259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

Οἱ κύριοι ὑπεύθυνοι τῆς ἑλληνικῆς κακοδαιμονίας δὲν εἶναι οἱ ἡγέτες τῆς χώρας. Εἶναι ὁ μέσος Ἕλλην μίας τριτοκοσμικῆς χώρας ἑνὸς ἐξ ἀρχῆς (1821) ἀποτυχημένου κρατικοῦ μορφώματος ποὺ ἐδημιούργησε τὸν Ἕλληνα μικροαστό, τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Ῥώσου μικροαστοῦ πρὸ τοῦ 1917, ποὺ ἀπηχθάνετο ὁ Μάϊακόβσκι.

Αὐτὸς ὁ φωνακλᾶς τῶν καφενέδων ποὺ ποτὲ ποτὲ δὲν φταίει, παρὰ μόνον ὁ ἄλλος, ἐξυπνάκιας, πονηρός, βωμολόγος, ξερόλας, ἐργατοπατέρας, ποὺ τὸν περιπαίζουν οἱ πολιτικοί, ποὺ ποτὲ δὲν σέβεται τὴν γνώση, κάθε φορὰ ποὺ στὸ κρατίδιο γίνεται κάποια ἐπιφανειακὴ πολιτικὴ ἀλλαγὴ πείθεται ὅτι αὐτὴ γίνεται ἀνεπιστρεπτεί. Δὲν γνωρίζει ὅτι ὁ βασιλεὺς ἐξεθρονίσθη καὶ ἐπέστρεψε πολλὲς φορὲς στὴν νεώτερη Ἱστορία τοῦ κρατιδίου.

Ἰδοὺ πῶς ἀξιολογοῦσε τὸν Ἕλληνα μικροαστὸ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς: «Ἕλληνες γιὰ νὰ ῥίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ Ῥωμιοί...Καὶ ἔτσι ἔγινε ὁ ἐξευτελισμένος Ῥωμιὸς τῶν φωνακλάδων τῶν καφενείων, ὁ φασουλῆς Ῥωμιὸς τῶν σατυρογράφων,  ὁ ἀσυνείδητος Ῥωμιὸς μέσα στὸ ψευτοβασίλειο».

Τὴν 1^η Ἰουνίου 1973, Ὁ Κωνσταντῖνος ἐξεθρονίσθη καὶ ὁ Παπαδόπουλος ἔγινε πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Στὶς 29 Ἰουλίου 1973, ἕνα δημοψήφισμα, ποὺ ἔξ ὁρισμοῦ, ὅπως ὅλα τὰ δημοψηφίσματα γίνονται γιὰ νὰ κερδιθοῦν ἀπὸ τὸν ὀργανωτή τους, ἐπεκύρωσε τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Στὶς 8 Δεκεμβρίου 1974, ἕνα νέο δημοψήφισμα, κατασκεύασμα τοῦ Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, ἐπεκύρωσε γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Ὁ Ἄναξ, γνωρίζοντας τὴν τεχνικὴ τῶν δημοψηφισμάτων μέσῳ λαοκρατίας, δηλαδὴ ἀμέσου δημοκρατίας, δὲν ἠμφισβήτησε ποτὲ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος αὐτοῦ, ὅπως δὲν εἶχαν ἀμφισβητήσει οἱ προκάτοχοί του τὰ προηγούμενα δημοψηφίσματα ὑπὲρ τῆς δυναστείας, τὸ 1863 καὶ τὸ 1935.

Ὅπως καὶ ὁ Παναγῆς Τσαλδάρης τὸ 1935, ἔτσι καὶ ὁ Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος τὸ 1974 καὶ ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Μεταπολιτεύσεως, ξεσπάθωσαν κατὰ τῆς Μοναρχίας, ἐξυπηρετῶντας συμφέροντα τοῦ ἐπαρχιωτικοῦ Κολωνακίου. Ὅμως λαὸς καὶ ἄναξ, κατὰ τὴν βυζαντινὴ παράδοση ἦσαν πάντα συνδεδεμένοι. Τὸ Βυζάντιο δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἐθνικιστικό. Οἱ βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου κατήγοντο ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἦταν μεγάλη ἀσυνέπεια νὰ κατηγορεῖται ὁ Κωνσταντῖνος ὅτι εἶναι δανικῆς καταγωγῆς (ἀλλὰ Ἕλλην ἀπὸ τὸ 1863!), ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσης Παλαιολόγος τοῦ 1453, ἦταν σερβικῆς καὶ ἰταλικῆς προελεύσεως. Τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία ποὺ ἤθελε νὰ ἀναστήσῃ ὁ ἐθνικιστὴς Ἐλευθέριος Βενιζέλος δὲν θὰ εἶχε καμμία σχέση μὲ τὴν πραγματικὴ πολυεθνικὴ χιλιετῆ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία. Ἐπιπλέον, ἡ ἑλληνικὴ ἀμάθεια, ὀνειρεύετο Βυζάντιο χωρὶς Βασιλέα! Δηλαδὴ Βυζάντιο μὲ πρόεδρο Δημοκρατίας τὸν Προκόπη Παυλόπουλο!

Ὁ Κωνσταντῖνος μετὰ τὴν ἐκθρόνισή του καὶ τὴν προδοσία τοῦ πρώην εὐνοουμένου του πολιτικοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, χάρη στὶς καλὲς συμβουλὲς προερχομένες κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀγγλία καὶ τὶς ΗΠΑ, ἀπέφυγε ὅλες τὶς παγίδες, πόσο μᾶλλον ποὺ ὑπῆρξε θῦμα καὶ τοῦ καθεστῶτος τῆς 21^ης Ἀπριλίου ἀλλὰ καὶ τοῦ Κολωνακίου. Μόνον ἡ ἑλληνικὴ ἐφοπλιστικὴ τάξη τοῦ Ἐξωτερικοῦ παρέμεινε στὸ πλευρό του. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τοῦ Νεωτέρου, ποὺ ἐπανέφερε στὸ προσκήνιο τὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὁ Κωνσταντῖνος (ἤ κάποιος ἀπὸ τοὺς υἱούς του) θὰ δυνηθῆ ἐνδεχομένως προσεχῶς νὰ ἐπανακτήσῃ τὸν θρόνο του μὲ ἄμεση λαοκρατικὴ ἐντολή (χαρακτηριστικὴ δὲ ἦταν ἡ σκυλίσια ἀντίθεση τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου στὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος), μὲ τὴν σταθερὴ φιλοϊσραηλινὴ στάση τῆς Μοναρχίας, ἐφ’ὅσον ὁ ἀντισημιτισμὸς θὰ καθίστατο θανάσιμος ἐχθρὸς τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, καὶ τέλος ἐνθυμούμενος τὴν μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ 1936-1941, ὅταν ὁ Γεώργιος Β΄, ἐπανερχόμενος μέσῳ δημοψηφίσματος, εἶχε ἐπιλέξει γιὰ κυβερνήτη τὸν ἀντικαπιταλιστὴ καὶ φιλοεβραῖο ὁλοκληρωτικῶν πεποιθήσεων Ἰωάννη Μεταξᾶ, ὁ Κωνσταντῖνος θὰ ἐπανέλθῃ στὸν θρόνο μὲ λαϊκὴ ὑποστήριξη, ὡς έκφραστὴς τῆς λαοκρατίας καὶ ὄχι τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας.

