264 – Θρίαμβος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Γαλλία

264 – Θρίαμβος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Γαλλία

Ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς εἶναι ἡ σύνθεση τῶν δύο ἐπαναστατικῶν ἄκρων, τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, γιὰ τὴν κατατρόπωση τοῦ καθεστωτισμοῦ τῆς ἀστικῆς διακυβερνήσεως τῶν δύο ἐναλλασσομένων δυνάμεων τῆς δεξιᾶς καὶ τῆς ἀριστερᾶς.

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1946, ἕνα χρόνο πρὸ τῆς ἐγκαταστάσεώς μου στὴν Γαλλία, ὁ ὀπαδὸς τοῦ φασισμοῦ στρατηγὸς Ντὲ Γκὼλ ἐχαίρετο νὰ βλέπη τὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, ὁ καλύτερός του σύμμαχος, νὰ ἀναδεικνύεται στὶς ἐθνικὲς ἐκλογὲς πρῶτο κόμμα τῆς Γαλλίας μὲ 28,26% (Βλέπε τὸ ἄρθρο μου, «Ντὲ Γκὼλ καὶ Κομμουνιστικὸ Κόμμα Γαλλίας. Παράδειγμα ἐθνικομπολσεβικισμοῦ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τριμηνιαῖο περιοδικό, τεῦχος 75, Ἄνοιξη 2015, σσ. 3-10).

Στὶς 6 Δεκεμβρίου 2015, ἐνῷ ὁ γαλλικὸς τύπος ἐτιτλοφόρει «Le Front National, réincarnation du Parti Communiste» (Τὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο τῆς Μαρὶν Λὲ Πέν, ἐπανενσάρκωση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος) τὸ ἐν λόγῳ γκωλλικὸ φασιστικὸ κόμμα ἐκέρδιζε στὶς περιφερειακὲς ἐκλογές 28,20% τῶν ψήφων (ἔναντι 11,4% τὸ 2010), ἀκριβῶς ὅσες τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τὸ 1946, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμή, τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ἔπαιρνε 1.55%!  43% τῶν ψηφοφόρων τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου ἦσαν ἐργάτες, δηλαδὴ πρόκειται γιὰ τὸ καθ' αὐτὸ ἐργατικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας.

1946 καὶ 2015: Ντὲ Γκὼλ καὶ Λὲ Πὲν εἶχαν τὸ ἴδιο σύνθημα: πατριωτισμός, ὄχι ἐθνικισμός, ὄχι ἀντικομμουνισμός, ὄχι ἀντισημιτισμός, ὄχι ῥατσισμός.  Ἀντιθέτως, τὸ 2015, ἡ ἑλληνικὴ Χρυσῆ Αὐγὴ ἀδυνατεῖ νὰ ξεπεράσῃ ἐκλογικὰ τὸ 7%, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ΚΚΕ δὲν ξεπερνᾷ τὸ 5%, διότι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ συνεχίζει νὰ ἐπιμένῃ στὸν ξεπερασμένο δυτικότροπο ἐθνικισμό, ἀντί τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ τοῦ πατριωτισμοῦ καὶ σαφῶς στάζει τὸ μῖσος τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, τοῦ ῥατσισμοῦ καὶ τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ,  παραμένοντας κολλημένη στὸν ἐμφύλιο τοῦ 1946.

Μὲ τὸ δίκαιό του, τὸ ΚΚΕ, βλέποντας τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ νὰ ἐπιμένῃ στὴν φρασεολογία τοῦ ἐμφυλίου τοῦ 1946, κατὰ τοῦ σφαγέως Ἄρη Βελουχιώτη καὶ τοῦ ἐγκληματικοῦ ΚΚΕ, λές καὶ τὸ ἔγκλημα δὲν εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας, ἀντεπιτίθεται καὶ αὐτὸ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς: Καμμιὰ ἀνοχὴ στὸν φασισμό! Καὶ ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς παραμένει ἀνεφάρμοστος σὲ μία χώρα παρηκμασμένη .

Γιὰ πολλοστὴ φορὰ ἐπαναλαμβάνουμε: Ξεχάσατε τὸν ἐμφύλιο.  Ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ παραμένει ὁ καθεστωτισμὸς τῆς Δεξιᾶς καὶ τῆς  σοσιαλδημοκρατικῆς Ἀριστερᾶς. Μόνη διέξοδος εἶναι ὁ πατριωτισμὸς (ὄχι ὁ ἐθνικισμός) τοῦ ἐπαναστατισμοῦ: Οὔτε Δεξιά, οὔτε Ἀριστερά, ἀλλὰ φασισμὸς καὶ κομμουνισμὸς συνεργαζόμενοι στὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.  Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ΚΚΕ, ἐὰν δὲν δύνασθε νὰ δώσετε τὰ χέρια σας, τότε χρυσαυγῖτες καὶ κομμουνιστὲς πάρετε τὴν πρωτοβουλία νὰ οἰκοδομήσετε ἑλληνικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Δεκεμβρίου 2015

261 -Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς σὲ πράξη: Τὸ ΚΚ τῆς Ῥωσίας καὶ ἡ Ῥωσικὴ Δούμα καλοῦν τὴν Τουρκία νὰ ἐπιστρέψῃ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ στὸ Πατριαρχεῖο

261 -Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς σὲ πράξη: Τὸ ΚΚ τῆς Ῥωσίας καὶ ἡ Ῥωσικὴ Δούμα καλοῦν τὴν Τουρκία νὰ ἐπιστρέψῃ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ στὸ Πατριαρχεῖο

Ἡ ῥωσικὴ Δούμα ὑποστηρίζει τὴν θέση τοῦ Κομμουνιστικού Κόμματος τῆς Ῥωσίας ποὺ ζητεῖ τὴν ἐπιστροφή τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸ Πατριαρχεῖο:

«Ἀναμένουμε ἀπό τὴν τουρκικὴ πλευρὰ μία φιλικὴ κίνηση – τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν χριστιανικὴ ἐκκλησία. Ἡ ῥωσικὴ πλευρὰ εἶναι ἔτοιμη νὰ συνδράμῃ ὑλικά, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς καλύτερους Ῥώσους συντηρητὲς καὶ ἐπιστήμονες γιὰ τὴν ἀποκατάσταση ἑνὸς μνημείου γιὰ τὴν παγκόσμια Χριστιανοσύνη. Ἡ κίνηση αὐτὴ θὰ βοηθήσῃ τὴν Τουρκία καὶ τὸ Ἰσλὰμ νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὸ καλὸ ὑπερβαίνει τὴν πολιτική»

Αὐτὰ ἐδήλωσε ὁ Σεργκέι Γκαβρίλοφ, μέλος τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Ῥωσίας καὶ συντονιστὴς τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν προστασία τῶν χριστιανικῶν ἀξιῶν τῆς Ῥωσικῆς Δούμας.

Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Δούμας ἐδόθη ἕνα τρανὸ παράδειγμα ὅτι ἡ συνεργασία τῶν δύο ἐπαναστατικῶν ἄκρων, τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, δύναται νὰ κατατροπώσῃ τὸν καπιταλιστικὸ ἰμπεριαλισμὸ καὶ τὴν ἰδεολογία του τοῦ φιλελευθερισμοῦ. Ἄς τὸ καταλάβουν αὐτὸ στὴν Ἑλλάδα τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή καὶ ἄς σταματήσουν τὶς ἑκατέρωθεν ὕβρεις.

Δημήτρης Κιτσίκης                       28 Νοεμβρίου 2015

Βίντεο: Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ ἐπιστρέφει στὴν Ὀρθοδοξία

252 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἑλληνικὴ δικτατορία

252 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἑλληνικὴ δικτατορία

Τὸ 1919 ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ξηλώματος τοῦ πουλόβερ της ἀπὸ τοὺς Φράγκους, εἶχε φθάσει στὸ τέλος της. Τὸ πλοῖο της εἶχε πλέον βουλιάξει καὶ μέσα στὰ ἀμπάρια του εἶχαν μείνει ξεχασμένοι, οἱ τελευταῖοι του ἐπιβάτες τῆς ἄλλοτε πολυεθνικῆς χώρας, οἱ Τοῦρκοι. Ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶχαν δραπετεύσει.

