291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Δεκέμβριος 2010-Καντώνα-  Δημήτρης Κιτσίκης, γεν. πρόξενος Κακιούσης,μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ, μητροπολίτης Σιγκαπούρης

291 - Ἡ Κύπρος δίδει τὸ παράδειγμα

Ἡ ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ σκέψη εἶναι θεϊκή. Οἱοσδήποτε τὴν ἀγνοήσει θὰ χάσῃ. Θέση, ἀντίθεση σύνθεση. Τόσο ἁπλὸ ἀλλὰ καὶ τόσο συμπαντικό. Σὰν τὸν Θεό. Ἄνδρας(θέση), γυναῖκα (ἀντίθεση), παιδί(συνθεση, ζωή). Ὅταν ἀγνοεῖται μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ἔλλειψη γάμου καὶ οἰκογενείας, τὶς ἐκτρώσεις, τὸν φεμινισμό, τὴν ἀθεΐα, ἐπέρχεται ἡ συρρίκνωση καὶ ὁ θάνατος.

Ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς εἶναι ἀντιδιαλεκτικὲς ἰδεολογίες καὶ ἀναποφεύκτως μὲ τὸν καιρὸ ὁδηγοῦν στὴν ἀποτυχία. Καμμία ἀπὸ αὐτὲς δὲν προτείνει σύνθεση.Ἡ Ἑλλὰς κατεστράφη διότι ἐκκινήθη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ διεθνισμοῦ.

Ἐπὶ δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ὁ χῶρος τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἐστερεώνετο στὴν Αὐτοκρατορία, δηλαδὴ στὴν διαλεκτικὴ σύνθεση, στὴν ποιοιτικὴ καὶ ὄχι τὴν ποσοτικὴ ὑπέρβαση τῶν ἀντιθέσεων, στὸν Σωκράτη. Τὸ 1821, οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἄρχισαν τὸ ξεχείλωμα τοῦ πουλόβερ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, χάρι στὸν ἐθνικισμὸ τῆς μασονικῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, Αὐτοκρατορία ποὺ εἶχαν ἀποτύχει νὰ ξηλώσουν τὸ 1453, χάρι στὸν Γεννάδιο.

Τὸ 1908 ἡ νεοτουρκικὴ μασονικὴ ἐπανάσταση καὶ τὸ 1909 τὸ Γουδί, ἔφεραν  τὸν ἀποσυνθετικὸ ἐθνικισμὸ στὴν καρδιὰ τῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ στὴν Ἀθήνα τὸν μεγαλοφυῆ μασόνο ἐθνικιστὴ Ἐλευθέριο Βενιζέλο. Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς τοῦ Αἰγαίου τὸ σκηνικὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων εἶχε στηθῆ γιὰ τὴν κατακρήμνιση τῆς Αὐτοκρατορίας. Τραγικὸ τὸ διχασμένο πρόσωπο τοῦ Ἴωνος Δραγούμη μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ αὐτοκρατορίας, ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τοῦ διαλεκτικοῦ συνόλου, ποὺ ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του τὸν θάνατο τῆς αὐτοκρατορικῆς διαλεκτικῆς.

Ὁ μεγαλοφυὴς Βενιζέλος ἐδιπλασίασε τὸ κρατίδιο ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Λόϋδ Τζώρζ, ἐπέτυχε νὰ διαλύσῃ τὴν Αὐτοκρατορία πρὸς ὄφελος τῆς Ἀγγλίας καὶ τὸ 1922 ἐξηφάνισε τὴν ἑνότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ στὸ Αἰγαῖο ποὺ ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἐδέσποζε στὶς δύο ὄχθες του. Εἶχε μεταφράσει τὸ ἔργο τοῦ  Θουκυδίδη ἀντὶ τοῦ Πλάτωνος.

Τώρα ὁ Ν. Ἀναστασιάδης ἐτοιμάζεται νὰ πάῃ προσκεκλημένος στὴ Τουρκία ὡς πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Ὁ ἐθνικιστὴς Τάσσος Παπαδόπουλος ἔχει πεθάνει. Οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο κοινοτήτων ἔχουν βελτιωθῆ. Κάλλιο τώρα παρὰ ποτὲ ὁ ἐκατέρωθεν ἐθνικισμὸς ἀπεδείχθη ἐπιζήμιος. Τώρα ἦλθε ἡ στιγμὴ οἰκοδομήσεως μίας ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας στὴν Κύπρο, πυρὴν μίας πιὸ εὐρείας Ἐλληνοτουρκικῆς συνομοσποδίας στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ Ἀθηνῶν καὶ Ἀγκύρας γιὰ ἐπανασύσταση τῆς Βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ Εὐρώπη.

