δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ὁ χῶρος τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἐστερεώνετο στὴν Αὐτοκρατορία, δηλαδὴ στὴν διαλεκτικὴ σύνθεση, στὴν ποιοιτικὴ καὶ ὄχι τὴν ποσοτικὴ ὑπέρβαση τῶν ἀντιθέσεων, στὸν Σωκράτη. Τὸ 1821, οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἄρχισαν τὸ ξεχείλωμα τοῦ πουλόβερ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, χάρι στὸν ἐθνικισμὸ τῆς μασονικῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, Αὐτοκρατορία ποὺ εἶχαν ἀποτύχει νὰ ξηλώσουν τὸ 1453, χάρι στὸν Γεννάδιο.

Τὸ 1908 ἡ νεοτουρκικὴ μασονικὴ ἐπανάσταση καὶ τὸ 1909 τὸ Γουδί, ἔφεραν  τὸν ἀποσυνθετικὸ ἐθνικισμὸ στὴν καρδιὰ τῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ στὴν Ἀθήνα τὸν μεγαλοφυῆ μασόνο ἐθνικιστὴ Ἐλευθέριο Βενιζέλο. Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς τοῦ Αἰγαίου τὸ σκηνικὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων εἶχε στηθῆ γιὰ τὴν κατακρήμνιση τῆς Αὐτοκρατορίας. Τραγικὸ τὸ διχασμένο πρόσωπο τοῦ Ἴωνος Δραγούμη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ αὐτοκρατορίας, ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τοῦ διαλεκτικοῦ συνόλου, ποὺ ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του τὸν θάνατο τῆς αὐτοκρατορικῆς διαλεκτικῆς.

Ὁ μεγαλοφυὴς Βενιζέλος ἐδιπλασίασε τὸ κρατίδιο ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Λόϋδ Τζώρζ, ἐπέτυχε νὰ διαλύσῃ τὴν Αὐτοκρατορία πρὸς ὄφελος τῆς Ἀγγλίας καὶ τὸ 1922 ἐξηφάνισε τὴν ἑνότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ στὸ Αἰγαῖο ποὺ ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἐδέσποζε στὶς δύο ὄχθες του. Εἶχε μεταφράσει τὸ ἔργο τοῦ  Θουκυδίδη ἀντὶ τοῦ Πλάτωνος.

Τώρα ὁ Ν. Ἀναστασιάδης ἐτοιμάζεται νὰ πάῃ προσκεκλημένος στὴ Τουρκία ὡς πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Ὁ ἐθνικιστὴς Τάσσος Παπαδόπουλος ἔχει πεθάνει. Οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο κοινοτήτων ἔχουν βελτιωθῆ. Κάλλιο τώρα παρὰ ποτὲ ὁ ἐκατέρωθεν ἐθνικισμὸς ἀπεδείχθη ἐπιζήμιος. Τώρα ἦλθε ἡ στιγμὴ οἰκοδομήσεως μίας ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας στὴν Κύπρο, πυρὴν μίας πιὸ εὐρείας Ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσποδίας στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ Ἀθηνῶν καὶ Ἀγκύρας γιὰ ἐπανασύσταση τῆς Βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ Εὐρώπη.

Ναί, τὰ ἀνατολικὰ κουρδικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας  θὰ ἀποσχισθοῦν ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ μορφὴν αὐτονόμου κράτους στὰ πλαίσια τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Τὰ πρώην δυτικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ Ῥούμελη, θὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἑνότητα τοῦ Αἰγαίου. Τὰ ὅμορα κράτη τῶν Βαλκανίων, ὅπως καὶ τὸ Κουρδιστὰν καὶ ἡ Ἀρμενία στὴν Ἀνατολή, θὰ προσδεθοῦν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ αὐτοκρατορία ὡς αὐτόνομα καὶ ἡ Πόλη (Εἰς-τήν-Πόλη-Κωνσταντινούπολη) θὰ ξαναγίνῃ ἡ αὐτοκρατορικὴ πρωτεύουσα ὑπὸ τὴν ὀμπρέλλα τῶν δύο ἀντιμαχομένων Μεγάλων Δυνάμεων στὸ Αἰγαῖο, τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Ῥωσία ὑπὸ νέα Γιάλτα.

