137 – Τὸ μεσογειακὸ τρίγωνο ὑπὸ ῥωσικὴ προστασία

137 – Τὸ μεσογειακὸ τρίγωνο ὑπὸ ῥωσικὴ προστασία

Ὅσοι παρακολουθοῦν τὴν γεωπολιτική μου γνωρίζουν πὼς τὴν βασίζω στὸ συμμαχικὸ τρίγωνο Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραήλ μὲ κεντρικὸν ἀστέρα τὴν Κύπρο. Εἶναι τὸ μοναδικὸ σχῆμα ποὺ δύναται νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἐπιβίωση τῆς χώρας μας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνῃ ἐφικτὸ ἕνα τέτοιο γεωπολιτικὸ σχῆμα χρειάζεται ἀπαραιτήτως μία προστατευτικὴ ὀμπρέλλα μεγάλης δυνάμεως: ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα ἤ Ῥωσία. Οἱ δύο πρῶτες εὑρίσκονται σὲ πλήρη παρακμή. Ἡ τρίτη εἶναι ἀκόμα μακριά. Παραμένει ἡ Ῥωσία.

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἡ ἀσυνάρτητη ἀμερικανικὴ πολιτικὴ ἡ ὁποία ὅλο καὶ περισσότερο ὑποστηρίζει τὰ πλέον φανατικὰ ἰσλαμιστικὰ σουννιτικὰ καθεστῶτα ποὺ περιτριγυρίζουν ἀπειλητικὰ τὸ Ἰσραήλ, ὑπεχρέωσε τὸ Ἰσραὴλ νὰ ἐρευνήσῃ τὴν δυνατότητα νὰ τοποθετηθῇ ὑπὸ τὴν ῥωσικὴ ὀμπρέλλα, παρὰ τὶς σημαντικὲς διαφορὲς ποὺ παραμένουν μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν ὡς πρὸς τὴν Συρία, τὸ Ἰρὰν καὶ γενικὰ τὸ σιϊτικὸ στοιχεῖο ποὺ ὑποστηρίζεται σταθερὰ ἀπὸ τὴν Ῥωσία.

Ἕνα πολὺ σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ὅτι περίπου ἕνα ἑκατομμύριο ῥωσογενοῦς ἰσραηλινοῦ πληθυσμοῦ διατηρεῖ τὴν διπλὴ ῥωσοϊσραηλινὴ ὑπηκοότητα (τὸ ἕνα ἕβδομο τοῦ συνολικοῦ ἰσραηλινοῦ πληθυσμοῦ) καὶ ἀπὸ τότε ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ῥωσία ὡς ἑβραϊκὸ γιὰ νὰ ἐγκατασταθῇ στὸ Ἰσραήλ, πηγαινοέρχεται μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν σὲ σημεῖο ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Πούτιν νὰ ἀποκαλῇ τὸ Ἰσραὴλ ῥωσόφωνη χώρα. Ὁ ῥωσόφωνος αὐτὸς πληθυσμὸς δρᾷ αὐτόνομα ἐντὸς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀντιπροσωπεύει ἕνα δυνατὸ ῥωσόφιλο λόμπυ. Ἐπιπλέον, τὸ ἔντονο ἀντιφασιστικὸ παρελθὸν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ὡς θῦμα τοῦ χιτλερικοῦ ἀντισημιτικοῦ ἐπεκτατισμοῦ καὶ ἡ πρόσφατη ἐγκατάσταση στὸ Κίεβο καθαρῶς ἀντισημιτικοῦ καθεστῶτος, ἔχει ἐνδυναμώσει τὶς ῥωσοϊσραηλινὲς σχέσεις. Αὐτὸ ἐξηγεῖ ἐπίσης τὴν πρόσφατη ἀπομάκρυνση τοῦ γεωπολιτικοῦ Ἀλεξάνδρου Ντούγκιν τοῦ ὁποίου ὁ ἀντισημιτισμὸς καὶ ὁ πανσλαυϊστικὸς ἐξτρεμισμὸς ἐνοχλοῦσαν σφόδρα τὸν Πούτιν. Αὐτὸ ἐπίσης ἐξηγεῖ τὴν ἀναποτελεσματικότητα τῶν φιλορωσικῶν προσπαθειῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, γνωστῆς γιὰ τὸν ἀντισημιτισμό της. Ὅσο ἡ τελευταία ἐμείνη στὴν ἀντισημιτική της θέση ἡ συνεργασία της μὲ τὴν Μόσχα θὰ καθίσταται πολὺ προβληματική.