Τότε, ἀπὸ τὸ πουθενά, ξεπρόβαλε ὁ ἥρωας, ἀποφασισμένος τὴν τελευταία στιγμὴ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ ναυάγιο τοὺς ἐναπομείναντες στὰ ἀμπάρια. Ἐλέγετο Μουσταφᾶ Κεμάλ. Καὶ ὦ τοῦ θαύματος. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀγῶνος γιἀ ἐπιβίωση τοὺς ἔσωσε!

Τότε ἀνέλαβε ἡγέτης τοῦ (Ἐπισήμου) Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Τουρκίας, τὸ ὁποῖον τὸ 1924 μετέτρεψε σὲ φασιστικὸ κόμμα ὑπὸ τὴν ὀνομασία Ῥεπουμπλοκανικὸ Λαϊκὸ Κόμμα. Ὁ Κεμὰλ εἶχε πραγματοποιήσει τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό. Εἶχε ὑποβάλει ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ μονοκομματικοῦ του καθεστῶτος, τὴν συνεργασία τῆς ἐργατικῆς μὲ τὴν μικροαστικὴ τάξη , σὲ σύστημα ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ αὐτὸ ἠδυνήθη νὰ τὸ ἐπιτύχῃ διότι τὸ 1923 στὴν Ἀνατολία εἶχαν ἐξηφανίσθῆ καὶ ἡ ἐργατικὴ ἀλλὰ καὶ ἡ μικροαστικὴ τάξη.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει σήμερα στὴν Ἑλλάδα. Ἡ μικροαστικὴ τάξη ἔχει διαλυθῆ καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξη ἐπίσης, ἐφ’ὅσον οἱ ὅποιες βιομηχανίες ἔχουν καταστραφῆ. Ἡ πρώτη ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἡ δεύτερη ἀπὸ τὸ ΚΚΕ. Στὸν ὁρίζοντα πουθενὰ δὲν ἐμφανίζεται ἥρωας, ὡς Ἕλλην Κεμὰλ, γιὰ νὰ ἐπιβάλῃ      ἐπαναστατικὸ μονοκομματικὸ ὁλοκληρωτισμό, ἕναν φασιστικοκομμουνιστικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό.

Ὁ ὁλοκληρωτισμός, φασιστικὸς ἤ κομμουνιστικός, εἶναι τὸ ταξικὸ καθεστὼς τοῦ μικροαστισμοῦ ἤ τῆς ἐργατιᾶς ποὺ μὲ τὴν βία ἐξολοθρεύει τὴν ἀστικὴ τάξη, τὸ Κολωνάκι, μὲ Μουσσολινικὸ πολιτικὸ ὁλοκληρωτισμὸ ἤ Σταλινικὸ πολιτικὸ ὁλοκληρωτισμό, καὶ βάζει ὑπὸ τὸν πολιτικὸ ἔλεγχό του τὴν καπιταλιστικὴ οἰκονομία.

Ἀντιθέτως, ἡ δικτατορία ἐπιβάλλεται ὅταν οὐδεὶς λαϊκὸς ἥρως ἐμφανίζεται καὶ ἀντ’αὐτοῦ ἕνας λαοπλάνος, ὅπως ὁ Ἀνδρέας ἤ ὁ Τσίπρας, ἰσοπεδώνει τὴν χώρα, μετατρέποντας ὅλους τοὺ κατοίκους σὲ Γραικύλους, χωρὶς νὰ ἐγκαθιστᾷ κἄν ὁλοκληρωτισμό, γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ πρὸς χάριν τῶν λαϊκῶν τάξεων τὸ Κολωνάκι. Τότε ἡ ἴδια ἡ χώρα κινδυνεύει, ὡς ἡ Ὀθωμανία τὸ 1919, νὰ ἐξαφανισθῇ στὸν πυθμένα τοῦ Αἰγαίου καὶ ἄλλη λύση δὲν ὑπάρχει ἀπὸ δικτατορία τύπου Πινοσέτ.

Ἡ δικτατορία, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ μονοκομματικὸ λαϊκὸ καθεστώς, ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν ἀστικὴ τάξη, τοὺς μεγαλοεπιχειρηματίες, ὅταν κινδυνεύουν τὰ ζωτικά τους συμφέροντα. Εἶναι πράξη καπιταλιστικῆς ἀντιδράσεως. Σήμερα ἐπιβάλλεται ἐφ’ὅσον οὔτε ἡ Χρυσῆ  Αὐγὴ, οὔτε τὸ ΚΚΕ εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπιβάλουν ὁλοκληρωτισμό, καὶ μαζὶ μὲ τὸν λαὸ κινδυνεύει νὰ βουλιάξῃ καὶ ἡ ἀστικὴ τάξη. Αὐτὴ ἡ δικτατορία, σήμερα στὴν Ἑλλάδα, δύναται νὰ ἐπιβληθῇ μέσῳ τῆς ἡγεσίας τοῦ στρατοῦ ποὺ θὰ μεριμνήσῃ ἀργότερα γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῆς Βασιλείας.

Ἡ Δικτατορία θὰ καταργήσῃ ὁλοκληρωτικὰ τὴν μονιμότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ποὺ θὰ ἐκδιώξη πάραυτα χωρὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες, θὰ θανατώσῃ τοὺς ἐργατοπατέρες τοῦ συνδικαλισμοῦ, θὰ δώσῃ πλήρη ἀφορολόγητη ἐλευθερία στοὺς ἐπιχειρηματίες, Ἕλληνες καὶ ξένους, νὰ οἰκοδομήσουν μία ἐπιτυχημένη καπιταλιστικὴ οἰκονομία βαμμένη στὸ αἷμα, ὅπως εἶχε κάμει ὁ Πινοσέτ, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἀμερικανοῦ οἰκονομολόγου Μίλτον Φρῆντμαν, ποὺ ἐθεωρήθη παγκοσμίως ὡς οἰκονομικὸ θαῦμα, ἀκόμη καὶ ἀπὸ μερικὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα τῆς ἐποχῆς!

Ἡ καπιταλιστικὴ δικτατορία, ἐφ’ὅσον λαϊκὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς, ἐλλείψει ἥρωος, φαίνεται νὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπικρατήσῃ, τοὐλάχιστον θὰ ἐκκαθαρίσῃ τὸν δημοσιοϋπαλληλικὸ γραικυλισμὸ καὶ τὸν παρασιτικὸ συνδικαλισμὸ μὲ χειρουργικὸ μαχαίρι καὶ θὰ σώσῃ τὴν τελευταία στιγμὴ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ὀκτωβρίου 2015

235 - Ἀνάγκη ἱδρύσεως ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολεβικικοῦ κινήματος

235 - Ἀνάγκη ἱδρύσεως ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολεβικικοῦ κινήματος

(Παρακαλῶ τὴν Ἐλεύθερη Ὥρα ποὺ ἀναδημοσιεύει τὰ ἄρθρα τοῦ μπλόγκ μου, νὰ τιμωρῇ τὸν διορθωτή της ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ὀρθογραφία μου, συνεπῶς καὶ τὴν σκέψη μου -γράφοντας π.χ.φασίστας ἀντὶ γιὰ φασιστής, δύο διαφορετικὲς ἔννοιες, ἤ ἀλεβίτες ἄντι γιὰ ἀλεβῆδες, δύο διαφορετικὲς θρησκευτικὲς κοινότητες- βασισμένος στὸν αὐτόματο διορθωτὴ τοῦ ὑπολογιστοῦ του, μὲ ἀφαίρεση τοῦ 1% τοῦ μισθοῦ του γιὰ κάθε κομπιουτερικῶς διορθωμένη λέξη ὥστε νὰ μειώνεται ὁ μισθός του κατὰ 10% γιὰ κάθε 10 "διορθωμένες" λέξεις. Εὐχαριστῶ. Δ.Κ.)

Ὥς ἐμπνευστὴς στὴν Ἑλλάδα τοῦ γερμανικῆς προελεύσεως ἀπὸ τὸ 1920, ἰδεολογικοῦ κινήματος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, βάσει τοῦ ὁποίου προωθεῖται ἡ σύνθεση κομμουνισμοῦ καὶ φασισμοῦ, δηλαδὴ τῶν δύο ἐπαναστατικῶν ἄκρων στρεφομένου κατὰ τοῦ ἀστικοῦ δημοκρατικοῦ τόξου, φρονῶ ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα συγκροτήσεως στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἐπισήμου ἐθνικομπολσεβικικοῦ κινήματος μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὸ αὐτοκρατορικὸ βυζαντινὸ ἰδεῶδες καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ βυζαντινοῦ θεσμοῦ.