Ἡ ἐπάνοδος τὸ 1935 τοῦ Βασιλέως εἶχε καταστῇ ἀναγκαία γιὰ τὶς ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις λόγῳ τοῦ ἰταλοαιθιοπικοῦ πολέμου καὶ τοῦ ἰταλικοῦ ἀνταγωνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Καὶ σήμερα ὁ ῥωσικὸς στόλος ἀλλὰ καὶ τὸ ἰσλαμικὸ χαλιφᾶτο ἀμφισβητοῦν τὴν κυριαρχία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὴν ἴδια περιοχή. Ἐπιπλέον ἡ ἐξάπλωση καὶ πάλι  στὰ Βαλκάνια, ὅπως καὶ τὸ 1935, τοῦ γερμανικοῦ Ῥάϊχ μὲ τὸ ἀνταγωνιστικὸ γιὰ τὸ δολλάριο, εὐρωνόμισμα, ἀπαιτεῖ τὴν διασφάλιση τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν συμφερόντων καὶ ἡ καλύτερη λύση, ὅπως καὶ τὸ 1935, εἶναι ἡ ἐπανενθρόνιση τοῦ Ἕλληνος βασιλέως. Ἄλλωστε, ὅπως καὶ τὸ 1935, ἡ οἰκονομικὴ καὶ χρηματοπιστωτικὴ ἑλληνικὴ κρίση ἔχει φέρει σὲ ἀδίεξοδο τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν Ἀθηνῶν. Μέσῳ ἑνὸς νέου Κονδύλη, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς μοναρχίας θὰ δυνηθῇ νὰ βασισθῆ σὲ ἕναν ἀκραιφνῆ βασιλικὸ πολιτικό, ὅπως ὑπῆρξε ὁ Μεταξᾶς.

Συμβουλεύω τὸν μέσο Ἕλληνα ὁ ὁποῖος σήμερα ἔχει χάσει ἀκόμη καὶ τὴν φωνή του στὰ καφενεῖα, λόγῳ τοῦ ψαλιδίσματος τῶν συντάξεών του, νὰ σταματήσῃ νὰ ἀναφέρεται σὲ μασονοεβραϊκὲς σιωνιστικὲς συνωμοσίες καὶ μὲ τὴν μαρξιστικὴ λενινιστικὴ κοινωνικὴ ἐπιστήμη ποὺ τοῦ προσφέρει ἀκόμα τὸ ΚΚΕ, ἄν καὶ δυστυχῶς χωρὶς ῥήξη καὶ άνατροπή, νὰ κάτσῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ σκέφτεται πέραν τῶν εὐφυολογιῶν τοῦ Καραγκιόζη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Νοεμβρίου 2015  

210 – Οἱ βασιλικοὶ εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τῆς μοναρχίας

210 – Οἱ βασιλικοὶ εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τῆς μοναρχίας

Οἱ βασιλικοὶ ἔκαμαν καὶ συνεχίζουν νὰ κάνουν τεραστία ζημία στὸν θεσμὸ τῆς μοναρχίας. Πρωτίστως ἀντικομμουνιστές, ὑποστηρικτὲς τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν, καθυστερημένοι νοσταλγοὶ τῶν μαχῶν κατὰ τῶν "συμμοριτῶν", δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν οὐσία τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ παρὰ μόνον γιὰ τὶς ἐξωτερικὲς ἐκφάνσεις του, τὶς δεξιώσεις ἀνακτόρων, τὶς ἐνδυμασίες ὑψηλῆς μοδιστρικῆς καὶ τὰ ἀνυπόληπτα ἀστραφτερὰ μετάλλια μωροδοξίας.

Στὴν παραπάνω ἐθνοκτόνο γιὰ τὸν μοναρχικὸ θεσμὸ θέση τῶν βασιλικῶν, προστίθεται καὶ ἡ πολιτικὴ ἀπαιδευσία τῶν πριγκίπων τοῦ θρόνου, ὅπως τοῦ Νικολάου ποὺ ἀντὶ νὰ πίνῃ καφὲ στὶς λαϊκὲς συνοικίες, ἐθεάθη νὰ τὸν πίνῃ στὸ Κολωνάκι! Ὅσο γιὰ τὸν πρίγκιπα Παῦλο, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ μωροδόξων συμβούλων, ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ Ναί στὸ δημοψήφισμα τῆς 5^ης Ἰουλίου 2015. Ἡ στάση καὶ τῶν δύο θυμίζει αὐτὴν τῶν πριγκίπων τοῦ 1909, κατὰ τῶν ὁποίων ἐξηγέρθησαν δικαίως οἱ ἀξιωματικοὶ πραξικοπιματίες στὸ Γουδί.

Ὁ μοναρχικὸς θεσμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ αὐτὸν τῆς βασιλευομένης καρέκλας τῶν Ἀγγλοσαξώνων ποὺ νὰ ἐπιτρέπῃ στοὺς γαλαζοαίματους ὡς παράσιτα νὰ ἐξασκοῦνται στὴν ἱππασία καὶ στὸν ἀθλητισμό. Ἡ βυζαντινὴ μοναρχία ἦταν ἀπόλυτη, βασισμένη στὴν λαοκρατία. Δὲν ἦταν βασιλευομένη δημοκρατία βασισμένη στὴν ἀστικὴ ὀλιγαρχία. Πιὸ κοντὰ στὸ βυζαντινὸ ὀρθόδοξο πρότυπο εὑρίσκεται ἡ Πουτινικὴ Ῥωσία παρὰ ὁ ἀγλλοσαξωνικὸς παρασιτισμὸς τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ. Στὶς ἀρχὲς τοῦ Κ΄ αἰῶνος ὁ τότε διάδοχος Κωνσταντῖνος ἐδήλωνε σωστὰ πὼς κατεδίκαζε τὸ ἰσχῦον εἰς τὴν Ἑλλάδα πολίτευμα τοῦ ἀστικοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ ὅτι ὁ βασιλεὺς ὑπάρχει ἤ δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ ὅτι δὲν εἶναι πλασμένος γιὰ νὰ περιορίζεται στὴν εἴσπραξη χρημάτων.

