252 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἑλληνικὴ δικτατορία

252 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἑλληνικὴ δικτατορία

Τὸ 1919 ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ξηλώματος τοῦ πουλόβερ της ἀπὸ τοὺς Φράγκους, εἶχε φθάσει στὸ τέλος της. Τὸ πλοῖο της εἶχε πλέον βουλιάξει καὶ μέσα στὰ ἀμπάρια του εἶχαν μείνει ξεχασμένοι, οἱ τελευταῖοι του ἐπιβάτες τῆς ἄλλοτε πολυεθνικῆς χώρας, οἱ Τοῦρκοι. Ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶχαν δραπετεύσει.

Τότε, ἀπὸ τὸ πουθενά, ξεπρόβαλε ὁ ἥρωας, ἀποφασισμένος τὴν τελευταία στιγμὴ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ ναυάγιο τοὺς ἐναπομείναντες στὰ ἀμπάρια. Ἐλέγετο Μουσταφᾶ Κεμάλ. Καὶ ὦ τοῦ θαύματος. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀγῶνος γιἀ ἐπιβίωση τοὺς ἔσωσε!

Τότε ἀνέλαβε ἡγέτης τοῦ (Ἐπισήμου) Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Τουρκίας, τὸ ὁποῖον τὸ 1924 μετέτρεψε σὲ φασιστικὸ κόμμα ὑπὸ τὴν ὀνομασία Ῥεπουμπλοκανικὸ Λαϊκὸ Κόμμα. Ὁ Κεμὰλ εἶχε πραγματοποιήσει τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό. Εἶχε ὑποβάλει ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ μονοκομματικοῦ του καθεστῶτος, τὴν συνεργασία τῆς ἐργατικῆς μὲ τὴν μικροαστικὴ τάξη , σὲ σύστημα ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ αὐτὸ ἠδυνήθη νὰ τὸ ἐπιτύχῃ διότι τὸ 1923 στὴν Ἀνατολία εἶχαν ἐξηφανίσθῆ καὶ ἡ ἐργατικὴ ἀλλὰ καὶ ἡ μικροαστικὴ τάξη.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει σήμερα στὴν Ἑλλάδα. Ἡ μικροαστικὴ τάξη ἔχει διαλυθῆ καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξη ἐπίσης, ἐφ’ὅσον οἱ ὅποιες βιομηχανίες ἔχουν καταστραφῆ. Ἡ πρώτη ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἡ δεύτερη ἀπὸ τὸ ΚΚΕ. Στὸν ὁρίζοντα πουθενὰ δὲν ἐμφανίζεται ἥρωας, ὡς Ἕλλην Κεμὰλ, γιὰ νὰ ἐπιβάλῃ      ἐπαναστατικὸ μονοκομματικὸ ὁλοκληρωτισμό, ἕναν φασιστικοκομμουνιστικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό.

Ὁ ὁλοκληρωτισμός, φασιστικὸς ἤ κομμουνιστικός, εἶναι τὸ ταξικὸ καθεστὼς τοῦ μικροαστισμοῦ ἤ τῆς ἐργατιᾶς ποὺ μὲ τὴν βία ἐξολοθρεύει τὴν ἀστικὴ τάξη, τὸ Κολωνάκι, μὲ Μουσσολινικὸ πολιτικὸ ὁλοκληρωτισμὸ ἤ Σταλινικὸ πολιτικὸ ὁλοκληρωτισμό, καὶ βάζει ὑπὸ τὸν πολιτικὸ ἔλεγχό του τὴν καπιταλιστικὴ οἰκονομία.