Ἀπὸ τὰ τρία γνησίως ἐπαναστατικὰ σημερινὰ κινήματα στὴν Ἑλλάδα, τὸ ἀντάρτικο πόλεων ποὺ ἀπέτυχε στὸ παρελθὸν μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς 17Ν, τῆς ὁποίας ἐκατηγορήθην ἀδίκως ὅτι ὑπῆρξα ὁ ἰδεολογικὸς ἐμπνευστής,  σήμερα περιέργως οἱ ἐπίγονοί του ἀδρανοῦν,  ἐνῷ περισσότερο ἀπὸ ποτὲ τὸ κοινοβουλευτικὸ κατεστημένο βρωμᾷ κατόπιν τῆς ἀπεριγράπτου προδοσίας τῶν λαϊκῶν ἐπιδιώξεων, μετὰ τὴν ἀνήκουστη κολοτοῦμπα τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, προηγούμενο τῆς ὁποίας δὲν ἐγνώρισε ὁλόκληρη ἡ Ἑλληνικὴ ἱστορία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου!

Τὸ δεύτερο γνήσιο ἐπαναστατικὸ ἑλληνικὸ κίνημα, τὸ σεβαστὸ ἑκατοντάχρονο ΚΚΕ, προβλέπει τὰ πάντα, ἐπιστημονικὰ σωστά, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὸ περίφημο σύνθημά του «ῥήξη καὶ ἀνατροπή». Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἐμφυλίου ἔχει παύσει νὰ τροφοδοτεῖ τὴν ἀπαραίτητη παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση, χωρὶς τὴν ὁποία καμμία, μὰ καμμία ἐπαναστατικὴ προσπάθεια δὲν δύναται νὰ ἀνατρέψῃ τὸ ἀστικὸ κατεστημένο. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ στεντορεία φωνὴ τὰ παλικάρια ἀντιλαλοῦσαν στὰ βουνά τὸν ὕμνο τοῦ κομμουνιστικοῦ ΕΛΑΣ: «Μὲ τὸ ντουφέκι μου στὸν ὦμο, σὲ πόλεις κάμπους καὶ χωριά, τῆς λευτεριᾶς ἀνοίγω δρόμο, τῆς στρώνω βάγια καὶ περνᾷ». Ποῦ αὐτὰ σήμερα!

Τὸ τρίτο γνήσιο ἐπαναστατικὸ κίνημα, ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἔχοντας εὐτυχῶς στὸ πλευρό του παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση, πάσχει ἀπὸ ἔλλειψη διανοουμένων ποὺ θὰ τοῦ ἔδιδε ἰδεολογικὴ συνοχὴ καὶ ἐλπίδα νὰ ὑπερισχύση κατεδαφίζοντας τὸν ἀστικὸ κοινοβουλευτισμό. Ἡ Ἱστορία τοῦ Μεσοπολέμου δὲν ἐπαναλαμβάνεται, ὅταν ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ κοινοβουλευτικά, ἐγκαθίδρυσαν ὁλοκληρωτικό κράτος. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὑπῆρχε ὁ τεράστιος κίνδυνος ἐξ Ἀνατολῶν τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τὸ καπιταλιστικὸ κατεστημένο ἠνέχθη τὸν φασισμὸ ποὺ ἐμίση, ὡς ἀντίβαρο στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Σήμερα δὲν ὑπάρχει ὑπαρκτὸς σοσιαλισμός. Ἡ φιλελεύθερη δικτατορία ἀλὰ Πινοσὲτ εἶναι δυνατή. Ἐπιβολὴ φασιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ μέσῳ κοινοβουλευτισμοῦ ἀδύνατη. Ἐπιπλέον ὑπάρχει τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ μὲ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ πανίσχυρο ἑβραϊκὸ λόμπυ ποὺ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ ποτὲ πιὰ νέα ἑβραϊκὴ γενοκτονία.

Ἡ ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς πάσχει ἀπὸ ἀκραῖο ἀντισημιτισμὸ καὶ σωβινιστικὸ ἐπιθετικὸ ἐθνικισμὸ κατὰ ὅλων τῶν γειτόνων της, Ἀλβανούς, Σκοπιανούς, Βουλγάρους, Τούρκους, Ἰσραηλινούς, ποὺ δύναται ὅπως καὶ στὸ παρελθὸν νὰ χρησιμοποιηθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις πρὸς ὄφελός τους καί, μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ τοῦ 1922, νὰ ἀποτελειώσῃ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου.

Μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ στὸν Τρίτο Κόσμο (στὸν ὁποῖο ἀνήκει καὶ ἡ Ἑλλάς) οἱ Μεγάλες Δυνάμεις προτιμοῦν τὸν ἐθνικισμὸ τὸν ὁποῖο καὶ διαφθείρουν. Τρανὸ παράδειγμα ἡ Κίνα τοῦ Μεσοπολέμου: Ὁ ἐθνικιστὴς καὶ φασιστὴς Τσιὰνγκ Κάϊσεκ, ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν ἀρχή, διεφθάρη ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ κατέληξε ὅμηρος τοῦ κομμουνιστοῦ Μάο, διαφεύγοντας στὴν Τάϊουάν.

Ὁ μόνος τρόπος γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ νὰ ἐπωφεληθῇ μίας πρόσκαιρης ἐκλογικῆς νίκης εἶναι νὰ ἀποβάλῃ τὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸν σωβινισμό, νὰ εἰσέλθῃ σὲ συνθετικὴ τροχιὰ μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ νὰ ἐνισχύσῃ τὸν προσοδοφόρο γάμο φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ. Αὐτὸ δύναται νὰ γίνῃ μόνον μὲ λαοκρατικὴ χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων καὶ τὴν χρήση ὅπλων ὅπως μὲ τὴν  ἐνδεχομένη ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ ποὺ θὰ ὑποστηρίξῃ τὸ ἐγχείρημα. Πάντως ὄχι μὲ κοινοβουλευτικὲς ἐκλογές.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 5 Σεπτεμβρίου 2015

226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Ἡ περίοδος 2009-2015 ποὺ διανὐει ἡ Ἑλλὰς καὶ ποὺ συνεχίζεται ἐνώπιόν μας σήμερα, ὁμοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἐπαναστατική, θυμίζοντας ἀκόμη καὶ τὴν γαλλικὴ ἐπαναστατικὴ περίοδο τῆς δεκαετίας 1789-1799 ποὺ κατέληξε στὸν βοναπαρτισμό. Ἄν καὶ αἷμα μέχρι στιγμῆς δὲν ἔχει χυθῆ ἡ συνεχὴς ἀντισυνταγματικότης τῆς πολιτικῆς ζωῆς μὲ ἀπανωτοὺς βιασμοὺς τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας ποὺ ὑποχρεώνει τὸ Κοινοβούλιο νὰ διαπληκτίζεται ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀπειλὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀντιδραστικῶν δυνάμεων, ἡ διολίσθηση πρὸς ὅλο καὶ περισσότερες ῥιζοσπαστικὲς προτάσεις ἀπὸ πρωταγωνιστὲς μίας ἀνωμάλου πολιτικῆς ζωῆς, περνῶντας ἀπὸ τὸν Κώστα Καραμανλῆ, στὸν Γιῶργο Παπανδρέου, τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, τὸν Σαμαρᾶ, τὸν Τσίπρα, τὸν Βαρουφάκη, τὸν Λαφαζάνη καὶ τώρα τὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ὅλα μὴ συνήθη πρόσωπα, τείνει ὅλο καὶ πιὸ καθαρὰ  στὴν ἐπιβολὴ  δυναμικῶν μεταξικῶν λύσεων.

Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀνέδειξε ἐν μέσῳ χάους ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ ἑνὸς ἀνεγκεφάλου λαοῦ ξεβράκωτων μία νέα Εὐρώπη. Σὲ κλῖμα κοινωνικῆς ἀποσυνθέσεως ὑπὸ τὴν σκιὰ ἑνὸς Ἕλληνος μονήρη Ῥουσσώ, ἡ διεφθαρμένη καὶ στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ Ἑλλάς, ἀναπηδᾷ σὲ ἀπρόβλεπτα ὕψη ποὺ θὰ τὴν φέρουν σύντομα στὴν κορυφὴ τῆς Εὐρώπης.

Ἄν καὶ ἡ Ἐπανάσταση καταβροχθίζει τὰ παιδιά της, ἕνα ἄκρως ἀσυνήθιστο πρόσωπο προβάλλει μὲ ἐπιμονὴ γιὰ νὰ μείνῃ στὸν ἑλληνικὸ πολιτικὸ ὁρίζοντα, ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία ἀναδεικνύεται καταπληκτικὴ ῥήτωρ, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐγνώρισε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δημοσθένους. Σφυροκοπῶντας ἀνελέητα τοὺς ὑπευθύνους τῶν διαδοχικῶν συνταγματικῶν πραξικοπημάτων ἀπὸ τὸ 2009 ἐνώπιον ἑνὸς ἄβουλου λαοῦ ποὺ τὰ ἔχει κυριολεκτικῶς χαμένα, μὲ περιοδικὲς κρίσεις ἀγανακτησμένων (μὲ ἦτα), ἐκπορθῶντας ἄδειες Βαστίλλες, ἡ Ζωὴ καθυποτάσσει τοὺς Λυσσασμένους  (les Enragés)  τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, οἱ ὁποῖοι ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι δύναται νὰ τοὺς χρησιμοποιήσῃ στὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, λουφάζουν τελευταῖα γινόμενοι σχεδὸν ἄφαντοι.

Ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου ἔχει ἤδη ἀποδείξει τὰ τελευταῖα χρόνια ὅτι εἶναι μία ἀρχαιοελληνικοῦ ἀναστήματος ῥήτωρ καὶ ὅτι, ὅπως ὁ Δημοσθένης, εἶναι θωρακισμένη μὲ καταπληκτικὴ ἐπιμονὴ καὶ θέληση νὰ ξεπεράσῃ τὰ ἐμπόδια ποὺ σύσσωμη ἡ πλέμπα τοῦ Κοινοβουλίου  ὑψώνει  ἐνώπιόν της. Ἑπιτυγχάνει μόνη της νὰ ξιφουλκῇ κατὰ δεκάδων κοινοβουλευτικῶν μετριοτήτων καὶ νὰ καλύπτῃ τὶς φωνασκίες τους μὲ μία κρυστάλλινη φωνή. Ὅπως καὶ ὁ Μεταξᾶς, χρησιμοποιεῖ μὲν τὸ Σύνταγμα γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἀλλὰ ἀντί νὰ τὸ ἀναστείλῃ, ἀναστέλλει τὶς ἀντισυνταγματικὲς πράξεις τῶν ἀντιπάλων της καὶ ἐπιβάλλεται δικτατορικά, θωρακισμένη ἀπὸ τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος.

Μία ἀμυδρὰ ἐλπίδα προβάλλει στὸν ὁρίζοντα τῶν πράξεών της: Μήπως καὶ ἐπιτύχῃ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν κιτσικικὴ σύνθεση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, κομμουνισμοῦ καὶ φασισμοῦ. Ἐὰν τὸ ἐπιτύχῃ θὰ παραμείνῃ στὴν Ἱστορία ἡ σπουδαιότερη Ἑλληνίδα ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Αὐγούστου 2015

223 - Ἡ συμβολὴ τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» στὴν οἰκοδόμηση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ ῥόλος τοῦ Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη

223 - Ἡ συμβολὴ τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» στὴν οἰκοδόμηση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ ῥόλος τοῦ Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη

Ἡ Ε.Ω. ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ πολιτικοῦ ἐπιστήμονος Δρα Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη ἔχει πλέον κατευθυνθῇ, μόνη μεταξὺ τῶν ἐφημερίδων τοῦ ἡμερησίου τύπου, στὴν προβολὴ τῆς πολυδιάστατης σκέψεως σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μονοδιάστατη σκέψη τῶν λοιπῶν ἐφημερίδων. Ἔτσι, ἀναδημοσιεύει χωρὶς περικοπές, ἄρθρα ἀπὸ διάφορα μπλὸγκ,  μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν συγγραφέων τους, ὅπως τὰ ἰδικά μου ἄρθρα ἤ τὰ ἄρθρα τοῦ Δημήτρη Καζάκη, δίπλα σὲ ἄλλα μὲ τελείως διαφορετικὸ περιεχόμενο, τῶν ὁποίων περιεχόμενο ἐγὼ προσωπικῶς διαφωνῶ.

Ὁ στόχος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ ποὺ προωθῶ στὴν χώρα μας, μαζὶ μὲ τὸν Κωνσταντινίδη, εἶναι νὰ ἐξαλείψουμε ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό μας τὴν πρόθεση «ἀντί», ἀλλὰ καὶ τὸ «νεό», ἤ τὸ «μετά». Ἡ ἰδεολογία τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ δὲν ἔχει νόημα νὰ ὁρίζεται σὲ σχέση μὲ τὴν ἰδεολογία τοῦ ἀντιπάλου, ὡς ἀντικομμουνισμὸς ἤ ἀντιφασισμός. Ἐπιπλέον, κάθε μία ἀπὸ τὶς τρεῖς ταξικὲς ἰδεολογίες τοῦ φιλελευθερισμοῦ (τῆς ἀστικῆς τάξεως), τοῦ φασισμοῦ (τῆς μικροαστικῆς τάξεως τῶν μικρομεσαίων) καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ (τῆς ἐργατικῆς τάξεως) στὸν δίαβα τῶν σχεδὸν δυόμισυ αἰώνων ὑπάρξεώς τους, τὶς ὁποῖες ἐγὼ ἀναβιβάζω στὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1789, παραμένει στὸν κεντρικὸ πυρῆνα της ἡ ἴδια, συνεπῶς ὁ χαρακτηρισμὸς π.χ. τοῦ φιλελευθερισμοῦ ὡς νεοφιλελευθερισμοῦ ἤ μεταφιλελευθερισμοῦ, προδίδει προχειρότητα σκέψεως κουλτουριαραίων καὶ ὄχι σοβαρῶν διανοουμένων.

Ἡ προσπάθεια τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ εἶναι νὰ πείσῃ τὶς δύο ἰδεολογίες τῶν ἄκρων, τὸν φασισμὸ καὶ τὸν κομμουνισμό, νὰ συνεργασθοῦν κατὰ τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ τοῦ «δημοκρατικοῦ τόξου», δηλαδὴ τοῦ φιλελευθερισμοῦ, γιὰ νὰ τὸν ἐξουδετερώσῃ. Φυσικὰ γιὰ νὰ ἐπιτευχθῇ μία τέτοια συνεργασία πρέπει νὰ ἀποφευχθοῦν ἑκατέρωθεν οἱ κατηγορίες καὶ οἱ ὕβρεις καὶ εἰδικὰ ὁ ἀντικομμουνισμός (τὰ «κομμούνια») καὶ ὁ ἀντιφασισμός (τὰ «φασιστόμουτρα»).

Ὁ Δημήτρης Καζάκης τοῦ ΕΠΑΜ, ὁ ὁποῖος ἐπανείλημμένως ἐξῆρε στὸ παρελθὸν τὴν ἀντιευρωπαϊκὴ θέση τοῦ κομμουνιστοῦ πατέρα μου Νίκου Κιτσίκη, σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο, «Ἀπὸ ποῦ παίρνει γραμμὴ ὁ κ. Κουτσοῦμπας καὶ ὁ Περισσός;» ποὺ ἀνεδημοσιεύθη στὴν Ε.Ω. περιπίπτει στὸν ἀντικομμουνισμό, ἰδίως μὲ τὸν ἀπαράδεκτο ὑπαινιγμὸ ὅτι τὸ ΚΚΕ παίρνει γραμμὴ ἀπὸ σκοτεινοὺς κύκλους, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀναμενομένη ὀργίλη ἀπάντηση τοῦ «Ῥιζοσπάστη» κατὰ τοῦ «μπαρουφολόγου Δ.Καζάκη» καὶ τὴν ἀπαράδεκτη ἀνταπάντηση τοῦ Καζάκη γιὰ τὸν «κ.Κουτσοῦμπα καὶ τὴν παρέα του»!