Ναί, τὰ ἀνατολικὰ κουρδικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας  θὰ ἀποσχισθοῦν ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ μορφὴν αὐτονόμου κράτους στὰ πλαίσια τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Τὰ πρώην δυτικὰ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ Ῥούμελη, θὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἑνότητα τοῦ Αἰγαίου. Τὰ ὅμορα κράτη τῶν Βαλκανίων, ὅπως καὶ τὸ Κουρδιστὰν καὶ ἡ Ἀρμενία στὴν Ἀνατολή, θὰ προσδεθοῦν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ αὐτοκρατορία ὡς αὐτόνομα καὶ ἡ Πόλη (Εἰς-τήν-Πόλη-Κωνσταντινούπολη) θὰ ξαναγίνῃ ἡ αὐτοκρατορικὴ πρωτεύουσα ὑπὸ τὴν ὀμπρέλλα τῶν δύο ἀντιμαχομένων Μεγάλων Δυνάμεων στὸ Αἰγαῖο, τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Ῥωσία ὑπὸ νέα Γιάλτα.

Ὁ αὐτοκράτωρ-καίσαρ-Κάϋσαρ, βασιλεύς-σουλτάνι ῥούμ, θὰ βασιλεύσῃ καὶ πάλι στὸν Βόσπορο, μὲ Ὀρθοδοξία καὶ Ἰσλάμ, μὲ οἰκουμενικὸ πατριάρχη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τῆς πλανητικῆς Χριστιανοσύνης καὶ τὸν χαλίφη ποὺ θὰ ἐπιβλέπη ὁλοκλήρου τοῦ πλανητικοῦ Ἰσλάμ. Ἡ παλαιὰ διαμάχη Γκυλέν-Ἔρντογαν θὰ ξεπερασθῇ μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῶν σουφήδων. Ἡ ἐπέκταση τοῦ τεραστίου πολιτισμοῦ τῆς Κίνας στὴν Εὐρώπη μέσῳ τῆς Ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ τοῦ λιμένος Πειραιῶς θὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ τὴν συμμαχία ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὸ φράγμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἡ Εὐρώπη θὰ συγκυβερνηθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Βατικανοῦ.

Τὰ ἐθνικιστικὰ φασιστικὰ κόμματα στὴν Εὐρώπη θὰ ὁλοκληρώσουν τὸν διαμελισμὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ὁ ἄθεος κομμουνιστικὸς διεθνισμὸς θὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ ὀρθοδοξοϊσλαμιστικὸ κοινοτισμὸ ποὺ ἀποδέχεται μὲν τὸν παραγωγικὸ βιομηχανικὸ καπιταλισμό, ἀλλὰ ἐχθρεύεται τὸν ἄθεο τραπεζικὸ τοκογλυφικὸ καπιταλισμό.

Καὶ γιὰ τοὺς ῥεαλιστὲς μία παρατήρηση:  Μόνον ἡ οὐτοπία γίνεται πραγματικότης. Ὁ ῥεαλισμὸς καταλήγει σὲ σκουπιδότοπο ψυχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                         9 Ἀπριλίου 2016

261 -Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς σὲ πράξη: Τὸ ΚΚ τῆς Ῥωσίας καὶ ἡ Ῥωσικὴ Δούμα καλοῦν τὴν Τουρκία νὰ ἐπιστρέψῃ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ στὸ Πατριαρχεῖο

261 -Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς σὲ πράξη: Τὸ ΚΚ τῆς Ῥωσίας καὶ ἡ Ῥωσικὴ Δούμα καλοῦν τὴν Τουρκία νὰ ἐπιστρέψῃ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ στὸ Πατριαρχεῖο

Ἡ ῥωσικὴ Δούμα ὑποστηρίζει τὴν θέση τοῦ Κομμουνιστικού Κόμματος τῆς Ῥωσίας ποὺ ζητεῖ τὴν ἐπιστροφή τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸ Πατριαρχεῖο:

«Ἀναμένουμε ἀπό τὴν τουρκικὴ πλευρὰ μία φιλικὴ κίνηση – τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν χριστιανικὴ ἐκκλησία. Ἡ ῥωσικὴ πλευρὰ εἶναι ἔτοιμη νὰ συνδράμῃ ὑλικά, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς καλύτερους Ῥώσους συντηρητὲς καὶ ἐπιστήμονες γιὰ τὴν ἀποκατάσταση ἑνὸς μνημείου γιὰ τὴν παγκόσμια Χριστιανοσύνη. Ἡ κίνηση αὐτὴ θὰ βοηθήσῃ τὴν Τουρκία καὶ τὸ Ἰσλὰμ νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὸ καλὸ ὑπερβαίνει τὴν πολιτική»

Αὐτὰ ἐδήλωσε ὁ Σεργκέι Γκαβρίλοφ, μέλος τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Ῥωσίας καὶ συντονιστὴς τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν προστασία τῶν χριστιανικῶν ἀξιῶν τῆς Ῥωσικῆς Δούμας.

Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Δούμας ἐδόθη ἕνα τρανὸ παράδειγμα ὅτι ἡ συνεργασία τῶν δύο ἐπαναστατικῶν ἄκρων, τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, δύναται νὰ κατατροπώσῃ τὸν καπιταλιστικὸ ἰμπεριαλισμὸ καὶ τὴν ἰδεολογία του τοῦ φιλελευθερισμοῦ. Ἄς τὸ καταλάβουν αὐτὸ στὴν Ἑλλάδα τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή καὶ ἄς σταματήσουν τὶς ἑκατέρωθεν ὕβρεις.

Δημήτρης Κιτσίκης                       28 Νοεμβρίου 2015

Βίντεο: Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ ἐπιστρέφει στὴν Ὀρθοδοξία

184 - Ὁ φανατισμός, ὑψίστη ἀσθένεια τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῆς θρησκείας!

184 - Ὁ φανατισμός, ὑψίστη ἀσθένεια τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῆς θρησκείας!

Ὁ φανατισμὸς τρώει τὰ σωθικὰ τῶν λαῶν. Ἀκόμη καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Πλάτωνος. Οἱ Ἀρχαῖοι δὲν ἦσαν  φανατικοί, οἱ χριστιανοί εἶναι. Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας καὶ τοῦ περσικοῦ ζωροαστρισμοῦ δὲν ἦσαν φανατικοί. Οἱ ὀπαδοὶ τῶν θρησκειῶν τῆς Βίβλου εἶναι φανατικοί: ἑβραῖοι, χριστιανοί, μουσουλμᾶνοι. Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «προστάτης τῶν γραμμάτων», ἔσπρωχνε τοὺ ὀπαδοὺς του νὰ καταστρέφουν τοὺς πνευματικοὺς θησαυροὺς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως σήμερα τὸ κάνουν οἱ φανατικοὶ ἰσλαμιστές μὲ τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα καὶ τὰ δῆθεν εἰδωλολατρικὰ ἔργα τέχνης. Διαβάζουμε στὴν Βικιπαιδεία ὅτι «στὶς ἀρχὲς τοῦ Ε΄ μ.Χ. αἰῶνος, ὁ Θεοδώρητος στὸ ἔργο του Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἀναφέρει ὅτι ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος Ἐφέσου ὑπέστη ξανὰ καταστροφὴ μὲ ἐντολὴ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἐνῷ ὁ νόμος τοῦ Ἀρκαδίου, τὸ 399, ἀπηγόρευε τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων ναῶν». Καὶ ἡ γαλλικὴ Βικιπαιδεία προσθέτει: «Τὸ 401, ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος κατεστράφη ἀπὸ ἕναν ὄχλο ποὺ ὡδηγοῦσε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος».

Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης μᾶς ἐδίδαξε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δὲν εἶναι θρησκεία, ἀλλὰ καὶ θεραπεύει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς θρησκείας, γράφοντας τὰ ἑξῆς συνταρακτικά (βλέπε τὸ ἄρθρο του στὸ τριμηνιαῖο περιοδικό μου Ἐνδιάμεση Περιοχή, θέρος 1998, σ. 10): «Πολλοὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ Ἑβραῖοι δὲν συμμετέχουν ἐνεργῶς στὴν παραδοσιακὴ θεραπεία τῆς ἀρρώστιας τῆς θρησκείας ποὺ ὅμως ὑποτίθεται πὼς εἶναι στὴν βάση τῶν δοξασιῶν τους καὶ τῶν δραστηριοτήτων τους. Γι  αὐτὸ καὶ μερικὲς φορὲς εἶναι σὲ θέση νὰ ξεπεράσουν ἄλλους σὲ σκληρότητα καὶ βαρβαρότητα. Πάντως, ἡ ἰδέα ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι χρήσιμη καὶ ἀναγκαία γιὰ τὴν κοινωνία εἶναι τελεία ἀνοησία. Ὑπάρχουν ἱστορικὲς περιπτώσεις στὶς ὁποῖες συναντοῦμε ἀνθρώπους ποὺ ἐπίστευαν καὶ ἀκόμη πιστεύουν ὅτι θὰ ἔχουν εἰδικὰ προνόμια στὸν παράδεισο [καὶ ὄχι μόνον οἱ μουσουλμᾶνοι] ἐπειδὴ ἐσκότωσαν καὶ ὑποδούλωσαν ἄλλους ἀνθρώπους, μάλιστα δὲ πὼς θὰ ἱκανοποιηθοῦν ἐκεῖ οἱ αἰσθήσεις τους!»