Ὁ αὐτοκράτωρ-καίσαρ-Κάϋσαρ, βασιλεύς-σουλτάνι ῥούμ, θὰ βασιλεύσῃ καὶ πάλι στὸν Βόσπορο, μὲ Ὀρθοδοξία καὶ Ἰσλάμ, μὲ οἰκουμενικὸ πατριάρχη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τῆς πλανητικῆς Χριστιανοσύνης καὶ τὸν χαλίφη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τοῦ πλανητικοῦ Ἰσλάμ. Ἡ παλαιὰ διαμάχη Γκυλέν-Ἔρντογαν θὰ ξεπερασθῇ μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῶν σουφήδων. Ἡ ἐπέκταση τοῦ τεραστίου πολιτισμοῦ τῆς Κίνας στὴν Εὐρώπη μέσῳ τῆς Ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ τοῦ λιμένος Πειραιῶς θὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ τὴν συμμαχία ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὸ φράγμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἡ Εὐρώπη θὰ συγκυβερνηθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Βατικανοῦ.

Τὰ ἐθνικιστικὰ φασιστικὰ κόμματα στὴν Εὐρώπη θὰ ὁλοκληρώσουν τὸν διαμελισμὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ὁ ἄθεος κομμουνιστικὸς διεθνισμὸς θὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ ὀρθοδοξοϊσλαμιστικὸ κοινοτισμὸ ποὺ ἀποδέχεται μὲν τὸν παραγωγικὸ βιομηχανικὸ καπιταλισμό, ἀλλὰ ἐχθρεύεται τὸν ἄθεο τραπεζικὸ τοκογλυφικὸ καπιταλισμό.

Καὶ γιὰ τοὺς ῥεαλιστὲς μία παρατήρηση:  Μόνον ἡ οὐτοπία γίνεται πραγματικότης. Ὁ ῥεαλισμὸς καταλήγει σὲ σκουπιδότοπο ψυχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                         9 Ἀπριλίου 2016

266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

Στὶς 17 Ἀπριλίου 2010, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Ἀμερική, σὲ ἐρώτηση Ἀμερικανοῦ δημοσιογράφου ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς ἔχουν τὸν ἴδιο Θεό, ἀπήντησε στὰ ἀγγλικά: «Φυσικά, ὁ ἴδιος Θεὸς (God) μᾶς ἔπλασε καὶ συνεπῶς εἴμεθα ὅλοι ἀδέλφια καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὸν ἴδιο οὐράνιο Πατέρα, ἀσχέτως πῶς τὸν ὀνομάζουμε. Ἡ ὀνομασία «Θεός» (God) εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ ὀνόματά του, ὅπως καὶ Ἀλλὰχ ἤ Γιαχβέ».

Τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ τῶν Παραθρησκειῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί νὰ κεραυνοβολῇ μὲ τὸ ἀζημίωτο τὸν κάθε χριστιανὸ ὀρθόδοξο ποὺ ἀγαπᾷ τὴν πατρίδα του καὶ συνεπῶς καὶ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό, στὸν ὁποῖο φυσικὰ συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἀποκαλεῖ εἰδωλολατρική, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἠσχολεῖτο μὲ τὴν δήλωση αὐτὴ  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία εἶναι ἀναμφισβητήτως, καλοπροαίρετη  μέν, ἀλλὰ αἱρετική.

