198 –Τὸ θηρίο τῆς γραφειοκρατίας

198 –Τὸ θηρίο τῆς γραφειοκρατίας

Τὸ θηρίο τῆς γραφειοκρατίας καταστρέφει ὅλες τὶς κοινωνίες: τὶς σοσιαλιστικές, τὶς καπιταλιστικές, τὶς τριτοκοσμικές. Τὸ θηρίο τῆς γραφειοκρατίας τὸ άναπνέει ὁ λαός. Χωρὶς λαὸ καὶ μόνη τὴν πνευματικὴ ἀριστοκρατία, γραφειοκρατία δὲν θὰ ὑπῆρχε. Ὅταν ὁ λαὸς ἀφοδεύει, ἡ λεκάνη γεμίζει μὲ τὰ σκατὰ τῆς γραφειοκρατίας. Γιατί, διότι ὁ λαὸς εἶναι ἐπάνω ἀπὸ ἀμόρφωτος: εἶναι ἀπαίδευτος. Ὅταν δὲν γνωρίζῃς νὰ γράφῃς, ὅταν δὲν γνωρίζῃς γλῶσσες, ὅταν δὲν φλέγεσαι ἀπὸ τὴν πίστη κάποιας θρησκείας, ὅταν δὲν ἀγαπᾷς τὸν  διπλανό σου, ὅταν δὲν μελετᾷς τὸν  Πλάτωνα καὶ τὶς Ἁγίες Γραφές, τότε εἶσαι λαὸς, δηλαδὴ γραφειοκράτης. Ὁ Γιῶργος, κέρβερος φυλάει τὴν εἴσοδο τοῦ ὑπουργείου, ἔχοντας ἀνέβη στὴν πόλη ἀπὸ τὸ χωριό,  μὲ μόνα γράμματα τὰ τοῦ Δημοτικοῦ, συνέχεια τοῦ λακὲ μὲ πουρμπουὰρ καὶ οἰκοστολὴ τῶν ἀρχοντικῶν οἰκιῶν τῶν Παρισίων τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, στὰ πρόθυρα τῆς Ἐπαναστάσεως. Ὁ τέλειος γραφειοκράτης. Παίρνει θέση καὶ μισθὸ καὶ ξεφορτώνεται τὸν πολίτη ἀντὶ νὰ τὸν ἐξυπηρετῇ. Ὑπακούει μόνον  στὸ ἀφεντικὸ ποὺ τοῦ δίδει ἀπερίσκεπτα μισθὸ ἀντὶ νὰ τὸν ἀφήσῃ δικαίως νὰ ψοφίσῃ στὸν δρόμο σὰν σκυλί.

Σήμερα ἡ χώρα μας πληρώνει γιὰ τὸν λαὸ ποὺ ἔφτειαξε, γραικύλο γραφειοκράτη, ψώρα τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ψώρα τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ποὺ ἔφερε σὲ αὐτοκτονία τὸν Μαϊακόφσκι. Καὶ ὁ Πλάτων σήμερα θὰ εἶχε αὐτοκτονήσει ἀντικρύζοντας τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἀλλὰ ὁ δῆθεν κομμουνιστὴς Συριζαῖος, γιὰ λόγους λαϊκιστικούς, ἐπαναφέρει τὸν ἄχρηστο λαὸ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, σπαταλῶντας μισθοὺς καὶ συντάξεις, ἀντί νὰ τοὺς θανατώσῃ ὡς ἀχρήστους καὶ ἐπιβλαβεῖς γιὰ τὴν κοινωνία καὶ νὰ μεγαλώσῃ μία νέα γενιὰ μορφωμένου λαοῦ, ὅπως ὁ λαὸς τῆς κομμουνιστικῆς Κούβας ποὺ τὸ 100% ἔχει κάνει 15 μὲ 18 χρόνια σπουδὲς καὶ ποὺ παίρνει δικαίως 25 δολλάρια μηνιαῖο μισθό, δηλαδὴ πολὺ παραπάνω ἀπὸ τὸν πάνσοφο Διογένη στὸ πιθάρι του.