Ἀντιθέτως, ἡ δικτατορία ἐπιβάλλεται ὅταν οὐδεὶς λαϊκὸς ἥρως ἐμφανίζεται καὶ ἀντ’αὐτοῦ ἕνας λαοπλάνος, ὅπως ὁ Ἀνδρέας ἤ ὁ Τσίπρας, ἰσοπεδώνει τὴν χώρα, μετατρέποντας ὅλους τοὺ κατοίκους σὲ Γραικύλους, χωρὶς νὰ ἐγκαθιστᾷ κἄν ὁλοκληρωτισμό, γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ πρὸς χάριν τῶν λαϊκῶν τάξεων τὸ Κολωνάκι. Τότε ἡ ἴδια ἡ χώρα κινδυνεύει, ὡς ἡ Ὀθωμανία τὸ 1919, νὰ ἐξαφανισθῇ στὸν πυθμένα τοῦ Αἰγαίου καὶ ἄλλη λύση δὲν ὑπάρχει ἀπὸ δικτατορία τύπου Πινοσέτ.

Ἡ δικτατορία, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ μονοκομματικὸ λαϊκὸ καθεστώς, ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν ἀστικὴ τάξη, τοὺς μεγαλοεπιχειρηματίες, ὅταν κινδυνεύουν τὰ ζωτικά τους συμφέροντα. Εἶναι πράξη καπιταλιστικῆς ἀντιδράσεως. Σήμερα ἐπιβάλλεται ἐφ’ὅσον οὔτε ἡ Χρυσῆ  Αὐγὴ, οὔτε τὸ ΚΚΕ εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπιβάλουν ὁλοκληρωτισμό, καὶ μαζὶ μὲ τὸν λαὸ κινδυνεύει νὰ βουλιάξῃ καὶ ἡ ἀστικὴ τάξη. Αὐτὴ ἡ δικτατορία, σήμερα στὴν Ἑλλάδα, δύναται νὰ ἐπιβληθῇ μέσῳ τῆς ἡγεσίας τοῦ στρατοῦ ποὺ θὰ μεριμνήσῃ ἀργότερα γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῆς Βασιλείας.

Ἡ Δικτατορία θὰ καταργήσῃ ὁλοκληρωτικὰ τὴν μονιμότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ποὺ θὰ ἐκδιώξη πάραυτα χωρὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες, θὰ θανατώσῃ τοὺς ἐργατοπατέρες τοῦ συνδικαλισμοῦ, θὰ δώσῃ πλήρη ἀφορολόγητη ἐλευθερία στοὺς ἐπιχειρηματίες, Ἕλληνες καὶ ξένους, νὰ οἰκοδομήσουν μία ἐπιτυχημένη καπιταλιστικὴ οἰκονομία βαμμένη στὸ αἷμα, ὅπως εἶχε κάμει ὁ Πινοσέτ, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἀμερικανοῦ οἰκονομολόγου Μίλτον Φρῆντμαν, ποὺ ἐθεωρήθη παγκοσμίως ὡς οἰκονομικὸ θαῦμα, ἀκόμη καὶ ἀπὸ μερικὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα τῆς ἐποχῆς!

Ἡ καπιταλιστικὴ δικτατορία, ἐφ’ὅσον λαϊκὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς, ἐλλείψει ἥρωος, φαίνεται νὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπικρατήσῃ, τοὐλάχιστον θὰ ἐκκαθαρίσῃ τὸν δημοσιοϋπαλληλικὸ γραικυλισμὸ καὶ τὸν παρασιτικὸ συνδικαλισμὸ μὲ χειρουργικὸ μαχαίρι καὶ θὰ σώσῃ τὴν τελευταία στιγμὴ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ὀκτωβρίου 2015