Ὁ Βαρθολομαῖος δὲν ἔχει τὴν δικαιολογία πολλῶν Ὀρθοδόξων τοῦ λαοῦ μας ποὺ εἶναι ἀνεπαρκῶς διαβασμένοι. Ἐπὶ πέντε συναπτὰ ἔτη παρηκολούθησε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν τῆς Ῥώμης, στὸ Οἰκουμενικὸ Ἰνστιτοῦτο Bossey τῆς Ἑλβετίας καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου. Ἔλαβε διδακτορικὸ στὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἀπὸ τὸ Γρηγοριανὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ῥώμης, ὑποβάλλοντας διατριβὴ μὲ θέμα, «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία». Ἀνεκηρύχθη ἐπίτιμος διδάκτωρ τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, Πατρῶν, Ἰωαννίνων, Georgetown καὶ Yale τῶν ΗΠΑ, Flinders τῆς Αὐστραλίας, Μανίλας Φιλιππινῶν, Λονδίνου, Ἐδιμβούργου, Λουβέν, Μόσχας, Βολωνίας, καὶ Βουκουρεστίου. Γνωρίζει ἑλληνικά, τουρκικά, λατινικά, ἰταλικά, γερμανικά, γαλλικὰ καὶ ἀγγλικά.

Ὁ Βαρθολομαῖος λοιπὸν γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, κάτι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ὁ Ἀλλάχ, οὔτε ὁ Γιαχβέ, οὔτε ὁ Ζεύς. Διότι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ διατείνεται ὅτι ὁ Ἀλλάχ εἶναι ὁ Θεός, τότε πρέπει νὰ πιστεύῃ τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν Δία. Ἐὰν πάλι νομίζει ὅτι δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι τριαδικὸς τότε δὲν πρέπει νὰ θεωρῇ σημασία ὅτι ὁ Θεὸς τῶν προχριστιανῶν Ἑλλήνων ἦταν δωδεκάθεος.

           

Ἡ αἵρεση ὅμως τοῦ Βαρθολομαίου δὲν εἶναι μόνον θεολογική, εἶναι καὶ ἐκκλησιολογική. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστεύει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνσαρκωμένος Θεός ποὺ ἵδρυσε τὴν μόνη σωστὴ θρησκεία, τὴν μία ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὅτι ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι, εἴμεθα «γένος ἐκλεκτόν», καὶ «ἔθνος ἅγιον». Ὁ ἀπόστολος  Πέτρος στὴν πρώτη ἐπιστολή του (κεφάλαιο Β΄, στίχο 9) γράφει: «Ὑμεῖς δὲ γένος  ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον» καὶ δὲν γίνεται νὰ διοικούμεθα ἀπὸ μὴ Ὀρθοδόξους, ὅπως ἕναν ἄθεο ἤ μὴ ὀρθόδοξο πρωθυπουργό, διότι «βασίλειον ἱεράτευμα» σημαίνει ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο ἱερατεῖο ἔχει βασιλικὴ καταγωγή, δηλαδὴ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι συγχρόνως  βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς.