Ὄχι καθαρίστριες. Ὁ καθεὶς δύναται νὰ σκουπίσῃ τὴν αὐλή του. Οἱ καθαρίστριες νὰ πᾶνε στὰ Πανεπιστήμια ἀρχαιοελληνικῆς παιδείας καὶ νὰ γίνουν ἄνθρωποι. Δὲν χρειαζόμεθα λαό. Χρειαζόμεθα ἀριστοκρατία, καθολικὴ ἀριστοκρατία, μὲ ἀγρότη-σοφό, ἐργάτη-σοφό, κοινωνικὸ λειτουργό-σοφό, σὲ μία σοσιαλιστικὴ κοινωνία χριστιανικοῦ ἐπιπέδου, ὅπως τὴν εἶχε ὀνειρευθῆ ὁ Μαγιακόφσκι, χωρὶς μικροαστούς, ὅπου ὁ καθεὶς θὰ μαθαίνῃ νὰ δίδῃ, ὄχι νὰ παίρνῃ. Ὅσοι μείνουν ἀνίκανοι νὰ παιδευτοῦν, ὡς γάγγραινα τῆς κοινωνίας, πρέπει νὰ ἐκριζωθοῦν ἀπὸ τὴν γόνιμη γῆ, σὰν τὰ ἐπιβλαβῆ χόρτα.

Ὁ πρόεδρος Μάο ἔλεγε ὅτι γιὰ νὰ γίνῃ ἀριστοκράτης, ἔπρεπε ὁ δημόσιος ὑπάλληλος νὰ σταλῇ στὸ χωριὸ γιὰ νὰ χώσῃ τὴν ἄχρηστη μούρη του μέσα στὸ ἀγελαδίσιο λίπασμα καὶ νὰ ἀναπνεύσῃ γνώση!

Σήμερα πληρώνουμε μὲ γερμανικὴ κατοχὴ τὸν ἄχρηστο καὶ ἀμόρφωτο δημοσιοϋπαλληλικὸ λαό μας. Ἡ λύση δὲν εἶναι νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὸ Δ΄ Ῥάϊχ γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὴν φρίκη τῆς μετριότητος τοῦ λαοῦ μας. Ἡ ἀπελευθέρωση πρέπει νὰ εἶναι ἀριστοκρατική, δηλαδὴ γνησία μαρξιστική, μὲ στόχο νὰ ἐξαφανισθῇ, ἔστω καὶ μὲ λαιμητόμο, ὁ ἄχρηστος δημοσιουπαλληλικὸς λαός μας. Έμεῖς, καὶ μόνον ἐμεῖς, φταῖμε. Γι΄αὐτὸ ἀκριβῶς τὰ σκουλίκια τῶν κρατικῶν γραφείων  ἰσχυρίζονται ὅτι φταίει ὁ δυτικὸς κατακτητής.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Μαῒου 2015

193- Τὸ διπλὸ νόμισμα τῆς Κούβας καὶ ἡ πρόταση ἀντιστοίχου διπλοῦ νομίσματος στὴν Ἑλλάδα

193- Τὸ διπλὸ νόμισμα τῆς Κούβας καὶ ἡ πρόταση ἀντιστοίχου διπλοῦ νομίσματος στὴν Ἑλλάδα

Ἀπὸ τὴν πρόσφατη παραμονή μου στὴν σοσιαλιστικὴ Κούβα ἦλθα σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ διπλὸ κουβανικὸ νόμισμα. Πράγματι ἡ Κούβα εἶναι ἡ μοναδικὴ χώρα στὸν κόσμο μὲ ἐπίσημο διπλὸ νόμισμα, ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, κάτι ποὺ συζητεῖται σήμερα καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, καὶ ὄχι τὸ σύνηθες, σὲ ἐξαρτωμένες χῶρες, διπλῆς τιμῆς συναλλάγματος σὲ σχέση μὲ τὸ διεθνὲς κυρίαρχο νόμισμα, τὸ δολλάριο, τὸ εὐρὼ καὶ αὔριο τὸ ῥοῦβλι ἤ τὸ γιουάν.