Ἐξ ἴσου ἀπαράδεκτη εἶναι ἡ στάση τῶν Τσιπρικῶν τοῦ Σύριζα, πρώην μελῶν τοῦ ΚΚΕ ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴν προσήλωση τοῦ ΚΚΕ στὸν κομμουνισμὸ ἐπειδὴ ἐξεδιώχθησαν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τὴν Ἄλμα Μάτερ τους καὶ τὸ τιτλοφοροῦν «Κ»ΚΕ, ἐνῷ αὐτοὶ σαφῶς ἐγλίστρησαν πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία, δηλαδὴ πρὸς τὸν ἀριστερὸ βραχίονα τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ.

Προσωπικὰ πάντα ἠρνήθην νὰ καταφύγω στὸν ἀντικομμουνισμό, ὄχι μόνον λόγῳ σεβασμοῦ πρὸς τοὺς κομμουνιστὲς γονεῖς μου ἀλλὰ ἐπειδὴ θεωρῶ ὅτι ὁ ἀντικομμουνισμός -ὅπως καὶ ὁ ἀντιφασισμός- ἐξυπηρετεῖ σὲ τελευταία ἀνάλυση τὰ σχέδια τοῦ φιλελευθερισμοῦ καὶ τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Αὐγούστου 2015

219 - Ὁ φασισμὸς ὡς ἀνώτερος τοῦ κομμουνισμοῦ: μία ἐξομολόγηση

219 - Ὁ φασισμὸς ὡς ἀνώτερος τοῦ κομμουνισμοῦ: μία ἐξομολόγηση

Στὸν ΙΘ΄αἰῶνα ἐπεκράτησε ὁ λαϊκισμός, μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ὁ τότε τελείως ἀναλφάβητος λαὸς ἦταν πράγματι σοφός. Στὸν ΚΑ΄ αἰῶνα διαπιστώνουμε ὅτι ὁ λαϊκισμὸς στὰ χέρια τῶν κατὰ φαντασίαν ἐγγραμμάτων, μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ πτυχίο ἀπὸ τὸ τριτοκοσμικὸ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο, δημοσιογράφοι, φιλόλογοι, μεταφραστὲς καὶ διορθωτές, στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν ζωντανῆς γλώσσας τοῦ λαοῦ, ἰδίως στὴν ἐπαρχία καὶ τὴν Κύπρο, ὅπου τὸ νὰ ἀκολουθῆς τοὺς αὐτοσχεδιαζόμενους κανόνες γραμματικῆς  καὶ ὀρθογραφίας τῆς πνευματικῆς λαϊκούρας τῆς πρωτευούσης τῶν Ἀθηνῶν (ποὺ ἐβαπτίσθησαν ὡς δῆθεν νεοελληνικὴ ἤ δημοτικὴ γλῶσσα) θεωρεῖται ἀπαραίτητη εὐθυγράμμιση μὲ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ  τοῦ τριτοκοσμικοῦ Κολωνακίου. Ἔτσι, ὁ διορθωτὴς τῆς ἐφημερίδος, βασισμένος στὴν ὀρθογραφία τοῦ... κομπιοῦτερ (!) μοῦ ἀλλάζει τὸν τόνο στὸ «φασιστής» (στὴν λήγουσα), βάζοντάς τον στὴν παραλήγουσα («φασίστας»), ἀγνοῶντας ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς ὅρος φασιστής, διαφέρει ἀπὸ τὸν ὑβριστικὸ ὅρο φασίστας. Ἐπίσης μὴ σεβόμενος τὴν δημιουργικὴ ἐλευθερία τῶν διανοουμένων, ποὺ ἀποφασίζουν τὰ δύο ὄμικρον νὰ τὰ κάνουν ὠμέγα (ἐγὼ γράφω, διότι ἔτσι τὸ κρίνω σωστό, ἑλληνωρθόδοξος, ἀντὶ τοῦ ἑλληνοορθόδοξος-ἑλληνορθόδοξος), βάζουν τὸν συγγραφέα μέσα στὸν καταθλιπτικὸ κορσὲ τῶν ἡμιεγγραμμάτων φιλολόγων.

Γεννημένος στὴν Ἀθήνα (βλέπε τὴν βιογραφία μου στὴν Βικιπαίδεια), μὲ γλῶσσα μητρικὴ τὴν γαλλική, μὲ ἰδεολογία τὸν κομμουνισμὸ καὶ μὲ θρησκεία τὴν ἀθεΐα, εἶχα τὴν εὐκαιρία, ὅταν σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν μὲ ἔκλεισαν ἐσωτερικὸ σὲ σχολεῖο στὴν Γαλλία, νὰ ἀπελευθερωθῶ σταδιακὰ ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ πνευματικὴ κηδεμονία, στοὺ τρεῖς ἀκολούθους τομεῖς: 1) Στὴν γλῶσσα: Στὴν Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν  τῶν Παρισίων τὰ ἑλληνικὰ ἐδιδάσκοντο ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἑλληνογάλλου Ψυχάρη καὶ τῶν Γάλλων μαθητῶν του Pernot καὶ Mirambel, μέσα στὴν παράδοση τοῦ Δελμούζου καὶ τοῦ Γληνοῦ. Δηλαδὴ ἐπρόκειτο γιὰ φραγκικὴ τεχνητὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ἐτιτλοφορεῖτο δημοτικὴ καὶ μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἦταν ἡ γλῶσσα τοῦ λαοῦ ! Ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος, σταδιακὰ οἰκοδόμησα ἰδικό μου ἑλληνικὸ λόγο, μακρὰν τῶν πιθηκισμῶν τῶν φιλολόγων.  2) Στὴν θρησκεία: Οἱ γονεῖς μου μὲ εἶχαν ποτίσει μὲ τὸν φραγκικὸ ῥασιοναλισμὸ τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τὸν ἀθεϊσμό. Ἐγώ, ἤδη ἀπὸ ἡλικίας 8 ἐτῶν, εἶχα ἀρχίσει νὰ γράφω ποιήματα θρησκευτικὰ καὶ ἀργότερα, στὴν Γαλλία, ἀπέρριψα τὴν ἀθεΐα καὶ ἔγινα ἑλληνωρθόδοξος (μὲ ὠμέγα παρακαλῶ, ἀγαπητὲ διορθωτά) καὶ μάλιστα παλαιοημερολογιτικῶν τάσεων, διότι ὁ κομμουνιστὴς εἶναι μὲ τὸν τρόπο του ἕνας ἄθεος παλαιοημερολογίτης. 3) Στὴν ἰδεολογία:  Ἔμεινα πιστὸς στὸν κομμουνισμὸ ποὺ εἶναι στὴν εὐρεία ἔννοια βίαιος κοινοτισμός, ἀλλὰ βίαιο κοινοτισμό (βία μἐ ἀγάπη φυσικά) ἔβλεπα καὶ στὴν Ὀρθοδοξία  τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ στὸν φασισμὸ τοῦ Ζάν-Ζάκ Ῥουσσώ, τὸν ὁποῖο εἶχα διαβάσει ὁλόκληρο μὲ θαυμασμὸ στὰ 15 μου χρόνια. Κομμουνισμός, Ὀρθοδοξία καὶ φασισμός, ἐβασίζοντο στὴν ἄμεση δημοκρατία καὶ τὸν ὁλοκληρωτισμό, ποὺ ὁ Ἕλληνας, ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ μόνον μὲ συνθήματα ἐνῷ ἔχει τελεία ἐπιστημονικὴ ἄγνοια τῶν ἰδεολογιῶν, συγχέει μὲ τὴν δικτατορία (Ὁ Μουσσολίνι  καὶ ὁ Στάλιν ἦσαν ὁλοκληρωτικοὶ  ἡγέτες καὶ ὄχι δικτάτορες:  Βλέπε τὸ βιβλίο μου «Ἡ τρίτη ἰδεολογία»).