Ἐνδεικτικὸ τοῦ νέου κλίματος εἶναι ἡ στάση ποὺ ἐπῆρε τὸ Ἰσραὴλ σὲ πρόσφατη ψηφοφορία στὴν γενικὴ σύνοδο τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, στὶς 27 Μαρτίου 2014, ποὺ εἶχε ὡς στόχο νὰ καταδικάσῃ τὴν προσάρτηση τῆς Κριμαίας ἀπὸ τὴν Ῥωσία καὶ νὰ μὴν ἀναγνωρίση τὸ γεγονός. Οἱ ΗΠΑ δὲν ἐπίστευαν τὰ μάτια τους: Τὸ Ἰσραὴλ ἀπέσχε! Ὁ ῥωσοϊσραηλινὸς διάλογος εἶχε ξεκινήσει γιὰ τὰ καλά. Σὲ πρόσφατη συνάντηση στὴν Ἁγία Πετρούπολη, τῆς 30 Μαρτίου 2014, στὴν ὁποία ἤμουν καλεσμένος, ποὺ εἶχε ὡς στόχο τὴν καταδίκη τοῦ ἀντισημιτικοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Κιέβου, μὲ βασικὸ σύνθημα: «70 χρόνια μετά, ποτὲ πιὰ φασισμός!» ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ διεθνοῦς ἑβραϊσμοῦ καὶ τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραὴλ ἦταν παροῦσα.

Τὸ Ἰσραὴλ εἶναι σήμερα μία πολιορκημένη ἀκρόπολη, ὅπως ἡ Μασάντα, τὸ 72-74 μ.Χ. περικυκλωμένη ἀπὸ φανατικοὺς σουννῖτες ἰσλαμιστὲς ποὺ θέλουν νὰ τὸ πετάξουν στὴν θάλασσα. Δὲν αἰσθάνεται πλέον καλυμμένη ἀπὸ τὴν ἀλλοπρόσαλη ἀμερικανικὴ πολιτική. Οἱ συνεχεῖς ἐπιτυχίες τοῦ Πούτιν στὸ Ἰράν, τὴν Συρία καὶ τὴν Οὐκρανία ἔχουν ἐντυπωσιάσει τὴν Ἰερουσαλήμ.

Ἄν λάβουμε ὑπ’ ὄψιν καὶ τὶς ἐπιτυχίες τῆς Ῥωσίας στὴν Τουρκία, ὡς ἡ πλέον δημοφιλὴς μεγάλη δύναμις ἐν μέσῳ τοῦ τουρκικοῦ πληθυσμοῦ, ὡς καὶ ὁ ἔντονος φιλορωσισμὸς τῆς ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης, ἡ προοπτικὴ πραγματώσεως τοῦ γεωπολιτικοῦ τριγώνου Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραὴλ ὑπὸ ῥωσικὴ ὀμπρέλλα καθίσταται λίαν ἐφικτή. Στὰ πλαίσια μίας τέτοιας προοπτικῆς ζητᾶμε ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ποὺ ἔχει νὰ προσφέρῃ στὴν χώρα μας τὴν ἐποικοδομητική της ἐπαναστατικότητα, νὰ καταλάβῃ ὅτι ὁ ἀντισημιτισμὸς εἶναι μία ἀπολύτως ἄγονη πολιτικὴ πλατφόρμα.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Σεπτεμβρίου 2014

110 - Ῥωσία καὶ Χρυσῆ Αὐγή

110 - Ῥωσία καὶ Χρυσῆ Αὐγή

Ῥωσία εἶναι ὁ Πούτιν, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψα στὸ προηγούμενο ἄρθρο μου, ὅτι «μέσα σὲ 14 χρόνια διακυβερνήσεως ἔχει ἀναδειχθῆ ἡ ἐλπίδα ὅλου τοῦ καταπιεσμένου πλανήτου κατὰ τοῦ βαρβάρου ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ». Ἤδη στὸ βιβλίο μου τοῦ 2010, Ἐθνικομπολσεβικισμός: Πέραν τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, στὴν εἰσαγωγὴ του, ὁ  ἐκδότης, «Ἑλληνικὴ Ἄνοδος», σημειώνει ὅτι ἡ φιλοσοφία τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μόσχας, Ἀλεξάνδρου Ντούγκιν, εἶναι βασισμένη στὸν ἐθνικομπολσεβικισμὸ καὶ τὸν εὐρασιανισμό, ὡς «γνήσιο γέννημα-θρέμμα τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς» (σ.27) τοῦ Κιτσίκη.

