235 - Ἀνάγκη ἱδρύσεως ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολεβικικοῦ κινήματος

235 - Ἀνάγκη ἱδρύσεως ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολεβικικοῦ κινήματος

(Παρακαλῶ τὴν Ἐλεύθερη Ὥρα ποὺ ἀναδημοσιεύει τὰ ἄρθρα τοῦ μπλόγκ μου, νὰ τιμωρῇ τὸν διορθωτή της ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ὀρθογραφία μου, συνεπῶς καὶ τὴν σκέψη μου -γράφοντας π.χ.φασίστας ἀντὶ γιὰ φασιστής, δύο διαφορετικὲς ἔννοιες, ἤ ἀλεβίτες ἄντι γιὰ ἀλεβῆδες, δύο διαφορετικὲς θρησκευτικὲς κοινότητες- βασισμένος στὸν αὐτόματο διορθωτὴ τοῦ ὑπολογιστοῦ του, μὲ ἀφαίρεση τοῦ 1% τοῦ μισθοῦ του γιὰ κάθε κομπιουτερικῶς διορθωμένη λέξη ὥστε νὰ μειώνεται ὁ μισθός του κατὰ 10% γιὰ κάθε 10 "διορθωμένες" λέξεις. Εὐχαριστῶ. Δ.Κ.)

Ὥς ἐμπνευστὴς στὴν Ἑλλάδα τοῦ γερμανικῆς προελεύσεως ἀπὸ τὸ 1920, ἰδεολογικοῦ κινήματος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, βάσει τοῦ ὁποίου προωθεῖται ἡ σύνθεση κομμουνισμοῦ καὶ φασισμοῦ, δηλαδὴ τῶν δύο ἐπαναστατικῶν ἄκρων στρεφομένου κατὰ τοῦ ἀστικοῦ δημοκρατικοῦ τόξου, φρονῶ ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα συγκροτήσεως στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἐπισήμου ἐθνικομπολσεβικικοῦ κινήματος μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὸ αὐτοκρατορικὸ βυζαντινὸ ἰδεῶδες καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ βυζαντινοῦ θεσμοῦ.

Ἀπὸ τὰ τρία γνησίως ἐπαναστατικὰ σημερινὰ κινήματα στὴν Ἑλλάδα, τὸ ἀντάρτικο πόλεων ποὺ ἀπέτυχε στὸ παρελθὸν μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς 17Ν, τῆς ὁποίας ἐκατηγορήθην ἀδίκως ὅτι ὑπῆρξα ὁ ἰδεολογικὸς ἐμπνευστής,  σήμερα περιέργως οἱ ἐπίγονοί του ἀδρανοῦν,  ἐνῷ περισσότερο ἀπὸ ποτὲ τὸ κοινοβουλευτικὸ κατεστημένο βρωμᾷ κατόπιν τῆς ἀπεριγράπτου προδοσίας τῶν λαϊκῶν ἐπιδιώξεων, μετὰ τὴν ἀνήκουστη κολοτοῦμπα τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, προηγούμενο τῆς ὁποίας δὲν ἐγνώρισε ὁλόκληρη ἡ Ἑλληνικὴ ἱστορία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου!

Τὸ δεύτερο γνήσιο ἐπαναστατικὸ ἑλληνικὸ κίνημα, τὸ σεβαστὸ ἑκατοντάχρονο ΚΚΕ, προβλέπει τὰ πάντα, ἐπιστημονικὰ σωστά, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὸ περίφημο σύνθημά του «ῥήξη καὶ ἀνατροπή». Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἐμφυλίου ἔχει παύσει νὰ τροφοδοτεῖ τὴν ἀπαραίτητη παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση, χωρὶς τὴν ὁποία καμμία, μὰ καμμία ἐπαναστατικὴ προσπάθεια δὲν δύναται νὰ ἀνατρέψῃ τὸ ἀστικὸ κατεστημένο. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ στεντορεία φωνὴ τὰ παλικάρια ἀντιλαλοῦσαν στὰ βουνά τὸν ὕμνο τοῦ κομμουνιστικοῦ ΕΛΑΣ: «Μὲ τὸ ντουφέκι μου στὸν ὦμο, σὲ πόλεις κάμπους καὶ χωριά, τῆς λευτεριᾶς ἀνοίγω δρόμο, τῆς στρώνω βάγια καὶ περνᾷ». Ποῦ αὐτὰ σήμερα!