Ἔτσι χωρὶς νὰ παύσω οὔτε στιγμὴ νὰ εἶμαι κομμουνιστής, τὰ δύο σημεῖα τοῦ φασισμοῦ ποὺ τὸν ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὸν κομμουνισμὸ τοῦ διαφωτισμοῦ, δηλαδὴ τὴν συνεργασία τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ τὸν μυστικισμό, μὲ εἶχαν, μέσῳ τῆς μελέτης τοῦ Ῥουσσώ, συνεπάρει.  Ἡ συνεργασία αὐτὴ τῶν τάξεων ποὺ πρεσβεύει ὁ φασισμός, καὶ ποὺ τελικὰ ἀνεγνώρισε ὁ Proudhon, βασίζεται στὴν διαπίστωση ὅτι ὁ ἄνθρωπος μέσα στὴν κοινωνία (ἔξω ἀπὸ τὰ μοναστήρια) χρειάζεται ἀπαραιτήτως μικρὴ ἰδιωτικὴ ἰδιοκτησία γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ. Μεταξὺ τῆς ψυχρῆς ἰδεολογίας τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῆς ῥομαντικῆς ἰδεολογίας τοῦ φασισμοῦ, πάντοτε, ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἡ λογική μου προτιμοῦσε τὴν δεύτερη ἰδεολογία καὶ αὐτὸ μὲ ὡδήγησε στὴν σύνθεση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, μακριὰ ἀπὸ τὰ ἑκατέρωθεν βαρβαρικὰ μίση Ἑλλήνων φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν, ἑνὸς ἀπαιδεύτου λαοῦ ποὺ διατείνεται ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξος ἀλλὰ ἐμπνέεται ἀπὸ πρωτόγονη ἀπέχθεια πρὸς τὸν θρησκευτικὸ ἤ ἰδεολογικό του ἀντιφρονοῦντα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ἰουλίου 2015

192 - Ἡ παρακμὴ τῆς σοσιαλιστικῆς Κούβας καὶ ἡ ἀνωτερότης τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ

192  - Ἡ παρακμὴ τῆς σοσιαλιστικῆς Κούβας καὶ ἡ ἀνωτερότης τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ

Ἐπιστρέφοντας σήμερα ἀπὸ τὴν Κούβα μετέφερα στὶς ἀποσκευές μου τὰ ἀκόλουθα συνταρακτικά: 60 χρόνια ἐπανάσταση, 60 χρόνια κουβανικῶν καὶ παγκοσμίων ὀνείρων, ἔναντι τοῦ σιδηροφράκτου ἀμερικανοῦ δράκοντος, τοῦ βασιλέως τῶν καζινῶν καὶ τῆς ἐγκληματικότητος τοῦ ὑποκόσμου τὰ ὁποῖα ἐπέφεραν θριάμβους, κατέληξαν στὸ σημερινὸ ... τίποτα!

Καὶ σήμερα πάλι διαφθορά. Ὁ Φιντὲλ Κάστρο, γεννημένος τὸ 1926, εἶχε ὁ ἴδιος δώσει στὸν ἑαυτό του, τὸ 1961, τὸν τίτλο τοῦ Lider Maximo (Ὑπέρτατος Ἡγέτης), τίτλος πολὺ πιὸ ἐντυπωσιακὸς ἀπὸ αὐτὸν τοῦ Fuhrer (Ὁδηγός) ποὺ εἶχε δώσει στὸν ἑαυτό του ὁ Χίτλερ, ἐνῷ ὁ Ἀργεντινὸς Τσὲ Γκεβάρα, 39 ἐτῶν (1928—1967), ὡς νέος Saint-Just (27 ἐτῶν τὸ 1794), «ἀρχάγγελος τῆς Τρομοκρατίας» τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ θρυλικὸς Τσὲ τῆς νεολαίας τοῦ πλανήτου, εἰσαγγελεὺς τοῦ ἐπαναστατικοῦ κουβανικοῦ δικαστηρίου τὸ 1960, ἐκτελοῦσε ἑκατοντάδες ἀντιεπαναστάτες καὶ ἵδρυε στρατόπεδα ἐργασίας καὶ ἀναμορφώσεως τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐπαναστάσεως, ἐνῷ συνάμα ἐπέτρεπε τὴν σταδιακὴ ἔξοδο ἑνὸς ἐκατομμυρίου ἀντιφρονούντων Κουβανῶν στὶς ΗΠΑ σὲ ἕναν συνολικὸ πληθυσμὸ 10 ἑκατομμυρίων καὶ σὲ μία νῆσο ἴσων περίπου διαστάσεων μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἤδη, τὸν Μάϊο τοῦ 1980, ὁ Κάστρο εἶχε δώσει τὴν ἄδεια σὲ ὅσους Κουβανοὺς τὸ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν Κούβα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φύγουν ὁμαδικὰ 125.000 ἄνθρωποι.

Ὁ ἐθνικιστὴς καὶ ῥωμαιοκαθολικὸς ἀστὸς Φιντέλ, μαθητὴς τῶν Ἰησουϊτῶν, συναντῶντας τὸν Ἀργεντινὸ ἀστὸ ἰατρὸ διεθνιστὴ Τσέ, οἰκοδόμησε τὸν κουβανικὸ ἐθνικομπολσεβικισμὸ μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ, ποὺ οἱ Ἕλληνες τὸ 1945 δὲν ἠδυνήθησαν νὰ πραγματώσουν ὑπὸ τὸν Ἕλληνα Φιντέλ, τὸν Ἄρη Βελουχιώτη, συνηθισμένοι στὸ προαιώνιό τους διχαστικὸ μῖσος. Ἀντιγραφεῖς εἰς τὰ πάντα, οἱ Νεοέλληνες οὐδέποτε πρωτοτυποῦν.

Τὸ ὁλοκληρωτικὸ μονοκομματικὸ καθεστὼς τῆς Κούβας, ἐδιοικεῖτο ἀπὸ τὸν ἀπόλυτο ἡγέτη Φιντέλ, ἀρχηγὸ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, γενικὸ γραμματέα τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, στρατάρχη, πρωθυπουργὸ καὶ πρόεδρο τοῦ Κράτους, ποὺ χάρη στὴν ἀπόλυτη καὶ βίαιη ἐξουσία ποὺ ἐξήσκει ἐπέτυχε, στὸ στόμα κυριολεκτικὰ τοῦ ἀμερικανικοῦ λύκου, στὴν μικρή του χώρα, νὰ ἀποτρέψῃ σορεία ἀμερικανικῶν προσπαθειῶν νὰ τὸν δολοφονήσουν, νὰ τὸν ἀνατρέψουν στρατιωτικά, νὰ τὸν ἐξοντώσουν οἰκονομικὰ μὲ συνεχῇ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό. Αὐτὸ ἦταν τὸ κουβανικὸ θαῦμα τὸ ὁποῖο ἐμεῖς εὑρέθημεν ἀνίκανοι νὰ ἀκολουθήσουμε.

Καὶ ὅμως σήμερα, ἡ κουβανικὴ ἐπανάσταση πνέει τὰ λοίσθια. Ὁ γηραιὸς Φιντὲλ ἀντεκατεστάθη ἀπὸ τὸν γηραιὸ ἀδελφό του Ῥαούλ, ἐπισήμως καὶ αὐτὸς ἀπόλυτος ἡγέτης τοῦ μονοκομματικοῦ κράτους, πρόεδρος καὶ στρατάρχης τῶν πάντων, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἐξαφανισμένη Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἐλπίδα τῶν ἀπανταχοῦ κολασμένων τῆς γῆς, χωρὶς τὴν ἀποστολὴ κουβανικοῦ ἐπαναστατικοῦ στρατοῦ στὴν Ἀγκόλα τὸ 1975, στὴν Αἰθιοπία τὸ 1978 καὶ παντοῦ στὴν Ἀφρικὴ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ἀφρικανικῆς ἠπείρου ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμό. Φαντασθεῖτε τὸν στρατὸ μίας ἐπαναστατικῆς Ἑλλάδος νὰ μάχεται στὴν Ἀφρικὴ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατατρεγμένων!