Ἀντ’ αὐτοῦ, οἱ σελίδες τοῦ Facebook καὶ ἡ δημοσιογραφία τῶν βασιλικῶν ἐκτρέπουν τὸν βασιλέα πρὸς ἀντιδραστικὲς ἀντικομμουνιστικές, φιλοεμφυλιακὲς θέσεις. Οἱ Ἕλληνες βασιλικοὶ εἶναι ὑπολείμματα τῆς περιόδου τῆς γερμανικῆς κατοχῆς καὶ τῶν μετέπειτα ἐμφυλιακῶν συρράξεων, ὡς οἱ πλέον ἐξωγήϊνοι.

Ἀντί νὰ προτρέψουν τοὺς βασιλικοὺς νὰ ψηφίσουν μαζικὰ ὑπὲρ τοῦ Ὄχι, γιὰ νὰ ἀποκαταστήσουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ τὸ ἰσχυρότατο λαοκρατικὸ ὅπλο τοῦ δημοψηφίσματος καὶ ἀργότερα νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν γιὰ τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, ὅπως αὐτὸ εἶχε πραγματοποιηθῆ τὸ 1935, ὅταν μὲ δημοψήφισμα ἐπέστρεψε στὸν θρόνο του ὁ Γεώργιος Β’ καὶ ἐπελέγη ὁ Μεταξᾶς ποὺ  τὸ 1940 εἶπε τὸ ἱστορικὸ Ὄχι, οἱ βασιλόφρονες μπουμποῦνες ἐχαράμισαν τὴν ψῆφο τους γιὰ νὰ ἀπομακρύνουν τὸν βασιλέα ἀπὸ τὴν ἐξουσία.

                                                                                                           

Ἐπίσης, ὁ βασιλεὺς πρέπει νὰ γνωρίζῃ ὅτι ὅπως μὲ τὸν Κονδύλη τὸ 1935, πληθαίνουν οἱ φιλοβασιλικοὶ ὅταν ὀσφραίνονται ὡς αἰώνιοι ὀππορτουνιστὲς νὰ πλησιάζῃ τὸ βασιλικὸ κρέας, ὅτι πρέπει νὰ ἔχῃ ἐμπιστοσύνη μόνον στοὺς ἀκραιφνεῖς βασιλικούς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιζητοῦν θέση στὴν αὐλή του, ἀκραιφνεῖς  ὅπως ὑπῆρξε ὁ ἄμεμπτος Ἰωάννης Μεταξᾶς.

Συνεπῶς, ἡ βασιλική μας οἰκογένεια πρέπει  νὰ κλείσῃ τὰ αὐτιά της στοὺς κατ’ ἐπάγγελμα βασιλικούς, ἐὰν θέλῃ κάποτε νὰ κυβερνήσῃ τὴν χώρα. Διαφορετικὰ θὰ παραμείνῃ γιὰ τὸν λαὸ ἁπλῶς ἡ οἰκογένεια Γλύξμπουργκ χωρὶς ποτὲ νὰ ταυτισθῇ μὲ τὸν Ἰωάννη Βατάτζη μὲ χιτῶνα καλογήρου. Ἡ 5^η Ἰουλίου 2015 θὰ παραμείνῃ πάντως στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία τὸ δεύτερο ἱστορικὸ Ὄχι μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τοῦ Μεταξᾶ, στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940 καὶ πρέπει καὶ ἐπισήμως νὰ ἀνακηρυχθῇ ἐθνικὴ ἑορτή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Ἰουλίου 2015

207 - Ἡ ἀνθελληνικὴ στάση τῶν ΜΜΕ

207 - Ἡ ἀνθελληνικὴ στάση τῶν ΜΜΕ

Ζοῦμε σήμερα στιγμὲς ἀνεπανάληπτης ἐθνικῆς ἀνατάσεως ποὺ δύνανται νὰ συγκριθοῦν μόνο μὲ τὶς ἡμέρες τοῦ 1940, ὅταν ὁ κυβερνήτης Μεταξᾶς ἐτόλμησε νὰ δηλώσῃ Ὄχι στὴν Εὐρώπη, ποὺ ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὸ πανίσχυρο τότε καθεστὼς τῆς Ἰταλίας, ὅπως ἀντιπροσωπεύεται σήμερα ἀπὸ τὴν πανίσχυρη Γερμανία.

Τότε ὅλες οἱ ἐπικρίσεις κατὰ τοῦ καθεστῶτος Μεταξᾶ ἐσίγησαν καὶ ὅλοι συνεσπειρώθησαν γύρω ἀπὸ τὸ ὑπερήφανο Ὄχι. Τὰ τραγούδια τῆς Βέμπο, τὰ σχόλια τοῦ ῥαδιοφώνου, τὰ πατριωτικὰ ἐμβατήρια ἐφανάτιζαν τὸν λαὸ νὰ ἀντισταθῇ στὴν Εὐρώπη. Καὶ τότε ἀνεβήκαμε στὰ βουνὰ τῆς Ἀλβανίας καὶ αἰφνιδίως οἱ Ἕλληνες καραγκιόζηδες ἐξέχασαν τοὺς διχασμούς τους καὶ μετετράπησαν σὲ ἥρωες.

Σήμερα ὅμως τὸ κόμμα τῶν δωσιλόγων προετοιμάζει συστηματικὰ τὴν νέα κατοχὴ μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν πλέον καταπτύστων ΜΜΕ ποὺ ἐγνώρισε ποτὲ ἡ χώρα. Καὶ τί μᾶς λένε; Μᾶς τρομοκρατοῦν ὅτι θὰ πεινάσουμε ἐὰν δὲν παραδωθοῦμε, ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ μᾶς ἐξοντώσουν. Καὶ εἶναι ἀλήθεια. Τὸ ἐγνώριζε καὶ ὁ Μεταξᾶς ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ μᾶς κατακτοῦσαν. Εἶχε προβλέψει τὶς φοβερὲς χρονιὲς λιμοῦ τοῦ 1941-1942 ὅπου 300.000 Ἕλληνες ἐπέθαιναν στὰ πεζοδρόμια τῶν πόλεων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ ὑπηρεσίες τῶν δήμων περιεμάζευαν μὲ φτυάρια τὰ πτώματα, σὰν σκουπίδια, στὰ καμιόνια τους γιὰ νὰ τὰ κάψουν.