Τὸ ἀποκαλούμενο κουβανικὸ «ἐθνικὸ πέσο» (CUP) μὲ εἰδικὴ ἐμφάνιση, κοπὴ καὶ διαφορετικοῦ χρώματος, ἐτυπώθη τὸ 1994, μαζὶ μὲ τὸ ἀντίστοιχο  ἀποκαλούμενο «μετατρέψιμο πέσο» (CUC), ἄλλης ἐμφανίσεως, κοπῆς καὶ χρώματος, κατόπιν τῆς πτώσεως, τὸ 1991, τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Μέχρι τότε, ὅπως ἡ δραχμὴ ἦταν ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ δολλάριο, ἔτσι καὶ τὸ κουβανικὸ πέσο ἦταν δεμένο μὲ τὸ ῥωσικὸ ῥοῦβλι.

Οἱ μισθοὶ καὶ οἱ συντάξεις καταβάλλονται σὲ ἐθνικὰ πέσος, περίπου 500 πέσος τὸν μῆνα, ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ περίπου 25 μετατρέψιμα πέσος, δηλαδὴ σὲ περίπου 23 δολλάρια τὸ μῆνα. Πράγματι, ὁ μέσος μισθὸς ὅλων τῶν Κουβανῶν κυμαίνεται μεταξὺ 15 καὶ 25 δολλαρίων τὸν μῆνα, ἀλλὰ ἐπιβιώνουν λόγῳ τριῶν βασικῶν κοινωνικῶν κατακτήσεων: τὴν δωρεὰν παιδεία (100% τῶν Κουβανῶν ἔχουν κάνει 15 μὲ 17 χρόνια σπουδῶν καὶ εἶναι ὅλοι πτυχιοῦχοι εἴτε ΤΕΙ εἴτε Πανεπιστημίων), τὴν δωρεὰν ὑγεία (οἱ Κουβανοὶ ἱατροὶ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς καλύτερους στὸν κόσμο) καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀσφάλεια (οὐδεὶς κλέβει, οὐδεὶς φονεύει). Ἐπιπλέον, ἀγοράζουν τρόφιμα καὶ ῥοῦχα μὲ ἐθνικὰ πέσος σὲ μαγαζιὰ μὲ ἐλαχίστη τιμή. Πρόκειται γιὰ μία λιτὴ κοινωνία τοῦ ἑνὸς ῥούχου (ὅπως ἦταν ἡ Κίνα τῆς  έποχῆς τοῦ Μάο) ὅπου ἡ ἔννοια τῆς φτώχειας δὲν εἶχε περισσότερο νόημα ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς φτώχειας τῶν  ὀρθοδόξων μοναστηρίων, χωρὶς πλουσίους.

Ἡ ἀνάγκη εἰσαγωγῆς ξένων ἀγαθῶν ἐπέφερε τὴν ῥαγδαία ἐξάπλωση τοῦ τουρισμοῦ πέντε ἀστέρων μὲ ἀποτέλεσμα ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Κουβανῶν δικηγόρων, μηχανικῶν, γεοπώνων καὶ εἰδικευμένων ἐπιστημόνων νὰ προτιμοῦν νὰ ἐργάζονται ὡς γκαρσόνια καὶ κηπουροὶ στὰ μεγάλα ξενοδοχεῖα, καὶ νὰ ὑπόκεινται στὴν συστηματικὴ διάβρωση τῶν ὑπηρεσιῶν ποὺ παράσχονται στοὺς ξένους τουρίστες, μὲσῳ τοῦ φιλοδωρήματος σὲ σκληρὸ νόμισμα, ἀπαρχὴ διαφθορᾶς.