Τὸ τρίτο γνήσιο ἐπαναστατικὸ κίνημα, ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἔχοντας εὐτυχῶς στὸ πλευρό του παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση, πάσχει ἀπὸ ἔλλειψη διανοουμένων ποὺ θὰ τοῦ ἔδιδε ἰδεολογικὴ συνοχὴ καὶ ἐλπίδα νὰ ὑπερισχύση κατεδαφίζοντας τὸν ἀστικὸ κοινοβουλευτισμό. Ἡ Ἱστορία τοῦ Μεσοπολέμου δὲν ἐπαναλαμβάνεται, ὅταν ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ κοινοβουλευτικά, ἐγκαθίδρυσαν ὁλοκληρωτικό κράτος. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὑπῆρχε ὁ τεράστιος κίνδυνος ἐξ Ἀνατολῶν τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τὸ καπιταλιστικὸ κατεστημένο ἠνέχθη τὸν φασισμὸ ποὺ ἐμίση, ὡς ἀντίβαρο στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Σήμερα δὲν ὑπάρχει ὑπαρκτὸς σοσιαλισμός. Ἡ φιλελεύθερη δικτατορία ἀλὰ Πινοσὲτ εἶναι δυνατή. Ἐπιβολὴ φασιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ μέσῳ κοινοβουλευτισμοῦ ἀδύνατη. Ἐπιπλέον ὑπάρχει τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ μὲ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ πανίσχυρο ἑβραϊκὸ λόμπυ ποὺ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ ποτὲ πιὰ νέα ἑβραϊκὴ γενοκτονία.

Ἡ ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς πάσχει ἀπὸ ἀκραῖο ἀντισημιτισμὸ καὶ σωβινιστικὸ ἐπιθετικὸ ἐθνικισμὸ κατὰ ὅλων τῶν γειτόνων της, Ἀλβανούς, Σκοπιανούς, Βουλγάρους, Τούρκους, Ἰσραηλινούς, ποὺ δύναται ὅπως καὶ στὸ παρελθὸν νὰ χρησιμοποιηθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις πρὸς ὄφελός τους καί, μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ τοῦ 1922, νὰ ἀποτελειώσῃ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου.

Μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ στὸν Τρίτο Κόσμο (στὸν ὁποῖο ἀνήκει καὶ ἡ Ἑλλάς) οἱ Μεγάλες Δυνάμεις προτιμοῦν τὸν ἐθνικισμὸ τὸν ὁποῖο καὶ διαφθείρουν. Τρανὸ παράδειγμα ἡ Κίνα τοῦ Μεσοπολέμου: Ὁ ἐθνικιστὴς καὶ φασιστὴς Τσιὰνγκ Κάϊσεκ, ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν ἀρχή, διεφθάρη ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ κατέληξε ὅμηρος τοῦ κομμουνιστοῦ Μάο, διαφεύγοντας στὴν Τάϊουάν.

Ὁ μόνος τρόπος γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ νὰ ἐπωφεληθῇ μίας πρόσκαιρης ἐκλογικῆς νίκης εἶναι νὰ ἀποβάλῃ τὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸν σωβινισμό, νὰ εἰσέλθῃ σὲ συνθετικὴ τροχιὰ μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ νὰ ἐνισχύσῃ τὸν προσοδοφόρο γάμο φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ. Αὐτὸ δύναται νὰ γίνῃ μόνον μὲ λαοκρατικὴ χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων καὶ τὴν χρήση ὅπλων ὅπως μὲ τὴν  ἐνδεχομένη ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ ποὺ θὰ ὑποστηρίξῃ τὸ ἐγχείρημα. Πάντως ὄχι μὲ κοινοβουλευτικὲς ἐκλογές.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 5 Σεπτεμβρίου 2015

109 - Ἡ πολιτικὴ προβοκάτσια τοῦ ἐγχωρίου καὶ διεθνοῦς Κατεστημένου ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο

109 - Ἡ πολιτικὴ προβοκάτσια τοῦ ἐγχωρίου καὶ διεθνοῦς Κατεστημένου ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο

Στὴν Οὐκρανία οἱ Ἀμερικανοὶ νεοσυντηρητικοὶ ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο ψεύδους καὶ προβοκάτσιας καὶ ἔχουν κάνει ἀνδρείκελο τὸν πρόεδρο Ὀμπάμα. Ἀλλὰ δὲν τοὺς βγαίνει διότι ἔχουν ἀπέναντι τους μία τεραστία προσωπικότητα, τὸν Πούτιν, ποὺ μέσα σὲ 14 χρόνια διακυβερνήσεως ἔχει ἀναδειχθῆ ἡ ἐλπίδα ὅλου τοῦ καταπιεσμένου πλανήτου κατὰ τοῦ βαρβάρου ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Οἱ ἀμερικανοὶ Neo-Cons στήνουν τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη ἀπίθανες προβοκάτσιες, προσπαθῶντας νὰ σπρώξουν τὸν Ὀμπάμα πρὸς τὸ πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα. Ἐγκλωβισμένος ὁ Ὀμπάμα στρέφεται ἀπελπισμένα πρὸς τὸν Πούτιν ζητῶντας βοήθεια, προτοῦ τὸν καταβροχθίσῃ τὸ χρηματιστηριακὸ βιομηχανικὸ στρατιωτικὸ Κατεστημένο ποὺ εἶχε καταγγείλει ὁ πρόεδρος Ἄϊζενχάουερ.