Γιατί λοιπὸν μία ῥιζοσπαστικὴ ἐπανάσταση δὲν φαίνεται ποτὲ νὰ διαρκῇ πέραν τοῦ βίου τοῦ ἡγέτου τους; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὀφθαλμοφανής: διότι δὲν προβλέπει τὴν διαδοχὴ τοῦ Lider Maximo. Ἤδη τὸ 1981, ἔγραφα στὸ βιβλίο μου Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, 1928-1973 (Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας): «Τὸ ἰδανικὸ καθεστὼς γιὰ νὰ ὑποτάξῃ ὁ ξένος μία μικρὴ χώρα εἶναι ὁ κοινοβουλευτισμός, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται καὶ μὲ βασιλεία. Διότι, ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ἠμπορεῖ νὰ ἀντιτάξῃ ἕνα πολιτικὸ κόμμα κατὰ τοῦ ἄλλου, νὰ φτιάχνῃ καὶ νὰ διαλύῃ συνασπισμούς, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ παίξῃ τὸν ἄνακτα κατὰ τῆς Βουλῆς καὶ τὴν Βουλὴ κατὰ τοῦ ἄνακτος». Συνεπῶς, «τὸ ἐσωτερικὸ καθεστὼς μίας χώρας ποὺ εἶναι ὑποταγμένη σὲ μία μεγάλη δύναμη ἔχει οὐσιατικὴ σημασία γι’ αὐτὴν τὴν τελευταία. Ἕνα καθεστὼς ποὺ στηρίζεται σὲ ἕναν μόνον ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι ἡ ἀπόλυτη μοναρχία ἤ ἡ δικτατορία, εἶναι ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν ξένη παρουσία... Ἐὰν ὁ ἰσχυρὸς ἄνδρας κρατᾷ στέρεα τὸ πηδάλιο τοῦ πλοίου του, δηλαδὴ ἐξασφαλίσῃ τὴν ὑποστήριξη τῶν μαζῶν, θὰ ἐξουδετερώσῃ τὶς ῥαδιουργίες τοῦ περιβάλλοντός του ἤ τῶν ὁμάδων ποὺ ἡ μεγάλη δύναμη θὰ ἔχῃ ὀργανώσει ἐναντίον του, κάνοντας ἔκκληση στὴν ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, καὶ ὁ ξένος παράγων θὰ μείνῃ τότε μὲ ἄδεια χέρια»(σ. 274).

Μέχρι στιγμῆς, μόνον ἡ Βόρειος Κορέα ἠδυνήθη νὰ ἐπιβιώσῃ ἐπειδὴ ἐφήρμοσε τὸν θεσμὸ τῆς ἀπολύτου κληρονομικῆς μοναρχίας. Οὔτε ὁ Μουσσολίνι, οὔτε ὁ Χίτλερ, οὔτε ὁ Στάλιν δὲν τὸ ἐπέτυχαν διότι ἠγνόησαν τὴν πολιτικὴ σημασία τῆς οἰκογενείας τους. Ἡ κομμουνιστικὴ Ῥουμανία τὸ ἐπεχείρησε ἀλλὰ τὴν ἐπρόφθασαν οἱ ἰμπεριαλιστές. Καὶ ἡ κουβανικὴ ἐπανάσταση θὰ ἐξαφανισθῇ λόγῳ ἐλλείψεως κληρονομικῆς διαδοχῆς. Τὸ μέλλον μίας ἐπαναστατικῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ στηριχθῇ στὴν κληρονομικὴ  ἀπόλυτη μοναρχία, εἴτε τοῦ τύπου τῶν Βουρβόνων εἴτε τοῦ τύπου τοῦ Ναπολέοντος. Αὐτὸ τὸ εἶχε καταλάβει ὁ τότε διάδοχος Κωνσταντῖνος τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων καὶ τὸ ἐσυμμερίζετο ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Μαΐου 2015

189 – SOS, ἡ Ἑλλὰς βουλιάζει!

189 – SOS, ἡ Ἑλλὰς βουλιάζει!

Μετὰ τὴν έπιστροφὴ Βαρουφάκη ἀπὸ τὶς ΗΠΑ γνωρίζουμε ὅτι ἡ φίλη Ἀμερικὴ μᾶς συνεβούλευσε νὰ πέσουμε στὸν γκρεμό. Νὰ τὰ βροῦμε μὲ τοὺς δανειστές μας, μᾶς εἶπε, καὶ μὲ τὴν Εὐρώπη. Τελευταία φρούδα ἐλπίς, ἡ Ῥωσία. Τί θὰ μᾶς φέρῃ ὀπίσω ἀπὸ τὸ ταξίδι του ὁ Τσίπρας. Ἄνθρακες; Ἐὰν ναί τελειώσαμε. Θὰ εἰσέλθουμε στὴν μεσανατολίτικη οἰκογένεια τῶν διαλυμένων κρατῶν. Μία πελώρια μαύρη τρύπα θὰ ἀνοίξῃ στὸ Αἰγαῖο, ἀντίστοιχη μὲ τὸν προϊστορικὸ σεισμὸ τῆς Ἀτλαντίδος. Στὴν τρύπα αὐτὴ θὰ εἰσέλθουν τὰ ὄρνια, οἱ γύπες τοῦ διεθνοῦ κεφαλαίου γιὰ νὰ ῥουφήξουν τὸ πετρέλαιο καὶ τὶς σάρκες μας. Ἀδυσώπητος πόλεμος προμηνύεται ὅταν καταφθάσουν οἱ τζιχαδιστὲς τοῦ χαλιφάτου καὶ σφάξουν μαζικὰ ὅσους θὰ ἀρνηθοῦν νὰ γίνουν μουσουλμᾶνοι, ἐτοιμάζοντας τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ μεταπηδήσουν στὴν Ἰταλία, νὰ σφάξουν τὸν πάπα καὶ νὰ καταστρέψουν τὸ Βατικανό. Ἑκατομμύρια  ζωντανὰ ἐρείπια Ἑλλήνων θὰ περιφέρονται στὰ χαλάσματα καὶ θὰ προσπαθοῦν νὰ εὕρουν ῥακένδυτοι καταφύγιο σὲ δυτικὲς χῶρες, θυμίζοντας τὴν σημερινὴ τραγωδία τῆς Συρίας.

Ἐσχάτη προδοσία τῶν πολιτικῶν μας! Ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῶν ἀπελπισμένων ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ θὰ ἀναβλύζῃ τὸ πύον τῆς ἐκδικήσεως. Τὸ μῖσος ὅμως ποὺ θὰ ἐνισχύεται ἀπὸ τοὺς ἅρπαγες, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Μέση Ἀνατολή, ἁπλῶς θὰ πολλαπλασιάζῃ τὶς σφαγές καὶ θὰ μᾶς βυθίζῃ ἀκόμα πιὸ βαθιὰ στὴν ἀπελπισία. Οἱ μὲν θὰ ῥίχνουν τὴν εὐθύνη στοὺς ἄλλους. Οἱ κομμουνιστὲς στοὺς φασιστὲς καὶ οἱ φασιστὲς στοὺς κομμουνιστὲς καὶ ὅλοι μαζὶ θὰ οὐρλιάζουμε κατὰ τῶν διεθνῶν  τοκογλύφων, τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν ἰμπεριαλιστῶν. Ἡ Ἑλλὰς ὅμως θὰ καταστῇ παρελθόν. Ποῖος Αἰσχύλος θὰ ἀποθανατίσῃ τὴν τραγωδία μας γιὰ τὶς μελλοντικὲς γενεές;

Ἀκούσατέ με, ἀκούσατε τὸν Κιτσίκη. Μία ζωὴ στὴν μελέτη, μία ζωὴ στὸ ἐξωτερικό, μία ζωὴ ποὺ γέρνει πρὸς τὴν δύση. Νιάτα χρειάζονται σὲ ἕναν λαὸ γερόντων ποὺ τρέμει γιὰ τὴν σύνταξή του. Τί τὸ θέλετε τὸ μηνιαῖο τρακοσάρι ὅταν ὅλα θὰ ἔχουν ἐξαφανισθῇ καὶ θὰ εὑρεθῆτε στὰ λασπόνερα τοῦ δρόμου τῆς ξενητιᾶς; Ἕνας τρελὸς δεκανέας χρειάζεται γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι πράγματι τρελὸς γιὰ νὰ τολμήσῃ. Δὲν εἶναι δύνατον νὰ μὴν ἔχῃ παραμείνει οὔτε ἕνας νέος στὴν ψυχὴ σὲ αὐτὸν τὸν τόπο γερόντων. Κάπου θὰ εὑρίσκεται, χωμένος σὲ βουνό, μὲ τὸ καριοφίλι τοῦ προγόνου στὸ χέρι, αὐτὸς ποὺ δὲν περιμένει τίποτα πιὰ ἀπὸ Βουλὴ καὶ ἐκλογές. Ἐπιτέλους, τὸ παμπάλαιο τραγούδι νὰ πάρῃ σῶμα καὶ ψυχή. Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, ἦταν τὸ ᾆσμα τῶν ἀπελπισμένων. Ναί, ὅσο καὶ νὰ φαίνεται παρωχημένο τὸ σύνθημα: Γιὰ τὴν οἰκογένεια, τὴν Ὀρθοδοξία, τὴν πατρίδα, γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Ἀπριλίου 2015