Ὡς Ὀρθόδοξοι εἴμεθα τὸ Νέο Ἰσραήλ, ὁ περιούσιος λαός. Ἐδῶ ἡ ἔννοια τοῦ περιουσίου λαοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ οἱ ἐθνικιστὲς ἔχουν δυσκολία νὰ καταλάβουν ὅταν δὲν σκέπτονται ὀρθόδοξα, εἶναι λογικωτάτη. Ὁ ἑβραϊκὸς λαός, κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἦταν ὁ περιούσιος λαὸς καὶ ἡ πνευματικὴ Ἱερουσαλήμ. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ δὲν ἀνεγνώρισαν τὸν Χριστό, τὸ δακτυλίδι τῆς διαδοχῆς ἐπέρασε αὐτομάτως στὸν Ὀρθόδοξο λαό (ὄχι τὸν ῥωμαιοκαθολικὸ ἤ τὸν προτεσταντικὸ ποὺ εἶναι αἱρέσεις). Συνεπῶς ὁ μὴ Ὀρθόδοξος Ἕλλην δὲν δύναται νὰ ἀξιοῖ νὰ εἶναι περιούσιος καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Ῥῶσος δύναται νὰ φέρῃ τὸν τίτλο τοῦ περιουσίου λαοῦ μόνον ἐὰν προηγουμένως ἀναγνωρίσῃ ὅτι τὸν δικαιοῦται διὰ μέσου τῶν Ἑλλήνων (δηλαδὴ τοῦ μπαμπᾶ τους!) οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τὶς βάσεις, μέσῳ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Ἡ αἱρετικὴ κατανόηση τοῦ χριστιανισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἀπ΄εὐθείας στὴν ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τοῦ Τσίπρα ποὺ θεωρεῖ λογικὸ νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ μάθημα τῶν κατηχητικῶν μὲ μάθημα θρησκειολογίας ὅπου θὰ διδάσκονται ὅλες οἱ θρησκεῖες ὡς ἴσες μεταξύ των, έφ’ὅσον «ἕνας εἶναι ὁ Θεός», εἴτε λέγεται Ἀλλάχ, εἴτε Γιαχβέ, εἴτε Κρίσνα. Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ πανθρησκεία καταργεῖ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Τὸ Ἰσραὴλ εὑρίσκει τὴν δύναμη δημιουργίας τοῦ κράτους του στὴν συσπείρωση ποὺ πάντα πραγματοποιεῖ γύρω ἀπὸ τὸν Θεό του, τὸν Γιαχβέ. Ἡ Ἑλλὰς ἄς παραδειγματισθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, διαφορετικά, ἡ θέση ὀπαδῶν τοῦ «ἕνας εἶναι ὁ Θεός» κατεδαφίζει τὸν ἑλληνισμό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος. Ὁμοίως, ἥ ἔκφραση «ὁ Θεὸς εἶναι Ἕλλην», κατὰ τὸ «ὁ Γιαχβέ εἶναι Ἑβραῖος», ἀκολουθεῖ  τὴν παραπάνω λογική καὶ εἶναι ἡ λαϊκὴ ἑρμηνεία τῆς βασικῆς ἀληθείας ὅτι χωρὶς τοὺς Ἕλληνες ὁ χριστιανισμὸς, μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θὰ εἶχε παραμείνει μία ἑβραϊκὴ αἵρεση περιορισμένων διαστάσεων. Ἄλλωστε, τὴν σχέση αὐτὴ χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ τὴν άνεγνώρισε καὶ ὁ πρώην πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ὅταν σὲ μία περίφημη ὁμιλία του τῆς 12^ης Σεπτεμβρίου 2006, στὸ γερμανικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ῥέγκενσμπουργκ , ἐδήλωσε ὅτι ὁ δυτικὸς χριστιανισμὸς εἶχε ἀκολουθήσει στραβὸ δρόμο μετὰ τὴν Ἀναγέννηση, κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὴν παρακμή του, ἐπειδὴ εἶχε καταλάβει τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔπρεπε, εἶπε, ὁ χριστιανισμὸς νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ Βυζάντιο, διαφορετικὰ ὁ χριστιανισμὸς ἐκαθίστατο ἀνεξήγητος. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ, στὰ γραπτά μου, τὸν ἐπωνόμασα «ὁ Ἕλλην πάπας». (Βλέπε στὸ τεῦχος 41, Φθινοπώρου 2006, τοῦ περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, τὸ ἄρθρο μου, «Ὁ Ἕλλην πάπας: Τὸ πλήρες ἐπαναστατικὸ κείμενο ἐπαναφορᾶς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας».

Δημήτρης Κιτσίκης                     15 Δεκεμβρίου 2015

189 – SOS, ἡ Ἑλλὰς βουλιάζει!

189 – SOS, ἡ Ἑλλὰς βουλιάζει!