Τὸ 2013, οἱ Ἐκδόσεις Ἔσοπτρον, ἐκυκλοφόρησαν ἑλληνικὴ μετάφραση βιβλίου τοῦ Ντούγκιν, Ἡ Τετάρτη πολιτικὴ θεωρία, στὴν ὁποία ἔγραψα τὸν πρόλογο καὶ στὸν ὁποῖο ἔλεγα: «Στὸν χῶρο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ὁ πνευματικὸς ἄνεμος κατηφορίζει ἀπὸ τὸν βορρᾶ, ποὺ πνέει μέσα ἀπὸ τὴν χαίτη τοῦ ξανθοῦ γένους. Σήμερα τὸν χρειαζόμαστε περισσότερο ἀπὸ ποτέ. Διότι σήμερα ὁ ἑλληνισμὸς εὑρίσκεται στὰ πρόθυρα τεραστίων ἐπαναστατικῶν ἀλλαγῶν».

Ἡ Χρυσῇ Αὐγὴ, ὡς μοναδικὸ πλέον ἐπαναστατικὸ κίνημα τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, ἔλαβε τὸ μήνυμα καὶ μόλις τώρα ἀπέστειλε κλιμάκιό της ὑπὸ τὴν βουλευτίνα Ἑλένη Ζαρούλια, σύζυγο τοῦ πολιτικοῦ κρατουμένου Νίκου Μιχαλολιάκου, ἡγέτου τοῦ Κινήματος, ἡ ὁποία  καὶ συναντήθηκε στὴν Μόσχα μὲ τὸν Ντούγκιν. Τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα κινοῦνται ἰδεολογικα καὶ ὄχι ὀπορτουνιστικά, γι’ αὐτὸ καὶ ἐμπνέονται ἀπὸ διανοουμένους τοῦ διαμετρήματος ἑνὸς Ντούγκιν. Συνεπῶς τὸ ταξίδι αὐτὸ στὴν Μόσχα ἦταν  πολὺ εὔστοχο καὶ ἀπαραίτητο καὶ ὅπως παρατηρεῖ ἀνακοινωθὲν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, «ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ σηματοδοτεῖ ἐπισήμως τὴν προσέγγιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν ὁμόδοξη Ῥωσία μέσῳ τοῦ Λαϊκοῦ Συνδέσμου Χρυσῆ Αὐγή, ποὺ ἐκφράζει τὴν θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιὰ ἄμεση σύσφιξη τῶν διμερῶν σχέσεων».

Στὶς ἑλληνικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2014  διακυβεύονται ὄχι τὰ πεντακόσια φράγκα ἐπαιτείας ποὺ προσφέρει τὸ ἐγκληματικὸ σαμαροβαγγελικὸ  μόρφωμα στὸν ἐξαθλιωμένο λαὸ γιὰ νὰ πάρῃ τὴν ψῆφο του. Διακυβεύεται ἡ ἴδια ἡ ἐπιβίωση τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ποὺ  κατὰ τὴν πρώτη Κατοχὴ τοῦ 1941-1944, διέσωσε τὸ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.  Ἡ εἰρωνεία τῆς Ἱστορίας θέλει τὴν δεύτερη διάσωση νὰ τὴν πραγματοποιήσῃ τὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ ἰδεολογικοῦ φάσματος, ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ὑπὸ τὴν ἀόρατη στέγη τοῦ συνθετικοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, καὶ πάλι μὲ τὴν βοήθεια τῆς νέας Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, τοῦ ξανθοῦ γένους τοῦ Βορρᾶ, ποὺ κρατᾷ ὄρθια τὰ σύμβολα, τὸ σφυροδρέπανο καὶ τὰ ἀγάλματα τοῦ Λένιν κατὰ τοῦ βαρβάρου γερμανικοῦ Drang nach Osten, σύμβολα στὰ ὁποῖα προσετέθη σήμερα  τὸ αἰώνιο σύμβολο τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὁ μαίανδρος ποὺ ἀποκαλεῖται στὰ γαλλικὰ  grecque! Ναί, γιὰ τοὺς Γάλλους καὶ γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη ὁ μαίανδρος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἀποκαλεῖται grecque, ἑλληνικὸ κόσμημα.

Ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται σήμερα ἀνάποδα: Τὸ 1943, ἡ μεταξικὴ ΕΟΝ μετετράπη σὲ ΕΠΟΝ. Τὸ 2014, τὸ μούδιασμα τῆς ΚΝΕ ὑπὸ τὴν ἀκινησία τῆς σοφῆς κουκουβάγιας τοῦ Δημήτρη Κουτσούμπα, πρώην γραμματέως Ἀνατολικῆς Στερεᾶς τῆς ΚΝΕ, μετετράπη σὲ Χρυσῆ Αὐγή. Ξύπνα Κουκουέ, σοῦ ἐπῆραν τὴν θέση, παρὰ τὸ ἡρωϊκό σου παρελθόν. Ἐξέχασες τὸ νόημα τῆς ἡρωϊκῆς λέξεως «ἔνοπλη ἐπανάσταση» τῆς Ῥόζας Λούξεμπουργκ, τοῦ Λένιν καὶ τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη καὶ κατέληξες σὲ ἥσυχες ὀργανωμένες διαδηλώσεις συνταξιούχων. Ἡ Ἱστορία εἶναι κινούμενο τραῖνο καὶ ὅποιος τρέξῃ καὶ πηδήξῃ μέσα θὰ γίνῃ ὁδηγός.

Δημήτρης Κιτσίκης                     15 Μαΐου 2014

7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα

   7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα         

Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2011, ὁ καθηγητὴς τοῦ περιφήμου Πανεπιστημίου Λομονόσοβ τῆς Μόσχας καὶ θεωρητικὸς τοῦ εὐρασιανισμοῦ, Ἀλέξανδρος Ντούγκιν, ἐμπνευστὴς τοῦ Πούτιν, μὲ ἐκάλεσε στὸ Πανεπιστήμιό του γιὰ νὰ δώσω μία σειρὰ διαλέξεων, ὡς θεωρητικὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ. Οἱ τιμὲς μὲ τὶς ὁποῖες μὲ περιέβαλε ἔδειχναν καθαρὰ ὅτι ἡ Ῥωσία τοῦ Πούτιν εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ φθάσῃ σὲ μία σύνθεση ντουγκινισμοῦ καὶ κιτσικισμοῦ, πέραν μίας ἐναρμονήσεως τῶν δύο ἀντιθετικῶν θεωρίων, φθάνοντας σὲ μία σύνθεση ποὺ θὰ ἐπέτρεπε στὴν Ῥωσία ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία νὰ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν Μέση Ἀνατολὴ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ παρουσία, χωρὶς αὐτὴ νὰ καταληφθῇ ἀπὸ τὸ ἀντίπαλο δέος, τὴν Κίνα. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ἀπραγματοποίητο ὄνειρο δύο αἰώνων γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμὸ ποὺ συνωψίζετο στὸ σύνθημα "τὰ Βαλκάνια στοὺς Βαλκανίους", ἤ "ἡ Τουρκία στοὺς Τούρκους" ἤ "ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες"  θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ πράξη μὲ συντονισμὸ τῶν κρατῶν ὁλοκλήρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ μὲ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ ὅλους ἑνὸς καὶ μόνου πολιτισμικοῦ κέντρου, τὴν πρωτεύουσα Κωνστντινούπολη τῆς μοναδικῆς ῥωμαϊκῆς χριστιανοαλεβιδικῆς αὐτοκρατορίας, τὰ τελευταῖα 1700 χρόνια.

Αὐτὸ ἐσήμαινε ὅτι ὁ Ντούγκιν, καὶ μαζί του ἡ νέα Ῥωσία, ἔπρεπε νὰ ἀποδεχθοῦν τὸν κιτσικικὸ ἰσχυρισμὸ ὅτι: 

1 - Δὲν ὑπάρχει νέα Ῥώμη, οὔτε δεύτερη βυζαντινὴ Ῥώμη, οὔτε τρίτη ῥωσικὴ Ῥώμη. Μία εἶναι ἡ θεόπνευστη ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ Ῥώμη, ἡ Βασιλεύουσα. Διότι ἡ Ῥώμη τῶν εἰδωλολατρῶν αὐτοκρατόρων τῆς Ἰταλίας ἦταν ἡ καταραμένη Βαβυλωνία. 