Σήμερα, 21 Μαρτίου, ἑορτάζουμε τὴν μεγάλη ἑορτὴ τοῦ ἰρανικοῦ ἀριανοῦ ζωροαστρισμοῦ τοῦ ἀπολλωνίου φωτός, πυρὸς καὶ ἀνοίξεως, κατὰ τῆς σεληνιακῆς βαρβαρότητος τῶν Ἀράβων τῆς σαουδικῆς ἐρήμου, τὴν ἑορτὴ τῆς ἀρχῆς τοῦ χρόνου, τὸ Νορούζ. Πρωτοχρονιὰ ποὺ ἐφέτος σημαδεύεται ἀπὸ τὴν ἐπάνοδο στὸ προσκήνιο, ὡς μεγάλης δυνάμεως, τῆς Τεχεράνης, ἡ ὁποία, χάρη στὴν ἠλιθία πολιτικὴ τῶν Ἀμερικανῶν, ἐλέγχει ἤδη τέσσερα κράτη: Ἰράκ, Συρία, Λίβανο καὶ Γιεμένη. Μὲ τὴν προβλεπομένη ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας στὸ Ἰράν ποὺ θὰ ἐλέγχῃ τὴν πυρηνική του δύναμη, ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ θὰ ἐπανεύρῃ τὴν μεγαλεξανδρινὴ ἰσχύ της μὲ μία συμμαχία Ἑλλάδος-Ἰσραήλ-μοναρχικοῦ Ἰράν, στὴν ὁποία, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ἔρντογαν δύναται νὰ προστεθῇ καὶ ἡ Τουρκία. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ συσταθοῦν οἱ δύο συνομοσπονδίες ποὺ ἀπὸ δεκάδες χρόνια, ὡς γεωπολιτικός, ἔχω σχεδιάσει ἐπὶ χάρτου: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία καὶ ἡ περσοσιϊτικὴ συνομοσπονδία ποὺ μαζὶ θὰ καλύπτουν τὸν μεγαλεξανδρινὸ χῶρο ἀπὸ Ἀδριατικῆς μέχρι Κίνας. Καὶ νὰ μὴν διαμαρτυρηθοῦν  μὲ εἰρωνεῖες, τὰ μέτρια μυαλὰ τῶν ῥεαλιστῶν, διότι ὅπως ἔγραφε σὲ βιβλίο του ὁ περίφημος Γάλλος παλαιοντολόγος καὶ φιλόσοφος Pierre Teilhard de Chardin, διευθυντὴς στὸ Ἐθνικὸ Κέντρο Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν τῆς Γαλλίας (CNRS) :  «Οἱ οὐτοπιστὲς καὶ ὄχι οἱ ῥεαλιστὲς ἔχουν ἐπιστημονικὰ δίκαιο» (L’avenir de l’homme, Paris, Seuil, σ.96). Δυστυχῶς οἱ Ἕλληνες ἔπαυσαν νὰ δημιουργοῦν διότι ἔπαυσαν νὰ ὀνειρεύονται.

Δημήτρης Κιτσίκης                     21 Μαρτίου 2015 

169 - Ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ οἱ θρησκεῖες συνέβαλαν στὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ

169 - Ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ οἱ θρησκεῖες συνέβαλαν στὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ

 Μὲ ἀφορμὴ τὴν σημερινὴ πολιτισμικὴ ἀσθένεια τοῦ ἀραβικοῦ σουννιτικοῦ τζιχαδισμοῦ ποὺ στοχεύει νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν δυτικὸ πολιτισμό, κατόπιν τῆς παραμορφώσεως τῆς θεωρίας μου περὶ Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς σὲ σύγκρουση πολιτισμῶν, ἀπὸ τὸν μακαρίτη διανοούμενο τοῦ ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, Σαμουὴλ Χάντινκτον, ἐπιθυμῶ  μὲ τοῦτο τὸ ἄρθρο μου νὰ τοποθετήσω τὸ πρόβλημα στὴν σωστὴ ἐπιστημονική του βάση: 

Ἡ δυτικὴ ἱστοριογραφία μᾶς εἶχε συνηθίσει, τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες στὴν ἰδέα ὅτι ἡ ἀραβικὴ παρουσία στὴν παγκόσμια ἱστορία, ἀπὸ τὸν Ζ΄ μέχρι τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα, ὑπῆρξε θετικὴ ἐπειδὴ μετέφερε στὴν Εὐρασία καὶ τὴν Ἀφρική, καὶ εἰδικὰ στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη τὸν ἑλληνισμό. Ἡ παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶχε ὁλοκληρωθῆ μὲ ἕναν ἄριστο ἀγγελλιαφόρο: τὸν Ἄραβα.