Μετὰ τὴν έπιστροφὴ Βαρουφάκη ἀπὸ τὶς ΗΠΑ γνωρίζουμε ὅτι ἡ φίλη Ἀμερικὴ μᾶς συνεβούλευσε νὰ πέσουμε στὸν γκρεμό. Νὰ τὰ βροῦμε μὲ τοὺς δανειστές μας, μᾶς εἶπε, καὶ μὲ τὴν Εὐρώπη. Τελευταία φρούδα ἐλπίς, ἡ Ῥωσία. Τί θὰ μᾶς φέρῃ ὀπίσω ἀπὸ τὸ ταξίδι του ὁ Τσίπρας. Ἄνθρακες; Ἐὰν ναί τελειώσαμε. Θὰ εἰσέλθουμε στὴν μεσανατολίτικη οἰκογένεια τῶν διαλυμένων κρατῶν. Μία πελώρια μαύρη τρύπα θὰ ἀνοίξῃ στὸ Αἰγαῖο, ἀντίστοιχη μὲ τὸν προϊστορικὸ σεισμὸ τῆς Ἀτλαντίδος. Στὴν τρύπα αὐτὴ θὰ εἰσέλθουν τὰ ὄρνια, οἱ γύπες τοῦ διεθνοῦ κεφαλαίου γιὰ νὰ ῥουφήξουν τὸ πετρέλαιο καὶ τὶς σάρκες μας. Ἀδυσώπητος πόλεμος προμηνύεται ὅταν καταφθάσουν οἱ τζιχαδιστὲς τοῦ χαλιφάτου καὶ σφάξουν μαζικὰ ὅσους θὰ ἀρνηθοῦν νὰ γίνουν μουσουλμᾶνοι, ἐτοιμάζοντας τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ μεταπηδήσουν στὴν Ἰταλία, νὰ σφάξουν τὸν πάπα καὶ νὰ καταστρέψουν τὸ Βατικανό. Ἑκατομμύρια  ζωντανὰ ἐρείπια Ἑλλήνων θὰ περιφέρονται στὰ χαλάσματα καὶ θὰ προσπαθοῦν νὰ εὕρουν ῥακένδυτοι καταφύγιο σὲ δυτικὲς χῶρες, θυμίζοντας τὴν σημερινὴ τραγωδία τῆς Συρίας.

Ἐσχάτη προδοσία τῶν πολιτικῶν μας! Ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῶν ἀπελπισμένων ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ θὰ ἀναβλύζῃ τὸ πύον τῆς ἐκδικήσεως. Τὸ μῖσος ὅμως ποὺ θὰ ἐνισχύεται ἀπὸ τοὺς ἅρπαγες, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Μέση Ἀνατολή, ἁπλῶς θὰ πολλαπλασιάζῃ τὶς σφαγές καὶ θὰ μᾶς βυθίζῃ ἀκόμα πιὸ βαθιὰ στὴν ἀπελπισία. Οἱ μὲν θὰ ῥίχνουν τὴν εὐθύνη στοὺς ἄλλους. Οἱ κομμουνιστὲς στοὺς φασιστὲς καὶ οἱ φασιστὲς στοὺς κομμουνιστὲς καὶ ὅλοι μαζὶ θὰ οὐρλιάζουμε κατὰ τῶν διεθνῶν  τοκογλύφων, τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν ἰμπεριαλιστῶν. Ἡ Ἑλλὰς ὅμως θὰ καταστῇ παρελθόν. Ποῖος Αἰσχύλος θὰ ἀποθανατίσῃ τὴν τραγωδία μας γιὰ τὶς μελλοντικὲς γενεές;