Στὴν Ἑλλάδα, τὸ παρακλάδι τοὺ ἰμπεριαλιστικοῦ χταποδιοῦ στήνει τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη συστηματικὲς προβοκάτσιες γιὰ νὰ ἀποτρέψῃ τὴν ἐπικράτηση τοῦ μοναδικοῦ πλέον ἐπαναστατικοῦ κινήματος, ποὺ ἔχει ὄνομα Χρυσῆ Αὐγή, προσπαθῶντας ἀπεγνωσμένα νὰ τῆς προσάψουν τὸ στῖγμα ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως, ἐφ’ ὅσον ὁ ὁρισμὸς «τρομοκρατικὴ ὀργάνωση» ἔχει πλέον εἰσχωρήσει στὴν συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὡς ταυτόσημος μὲ τὸν ἐπαναστατικὸ πατριωτισμό. Ἤδη δύο βιβλία τρομοκρατῶν, τοῦ Κουφοντῖνα καὶ τοῦ Σάββα Ξηροῦ ἐξησφάλισαν στὴν 17Ν θέση στὴν Ἱστορία. Ὁ Στάθης Παναγούλης δηλώνει στὴν Βουλή, ὑπερήφανα, τρομοκράτης, ὅπως ὁ Ῥοβεσπιέρρος. Συνεπῶς, ἐὰν χαρακτηρισθῆ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ τρομοκρατική, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ «τρομοκρατήσατε τοὺς τρομοκράτες τοῦ Σαμαροβαγγελικοῦ Κατεστημένου», τότε τὴν ἡρωποιεῖ στὴν καρδιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δυστυχῶς, τὸ ΚΚΕ ποὺ συρρικνώθηκε ἐπάνω στὸ κλαδὶ τοῦ δέντρου ὡς σοφὴ κουκουβάγια, καὶ ποὺ ἔχει ἤδη ἐξασφαλίσει τὸν τίτλο τοῦ προφήτου ὅλων τῶν δεινῶν, γνωρίζοντας ὅτι ἡ Ἱστορία θὰ τοῦ ἀναγνωρίσῃ τὸ προνόμιο τῆς Κασσάνδρας, αὐτὸ τῆς σωστῆς διαλεκτικῆς ἀναλύσεως τῶν γεγονότων, γιὰ τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἔκανε τίποτα γιὰ νὰ τὰ ἀποτρέψῃ, ἐπέλεξε νὰ τεθῇ ἀπὸ μόνο ἐκτὸς παιχνιδιοῦ.

Ἀλλὰ καὶ ἡ ἔκφραση «ἐγκληματικὴ ὀργάνωση» ποὺ ὅλοι οἱ δημοσιογράφοι χρησιμοποιοῦν κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, δὲν ἔχει ἀπήχηση, ἐφ’ὅσον ὅλοι πλέον γνωρίζουν, ἀκόμη καὶ ἡ Κουτσὴ Μαρία, ὅτι οἱ ἀπελευθερωτὲς τῶν λαῶν ὑπῆρξαν, ἐξ ὁρισμοῦ, μεγάλοι ἐγκληματίες, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν Μεγαλέξανδρο καὶ τὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο, μέχρι τὸν Ναπολέοντα καὶ τὸν Στάλιν καὶ ὅτι τὸ Κολωνάκι περιμένει τὴν ἀνέγερση ἐπὶ τῆς πλατείας του τοῦ θρυλικοῦ πλέον μελλοντικοῦ λόφου τῶν Διεφθαρμένων.

Ἀντιθέτως, ὅσοι καταφέρονται μὲ μῖσος κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὅπως καὶ ὅσοι τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καταφέρονται μὲ μῖσος κατὰ τῶν κομμουνιστῶν, δὲν δύνανται νὰ διεκδικήσουν οὔτε τὸν τίτλο τοῦ τρομοκράτη, οὔτε τὸν τίτλο τοῦ ἐγκληματία, ἀλλὰ μόνον τὸν τίτλο τοῦ προδότη τῶν συμφερόντων τοῦ περιουσίου ἑλληνισμοῦ, διότι κάθε «ἀντί» εἶναι μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὅ,τι διχάζει εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀνθελληνικό, οἱαδήποτε ὕβρις κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἤ κατὰ τοῦ ΚΚΕ πρέπει νὰ ἀπαγορευθῇ εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἑνότητος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ. Ἀντιθέτως τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα, ἀσχέτως ἰδεολογιῶν, τὰ ὁποῖα, ὅπως ὁ Σημίτης, ἤ ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος ἔχουν συγκεκριμένα προβῆ σὲ πράξεις στηρίξεως τοῦ ἐσωτερικοῦ Κατεστημένου, πράξεις ποὺ εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν κοινωνικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρέπει νὰ ἀποκλεισθοῦν μιὰ γιὰ πάντα.

Γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, οἱ θέσεις τῶν ἀκραιφνῶν ἰδεολόγων πρέπει νὰ εἶναι σεβαστές, ἐφ’ὅσον προέρχονται ὄχι ἀπὸ πρακτορηλίκι ἀλλὰ ἀπὸ διαφορετικὴ ἐκτίμηση τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ μας. Ἔτσι, κατὰ τὸν μικρασιατικὸ πόλεμο τοῦ 1919-1922, οἱ θέσεις τῶν Βενιζελικῶν ποὺ ἤθελαν τὴν ἐπέκταση τῶν συνόρων τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως καὶ οἱ θέσεις τοῦ ΚΚΕ καὶ τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ (βλέπε τὰ Ἀπομνημονεύματά του) ποὺ ἐχαρακτήριζαν τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ὡς ἰμπεριαλιστικὴ καὶ προσεπάθησαν νὰ τὴν σταματήσουν, ἦσαν σεβαστὲς καὶ ὁ Διχασμὸς ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ ἀνθελληνικὴ πράξη. Ἀκόμη καὶ ἡ στάση συνεργασίας τῶν Ἑλλήνων κομμουνιστῶν μὲ τὴν ΕΣΣΔ, στὴν περίοδο τοῦ 1939-1941, παρὰ τὴν τότε συμμαχία τῆς Μόσχας μὲ τὸ Βερολῖνο, ὅσο καὶ στάση συνεργασίας τῶν Ἑλλήνων φασιστῶν μὲ τοὺς Γερμανοὺς, ἦταν σεβαστή, ἐφ’ὅσον ὅμως ἐβασίζετο ὄχι στὸ χρηματικὸ συμφέρον τῶν μαυραγοριτῶν ἤ τῶν Τσοχατζόπουλων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ στὴν ἰδεολογικὴ καθαρῶς προτίμηση ὑπὲρ τοῦ κομμουνισμοῦ ἤ τοῦ φασισμοῦ. Κάτι τέτοιο συνέβη στὴν Γαλλία κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ὅταν ἐπιφανεῖς Γάλλοι συγγραφεῖς, ἀπὸ ἰδεολογικὴ καὶ μόνον τοποθέτηση, συνειργάσθησαν μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἤ μὲ τοὺς Ῥώσους. Μόνον ἐὰν προτιμηθῇ ἡ πάλη τῶν τάξεων, εἰς βάρος τῆς λαϊκῆς ἑνότητος, δύναται νὰ δικαιολογηθῇ ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος καὶ πάντως, ἀσχέτως ἰδεολογικῶν τοποθετήσεων, ἀκόμη καὶ ὁ ἀδελφός σου, ἐὰν εἰσέλθῃ βιαίως στὸ σπίτι σου καὶ βιάσῃ τὴν γυναίκα σου, πρέπει ἐσὺ νὰ ἀντισταθῆς. Ὁ Ἕλλην φασιστὴς δὲν ἔπρεπε νὰ συνεργασθῆ μὲ τὸν Γερμανό,  ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ τελευταῖος ἐπάτησε τὸ πόδι του στὴν Ἑλλάδα.

  Δημήτρης Κιτσίκης                     12 Μαΐου 2014

97 - Βασιλεὺς Παῦλος καὶ Δημήτρης Κουφοντίνας

97 - Βασιλεὺς Παῦλος καὶ Δημήτρης Κουφοντίνας

Ἡ χθεσινὴ Καθημερινὴ τῆς Κυριακῆς ἐδημοσίευσε δύο ἄρθρα, τὸ ἕνα ἀφιερωμένο στὸν καλοκάγαθο βασιλέα Παῦλο (1901-1964), πατέρα τοῦ σημερινοῦ βασιλέως τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντίνου Β΄ (καὶ ὑπογραμμίζω  «τοῦ σημερινοῦ») καὶ τὸ ἄλλο στὸ βιβλίο τοῦ συναρχηγοῦ τῆς 17Ν, Δημήτρη Κουφοντίνα, ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ κυκλοφορήσουν οἱ ἐκδόσεις Λιβάνη, μὲ τίτλο Γεννήθηκα 17 Νοέμβη. Ὁ ἰδεολογικὸς αὐτὸς τίτλος μοῦ θυμίζει τί εἶχε γράψει ἕνας ἄλλος ἰδεολόγος, ὁ πατέρας μου, ὁ πρύτανις Νῖκος Κιτσίκης (1887-1978), ὁ περίφημος κομμουνιστὴς διανοούμενος, ὅταν μετὰ ἀπὸ μία σπάνια σταδιοδρομία στὸν κολοφῶνα τῆς διεθνοῦς ἐπιστήμης, ξαναέγινε μαθητοῦδι, εἰσερχόμενος στὸ ΚΚΕ:  «Γεννήθηκα τὸ 1944»!

             

Ἡ Ἑλλὰς δὲν δύναται νὰ ξαναγίνῃ ὁ ἑαυτός της χωρὶς βυζαντινοῦ τύπου ἀπολύτου καὶ ὄχι συνταγματικῆς μοναρχίας καὶ ἡ ἐκδίωξη τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ τὸ 1974 ὑπῆρξε ὄνειδος. Εἴτε ὡς Ναπολέων τοῦ τύπου Καποδίστρια, εἴτε ὡς μοναρχία τοῦ τύπου τῆς 4^ης Αὐγούστου, ἡ ἐπάνοδος τοῦ θεσμοῦ εἶναι προϋπόθεση οἱασδήποτε ἀναγεννήσεως τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων.

Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι τὸ ἕτερο ἄρθρο τῆς Καθημερινῆς, γραμμένο ἀπὸ τὸν δημοσιογράφο Ἠλία Μαγκλίνη γιὰ τὸ βιβλίο τοῦ Κουφοντίνα μὲ τίτλο, «Εἶναι κάτι χειρότερο ἀπὸ ἀνήθικο αὐτὸ τὸ βιβλίο: εἶναι κακογραμμένο». Στάζει μῖσος. Πῶς θὰ ἔκρινε ὁ Μαγκλίνης ἀπομνημονεύματα προέδρων τῶν ΗΠΑ –καὶ φυσικὰ ὄχι μόνον τῶν Μπούς – ποὺ εἶχαν ματώσει τὸν πλανήτη μὲ τὰ φρικιαστικὰ ὁμαδικὰ ἐγκλήματα σὲ βάρος δεκάδων λαῶν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συγκριθοῦν τὰ 13 θύματα τοῦ Κουφοντίνα στὴν διάρκεια 15 ἐτῶν(1985-2000), ὀλιγώτερο ἀπὸ ἕνα τὸν χρόνο, μὲ τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδες κάθε χρόνο τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ; Καὶ ἡ σκέψη μου πάει στὸν ἀδικοχαμένο ἀρραβωνιαστικὸ στὰ φοιτητικὰ χρόνια τῆς μεγάλης μου ἀδελφῆς Μπεάτας, τὸν Νῖκο Μομφερρᾶτο, πρῶτο θῦμα τοῦ Κουφοντίνα τὸ 1985.

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ δολοφονοῦν σήμερα καθημερινὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ποῖος θὰ τοὺς δικάσῃ. Δὲν ὁμιλοῦμε ἐδῶ γιὰ ἠθικολογίες, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἀπύθμενη ὑποκρισία τοῦ τριτοκοσμικοῦ ἀστικοῦ κόσμου τοῦ Κολωνακίου. Ποῖος θὰ δικάσῃ τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, ποὺ λέγει αὐτομάτως ναὶ σὲ ὅλα τὰ ἀφεντικά; Ναὶ στὴν εἰσβολὴ στὴν Συρία, ναὶ στὸ ναζιστικὸ πραξικόπημα τῆς 22 Φεβρουαρίου 2014 στὸ Κίεβο, ναὶ στὴν κλοπὴ τῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῆς ἑλληνικῆς βασιλικῆς οἰκογενείας, ναὶ στὶς ἐξευτελιστικὲς συνωμοσίες κατὰ τοῦ Γιώργου Παπανδρέου.

Ἑλληνικὲ λαέ, ὁ Βασιλεὺς Παῦλος, ὁ Δημήτρης Κουφοντίνας, ὁ Νῖκος Κιτσίκης, ὁ Νῖκος Μομφερρᾶτος καὶ χιλιάδες ἰδεολόγοι ποὺ γεννᾷ ἡ χώρα μας πρέπει νὰ μονοιάσουν κάποιαν ἡμέρα γιὰ νὰ ἐκδιώξουν δημοσιογραφίσκους τοῦ Κολωνακίου ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους Μπαλζάκ, σὰν τὸν  μεγαλοαστὸ Ἠλία Μαγκλίνη ποὺ ξερνᾷ τὸ μῖσος του ὡς νευρωτικὸς ἐν εἴδει ταλέντου. Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς βασίζεται στὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ τῆς συνθέσεως τῶν ἀντιθέτων μὲ ἀποκλειστικὸ στόχο τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνισμοῦ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 10 Μαρτίου 2014

30 - Περὶ τρομοκρατῶν

30 - Οἱ Δίκαιοι καταδικάζονται ἀπὸ τὴν Δικαιοσύνη

Περὶ τρομοκρατῶν

(Τὸ παρακάτω κείμενο ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ (τεῦχος 30, χειμώνας 2003-2004)