Ἐὰν θεωρήσουμε ὅτι ἡ παγκόσμια ἱστορία, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς προοϊστορίας μέχρι σήμερα εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ πορεία τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ μορφοποίησή του στὴν σημερινὴ ἐπικράτησή του σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τοῦ πλανήτου, στὴν διάρκεια τῆς ὁποίας συνέβαλαν ὅλοι οἱ λαοὶ γιὰ νὰ κτίσουν καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν αὐτὸ τὸ λαμπρὸ πλανητικὸ οἰκοδόμημα ποὺ ὀνομάζομε ἑλληνισμός, τὰ 900 χρόνια τῆς ἀραβικῆς παρουσίας στὴν ἀνόρθωση αὐτοῦ τοῦ ναοῦ τοῦ πολιτισμοῦ ὑπῆρξε καθοριστική.

Νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ἀραβικὴ ἐξάπλωση δὲν πραγματοποίηθηκε μόνον στὴν Μέση Ἀνατολή, τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἱσπανία, ἀλλὰ ἔφθασε καὶ μέχρι τὴν δυτικὴ Κίνα ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ ἀπὸ θαλάσσης, μέχρι τὴν νότιο Κίνα. Παντοῦ ὅπου ἐπάτησαν τὸ πόδι τους οἱ Ἄραβες μετέφεραν τὴν  ἑλληνικὴ σκέψη. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ συνεπληρώθη ὁ ἐξελληνισμὸς, ὄχι μόνον τῶν πολιτισμῶν ἀλλὰ καὶ τῶν θρησκειῶν, οἱ ὁποῖες, οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένες μὲ τοὺς πολιτισμούς, ὅπως τὸ εἶχε παρατηρήσει ὁ Ἴων Δραγούμης, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς «τύλιξε ἀκόμα καὶ τὴν χριστιανικὴ θρησκεία στὰ δίχτυα του» (Ἴ. Δραγούμης, Ὁ Ἑλληνισμὸς μου καὶ οἱ Ἕλληνες, σ. 160). Προσέθετε δέ:  «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ἄν ἔπαιρνα ἀπὸ μερικοὺς Ἕλληνες τὴν θρησκεία τους, θὰ γίνονταν ἤ ἄθεοι, ἤ μασόνοι, ἤ δῆθεν φιλόσοφοι ἤ θὰ ἔπαιρναν ἄλλες ἀνόητες πόζες καὶ ἰδέες» (σ. 74).

Ὁ ἐξελληνισμὸς τοῦ Ἰσλὰμ χάρη στοὺς Ἄραβες ἠκολούθησε τὸν ἑξελληνισμὸ τοῦ ζωροαστρισμοῦ, τοῦ βουδδισμοῦ καὶ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ἐξελληνισμένος χριστιανισμὸς ἐπεξετάθη καὶ σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις, ὄχι μόνον τοῦ ῥωμαιοκαθολικισμοῦ. Ὁ ἐξελληνισμένος γερμανοαγγλοσαξωνικὸς  προτεσταντισμὸς διέσχισε τὸν Ἀτλαντικὸ καὶ ἐξελλένησε τὴν  Ἀμερική. Ὅσο γιὰ τοὺς πολιτισμούς, ὅλοι ὡς πέτρες ἑνὸς οἰκοδομήματος, οἰκοδόμησαν μία πυραμίδα, στὴν κορυφὴ τῆς ὁποίας διεμορφώθη ὁ ἑλληνισμός, ὡς σύνθεση ὅλων τῶν προηγουμένων. Ἔτσι, οἱ Σουμέριοι, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι πολιτισμοὶ τῆς Ἀρχαιότητος συνέβαλαν στὴν ὁλοκλήρωση τῆς πυραμίδος ποὺ κατέληξε ἑλληνική καὶ πλανητική. Κατόπιν δὲ αὐτοῦ ἐξἐπνευσαν. Ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς συνέβαλαν στὸν ἐξελληνισμὸ τῆς οἰκουμένης, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ φυλετισμός, ἡ ξενοφοβία, τὸ ἐθνοκράτος, ἡ μοναδικὴ θρησκεία, εἶναι ἀνθελληνικὰ ἑλληνοκτόνα στοιχεῖα. Ἐν συντομίᾳ, τὸ ἐθνοκράτος τῶν

 Ἀθηνῶν ἀνεδείχθη ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου τὸ 1989, οἱ ΗΠΑ ἔμειναν χωρὶς ἀνταγωνιστὴ στὴν διεθνῆ πολιτική,  γεγονὸς πολὺ ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ καπιταλιστικὸ σύστημα  ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ, συνεχῆ ἀνταγωνισμό, στὸ ἐσωτερικὸ τῶν ἐθνῶν, ὅπως καὶ παγκοσμίως. Τὸ «τέλος τῆς Ἱστορίας» θὰ ἐσήμανε καὶ τὸ τέλος τοῦ καπιταλισμοῦ.