Ἀκούσατέ με, ἀκούσατε τὸν Κιτσίκη. Μία ζωὴ στὴν μελέτη, μία ζωὴ στὸ ἐξωτερικό, μία ζωὴ ποὺ γέρνει πρὸς τὴν δύση. Νιάτα χρειάζονται σὲ ἕναν λαὸ γερόντων ποὺ τρέμει γιὰ τὴν σύνταξή του. Τί τὸ θέλετε τὸ μηνιαῖο τρακοσάρι ὅταν ὅλα θὰ ἔχουν ἐξαφανισθῇ καὶ θὰ εὑρεθῆτε στὰ λασπόνερα τοῦ δρόμου τῆς ξενητιᾶς; Ἕνας τρελὸς δεκανέας χρειάζεται γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι πράγματι τρελὸς γιὰ νὰ τολμήσῃ. Δὲν εἶναι δύνατον νὰ μὴν ἔχῃ παραμείνει οὔτε ἕνας νέος στὴν ψυχὴ σὲ αὐτὸν τὸν τόπο γερόντων. Κάπου θὰ εὑρίσκεται, χωμένος σὲ βουνό, μὲ τὸ καριοφίλι τοῦ προγόνου στὸ χέρι, αὐτὸς ποὺ δὲν περιμένει τίποτα πιὰ ἀπὸ Βουλὴ καὶ ἐκλογές. Ἐπιτέλους, τὸ παμπάλαιο τραγούδι νὰ πάρῃ σῶμα καὶ ψυχή. Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, ἦταν τὸ ᾆσμα τῶν ἀπελπισμένων. Ναί, ὅσο καὶ νὰ φαίνεται παρωχημένο τὸ σύνθημα: Γιὰ τὴν οἰκογένεια, τὴν Ὀρθοδοξία, τὴν πατρίδα, γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Ἀπριλίου 2015

54 - Ὁ Ἑλληνισμὸς μεταξὺ Σκύλλας καὶ Χαρύβδης

54 - Ὁ Ἑλληνισμὸς μεταξὺ Σκύλλας καὶ Χαρύβδης

Ἀπὸ τὸ 1923 καὶ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μέχρι σήμερα οἱ πολιτικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀρχὲς τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ἐπιταχύνουν τὴν ἀποσύνθεσή τους. Γιὰ τὴν πολιτική, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ ἀφαντάστων διαστάσεων κρίση τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974 βαίνει πρὸς τὴν ἐξαφάνιση τοῦ σημερινοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἡ προδοσία  τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἐπέβαλε ἡ στρατιωτικὴ χούντα τοῦ Πλαστήρα-Γονατᾶ τοῦ 1922 μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου ἐπλήγωσε μόνιμα τὸ σῶμα τῆς θρησκευτικῆς ῥωμαίϊκης παραδόσεως καὶ λεβεντιᾶς. Καὶ τώρα ζοῦμε ὅλοι τὸ ἀπίστευτο ἐκκλησιαστικὸ χάος τῆς κατατμήσεως τῆς  Ὀρθοδοξίας, ὄχι μόνον μεταξὺ Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (ΓΟΧ) ἀκόμη καὶ στὸ θέμα τῆς ἀπεικονήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος (δύναται ὁ ἁγιογράφος νὰ ἀναπαριστάνῃ ὡς γέρο τὸν Θεὸ πατέρα ὅπως τὸν ἐζωγράφησε ὁ Μιχαὴλ Ἄγγελος στὴν ὀροφὴ τῆς Καπέλλας Σιστίνας τοῦ Βατικανοῦ;) ἀλλὰ καὶ μεταξὺ οἰκουμενιστῶν ποὺ θέλουν διάλογο μὲ τὸν πάπα τῆς Ῥώμης καὶ τῶν ἀντιοικουμενιστῶν, μεταξὺ τῶν νεοημερολογιτῶν, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν 19 μονῶντοῦ Ἁγίου Ὄρους ποὺ ναὶ μὲν ἀκολουθοῦν τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο ἀλλὰ μνημονεύουν τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη Βαρθολομαῖο ποὺ αὐτὸς ἀκολουθεῖ τὸ νέο ἡμερολόγιο καὶ τῆς 20^η μονῆς τῆς Ἐσφιγμένου ποὺ ἀρνεῖται νὰ μνημονεύσῃ τὸν Βαρθολομαῖο ἐπειδὴ συμπροσεύχεται μὲ τὸν πάπα. Ὁ δὲ Βαρθολομαῖος κηρύσσει σχισματικοὺς τοὺς Ἐσφιγμενῖτες καὶ δημιουργεῖ σὲ ἀντιπαράθεση πλαστὴ νέα μονὴ Ἐσφιγμένου ποὺ ἐπιτίθεται κατὰ τῆς σεβαστῆς χιλιόχρονης μονῆς γιὰ νὰ τὴν καταλάβῃ ὡς στρατιωτικὸ τάγμα κατὰ πολιορκημένου Μεσολογγίου!

Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου τὸ Βατικανὸ εὑρίσκεται σὲ πλήρη πνευματικὴ διάλυση καὶ προβλέπεται ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς ὅτι θὰ ἐξαφανισθῇ ἀρκετὰ σύντομα, ἡ Ὀρθοδοξία κατακερματίζεται μεταξὺ ἀντιμαχομένων παρατάξεων στὶς ὁποῖες προστίθεται ἡ ἀντιδικία μεταξὺ τοῦ πατριαρχείου Μόσχας καὶ τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου καὶ μεταξὺ νέων χωρῶν καὶ παλαιῶν ἐντὸς Ἑλλάδος ὥς καὶ τῶν ἐθνικιστικῶν τάσεων τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Στὴν ἀπελπιστικὴ αὐτὴ εἰκόνα προστίθεται καὶ ἡ ὅλο μεγαλύτερη ἐπιρροὴ τῶν ὀπαδῶν τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας τοῦ Δωδεκαθέου.  Τέλος, στὴν περιφέρεια τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ὀρθοδόξου χώρου, τὸ φανατικὸ Ἰσλὰμ κατακρεουργεῖ τοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν Τυνησία μέχρι τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Συρία, κατακαίει τὶς ἐκκλησίες, ἐνῷ ἡ ἐξευτελισμένη ἑλληνικὴ κυβέρνηση ὡς μέλος τῆς ΕΕ καὶ τοῦ ΝΑΤΟ ὑποστηρίζει τοὺς μαφιόζους μισθοφόρους τῆς Συρίας ἀποκαλῶντας τους στὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ ἀγωνιστὲς τῆς ἐλευθερίας! Τὸ ἐπιστέγασμα εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ πολιτικὴ ἰδεολογικὴ διαμάχη μεταξὺ ΚΚΕ καὶ Χρυσῆς Αὐγῆς ποὺ ἀντί νὰ συμμαχήσουν γιὰ νὰ κάψουν μαζί τὸ Κολωνάκι ἀναβιώνουν τὸν ἐμφύλιο πόλεμο τῆς δεκαετίας τοῦ 40. Ὁμόνοια καὶ πάλι ὁμόνοια παιδιά, γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!