Καὶ ὅμως οὐδεὶς ἐτόλμησε νὰ εἰπῇ στὸν Μεταξᾶ ὅτι ἔπρεπε νὰ ψιθυρίσῃ τὸ Ναὶ στοὺς κατακτητὲς γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ μισθοί. Ἀνέβηκαν στὰ βουνά, ἐπολέμησαν, ἐπείνασαν καὶ ἐπέθαναν μὲ τὴν κραυγὴ Ἀέρα!

Καὶ σήμερα τί ἀκοῦμε ἀπὸ τὰ ΜΜΕ; Προσοχή, θὰ πεινάσουμε. Πεῖτε τὸ Ναὶ στοὺς Θεσμούς, διαφορετικὰ χάνουμε τὶς συντάξεις. Μὴν ἀκοῦτε τὴν κυβέρνηση ἡ ὁποία εἶναι ἀνεύθυνη. Ἀντί νὰ γεμίζουν τὶς ἐκπομπές τους μὲ πατριωτικὰ ἐμβατήρια συνεχίζουν καὶ μᾶς ζαλίζουν μὲ ἀριθμοὺς, ἐξηγῶντας μας ὅτι καὶ οἱ Θεσμοὶ θέλουν τὸ καλό μας. Δηλαδὴ ἐκφράζονται, ὅπως καὶ μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Μεταξᾶ, ἀκριβῶς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μὲ αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν οἱ μετέπειτα δωσίλογοι πρωθυπουργοί, μὲ τελευταῖο τὸν Ἰωάννη Ῥάλλη, ποὺ ὁ υἱός του Γεώργιος Ῥάλλης ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀστῶν πολιτικῶν ἰσχυρίσθησαν στὴν δίκη του ὅτι ἠγωνίσθη νὰ σώσῃ  τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὰ χειρότερα τῆς κατοχῆς τῶν Θεσμῶν.

Ζητῶ ἀπὸ τοὺς περισπούδαστους δημοσιογράφους νὰ παύσουν τὶς ἀναλύσεις τους, προσπαθῶντας νὰ ἐκφοβίσουν τὸν ἑλληνικὸ λαό, παίζοντας μὲ τὶς ἀντιδράσεις δειλίας καὶ ἐπιβιώσεως τοῦ καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς. Ζητῶ, ἀπὸ τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις, μέχρι τὴν ἡμέρα τοῦ δημοψηφίσματος, νὰ ἠχίσουν μὲ πατριωτικὰ ἐμβατήρια, ποιήματα, κείμενα καὶ συνθήματα, προτρέποντας τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ ψηφίσῃ μαζικὰ τὸ Ὄχι τῆς λεβεντιᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 27 Ἰουνίου 2015 

182 – Ἡ ἀπαραίτητη ἐπιβολὴ λαοκρατίας μὲ δημοψήφισμα καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλέως

182 – Ἡ ἀπαραίτητη ἐπιβολὴ λαοκρατίας μὲ δημοψήφισμα καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλέως

Ὁ πρώην συνεργάτης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου καὶ νῦν ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν Γιάνης Βαρουφάκης ἐπανέφερε τὴν πρόταση τοῦ ΓΑΠ γιὰ διεξαγωγὴ δημοψηφίσματος. Ἡ βίαιη ἀντίδραση τῶν Εὐρωπαίων καὶ τῶν ντόπιων  δωσιλόγων Εὐρολιγούρηδων στὸ ἄκουσμα καὶ μόνον τῆς λέξεως «δημοψήφισμα», ὅπως αὐτὸ εἶχε συμβῆ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2011 ὅταν ὁ ΓΑΠ τὸ εἶχε πρωτοπροτείνει , ἀποδεικνύει πέραν κάθε ἀμφισβητήσεως ὅτι ἡ ΕΕ διοικεῖται ἀπὸ μία δικτατορία τεχνοκρατῶν ποὺ φοβᾶται τὴν ἄμεση δημοκρατία τῆς λαοκρατίας τῶν δημοψηφισμάτων σὰν τὸν διάβολο τὸ λιβάνι. Τότε ὁ ΓΑΠ εἶχε δειλιάσει καὶ εἶχε ἀνατραπῆ. Μένει νὰ δοῦμε ἐὰν ὁ συνεχιστής του, ὁ Βαρουφάκης ἐπιμείνῃ στὴν πραγματοποίηση τοῦ ἐγχειρήματος.

Ἡ πορεία πρὸς τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ  καὶ τὴν κοινωνικὴ τζιχαδοποίηση λόγῳ τῆς ἀνεξελέγκτου εἰσόδου τῶν μεταναστατῶν, φαντάζει πλέον ὡς ἀναπόφευκτο γεγονός. Ἡ ὑποστήριξη τῶν θαλασσίων Δυνάμεων, Ἀγγλίας καὶ ΗΠΑ μὲ τὴν πρόσθετη ἀρωγὴ τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι ἡ μόνη διέξοδος. Καὶ τὸ ὅπλο τοῦ λαοκρατικοῦ  δημοψηφίσματος ἐὰν στερεωθῇ μονίμως στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀπομάκρυνση τῆς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας.

Τὸ ὅπλο τοῦ δημοψηφίσματος θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ τεθῆ τὸ θέμα τῆς βασιλείας. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ βασιλικὴ οἰκογένεια ἔχει μεταξὺ τῶν μελῶν της ἑβραϊκὸ αἷμα ποὺ θὰ βοηθήσῃ τὴν ἰσραηλινὴ προσέγγιση,  ὡς καὶ μέσῳ τῆς δανικῆς της καταγωγῆς στενὸ βρεταννικὸ δεσμό. Ἡ πρόσθετη γερμανικὴ ἐπιρροὴ ποὺ ἔδωσε δυναμικότητα στὶς βασίλισσες τοῦ παρελθόντος, ἔχει σήμερα ἐξαφανισθῆ, ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ ἔντονη ὀρθόδοξη πίστη τῶν μελῶν της τὴν φέρνουν κοντὰ στὸ ξανθὸ γένος τοῦ Βορρᾶ, τὴν Ῥωσία τοῦ Πούτιν.

Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος τοῦ 1946-1949 εἶχε ἐγκλωβίσει τὴν βασιλικὴ οἰκογένεια στὸν Ψυχρὸ Πόλεμο καὶ στὸν ἀντικομμουνισμὸ τῶν Γερμανοτσολιάδων ποὺ ἀπὸ ὀππορτουνισμὸ καὶ μόνον εἶχαν μεταπηδήσει στὸ ἀμερικανικὸ στρατόπεδο. Σήμερα ὁ τότε μοναρχοφασισμὸς εἶναι παρελθόν. Ἡ ἑλληνικὴ μοναρχία εἶναι ἀποφασισμένη νὰ σταθῇ ὑπεράνω τῆς διαμάχης κομμουνισμοῦ-φασισμοῦ σὲ μία προσπάθεια ἐθνικομπολσεβικικῆς συμφιλιώσεως τῶν ἄκρων. Εἰδικά, νὰ ἀνεχθῇ μὲν τὸν ἐθνικισμὸ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἀλλὰ νὰ τὸν περιφρουρήσῃ καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψῃ στὰ ἐγγόνια τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τῆς δεκαετίας τοῦ 1940, νὰ προβοῦν σὲ ἀντισημιτικὰ καὶ ἀντικομμουνιστικὰ ἔκτροπα.