Τὸ Ἰσλὰμ τὸ ἐγνώριζε κάλλιστα ἡ Δύση, μέσα ἀπὸ τὰ προηγμένα ἐρευνητικὰ της κέντρα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποὺ σὲ αὐτὸν τὸν τομέα, ὅπως καὶ σὲ ὅλα τὰ ἄλλα, εἶχε μεσάνυχτα, παρὰ τὴν χιλιομετρικὴ γειτνίαση μὲ τὴν βασικὴ αὐτὴ θρησκεία. Ἤδη, στὸ δεύτερο ἥμιση τοῦ ΙΘ αἰῶνος, μὲ τὴν ἀποικιακή της ἐξάπλωση στὰ μουσουλμανικὰ ἐδάφη, ἡ Δύση ἀνέπτυξε μία μεγάλη ἕλξη γιὰ τὸ Ἰσλάμ (ὁ Thomas Carlyle, τὸ 1840, ἡρωποίησε τὸν προφήτη Μωάμεθ), ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπέβαλε ὅπως καὶ στὸν χριστιανισμό, τὴν ἰδεολογικοποίηση τοῦ κοσμικοῦ της πνεύματος. Πρὸ τοῦ τέλους τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος, ἡ Δύση διεμόρφωσε τὴν ἰδεολογία τοῦ ἰσλαμισμοῦ, τὴν ὁποία, μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, ἔστρεψε μὲ ἐπιτυχία κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ. Καὶ ἔτσι ἡ Ἀμερικὴ ἐγέννησε στὸ Ἀφγανιστὰν τὸ ἰδεολογικὸ τέρας τῆς ἀλ Κάϊντα, ποὺ ἀπὸ ἀμερικανικὸ σύμμαχο, ἔστρεψε, μετὰ τὸ 1989, κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ της, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν ἡττηθέντα ἀντίπαλο τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.

Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη εἶχε δυσάρεστες συνέπειες ὄχι μόνον στὴν ἀλλαγὴ ἀντιμετωπήσεως τῶν μουσουλμάνων ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀράβων. Οἱ δυτικοὶ ἀποικιστὲς εἶχαν ἐξοικειωθῆ ἰδίως μὲ τὸν σουννισμό, ἐπειδὴ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν κτήσεών τους εὑρίσκετο στὰ σουννιτικὰ ἐδάφη (Ἰνδονησία, Ἰνδία-Πακιστάν, Ὀθωμανία-Τουρκία) ἀλλὰ καὶ σὲ ἀραβικά (Βόρειος Ἀφρικὴ καὶ Μέση Ἀνατολή), σὲ σημεῖο μάλιστα νὰ συγχέουν συστηματικὰ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τοὺς Ἄραβες. Τοὺς Ἰρανοὺς καὶ τοὺς σιΐτες τοὺς ἐγνωριζαν ὀλιγώτερο. Ὅσο οἱ Δυτικοὶ ἐχρειάζοντο τοὺς σουννῖτες καὶ τοὺς Ἄραβες, ἔπλεκαν τὸ ἐγκώμιό τους. Στὴν ἐποχὴ τοῦ ψυχροῦ πολέμου δὲν ὑπῆρχε εὐρωπαῖος, πλὴν τοῦ Ἕλληνος, ποὺ νὰ ἀντετίθετο στὴν εἴσοδο τῆς σουννιτικῆς Τουρκίας στὴν Εὐρώπη. Ἡ ἐυρωπαϊκὴ τουρκοφιλία ἦταν γενικευμένη. Ὅταν ὅμως ἔπεσε ἡ ΕΣΣΔ καὶ ἡ Ἀμερικὴ ἔστρεψε τὴν ἀλ Κάϊντα ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ της, ἡ Εὐρώπη ἔγινε ἀντιτουρκικὴ καὶ ἔκλεισε τὴν θύρα της στὴν Τουρκία, ἐνῷ ἡ Ἀμερικὴ ἔσπρωχνε στὸν ἀντιαραβισμό, ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὴν κατάκτηση τοῦ Ἰράκ.