Οἱ ἱστορικοὶ δὲν πτοοῦνται οὔτε φιμώνονται. Οἱ ἀστυνομικοί, τὰ λυκόσκυλα, οἱ δικαστές, ὅλοι ὅσοι ὑπηρετοῦν τὴν ἐξουσία δὲν εὐθύνονται βέβαια γιὰ τὸ νομοθετικὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο τὸ κράτος τοὺς ὑποχρεώνει νὰ κινοῦνται, ἀλλὰ οἱ ἱστορικοὶ ὡς διανοούμενοι δὲν εἶναι ὑπάλληλοι οὔτε δημοσιογράφοι τῆς ἐξουσίας καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ μεγίστου τῶν διανοουμένων, τοῦ Σωκράτους. Γιωτόπουλε, Κουφοντῖνα καὶ οἱ σύντροφοί σας, καταδικασθήκατε σὲ ἰσόβια ἐπειδὴ ὡς λαϊκοὶ ἀγωνιστὲς ἐπλήξατε τὸν ξένο Ἀγγλοσάξωνα δυνάστη καὶ τὸν ἐσωτερικὸ συνεργάτη του. Ὅμως δὲν καταφέρατε νὰ πλήξετε ἀρκετὰ ὑψηλά, ἀπ’ ὅ,τι ἐδήλωσαν οἱ κατήγοροί σας προτρέποντας τοὺς συνεχιστές σας νὰ εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικοί. Μεγαλύτερη ἀποτελεσματικότητα εἶχε ἡ ἑβραϊκὴ 17Ν ποὺ ὠνομάζετο Ἰργκούν καὶ ποὺ σὲ πέντε χρόνια, ἀπὸ τὸ 1943 μέχρι τὸ 1948 ὠργάνωσε 200 τρομοκρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ὅταν δὲ ἀνετίναξε τὸ 1946 τὸ ξενοδοχεῖο King David  στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐσκότωσε 91 ἄτομα, δηλαδὴ 28 Ἄγγλους, 41 Ἄραβες, 17 Ἑβραίους καὶ 5 ἄλλους, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ νότιος πτέρυγα τοῦ ξενοδοχείου μὲ τοὺς ἑπτὰ ὀρόφους κατεστράφη τελείως. Ὁ δὲ Μενάχεμ Μπέγκιν, ὑπεύθυνος τῆς τρομοκρατικῆς αὐτῆς πράξεως καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἰργκοὺν ἔγινε πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ τὸ 1977 μέχρι τὸ 1982 καὶ τοῦ ἐδόθη τὸ 1978 τὸ Νομπὲλ Εἰρήνης! Φαντασθεῖτε νὰ εἶχαν συγκεντρώσει σὲ ἕναν χῶρο τοὺς συγγενεῖς τῶν 91 θυμάτων τῆς τρομοκρατικῆς πράξεως οἱ δικαστικὲς ἀρχές, γιὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν Μπέγκιν γιὰ ἐγκληματία κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου ὑπὸ τὰ ἀπαξιωτικὰ σχόλια τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου, ὅπως αὐτὸ ἔγινε μὲ τοὺς Γιωτόπουλο-Κουφοντῖνα! 

Ὁ Γάλλος Ἀλβέρτος Καμύ -Albert Camus (1913-1960)- Νομπὲλ λογοτεχνίας τοῦ 1957, ὑπῆρξε σωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἀγωνιστής. Τὸ θεατρικό του ἔργο γιὰ τοὺς τρομοκράτες ποὺ ἀνεβάσθηκε στὸ Παρίσι στὶς 15 Δεκεμβρίου 1949, ἔχει τίτλο Les Justes – οἱ Δίκαιοι. Εἶναι βασισμένο σὲ πραγματικὸ γεγονός : Τὸν Φεβρουάριο 1905, στὴν Μόσχα μία ὁμάδα τρομοκρατῶν τοῦ κόμματος τῶν SR τῶν Σοσιαλιστῶν-Ἐπαναστατῶν, ἔρριξε μία βόμβα κατὰ τοῦ ἀρχιδουκὸς Σεργίου, θείου τοῦ τσάρου. Σημειωτέον ὅτι ἡ ρωσικὴ κοινωνία τοῦ 1905 ἦταν στὴν οὐσία πιὸ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν σημιτικὴ  κοινωνία τοῦ 2003 καὶ οὕτως ἤ ἄλλως τὸ ἐπιχείρημα τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου ὅτι στὴν Ἑλλάδα τῆς μεταπολιτεύσεως δὲν δικαιολογεῖται τρομοκρατία ἐπειδὴ ἡ κοινωνία εἶναι δημοκρατική, δὲν εὐσταθεῖ : τὸ κάθε κατεστημένο αὐτοανακηρύσσεται δημοκρατικὸ ἀλλὰ οἱ ἀντιφρονοῦντες κρίνουν καὶ ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ βία εἶναι πάντα θεμιτή, ἐνῷ φυσικὰ οἱ νόμοι οἱουδήποτε κράτους τὴν καταδικάζουν. Παρακάτω δίδουμε χαρακτηριστικοὺς διαλόγους τοῦ ἔργου αὐτοῦ ποὺ ἐκτυλίσσονται στὴν γιάφκα τῶν τρομοκρατῶν καὶ ποὺ ἐπάρθησαν ἀπὸ τὴν ἔκδοση : Les Justes, Paris, Gallimard, 1950. (Ἀκολουθοῦν τὰ ἐν λόγῳ ἀποσπάσματα).