Κατόπιν μίας ἐνδεχομένης ἐπιστροφῆς στὴν δραχμὴ καὶ τὴν καταστροφικὴ κοινωνικὴ κρίση ποὺ θὰ ἐπακολουθήσῃ, τὸ σωσίβιο τῆς μοναρχικῆς ἐπανόδου θὰ ἐπιτρέψῃ τρία τινά: 1 – Μία γεωπολιτικὴ ἀναπροσαρμογὴ νέας Γιάλτας μεταξὺ Ἀγγλοσαξώνων καὶ Ῥώσων.  2 - Ἕνα νέο ἀγγλοσαξωνικὸ σχέδιο Μάρσαλ χρηματοδοτήσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας.  3 – Μία ἐπάνοδος τῆς μοναρχίας στὸ Ἰράν, ποὺ ὡς μεγάλη  περιφερειακὴ Δύναμη, παροῦσα στὸ Ἰράκ, τὴν Συρία, τὸ Λίβανο καὶ τὴν Γιεμένη, θὰ ἐνιχύση τοὺς Ἀλεβῆδες στὴν Τουρκία εἰς βάρος τῶν φανατικῶν Τούρκων σουννιτῶν καὶ θὰ ἐπαναφέρη τὴν ἰρανοϊσραηλινὴ συμμαχία τῆς ἐποχῆς τοῦ Σάχη. Θὰ βάλῃ δὲ φρένο στὴν σατανικὴ ἐπιρροὴ τῆς σουννιτικῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ τοῦ Κατὰρ ποὺ χρηματοδοτοῦν ὅλα τὰ ἔκτροπα τῶν Τζιχαδιστῶν κατὰ τῶν χριστιανῶν καὶ τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ, ἀπομακρύνοντας ἔτσι τὴν ἐπικειμένη εἰσβολὴ τοῦ Χαλιφάτου στὴν Εὐρώπη ποὺ δεδηλωμένο στόχο ἔχει τὴν κατεδάφιση τοῦ μουσείου τῆς Ἀκροπόλεως, τοῦ Παρθενῶνος, τῶν μοναστηρίων τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τοῦ Βατικανοῦ.

Ὁ κίνδυνος γιὰ τὸ μέλλον τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι τόσο μεγάλος ποὺ ἀξίζει τὸν κόπο τὰ ἀντιμοναρχικὰ αἰσθήματα μεγάλου τμήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ παραμερισθοῦν καὶ μέσῳ λαοκρατικοῦ δημοψηφίσματος ἀμέσου δημοκρατίας νὰ ἐπιχειρηθῇ ἡ ἐπάνοδος τῆς μοναρχίας στὴν χώρα μας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Μαρτίου 2015

172 - Ὄχι στὸν κοινοβουλευτισμό, ναὶ στὴν λαοκρατία

172 -  Ὄχι στὸν κοινοβουλευτισμό, ναὶ στὴν λαοκρατία

Στὶς 26 Ἰουνίου 2011, οἱ Ἀγανακτησμένοι (μὲ τὸ σωστὸ ἦτα, ὄχι τὸ ἰῶτα) τῆς πλατείας Συντάγματος, ἐνώπιον τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δικαιωματικὰ ὁ λαός, ἡ ῥωμαϊκὴ plebs (ὁ δῆμος), ἀπήτησαν τὴν διενέργεια δημοψηφίσματος, δηλαδὴ plebiscite (plebis= λαός καὶ scitum =  διάταγμα).

Νά ὅμως ποὺ ἡ πολιτικὴ ἐπιστήμη ἀποφαίνεται πὼς οἱ δημοκρατίες ὅπως καὶ οἱ δικτατορίες χρησιμοποιοῦν δημοψηφίσματα καὶ δὲν ἀποκαλεῖ τὸ δημοψήφισμα πρὸς χάριν τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ συστήματος (κοινῶς δικτατορία) «ψευδοδημοψήφισμα». Μόνον μέσα ἀπὸ τὴν γνώση τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἐχρησιμοποιήθη στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ὑπάρχει τρόπος νὰ ἐννοήσουμε ἐπακριβῶς τί ἐννοοῦμε.

Ὁ  Γιῶργος Ἀ. Παπανδρέου (ΓΑΠ) ἀπὸ τότε ποὺ πρωτοενεφανίσθη στὴν πολιτικὴ ζωή, ἐξέφρασε τὴν προτίμησή του γιὰ τὰ δημοψηφίσματα σὲ σχέση μὲ τὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Ἀνερριχήθη στὴν ἡγεσία τοῦ ΠΑΣΟΚ μὲ δημοψήφισμα, ὅταν τὸ 2004, ὡς μοναδικὸς ὑποψήφιος ἐξελέγη πρόεδρος τοῦ κόμματος, «κατόπιν ἀμέσου συμμετοχῆς ἑνὸς ἑκατομμυρίου πολιτῶν, μελῶν καὶ φίλων», διότι τὸ δημοψήφισμα εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένο μὲ τὴν ἔννοια τῆς «ἀμέσου δημοκρατίας», δηλαδὴ τῆς λαοκρατίας. Στὶς 16 Ἰουλίου 2011, γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὁ ἑλληνικὸς τύπος, ὑπενθύμισε τὴν σταθερὴ πρόθεση τοῦ ΓΑΠ νὰ διεξάξῃ δημοψήφισμα. Ἔτσι ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἡ Ἐλευθεροτυπία μὲ πηχαῖο πρωτοσέλιδο τίτλο, ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἡ κυβέρνηση σχεδιάζει τὸ δημοψήφισμα ποὺ ἔχει ἀνακοινώσει ὁ πρωθυπουργὸς ὅτι θὰ γίνῃ τὸ φθινόπωρο γιὰ θέματα πολιτικοῦ συστήματος καὶ ὀργάνωσης τοῦ κράτους».