Σήμερα τὸ παιχνίδι ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν αὐτοκαταστροφὴ τῆς Δύσεως μέσῳ τῆς καταβροχθήσεώς της ἀπὸ τὸν ἰσλαμιστικὸ Φρανκενστάϊν ποὺ ἡ ἴδια κατεσκεύασε  γιὰ νὰ πλουτίσουν, μέσῳ τοῦ πολέμου, ἀκόμη περισσότερο οἱ τράπεζές της. Καὶ διερωτᾶται κανείς, ποῖος εἶναι ὁ πλέον ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ πολιτισμοῦ: Ὁ ισλαμιστικὸς Φράνκενστάϊν ἤ ὁ δημιουργός του, ὁ καπιταλισμός; Ὅσο γιὰ τὴν πλέμπα τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου, πέρα βρέχει!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Ἰανουαρίου 2015

122 - Γιατί τὸ πρόβλημα τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι ἀδύνατον νὰ λυθῇ

122 - Γιατί τὸ πρόβλημα τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι ἀδύνατον νὰ λυθῇ

1 – Οἱ σχέσεις Ἰσραηλινῶν καὶ Παλαιστινίων εἶναι ἀκριβῶς οἱ σχέσεις Σπαρτιατῶν καὶ Εἱλώτων. Οἱ Σπαρτιᾶτες κατέκτησαν τὴν Λακωνία καὶ ὑπεδούλωσαν τοὺς Εἵλωτες. Οἱ Ἰσραηλινοὶ θὰ ἠδύναντο νὰ  ἐξαφανίσουν τοὺς Παλαιστινίους, εἴτε ἐκδιώκοντάς τους ὁλοσχερῶς ἀπὸ τὰ ἐδάφη τους, εἴτε σφάζοντάς τους μέχρι καὶ τὸν  τελευταῖο, ἀλλὰ  δὲν τὸ ἔκαμαν διότι τοὺς ἐχρειάζοντο γιὰ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν ἐργασία τους καὶ σήμερα ἀκόμη τοὺς χρειάζονται ὡς δούλους χειρονάκτες. Ὁμοίως καὶ οἱ Σπαρτιᾶτες οἱ ὁποῖοι ἐπροτίμησαν νὰ μὴν σφάξουν τὸ σύνολο τῶν Εἱλώτων διότι τοὺς ἐχρειάζοντο ὡς δούλους γιὰ νὰ καλλιεργοῦν τὴν γῆ.

2 – Ἀπορεῖ κανεὶς γιατὶ οὐδεὶς διεμαρτυρήθη ποτὲ γιὰ τὴν ἐπὶ 500 χρόνια σκληρὴ ἐκμετάλλευση τῶν Εἱλώτων ἀπὸ τοὺς Σπαρτιᾶτες. Ἀντιθέτως, ἐπὶ 2.500 χρόνια καὶ μέχρι σήμερα, οἰ Σπαρτιᾶτες ὑπῆρξαν πρότυπο ἀρετῆς γιὰ τὸ σύνολο τοῦ δυτικοῦ κόσμου. Ἁπλῶς ὑπῆρχαν αὐτοὶ ποὺ προτιμοῦσαν τὴν Ἀθηναϊκὴ Πολιτεία, ἡ ὁποία ὅμως ὑπῆρξε ἐξ ἴσου καταπιεστικὴ ἔναντι τῶν πολυπληθῶν δούλων της.

3 - Γνωρίζουμε ὅτι οἱ Σπαρτιᾶτες δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ συνεχίζουν νὰ χαρίζουν στὴν Ἱστορία τὸ πρότυπο ἀρετῆς ποὺ προσέφεραν χωρὶς τὴν καταπίεση τῶν Εἱλώτων. Τὸ Ἰσραὴλ εἶναι τὸ μόνο ἀκραιφνῶς κοινοβουλευτικὸ κράτος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἱδρύσεώς του τὸ 1948, ἔχοντας οἰκοδομήσει μία ὑπερσύγχρονη πολιτεία σὲ μία κουτσουλιὰ γῆς, ἀντίστοιχης μὲ τὴν Λακωνία, ἐνῷ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ γύρω ἀραβικὰ κράτη εἶναι μονίμως βυθισμένα στὴν διαφθορά, τὸν ἰσλαμικὸ φανατισμὸ καὶ τὴν ἀνήκουστη ἐκμετάλλευση τῶν πληθυσμῶν τους.