     Δημήτρης Κιτσίκης                     13 Φεβρουαρίου 2013

22 - Ἡ φάρσα τῆς Ἐπετείου τῆς 17 Νοέμβρη

22 - Ἡ φάρσα τῆς Ἐπετείου τῆς 17 Νοέμβρη

ἤ γιατὶ ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός

Ἐπιτέλους ἀρκετὰ! Ἡ κοροϊδία ἀρκετὰ ἐκράτησε, ἀρκετά! 39 ὁλόκληρα χρόνια. Ἀναφέρομαι στὴν πλέον κορυφαία ἀηδιαστικὴ ὑποκρισία τῆς ἐπετείου τοῦ Πολυτεχνείου ὅπου παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ καταθέτουν λουλούδια δίπλα στοὺς κοινοβουλευτικοὺς ἐγκληματίες τῆς χώρας, γιὰ νὰ ἑορτάσουν ἀπὸ κοινοῦ μία ἐξέγερση ποὺ ἐπέτρεψε στοὺς τελευταίους νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν ἐξουσία. Ναί, ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός. Ναί δὲν ὑπῆρξαν θύματα τοῦ Πολυτεχνείου. Διαφορετικά, ποὺ εἶναι οἱ μαρμάρινες στῆλες τῶν ὀνομάτων τῶν πεσόντων ποὺ ὑπάρχουν σὲ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ μνημεῖα τῶν πεσόντων τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου; Ποὺ εἶναι οἱ μαυροφορεμένες μάνες τῶν πεσόντων; Τί σχέση ἔχει ἡ κεφάλα τοῦ φίλου μου ἱστορικοῦ Νίκου Σβορώνου (1911-1989), ποὺ ἐφιλοτέχνησε στὸ Παρίσι, πρὶν ἀναχωρήσῃ τὸ 1950, ὁ κομμουνιστὴς γλύπτης Μέμος Μακρῆς (1913-1993), ὁ ὁποῖος μετὰ τὸ Παρίσι εἶχε καταφύγει στὴν Οὑγγαρία; Ὅταν ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα, τοῦ ἐζητήθη νὰ φιλοτεχνήσῃ μνημεῖο γιὰ τοὺς οὐδέποτε πεσόντες τοῦ Πολυτεχνείου, ἀνέσυρε ἀπὸ τὸ ἀτελιέ του τὴν σκονισμένη προτομὴ τοῦ φίλου του Σβορώνου καὶ τὴν ἐσέρβιρε ὡς μνημεῖο πεσόντων! Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Μεταπολίτευση ἐβυθίσθη ὡς σάπιο καράβι στὸν πάτο τοῦ ὠκεανοῦ. Ἐμεῖς οἱ ἐπαγγελματίες ἱστορικοὶ ποτὲ δὲν θὰ δεχθοῦμε νὰ ἐξευτελισθοῦμε ἀναγνωρίζοντας ὡς ἀληθινὸ αὐτὸ τὸ τεράστιο ψέμα. Τελεία καὶ παῦλα.

Δημήτρης Κιτσίκης,                                                    17 Νοεμβρίου 2012

5 - Ἐγκώμιο τῆς βίας

5 - Ἐγκώμιο τῆς βίας

Στὶς 18 Μαΐου 1908, στὴν παρισινὴ ἐφημερίδα Matin, ὁ Γεώργιος Σορέλ, συγγραφεὺς τῆς περιφήμου μελέτης ποὺ ἐσημάδεψε τὸν Κ΄αίῶνα, Σκέψεις περὶ βίας, ἐδημοσίευσε  ἄρθρο μὲ τίτλο, "Ἀπολογία τῆς βίας", τονίζοντας ὅτι "θά ἠμπορούσαμε νὰ συγκρίνουμε τοὺς κοινοβουλευτικοὺς σοσιαλιστὲς [ἤ τὸ ΠΑΣΟΚ θὰ ἐλέγαμε σήμερα] μὲ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους τοῦ Ναπολέοντος [ἤ τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου] ποὺ τοὺς εἶχε ἀναβιβάσει σὲ ἀριστοκρατία καὶ ποὺ ἐπάσχισαν νὰ ἰσχυροποίησουν τὸ Κράτος τὸ ὁποῖον τοὺς εἶχε παραδώσει ἡ προεπαναστατικὴ Γαλλία [ ἤ ἡ ἑλληνικὴ Δεξιά]". Στὸ βιβλίο του, ὁ Σορὲλ εἶχε παρατηρήσει : "Τὸ πολιτικὸ ἔγκλημα εἶναι μία ἁπλὴ πράξη ἐξεγέρσεως ποὺ δὲν περιέχει οὐδεμία ντροπή, τὸ ὁποῖο προλαμβάνουμε γιὰ λόγους σωφροσύνης, ἀλλὰ ποὺ δὲν δύναται νὰ ὀνομασθῇ ἔγκλημα, διότι ὁ δράστης δὲν ἐξομοιώνεται μὲ τὸν ἐγκληματία". Καὶ ἡ ἀτομικὴ αὐτὴ τρομοκρατικὴ πράξη -ἤ ἡ συλλογικὴ βία- δικαιώνεται κυρίως στὶς πλέον  ἀνελεύθερες κοινωνίες οἱ ὁποῖες -κατὰ τὸν Σορέλ- εἶναι οἱ λεγόμενες κοινοβουλευτικὲς δημοκρατίες ποὺ διοικοῦνται, γράφει "ἀπὸ τσαρλατάνους", οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τὴν ἐξουσία τοῦ χρήματος -ἰδίως ὅταν πρόκειται γιὰ σοσιαλδημοκράτες- κάτι μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνεῖ καὶ τὸ μηνιαῖο περιοδικὸ τῆς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Σεπτεμβρίου 2002 ("Γιατί νοιώθετε τόσο σίγουρος, ὅτι στὸ ἀδιέξοδο θὰ βρεθῆ ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σώση ; Νικήτας Μιχάλκοφ: «Τὶ ἄλλο μπορεῖ νὰ ὑπάρχη στὸ τέλος τοῦ δρόμου; Οἱ πολιτικοί;»).