Ὅταν ἐλέγετο τὸν Ἰούλιο τοῦ 2011 ὅτι ἦταν «πρόθεση τῆς κυβερνήσεως» νὰ κάνῃ δημοψήφισμα αὐτὸ ἐσήμαινε στὴν πραγματικότητα «πρόθεση τοῦ ΓΑΠ στὴν κυβέρνηση τοῦ ὁποίου εἶχε παγιδεύσει τὸ ΠΑΣΟΚ», διότι, ἤδη ἀπὸ τὸ 2004, ὑπῆρχε σαφῇ διάκριση ΓΑΠ καὶ ΠΑΣΟΚ. Οἱ ἀπαράτσικοι τοῦ κόμματος, μὲ κύριο ἐκπρόσωπο τὸν Εὐάγγελο Βενιζέλο, πάντοτε ἐπέμεναν καὶ συνέχιζαν νὰ ἐπιμένουν γιὰ ἐκλογές, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ τὶς ἔχαναν καὶ ὅπως τὸ 2007, νὰ κατηγορήσουν τὸν ΓΑΠ ὡς ὑπεύθυνο τῆς ἥττας ὥστε νὰ ἀναλάβη τὴν ἡγεσία ὁ Βενιζέλος. Ἡ ἀντεπίθεση τοῦ ΓΑΠ, ὅταν στὰ πρόθυρα τῆς ψήφου στὴν Βουλὴ τοῦ «Μεσοπροθέσμου», ἠπειλήθη μὲ ἀνταρσία «σὰν τὰ Ἰουλιανὰ τοῦ 1965», μὲ πρωτεργάτη τὴν Βάσω Παπανδρέου καὶ κρυφὸ «Βροῦτο» τὸν Βενιζέλο, συνίστατο στὸ νὰ ἐγκλωβίσῃ στὴν ἡγεσία τῆς κυβερνήσεως τὸν Βενιζέλο, ἀναβιβάζοντάς τον στὴν ἀντιπροεδρία καὶ δίδοντας του τὸ φοβερὰ φθοροποιὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν, ἐνῷ ὡς εἰδικὸς τοῦ συνταγματικοῦ δικαίου ὁ τελευταῖος εἶχε ἀνεπαρκεῖς γνώσεις οἰκονομικῆς ἐπιστήμης. Ὁ πάντοτε ἀνυπόμονος νὰ ἀρπάξῃ τὴν ἐξουσία Βενιζέλος εἶχε πέσει στὴν παγίδα καὶ εἶχε ἀποδεχθῆ τὴν ἀναβάθμισή του κάνοντάς τον συνένοχο τοῦ ἀδιεξόδου.

Τὸ ΠΑΣΟΚ ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ ὁ ΓΑΠ ποτὲ δὲν ἠσθάνθη ἄνετα μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κόμμα. Χαρακτηριστικὴ ὑπῆρξε μία ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε, στὶς 20 Ἰουνίου 2011, ἕνας παλαιός του φίλος, ὁ καθηγητὴς Γιάννης Βαρουφάκης, ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Ἀγαπητὲ Γιῶργο, λίγο μετὰ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009 δήλωνες ὅτι «εἴμαστε ἀντιεξουσιαστὲς στὴν ἐξουσία». Ἡ πλειοψηφία τῶν ὑπουργῶν σου σὲ στραβοκοιτοῦσε καὶ οἱ ἀντίπαλοί σου σὲ ἐχλεύαζαν. Ἦσουν μόνος ἐκείνη τὴν στιγμή. Ὅμως, στὸν βαθμὸ ποὺ σὲ γνωρίζω, ἦσουν αὐθεντικός. Άπὸ τότε ἐκύλησε πολὺ μολυσμένο νερὸ στὸ αὐλάκι... Ἔτσι ἤρθαμε στὸν Μάϊο τοῦ 2010 ὅπου σὲ ἐπερίμενε ἡ μεγαλύτερη ἀπόφαση ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ πάρει ἕλληνας πρωθυπουργὸς σὲ καιρὸ εἰρήνης...Θὰ σοῦ πῶ κάτι ποὺ θὰ ἀκουστεῖ ἴσως οὐτοπικό...Πάρε ἀπόψε τὸ βράδυ τὸ ποδήλατό σου, μόνος σου, καὶ κατέβα στὴν Πλατεῖα Συντάγματος. Ἐκεῖ, μπορεῖ νὰ σὲ γιουχάρουν στὴν ἀρχή, ἀλλὰ βλέποντάς σε μόνο καὶ ἀποφασισμένο, θὰ παραμερίσουν νὰ περάσεις. Ζῆτα τὸν λόγο καὶ μίλησε στὸν συγκεντρωμένο κόσμο... Ἀμέσως μετά, χαιρέτησε τὸν κόσμο καὶ κινήσου πρὸς τὸ ποδήλατό σου. Καὶ τότε, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ καιρό, δὲν θὰ νοιώθεις μόνος σου. Ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ θὰ ἔχεις συμμετάσχει σὲ μία συγκλονιστικὴ στιγμὴ τῆς συμμετοχικῆς δημοκρατίας γιὰ τὴν ὁποία ἔχουμε πασχίσει μαζί, ξοδεύοντας μελάνι καὶ πολλὲς ὧρες συνεδριάσεων. Στὸ Σύνταγμα αὐτὲς τὶς ἡμέρες μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε ἄμεση δημοκρατία –κάτι ποὺ ἀπαιτεῖ ὄχι μόνον συμμετοχικοὺς θεσμοὺς ἀλλὰ καὶ ἄσκηση ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας-ὅμως ἔχουμε μία ἀναβίωση τὴς ἀρχαίας ἀγορᾶς στὴν ὁποία ὁ ἀντιεξουσιαστὴς Γιῶργος θὰ ἔνιωθε σὰν στὸ σπίτι του».

Ὅταν στὶς 3 Ἰανουαρίου 2015, ὁ ΓΑΠ ἐπιτέλους ἀπεφάσισε νὰ κατέβῃ στὸ Σύνταγμα μὲ τὸ ποδήλατό του, ἱδρύοντας τὸ Κίνημα Δημοκρατῶν Σοσιαλιστῶν, μὲ τριάμισυ χρόνια ἀργοπορία, ἐν μέσῳ γιουχαϊσμάτων τοῦ ὄχλου, ἔγινε πλέον καθαρὸ ὅτι ἡ λαοκρατία, δηλαδὴ ἡ ἄμεση δημοκρατία, ἔστω καὶ μακροπροθέσμως, ἐπρόκειτο νὰ εἶναι παροῦσα στὶς μελλοντικὲς  τύχες τοῦ ἑλληνισμοῦ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Ἰανουαρίου 2015