182 – Ἡ ἀπαραίτητη ἐπιβολὴ λαοκρατίας μὲ δημοψήφισμα καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλέως

182 – Ἡ ἀπαραίτητη ἐπιβολὴ λαοκρατίας μὲ δημοψήφισμα καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλέως

Ὁ πρώην συνεργάτης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου καὶ νῦν ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν Γιάνης Βαρουφάκης ἐπανέφερε τὴν πρόταση τοῦ ΓΑΠ γιὰ διεξαγωγὴ δημοψηφίσματος. Ἡ βίαιη ἀντίδραση τῶν Εὐρωπαίων καὶ τῶν ντόπιων  δωσιλόγων Εὐρολιγούρηδων στὸ ἄκουσμα καὶ μόνον τῆς λέξεως «δημοψήφισμα», ὅπως αὐτὸ εἶχε συμβῆ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2011 ὅταν ὁ ΓΑΠ τὸ εἶχε πρωτοπροτείνει , ἀποδεικνύει πέραν κάθε ἀμφισβητήσεως ὅτι ἡ ΕΕ διοικεῖται ἀπὸ μία δικτατορία τεχνοκρατῶν ποὺ φοβᾶται τὴν ἄμεση δημοκρατία τῆς λαοκρατίας τῶν δημοψηφισμάτων σὰν τὸν διάβολο τὸ λιβάνι. Τότε ὁ ΓΑΠ εἶχε δειλιάσει καὶ εἶχε ἀνατραπῆ. Μένει νὰ δοῦμε ἐὰν ὁ συνεχιστής του, ὁ Βαρουφάκης ἐπιμείνῃ στὴν πραγματοποίηση τοῦ ἐγχειρήματος.

Ἡ πορεία πρὸς τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ  καὶ τὴν κοινωνικὴ τζιχαδοποίηση λόγῳ τῆς ἀνεξελέγκτου εἰσόδου τῶν μεταναστατῶν, φαντάζει πλέον ὡς ἀναπόφευκτο γεγονός. Ἡ ὑποστήριξη τῶν θαλασσίων Δυνάμεων, Ἀγγλίας καὶ ΗΠΑ μὲ τὴν πρόσθετη ἀρωγὴ τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι ἡ μόνη διέξοδος. Καὶ τὸ ὅπλο τοῦ λαοκρατικοῦ  δημοψηφίσματος ἐὰν στερεωθῇ μονίμως στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀπομάκρυνση τῆς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας.

Τὸ ὅπλο τοῦ δημοψηφίσματος θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ τεθῆ τὸ θέμα τῆς βασιλείας. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ βασιλικὴ οἰκογένεια ἔχει μεταξὺ τῶν μελῶν της ἑβραϊκὸ αἷμα ποὺ θὰ βοηθήσῃ τὴν ἰσραηλινὴ προσέγγιση,  ὡς καὶ μέσῳ τῆς δανικῆς της καταγωγῆς στενὸ βρεταννικὸ δεσμό. Ἡ πρόσθετη γερμανικὴ ἐπιρροὴ ποὺ ἔδωσε δυναμικότητα στὶς βασίλισσες τοῦ παρελθόντος, ἔχει σήμερα ἐξαφανισθῆ, ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ ἔντονη ὀρθόδοξη πίστη τῶν μελῶν της τὴν φέρνουν κοντὰ στὸ ξανθὸ γένος τοῦ Βορρᾶ, τὴν Ῥωσία τοῦ Πούτιν.

Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος τοῦ 1946-1949 εἶχε ἐγκλωβίσει τὴν βασιλικὴ οἰκογένεια στὸν Ψυχρὸ Πόλεμο καὶ στὸν ἀντικομμουνισμὸ τῶν Γερμανοτσολιάδων ποὺ ἀπὸ ὀππορτουνισμὸ καὶ μόνον εἶχαν μεταπηδήσει στὸ ἀμερικανικὸ στρατόπεδο. Σήμερα ὁ τότε μοναρχοφασισμὸς εἶναι παρελθόν. Ἡ ἑλληνικὴ μοναρχία εἶναι ἀποφασισμένη νὰ σταθῇ ὑπεράνω τῆς διαμάχης κομμουνισμοῦ-φασισμοῦ σὲ μία προσπάθεια ἐθνικομπολσεβικικῆς συμφιλιώσεως τῶν ἄκρων. Εἰδικά, νὰ ἀνεχθῇ μὲν τὸν ἐθνικισμὸ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἀλλὰ νὰ τὸν περιφρουρήσῃ καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψῃ στὰ ἐγγόνια τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τῆς δεκαετίας τοῦ 1940, νὰ προβοῦν σὲ ἀντισημιτικὰ καὶ ἀντικομμουνιστικὰ ἔκτροπα.

Κατόπιν μίας ἐνδεχομένης ἐπιστροφῆς στὴν δραχμὴ καὶ τὴν καταστροφικὴ κοινωνικὴ κρίση ποὺ θὰ ἐπακολουθήσῃ, τὸ σωσίβιο τῆς μοναρχικῆς ἐπανόδου θὰ ἐπιτρέψῃ τρία τινά: 1 – Μία γεωπολιτικὴ ἀναπροσαρμογὴ νέας Γιάλτας μεταξὺ Ἀγγλοσαξώνων καὶ Ῥώσων.  2 - Ἕνα νέο ἀγγλοσαξωνικὸ σχέδιο Μάρσαλ χρηματοδοτήσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας.  3 – Μία ἐπάνοδος τῆς μοναρχίας στὸ Ἰράν, ποὺ ὡς μεγάλη  περιφερειακὴ Δύναμη, παροῦσα στὸ Ἰράκ, τὴν Συρία, τὸ Λίβανο καὶ τὴν Γιεμένη, θὰ ἐνιχύση τοὺς Ἀλεβῆδες στὴν Τουρκία εἰς βάρος τῶν φανατικῶν Τούρκων σουννιτῶν καὶ θὰ ἐπαναφέρη τὴν ἰρανοϊσραηλινὴ συμμαχία τῆς ἐποχῆς τοῦ Σάχη. Θὰ βάλῃ δὲ φρένο στὴν σατανικὴ ἐπιρροὴ τῆς σουννιτικῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ τοῦ Κατὰρ ποὺ χρηματοδοτοῦν ὅλα τὰ ἔκτροπα τῶν Τζιχαδιστῶν κατὰ τῶν χριστιανῶν καὶ τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ, ἀπομακρύνοντας ἔτσι τὴν ἐπικειμένη εἰσβολὴ τοῦ Χαλιφάτου στὴν Εὐρώπη ποὺ δεδηλωμένο στόχο ἔχει τὴν κατεδάφιση τοῦ μουσείου τῆς Ἀκροπόλεως, τοῦ Παρθενῶνος, τῶν μοναστηρίων τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τοῦ Βατικανοῦ.

Ὁ κίνδυνος γιὰ τὸ μέλλον τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι τόσο μεγάλος ποὺ ἀξίζει τὸν κόπο τὰ ἀντιμοναρχικὰ αἰσθήματα μεγάλου τμήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ παραμερισθοῦν καὶ μέσῳ λαοκρατικοῦ δημοψηφίσματος ἀμέσου δημοκρατίας νὰ ἐπιχειρηθῇ ἡ ἐπάνοδος τῆς μοναρχίας στὴν χώρα μας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Μαρτίου 2015