Ἤδη ἡ Ἑλλάς, ὡς χώρα ἀποκλειστικὰ τουριστική, ἔχει ἀπὸ πολλὰ χρόνια γίνει τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς ὑφηλίου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι πιὸ προσοδοφόρο γιὰ τὸν νέο Ἕλληνα ἐπιστήμονα νὰ ζῇ ἀπὸ φιλοδωρήματα στὰ τουριστικὰ καταλύματα, παρὰ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἐπιστήμη του. Ἡ ἐνδεχομὲνη ἀποδοχὴ τοῦ διπλοῦ εὐροῦ θὰ ἐπιτείνῃ τὴν κουβανοποίηση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀλλὰ στὸν χῶρο τοῦ καπιταλισμοῦ, χωρὶς τὰ προαναφερόμενα τρία ἀγαθὰ τῆς σοσιαλιστικῆς Κούβας. Δηλαδή, ναρκωτικά, πορνεία, ἐγκληματικότητα ἀντὶ ἀσφαλείας, ἀκριβῆ καὶ ὑποβαθμισμένη παιδεία ἀντὶ γιὰ καθολικὴ δωρεὰν παιδεία μὲ πανεπιστημιακὸ ἐπίπεδο γιὰ ὅλους καὶ τέλος ἐξαθλιωμένη ὑγεία.

Ἡ σοσιαλιστικὴ Κούβα ὑπῆρξε ὁ Διογένης στὸ πιθάρι του, ὑπὸ ἐξαφάνισιν σήμερα. Ἡ  καπιταλιστικὴ Ἑλλὰς θὰ ὑπάρξῃ σύντομα τὸ λουμπενπρολεταριᾶτο ὑπὸ σχηματισμόν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Μαΐου 2015

192 - Ἡ παρακμὴ τῆς σοσιαλιστικῆς Κούβας καὶ ἡ ἀνωτερότης τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ

192  - Ἡ παρακμὴ τῆς σοσιαλιστικῆς Κούβας καὶ ἡ ἀνωτερότης τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ

Ἐπιστρέφοντας σήμερα ἀπὸ τὴν Κούβα μετέφερα στὶς ἀποσκευές μου τὰ ἀκόλουθα συνταρακτικά: 60 χρόνια ἐπανάσταση, 60 χρόνια κουβανικῶν καὶ παγκοσμίων ὀνείρων, ἔναντι τοῦ σιδηροφράκτου ἀμερικανοῦ δράκοντος, τοῦ βασιλέως τῶν καζινῶν καὶ τῆς ἐγκληματικότητος τοῦ ὑποκόσμου τὰ ὁποῖα ἐπέφεραν θριάμβους, κατέληξαν στὸ σημερινὸ ... τίποτα!

Καὶ σήμερα πάλι διαφθορά. Ὁ Φιντὲλ Κάστρο, γεννημένος τὸ 1926, εἶχε ὁ ἴδιος δώσει στὸν ἑαυτό του, τὸ 1961, τὸν τίτλο τοῦ Lider Maximo (Ὑπέρτατος Ἡγέτης), τίτλος πολὺ πιὸ ἐντυπωσιακὸς ἀπὸ αὐτὸν τοῦ Fuhrer (Ὁδηγός) ποὺ εἶχε δώσει στὸν ἑαυτό του ὁ Χίτλερ, ἐνῷ ὁ Ἀργεντινὸς Τσὲ Γκεβάρα, 39 ἐτῶν (1928—1967), ὡς νέος Saint-Just (27 ἐτῶν τὸ 1794), «ἀρχάγγελος τῆς Τρομοκρατίας» τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ θρυλικὸς Τσὲ τῆς νεολαίας τοῦ πλανήτου, εἰσαγγελεὺς τοῦ ἐπαναστατικοῦ κουβανικοῦ δικαστηρίου τὸ 1960, ἐκτελοῦσε ἑκατοντάδες ἀντιεπαναστάτες καὶ ἵδρυε στρατόπεδα ἐργασίας καὶ ἀναμορφώσεως τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐπαναστάσεως, ἐνῷ συνάμα ἐπέτρεπε τὴν σταδιακὴ ἔξοδο ἑνὸς ἐκατομμυρίου ἀντιφρονούντων Κουβανῶν στὶς ΗΠΑ σὲ ἕναν συνολικὸ πληθυσμὸ 10 ἑκατομμυρίων καὶ σὲ μία νῆσο ἴσων περίπου διαστάσεων μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἤδη, τὸν Μάϊο τοῦ 1980, ὁ Κάστρο εἶχε δώσει τὴν ἄδεια σὲ ὅσους Κουβανοὺς τὸ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν Κούβα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φύγουν ὁμαδικὰ 125.000 ἄνθρωποι.