120 - Πολιτειακὸ χάος: 1935-2015 - Ἡ ἀνικανότης ἐπιβιώσεως τῆς Ἀβασιλεύτου

120 - Πολιτειακὸ χάος: 1935-2015 - Ἡ ἀνικανότης ἐπιβιώσεως τῆς Ἀβασιλεύτου

Τὰ περὶ Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας ἀνάγονται στὸν χῶρο τῆς λογοτεχνίας. Ὁ Ἕλλην ἀδυνατεῖ νὰ θεμελιώσῃ ἀβασίλευτη. Ἀκόμα καὶ ἡ Σπάρτη ἦταν βασιλευομένη. Σοσιαλιστικὴ μέν, ἐπὶ Ἄγιδος Δ΄ ἀλλὰ βασιλευομένη. Ἡ Καποδιστριακὴ Πολιτεία ὑπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία πρώην ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ τσάρου ἔπλεε σὲ πνεῦμα μοναρχικό. Ἡ Ἀβασίλευτη τοῦ Παπαναστασίου τοῦ 1924 ἦταν μία καρικατούρα τῆς γαλλικῆς Ῥεπούμπλικας ποὺ ἐδονεῖτο κάθε ἕξι μῆνες μὲ στρατιωτικὰ πραξικοπήματα μέχρι τὴν ἐπάνοδο τὸ 1935 τῆς Βασιλείας. Ἦταν δὲ βασισμένη στὶς ῥεπουμπλικανικὲς ἰδέες τοῦ γαλλικοῦ τεκτονισμοῦ τοῦ Γεωργίου Φιλαρέτου (1848-1929) καὶ τοῦ βιβλίου του, «Ξενοκρατία καὶ Βασιλεία ἐν Ἑλλάδι, 1821-1897». Ἡ μεταπολεμικὴ ἀποτυχία ἐπιβολῆς λαοκρατίας ὑπὸ τὸν Ἄρη Βελουχιώτη ποὺ ἐὰν δὲν εἶχε δολοφονηθῆ θὰ κατέληγε σὲ μοναρχικὸ καθεστὼς τοῦ τύπου τῆς Βορείας Κορέας ἄνοιξε τὸν δρόμο στὴν ἐπιστροφή, τὸ 1946, γιὰ πολλοστὴ φορά, τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ. Ἡ ἐπίπλαστη ἐπιβολὴ καὶ πάλι τῆς Ἀβασιλεύτου, τὸ 1973, ἀπὸ ἕναν Παπαδόπουλο, ὁ ὁποῖος ὀλίγα χρόνια ἐνωρίτερα, τὸ 1968, εἶχε ἀναφωνήσει, ὅπως ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τὸ 1936, τὸ «Ζήτω ὁ Βασιλεὐς», ἀντεκατεστάθη, τὸ 1974, ἀπὸ κομματικὴ Ἀβασίλευτη μὲ καραμανλικὸ παρισινὸ κοστούμι τοῦ ἀνδρὸς ποὺ εἶχε ἀναφωνήσει τὸ «ἀνήκωμεν εὶς τὴν Δύσιν».

Καὶ σήμερα, τὸ ἀδιέξοδο μέσα στὸ χάος. Ἕναν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας μαριονέτα, μία Βουλὴ ποὺ σπαράσσεται ἀπὸ καραγκιόζικες κομματικὲς ἔριδες. Βουλευτὲς ποὺ ἀνερμάτιστοι μπαινοβγαίνουν σὲ πλαστοὺς συνδυασμοὺς ποὺ ὀνομάζονται  δῆθεν κόμματα, ὅπως Ποτάμι καὶ Ἐλιά,  ἐνώπιον τοῦ μόνου σταθεροῦ ἰδεολογικοῦ κόμματος, τοῦ ΚΚΕ, καὶ  μαλώματα χωρὶς τέλος γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος καὶ  δημοψήφισμα.

Στὸ προαύλιο τῆς ἀθηναϊκῆς ἀποικίας, μαίνεται ὁ πόλεμος τῶν δύο προστατίδων Δυνάμεων, τῆς Ἀμερικῆς-Ἀγγλίας κατὰ τῆς Γερμανίας μὲ σαφῆ στόχο τὴν ἐξουδετέρωση τοῦ εὐρωνομίσματος πρὸς χάριν τοῦ δολλαρίου. Ἡ νεοαυτοκρατορικὴ Ῥωσία παρακολουθεῖ. Ὁ μοναρχικὸς θεσμὸς ἐν Ἑλλάδι καὶ πάλι  στὸ προσκήνιο, ὑποστηρίζεται μὲ τὸν ἰδικό τους διαφορετικὸ τρόπο, ἀπὸ Ἀγγλοσάξωνες καὶ Ῥώσους.

Τελικὰ, 80 χρόνια μετά, 1935 – 2015, μὲ ὅπλο τὸ πολυσυζητημένο δημοψήφισμα καὶ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, ἐτοιμάζεται ὁ μοναρχικὸς θεσμὸς νὰ ἐπιστρέψῃ στὴν Ἑλλάδα ὡς προμαχὼν τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ καταπολεμεῑται ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστὴ πατριάρχη Βαρθολομαῖο, καὶ ὁ Βασιλεύς, ὅπως καὶ τὸ 1935, θὰ δώσῃ γενικὴ ἀμνηστία, συναδέλφωση τῶν πολιτικῶν ἄκρων, ΚΚΕ καὶ Χρυσῆ Αὐγή, ἀποφυλάκιση τῶν χρυσαυγιτῶν πολιτικῶν κρατουμένων καὶ, γιατί ὄχι, ἀκόμα καὶ τῶν πολιτικῶν κρατουμένων τῆς 17Ν. Ὁ ἀγγλόφιλος Γεώργιος Α’ εἶχε δεχθῆ νὰ γίνῃ Ὀρθόδοξος καὶ νὰ νυμφευθῆ ὀρθόδοξη Ῥωσίδα. Ὁ σημερινὸς ἀγγλόφιλος Ἕλλην βασιλεὺς συμφέρον  ἔχει νὰ συμφιλιωθῆ μὲ τὸν Ὀρθόδοξο Πούτιν, στὸ πλαίσιο μίας ἀμερικανορωσικῆς νέας Γιάλτας στὸ Αἰγαῖο γιὰ νὰ ἀποτραπῇ ἡ προέλαση τῶν τζιχαδιστῶν ποὺ σίγουρα θὰ ἐξισλαμίσῃ τὴν Εὐρώπη καὶ θὰ διαμελίσῃ τὸ ἑλληνικὸ ἔδαφος.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Ἰουλίου 2014

75 - Ὁ ἀπαίδευτος λαὸς ὥς πότε θῦμα τοῦ ἰμπεριαλιστικοῦ κατεστημένου;

75 - Ὁ ἀπαίδευτος λαὸς ὥς πότε θῦμα τοῦ ἰμπεριαλιστικοῦ κατεστημένου;