Ὑπὸ οἱοδήποτε ἄλλο καθεστώς, ὅπως τὸ βυζαντινό,ἡ βίαιη ἀντίδραση ἐξυπακούεται καὶ εἶναι ὑποχρεωτική, ἐνῷ στὸν κοινοβουλευτισμό, ὑπὸ τὸ πρόσχημα ὅτι ἡ ψῆφος εἶναι ἀρκετή, ἀπαγορεύεται. Ἡ ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου στὸν Κ΄ αἰῶνα μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ οἰκοδόμηση κατασταλτικῶν μέτρων κατὰ τῶν ἐπαναστατῶν, ὀφείλεται πρωτίστως στοὺς φιλελευθέρους καὶ σοσιαλδημοκρατικοὺς κύκλους. Σταθμὸς ὑπῆρξε ἡ δολοφονία τὸ 1920, τοῦ Ἴωνος Δραγούμη ἀπὸ τοὺς ἀσφαλίτες τῆς ἀστυνομικῆς σκιᾶς τοῦ Βενιζέλου, Παύλου Γύπαρη. Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν Ἄγγλων ἀφεντικῶν, οἱ ὁποῖοι προηγήθησαν τῶν Ἀμερικανῶν, τὸ ἑλληνικὸ κατασταλτικὸ οἰκοδόμημα τῶν βενιζελογενῶν, ἀπὸ τὸ 1924 μέχρι σήμερα, ἀπὸ τὸν Παπαναστασίου μέχρι τὸν Σημίτη, ἠκολούθησε τὴν τακτικὴ   νὰ ἐξομοιώνη ὅλους ὅσους προσεπάθουν μὲ βίαια μέσα νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν "κοινωνία", δηλαδὴ τὸ σύστημα, μὲ συμμορίτες καὶ κοινοὺς ἐγκληματίες, ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὲς τοῦ μεσοπολέμου μέχρι τὰ μέλη τῆς 17Ν σήμερα. Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸ ΝΔ τῆς 19/21-04-1924, τῆς βενιζελογενοῦς κυβερνήσεως Παπαναστασίου, "Περὶ συστάσεως ἐν ἐκάστῳ νομῷ ἐπιτρόπων ἀσφαλείας", ποὺ "ἐνεπλουτίσθη" τὸ 1926 ἀπὸ τὸν Πάγκαλο καὶ κατέληξε στὸ περίφημο "ἰδιώνυμο" τῆς κυβερνήσεως Βενιζέλου, νόμος 4229 τῆς 24/25-07-1929. Ἔκτοτε οἱ "συμμορίτες, κοινοὶ ἐγκληματίες καὶ τρομοκράτες" εὐρέθησαν στὰ ξερονήσια τοῦ μεσοπολέμου, στὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ μετὰ τὸ 1945 καὶ στὰ κελλιὰ τοῦ Κορυδαλλοῦ τὸ 2002.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα βενιζελογενῶν ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοαμερικανοὺς γιὰ τὴν καταστολὴ τῶν ἀντιπάλων τοῦ συστήματος εἶναι ἡ παρακάτω μαρτυρία τοῦ Ἀνδρέα Ἰωσήφ, ὑπουργοῦ τοῦ Πλαστήρα τὸ 1952 (στὴν ἐκπομπὴ τῆς ΝΕΤ, 28-03-2002) : " Ἰωσήφ - Γιατὶ πρέπει νὰ ἐκτελέσουμε τὸν Μπελογιάννη ; Πλαστήρας -Ξέρεις γιατί; Μοῦ μήνυσαν οἱ Ἀμερικανοὶ ὅτι θὰ μὲ κρατήσουν πρωθυπουργὸ ἄν τὸ κάνω. Ἰωσήφ - Ῥώτησα τότε τὸν ὑπουργὸ Γεώργιο Καρτάλη, ἐὰν σκοπεύη νὰ παραιτηθῇ σὲ περίπτωση ἐκτελέσεως τοῦ Μπελογιάννη. Καρτάλης - Οἱ Ἄγγλοι μοῦ εἶπαν νὰ μείνω"! Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι στὶς 19 Ἀπριλίου 2002 -δύο μῆνες πρὸ τῶν πρώτων συλλήψεων- ἔρευνα τῆς ἑταιρείας ΑLCO ποὺ ἐδημοσιεύθη στὴν Ἐλευθεροτυπία, ἔδειχνε πὼς τὸ 23,7% τῶν πολιτῶν ἦτο σύμφωνο μὲ τὶς θέσεις τῆς 17 Ν καὶ τὸ 10% τοὺς ἐθεώρει κοινωνικοὺς ἐπαναστάτες. Τέλος τὸ 67,4% δὲν ἐπίστευε οὔτε κἄν τὶς μισὲς πληροφορίες ποὺ μετεδίδοντο ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, σχετικὰ μὲ τὴν ὀργάνωση. Ἐπείγουσα ἦταν συνεπῶς ἡ ἀνάγκη νὰ παρουσιασθῆ ἡ 17Ν ὡς μία συμμορία δειλῶν ἐγκληματιῶν χωρὶς ἰδεολογία.

Δημήτρης Κιτσίκης

  Ζ' (25) σελ. 2                  ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ   ΠΕΡΙΟΧΗ                  ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ   2002