Ὁ ἐθνικιστὴς καὶ ῥωμαιοκαθολικὸς ἀστὸς Φιντέλ, μαθητὴς τῶν Ἰησουϊτῶν, συναντῶντας τὸν Ἀργεντινὸ ἀστὸ ἰατρὸ διεθνιστὴ Τσέ, οἰκοδόμησε τὸν κουβανικὸ ἐθνικομπολσεβικισμὸ μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ, ποὺ οἱ Ἕλληνες τὸ 1945 δὲν ἠδυνήθησαν νὰ πραγματώσουν ὑπὸ τὸν Ἕλληνα Φιντέλ, τὸν Ἄρη Βελουχιώτη, συνηθισμένοι στὸ προαιώνιό τους διχαστικὸ μῖσος. Ἀντιγραφεῖς εἰς τὰ πάντα, οἱ Νεοέλληνες οὐδέποτε πρωτοτυποῦν.

Τὸ ὁλοκληρωτικὸ μονοκομματικὸ καθεστὼς τῆς Κούβας, ἐδιοικεῖτο ἀπὸ τὸν ἀπόλυτο ἡγέτη Φιντέλ, ἀρχηγὸ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, γενικὸ γραμματέα τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, στρατάρχη, πρωθυπουργὸ καὶ πρόεδρο τοῦ Κράτους, ποὺ χάρη στὴν ἀπόλυτη καὶ βίαιη ἐξουσία ποὺ ἐξήσκει ἐπέτυχε, στὸ στόμα κυριολεκτικὰ τοῦ ἀμερικανικοῦ λύκου, στὴν μικρή του χώρα, νὰ ἀποτρέψῃ σορεία ἀμερικανικῶν προσπαθειῶν νὰ τὸν δολοφονήσουν, νὰ τὸν ἀνατρέψουν στρατιωτικά, νὰ τὸν ἐξοντώσουν οἰκονομικὰ μὲ συνεχῇ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό. Αὐτὸ ἦταν τὸ κουβανικὸ θαῦμα τὸ ὁποῖο ἐμεῖς εὑρέθημεν ἀνίκανοι νὰ ἀκολουθήσουμε.

Καὶ ὅμως σήμερα, ἡ κουβανικὴ ἐπανάσταση πνέει τὰ λοίσθια. Ὁ γηραιὸς Φιντὲλ ἀντεκατεστάθη ἀπὸ τὸν γηραιὸ ἀδελφό του Ῥαούλ, ἐπισήμως καὶ αὐτὸς ἀπόλυτος ἡγέτης τοῦ μονοκομματικοῦ κράτους, πρόεδρος καὶ στρατάρχης τῶν πάντων, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἐξαφανισμένη Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἐλπίδα τῶν ἀπανταχοῦ κολασμένων τῆς γῆς, χωρὶς τὴν ἀποστολὴ κουβανικοῦ ἐπαναστατικοῦ στρατοῦ στὴν Ἀγκόλα τὸ 1975, στὴν Αἰθιοπία τὸ 1978 καὶ παντοῦ στὴν Ἀφρικὴ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ἀφρικανικῆς ἠπείρου ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμό. Φαντασθεῖτε τὸν στρατὸ μίας ἐπαναστατικῆς Ἑλλάδος νὰ μάχεται στὴν Ἀφρικὴ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατατρεγμένων!