Ὅλο τὸ καλοκαίρι τοῦ 2011 οἱ Ἀγανακτησμένοι (καὶ ὄχι τὸ λανθασμένο ὀρθογραφικὰ "ἀγανακτισμένοι" παρὰ τὶς Μπαμπινιωτικὲς σοφιστεῖες) τῆς πλατείας Συντάγματος ἐκραύγαζαν: Θέλουμὲ δημοψήφισμα. Γνωρίζοντας τὶς πραγματικὲς προθέσεις τοῦ ΓΑΠ προσπαθοῦσα χωρὶς ἀποτέλεσμα νὰ πείσω τὸν διευθυντὴ τοῦ περιοδικοῦ Τρίτο Μάτι νὰ δεχθῇ νὰ δημοσιεύσῃ ἄρθρο μου γιὰ τὴν σταθερὰ δημοψηφισματικὴ ἰδεολογία τοῦ Γιώργου. Τὸ Τρίτο Μάτι ἦταν καὶ αὐτὸ ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῆς προπαγάνδας τοῦ ληστρικοῦ κατεστημένου τὸ ὁποῖο, ὑπὸ τὶς ἄναρθρες κραυγὲς τοῦ ἀπαιδεύτου ὄχλου καὶ προβάλλοντας τὴν παρεξηγημένη φράση "λεφτὰ ὑπάρχουν", εἶχε βαλθῆ νὰ λυντσάρῃ τὸν ΓΑΠ, αὐτὸν τὸν μοναδικὸ ἔντιμο πολιτικὸ τοῦ σιναφιοῦ του, καὶ νὰ τὸν ἀνεβάσῃ στὴν λαιμητόμο. Τελικά, πρὸς τιμὴν τοῦ περιοδικοῦ, τὸ ἄρθρο μου ἐκυκλοφόρησε τὸν Σεπτέμβριο δύο μῆνες, πρὶν καθαιρεθῆ ὁ Γιῶργος μὲ πραξικόπημα τοῦ Βενιζέλου, καὶ ἔλεγε τὰ ἑξῆς: 

"Ὁ πρωθυπουργὸς Γιῶργος Ἀ. Παπανδρέου (ΓΑΠ) ἀπὸ τότε ποὺ πρωτοενεφανίσθη στὴν πολιτικὴ ζωή, ἐξέφρασε τὴν προτίμησή του γιὰ τὰ δημοψηφίσματα σὲ σχέση μὲ τὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Ἀνερριχήθη στὴν ἡγεσία τοῦ ΠΑΣΟΚ μὲ δημοψήφισμα, ὅταν τὸ 2004, ὡς μοναδικὸς ὑποψήφιος ἐξελέγη πρόεδρος τοῦ κόμματος, «κατόπιν ἀμέσου συμμετοχῆς ἑνὸς ἑκατομμυρίου πολιτῶν, μελῶν καὶ φίλων», διότι τὸ δημοψήφισμα εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένο μὲ τὴν ἔννοια τῆς «ἀμέσου δημοκρατίας». Στὶς 16 Ἰουλίου 2011, γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὁ ἑλληνικὸς τύπος, ὑπενθύμιζε τὴν σταθερὴ πρόθεση τοῦ ΓΑΠ νὰ διεξάγῃ δημοψήφισμα. Ἔτσι ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἡ Ἐλευθεροτυπία μὲ πηχυαῖο πρωτοσέλιδο τίτλο, ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἡ κυβέρνηση σχεδιάζει τὸ δημοψήφισμα ποὺ ἔχει ἀνακοινώσει ὁ πρωθυπουργὸς ὅτι θὰ γίνῃ τὸ φθινόπωρο γιὰ θέματα πολιτικοῦ συστήματος καὶ ὀργάνωσης τοῦ κράτους».

           

"Ὅταν λέγεται ὅτι εἶναι «πρόθεση τῆς κυβερνήσεως» νὰ κάνῃ δημοψήφισμα ἐννοοῦμε στὴν πραγματικότητα «πρόθεση τοῦ ΓΑΠ στὴν κυβέρνηση τοῦ ὁποίου ἔχει παγιδεύσει τὸ ΠΑΣΟΚ», διότι, ἤδη ἀπὸ τὸ 2004, ὑπάρχει σαφῇ διάκριση ΓΑΠ καὶ ΠΑΣΟΚ. Οἱ ἀπαράτσικοι τοῦ κόμματος, μὲ κύριο ἐκπρόσωπο τὸν Εὐάγγελο Βενιζέλο, πάντοτε ἐπέμεναν καὶ συνεχίζουν νὰ ἐπιμένουν γιὰ ἐκλογές, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ τὶς ἔχαναν καὶ ὅπως τὸ 2007, νὰ κατηγορήσουν τὸν ΓΑΠ ὡς ὑπεύθυνο τῆς ἥττας γιὰ νὰ ἀναλάβη τὴν ἡγεσία ὁ Βενιζέλος" (Τρίτο Μάτι,  τ. 193, Σεπτέμβριος 2011, σσ. 24-30).

Τώρα, στὶς 25 Νοεμβρίου 2013, Τὸ Βῆμα ἀνεδημοσίευε τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ τῆς Ἱσπανίας Θαπατέρο στὰ ἀπομνημονεύματα του μὲ τίτλο, El Dilema, γιὰ τὸ πῶς Σαρκοζὺ καὶ Μέρκελ, στὴν σύνοδο τοῦ G20 στὶς Κάννες, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, καθύβρισαν τὸν ΓΑΠ ὡς ψυχοπαθῆ ἐπειδὴ ἤθελε νὰ ὀργανώσῃ τὸ δημοψήφισμα ποὺ ἀπαιτοῦσαν οἱ Ἀγανακτησμένοι καὶ ἔδωσαν τὸ πράσινο φῶς στὸ πράσινο φίδι Βαγγέλη Τούρκογλου νὰ προβῇ σὲ πραξικόπημα κατὰ τοῦ ΓΑΠ. Καὶ φυσικὰ ὁ ἀνεκδιήγητος ἑλληνικὸς ὄχλος τῶν γερόντων τὸ ἔχαψε!

Ἐγὼ προβλέπω πὼς κάποια στιγμὴ ὁ Σύριζα θὰ ζητήσῃ στὸν ΓΑΠ νὰ προσχωρήσῃ στὶς γραμμές του καὶ ἡ γνώμη μου εἶναι πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ δεχθῇ, φυσικὰ ὄχι ὡς ἁπλὸ μέλος, οὔτε προσπαθῶντας νὰ πάρῃ τὴν ἡγεσία ἀπὸ τὸν Τσἰπρα, ἀλλὰ ἴσως νὰ τοποθετηθῇ ὡς πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας μὲ κυβέρνηση Συνασπισμοῦ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                               27 Νοεμβρίου 2013