4 –Εἶναι ἀνέντιμο νὰ συγκρίνῃ κανεὶς τὴν ἰσραηλινὴ κατοχὴ τῆς Παλαιστίνης, ὅπως καὶ τὴν σπαρτιατικὴ κατοχὴ τῆς Λακωνίας, μὲ τὴν γερμανικὴ κατοχὴ τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1941 ἤ τοῦ 2014. Οἱ Γερμανοὶ κατέκτησαν τὴν  Ἑλλάδα γιὰ νὰ τὴν ἐκμεταλλευθοῦν ὡς ἀποικία ἀλλὰ δὲν ἀπεφάσισαν ποτὲ νὰ μετακινήσουν τὰ σπίτια τους ἀπὸ τὴν Γερμανία στὴν Ἑλλάδα. Οἱ Ἰσραηλινοί, ὅπως οἱ νομαδικοὶ πληθυσμοὶ τῆς Ἀρχαιότητος, μετεκινήθησαν ὁμαδικῶς γιὰ νὰ ἱδρύσουν κράτος σὲ κατακτημένη γῆ, ὅπως ἔκαμαν οἱ Σπαρτιᾶτες στὴν Λακωνία. Ἐγνώριζαν κάλλιστα οἱ Σπαρτιᾶτες, ὅπως γνωρίζουν κάλλιστα οἱ Ἰσραηλινοί, ὅτι οἱ γηγενεῖς πληθυσμοὶ δὲν ἐπιθυμοῦσαν νὰ συζήσουν μὲ τοὺς κατακτητές τους σὲ μία ἴσων δικαιωμάτων συνομοσπονδία. Ἔμμονὴ ἰδέα τῶν Εἱλώτων καὶ τῶν Παλαιστινίων ἦταν καὶ εἶναι ἡ ἐξαφάνιση τῶν Σπαρτιατῶν καὶ τῶν Ἰσραηλινῶν.

5 - Ἡ ὑποκρισία τῶν Δυτικῶν μὲ τὸν νὰ προτείνουν συνεχῶς τὴν ἵδρυση δύο κρατῶν στὴν Παλαιστίνη συνεργαζομένων σὲ μία συνομοσπονδία, εὐτυχῶς δὲν πρόκειται νὰ εἰσακουσθῇ ποτὲ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, διότι μία τέτοια λύση θὰ ἀντιστοιχοῦσε σὲ αὐτοκτονία γι’ αὐτούς. Οἱ Ἰσραηλινοί, ὅπως καὶ οἱ Σπαρτιᾶτες, ὅταν εἰσέβαλαν στὰ ἐδάφη ποὺ κατέκτησαν, ἀνετίναξαν ὅλες τὶς  γέφυρες ὀπίσω τους γιὰ νὰ καταστῇ ἀδύνατη ἡ ὑποχώρησή τους. Γιὰ νὰ κρατηθοῦν σὲ ἐτοιμότητα ὡς διὰ βίου πολεμιστές, εἶναι ὑποχρεωμένοι περιοδικὰ νὰ τρέχουν στὴν ὕπαιθρο (Ταΰγετο ἤ Γάζα) καὶ νὰ προκαλοῦν ἐξεγέρσεις τῶν Εἱλώτων-Παλαιστινίων ὥστε νὰ μὴν παρακμάσουν καὶ ξεχάσουν τὴν τέχνη τῆς σφαγῆς. («Ἐξασκοῦνν τὸ χέρι τους», τὸ ὀνομάζουν αὐτὸ οἱ Γάλλοι).

6 - Ὅταν ἀναποφεύκτως, κάποια στιγμή, ἡ Δύση ἐγκαταλείψῃ τὸ Ἰσραήλ, διότι θὰ παύσῃ νὰ τὸ χρειάζεται, οἱ Ἰσραηλινοί, χάρις στὰ ὑπερσύγχρονα ὅπλα καὶ τὴν πυρηνικὴ δύναμη ποὺ ἔχουν στὴν κατοχή τους, θὰ προτιμήσουν, παρὰ νὰ παραδοθοῦν, νὰ ἐπαναλάβουν τὴν ὁμαδική τους θυσία ποὺ προκάλεσαν στὴν Μασάντα τὸ 74 μ.Χ., αὐτοκτονῶντας. Καὶ τότε ὅλος ὁ πλανήτης θὰ θρηνήσῃ μαζί τους, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀργά: Οἱ σύγχρονοι Εἵλωτες, μὲ ὅπλο τὸ πλέον φανατικὸ ἀραβικὸ χαλιφᾶτο, θὰ ἔχῃ ἐγκατασταθῇ στὴν καρδιὰ τῆς Εὐρώπης καὶ θὰ μᾶς περιπαίζουν γιὰ τὴν ἄφθαστη ὑποκρισία μας περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἡ Ἱστορία ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι βασισμένη στὸ ἔγκλημα. Αὐτὴ εἶναι ἡ φοβερὴ ἀλήθεια. Ἐμεῖς μὲ τὰ παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς, δὲν θὰ ἀποφύγουμε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τῆς Σεχραζάτ ἀπὸ τὸν σουλτᾶνο Σαχριάρ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 16 Ἰουλίου 2014