Γιατί λοιπὸν μία ῥιζοσπαστικὴ ἐπανάσταση δὲν φαίνεται ποτὲ νὰ διαρκῇ πέραν τοῦ βίου τοῦ ἡγέτου τους; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὀφθαλμοφανής: διότι δὲν προβλέπει τὴν διαδοχὴ τοῦ Lider Maximo. Ἤδη τὸ 1981, ἔγραφα στὸ βιβλίο μου Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, 1928-1973 (Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας): «Τὸ ἰδανικὸ καθεστὼς γιὰ νὰ ὑποτάξῃ ὁ ξένος μία μικρὴ χώρα εἶναι ὁ κοινοβουλευτισμός, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται καὶ μὲ βασιλεία. Διότι, ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ἠμπορεῖ νὰ ἀντιτάξῃ ἕνα πολιτικὸ κόμμα κατὰ τοῦ ἄλλου, νὰ φτιάχνῃ καὶ νὰ διαλύῃ συνασπισμούς, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ παίξῃ τὸν ἄνακτα κατὰ τῆς Βουλῆς καὶ τὴν Βουλὴ κατὰ τοῦ ἄνακτος». Συνεπῶς, «τὸ ἐσωτερικὸ καθεστὼς μίας χώρας ποὺ εἶναι ὑποταγμένη σὲ μία μεγάλη δύναμη ἔχει οὐσιατικὴ σημασία γι’ αὐτὴν τὴν τελευταία. Ἕνα καθεστὼς ποὺ στηρίζεται σὲ ἕναν μόνον ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι ἡ ἀπόλυτη μοναρχία ἤ ἡ δικτατορία, εἶναι ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν ξένη παρουσία... Ἐὰν ὁ ἰσχυρὸς ἄνδρας κρατᾷ στέρεα τὸ πηδάλιο τοῦ πλοίου του, δηλαδὴ ἐξασφαλίσῃ τὴν ὑποστήριξη τῶν μαζῶν, θὰ ἐξουδετερώσῃ τὶς ῥαδιουργίες τοῦ περιβάλλοντός του ἤ τῶν ὁμάδων ποὺ ἡ μεγάλη δύναμη θὰ ἔχῃ ὀργανώσει ἐναντίον του, κάνοντας ἔκκληση στὴν ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, καὶ ὁ ξένος παράγων θὰ μείνῃ τότε μὲ ἄδεια χέρια»(σ. 274).

Μέχρι στιγμῆς, μόνον ἡ Βόρειος Κορέα ἠδυνήθη νὰ ἐπιβιώσῃ ἐπειδὴ ἐφήρμοσε τὸν θεσμὸ τῆς ἀπολύτου κληρονομικῆς μοναρχίας. Οὔτε ὁ Μουσσολίνι, οὔτε ὁ Χίτλερ, οὔτε ὁ Στάλιν δὲν τὸ ἐπέτυχαν διότι ἠγνόησαν τὴν πολιτικὴ σημασία τῆς οἰκογενείας τους. Ἡ κομμουνιστικὴ Ῥουμανία τὸ ἐπεχείρησε ἀλλὰ τὴν ἐπρόφθασαν οἱ ἰμπεριαλιστές. Καὶ ἡ κουβανικὴ ἐπανάσταση θὰ ἐξαφανισθῇ λόγῳ ἐλλείψεως κληρονομικῆς διαδοχῆς. Τὸ μέλλον μίας ἐπαναστατικῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ στηριχθῇ στὴν κληρονομικὴ  ἀπόλυτη μοναρχία, εἴτε τοῦ τύπου τῶν Βουρβόνων εἴτε τοῦ τύπου τοῦ Ναπολέοντος. Αὐτὸ τὸ εἶχε καταλάβει ὁ τότε διάδοχος Κωνσταντῖνος τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων καὶ τὸ ἐσυμμερίζετο ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Μαΐου 2015