2 - Ἡ Ῥωσία εἶναι ἡ πρωτότοκη κόρη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ῥῶσοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ὀρθόδοξοι. Εἶναι τὸ ξανθὸ γένος ἀπὸ βορρᾶ. Ἀποδεχόμεθα νὰ πάρῃ ἡ Ῥωσία τὴν τιμιτικὴ θέση τῆς πρωτοκαθεδρίας, πρώτη μεταξὺ ἴσων, ἐφ' ὅσον ὅμως ἀποδεχθῇ ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὅπως καὶ αὐτὴν ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου, ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό. 

3 - Ὡς παραδοχὴ αὐτή, πρέπει ὁ εὐρασιανισμὸς, ὅπως καὶ ὁ ἑλληνοτουρκισμὸς νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι, παρὰ τὸν ἀφάνταστο πλοῦτο τῆς ῥωσικῆς γλώσσας καὶ τῆς ῥωσικῆς λογοτεχνίας, ὁ κοινὸς παρανομαστὴς τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὄχι ἡ δημοτική, ἀλλὰ ἡ διαχρονικὴ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὡς σύνθεση τριῶν χιλιάδων ἐτῶν πλανητικῆς πορείας. 

4 - Οἱ Τοῦρκοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ἕλληνες,  καὶ οἱ γνήσιοι Τοῦρκοι εἶναι οἱ Μπεκτασῆδες-Ἀλεβῆδες οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἀναβιβασθοῦν στὸ ὕψος τῆς Ὀρθοδοξίας. Χωρὶς τοὺς Τούρκους εἶναι ἀδύνατον στὴν πράξη νὰ σταθῇ ἡγεμονικὰ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή. Εἶναι τὸ συνθετικὸ καὶ ὀργανωτικὸ τσιμέντο χάρη στὸ ὁποῖο θὰ οἰκοδομηθῇ τὸ ἐπιβλητικὸ κτίριο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, κάτι ποὺ οἱ ἀναρχικοὶ (Ῥῶσοι καὶ Ἕλληνες) ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν. Ὁ Ντούγκιν εἶναι θαυμαστὴς τῶν ὀργανωτικῶν ἱκανοτήτων τῶν Τουρκομογγόλων  ποὺ ἐβοήθησαν στὴν ἀνέγερση τοῦ ῥωσικοῦ κράτους στὸν ΙΓ΄αἰῶνα. Γι' αὐτόν, ἡ σημερινὴ Ῥωσία δὲν δύναται νὰ ὀρθοποδήσῃ χωρὶς τοὺς Τούρκους. Τὸ ἴδιο πιστεύω καὶ ἐγὼ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.  

5 - Ὅταν ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ἀνεξαρτητοποιηθῇ θὰ δυνηθῇ νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὸν οἰκουμενικό της προορισμὸ ποὺ τὸν χρωστᾷ καὶ μόνον, στὸν ἑλληνισμό. Συνεπῶς ἡ ἑπόμενη κίνηση θὰ εἶναι ἡ προσπάθεια συνθέσως τοῦ ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν σινισμό, δηλαδὴ τῶν δύο μεγαλυτέρων πολιτισμῶν τοῦ πλανήτου, κατόπιν ὅμως τῆς ἐξαφανίσεως τῆς αὐτονομίας τοῦ διεστραμένου πολιτισμοῦ τῆς Δύσεως ποὺ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν  πνευματικὴ κηδεμονία τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ θὰ ἀναβαπτισθῇ στὸ φῶς τοῦ ἑλληνισμοῦ. 

6 -Ὡς τελευταῖο στάδιο ἑνοποιήσεως τοῦ πλανήτου, πέραν τῆς συνθέσεως ἑλληνισμοῦ καὶ σινισμοῦ, θὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς μοναδικότητος τοὺ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὲ μία πλανητικὴ πολυσύνθετη χρωματικὴ διαφορετικότητα ποὺ θὰ ὀνομασθῇ "πλανήτης Ἑλλάς", κατόπιν ὅμως, ὑποχρεωτικά, τῆς ἐξαφανίσεως τῆς Ἑλλάδος ὡς ἐθνοκράτος. 

7 - Ἐν κατακλεῖδι, ἐγκαθίδρυση τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ καταδίκη τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ.

             Δημήτρης Κιτσίκης