Δημήτρης Κιτσίκης                       30 Ἰουλίου 2013

34 - Ἡ νοσταλγία κατὰ τῆς προόδου

34 - Ἡ νοσταλγία κατὰ τῆς προόδου

Τὸ ὅλο ποιητικό μου ἔργο τῶν 6 βιβλίων καταδικάζει τὴν αὐταπάτη τῆς προόδου καὶ ἐξυμνεῖ τὴν νοσταλγία ὡς κινητήριο δύναμη τῆς Ἱστορίας ποὺ μελετῶ στὰ 80 μου βιβλία ὡς ἱστορικός. Οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν ὅτι ἡ πρόοδος ποὺ ἀντιπροσωπεύει ἡ κατάκτηση τῆς Τροίας ὑπῆρξε καταστροφικὴ καὶ ἡ μόνη ἐποικοδομητικὴ πραγματικότης παραμένει ἡ ἐπιστροφὴ στὴν Ἰθάκη. Ἀλλὰ ἡ δυτικὴ Ἀναγέννηση παρερμήνευσε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ καὶ ἔθεσε πλώρη στὸν ΙΗ΄αἰῶνα ὁλοταχῶς πρὸς τὴν πρόοδο τοῦ Διαφωτισμοῦ ἀπὸ ὅπου ἐξῆλθε ὁ καπιταλιστικὸς φιλελευθερισμὸς καὶ ἡ ἀντίθετη ὄψη του, ὁ προλεταριακὸς σοσιαλισμός. Καὶ ἡ πτωτικὴ πορεία τῆς Ἀνθρωπότητος, ἡ ὁποία εἶχε ξεκινήσει μὲ τὴν Γένεση τῆς πτώσεως ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἐπῆρε ἰλιγγιώδη ἐπιτάχυνση. Ἡ πρόοδος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως κατέστρεψε τὸν ἄνθρωπο διαλύοντας τὸν κοινωνικὸ ἱστό του. Ἡ ἀρμονία ποὺ ἦταν τὸ νόημα τῆς ἑλληνικότητος, ὅπως καὶ τῆς κινεζικότητος, ἐθρυμματίσθη μὲ ὅλο καὶ πιὸ βίαιες πράξεις ἐκσυγχρονισμοῦ ποὺ ἀτομικοποίησε τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἐξεγύμνωσε ἀπὸ τὸ κοινωνικό του ἔνδυμα καὶ τὸν παρέδωσε ἀνυπεράσπιστο στὸ στόμα τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἐκραύγαζε ὁ Ῥουσσὼ ὅτι ὁδηγούμεθα στὸν Ἀρμαγεδδῶνα, ἤδη ἀπὸ τὸν ΙΗ΄αἰῶνα, καὶ οὐδεὶς τὸν ἄκουγε. Ἡ ῥωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία μὲ ἀπανωτοὺς ἐκσυγχρονισμοὺς ἔφθασε στὰ μοιραῖα ἔτη 1962-1965 τῆς Δευτέρας Βατικανείου Συνόδου καὶ ἀπετελείωσε τὴν θρησκεία τοῦ Βατικανοῦ. Πέντε χρόνια ἀργότερα, στὴν Γαλλία, Ἰταλία, Κεμπέκ, δηλαδὴ στὶς πλέον θρησκευόμενες χῶρες τοῦ καθολικισμοῦ, οὐδεὶς πλέον ἐπροσεύχετο στὶς ἐκκλησίες. Καὶ σήμερα οἱ πάντες διαπιστώνουν ὅτι τὸ Βατικανὸ πνέει τὰ λοίσθια. Στὴν ἀποικημένη ἀπὸ τοὺς Φράγκους Ἑλλάδα εἶχε προηγηθῆ μέσῳ  πραξικοπήματος, τὸ 1923, τῶν συνταγματαρχῶν Πλαστήρα καὶ Γονατᾶ, στὸ ὄνομα τῆς προόδου, ἡ ἐπιβολὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου ποὺ στὴν οὐσία ἐκάλυπτε τὴν φραγκοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐνῷ τὸ 1982, ἕνα ἀνδρεικὸ κοινοβουλευτικὸ πραξικόπημα διέλυε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ, πάντα στὸ ὄνομα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Καὶ τώρα τί; Μᾶς ἔμεινε ἡ νοσταλγία, ἡ ἐποικοδομητικὴ νοσταλγία αὐτὴ ποὺ ἔβαλε φωτιὰ στὶς καρδιὲς τῶν Ἑβραίων καὶ τοὺς ὡδήγησε στὴν τρελλὴ οἰκοδόμηση τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, στὴν ἐπαναφορὰ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἑβραϊκῶν ὡς γλῶσσα τοῦ λαοῦ καὶ στὴν Βίβλο ὡς βασικὸ ἐγχειρίδιο Ἱστορίας, καὶ ἔπεισαν τὸν κόσμον ὅλον ὅτι ἡ νοσταλγία τοῦ χαμένου παραδείσου καὶ ὄχι ἡ πρόοδος τῶν τραπεζῶν τῶν Μεδίκων στὴν ὁποία εἶχαν συμβάλλει οἱ ἴδιοι τοὺς τελευταίους πέντε αἰῶνες, ἦταν ἡ μηχανὴ τῆς Ἱστορίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         15 Μαρτίου 2013