219 - Ὁ φασισμὸς ὡς ἀνώτερος τοῦ κομμουνισμοῦ: μία ἐξομολόγηση

219 - Ὁ φασισμὸς ὡς ἀνώτερος τοῦ κομμουνισμοῦ: μία ἐξομολόγηση

Στὸν ΙΘ΄αἰῶνα ἐπεκράτησε ὁ λαϊκισμός, μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ὁ τότε τελείως ἀναλφάβητος λαὸς ἦταν πράγματι σοφός. Στὸν ΚΑ΄ αἰῶνα διαπιστώνουμε ὅτι ὁ λαϊκισμὸς στὰ χέρια τῶν κατὰ φαντασίαν ἐγγραμμάτων, μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ πτυχίο ἀπὸ τὸ τριτοκοσμικὸ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο, δημοσιογράφοι, φιλόλογοι, μεταφραστὲς καὶ διορθωτές, στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν ζωντανῆς γλώσσας τοῦ λαοῦ, ἰδίως στὴν ἐπαρχία καὶ τὴν Κύπρο, ὅπου τὸ νὰ ἀκολουθῆς τοὺς αὐτοσχεδιαζόμενους κανόνες γραμματικῆς  καὶ ὀρθογραφίας τῆς πνευματικῆς λαϊκούρας τῆς πρωτευούσης τῶν Ἀθηνῶν (ποὺ ἐβαπτίσθησαν ὡς δῆθεν νεοελληνικὴ ἤ δημοτικὴ γλῶσσα) θεωρεῖται ἀπαραίτητη εὐθυγράμμιση μὲ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ  τοῦ τριτοκοσμικοῦ Κολωνακίου. Ἔτσι, ὁ διορθωτὴς τῆς ἐφημερίδος, βασισμένος στὴν ὀρθογραφία τοῦ... κομπιοῦτερ (!) μοῦ ἀλλάζει τὸν τόνο στὸ «φασιστής» (στὴν λήγουσα), βάζοντάς τον στὴν παραλήγουσα («φασίστας»), ἀγνοῶντας ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς ὅρος φασιστής, διαφέρει ἀπὸ τὸν ὑβριστικὸ ὅρο φασίστας. Ἐπίσης μὴ σεβόμενος τὴν δημιουργικὴ ἐλευθερία τῶν διανοουμένων, ποὺ ἀποφασίζουν τὰ δύο ὄμικρον νὰ τὰ κάνουν ὠμέγα (ἐγὼ γράφω, διότι ἔτσι τὸ κρίνω σωστό, ἑλληνωρθόδοξος, ἀντὶ τοῦ ἑλληνοορθόδοξος-ἑλληνορθόδοξος), βάζουν τὸν συγγραφέα μέσα στὸν καταθλιπτικὸ κορσὲ τῶν ἡμιεγγραμμάτων φιλολόγων.

Γεννημένος στὴν Ἀθήνα (βλέπε τὴν βιογραφία μου στὴν Βικιπαίδεια), μὲ γλῶσσα μητρικὴ τὴν γαλλική, μὲ ἰδεολογία τὸν κομμουνισμὸ καὶ μὲ θρησκεία τὴν ἀθεΐα, εἶχα τὴν εὐκαιρία, ὅταν σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν μὲ ἔκλεισαν ἐσωτερικὸ σὲ σχολεῖο στὴν Γαλλία, νὰ ἀπελευθερωθῶ σταδιακὰ ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ πνευματικὴ κηδεμονία, στοὺ τρεῖς ἀκολούθους τομεῖς: 1) Στὴν γλῶσσα: Στὴν Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν  τῶν Παρισίων τὰ ἑλληνικὰ ἐδιδάσκοντο ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἑλληνογάλλου Ψυχάρη καὶ τῶν Γάλλων μαθητῶν του Pernot καὶ Mirambel, μέσα στὴν παράδοση τοῦ Δελμούζου καὶ τοῦ Γληνοῦ. Δηλαδὴ ἐπρόκειτο γιὰ φραγκικὴ τεχνητὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ἐτιτλοφορεῖτο δημοτικὴ καὶ μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἦταν ἡ γλῶσσα τοῦ λαοῦ ! Ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος, σταδιακὰ οἰκοδόμησα ἰδικό μου ἑλληνικὸ λόγο, μακρὰν τῶν πιθηκισμῶν τῶν φιλολόγων.  2) Στὴν θρησκεία: Οἱ γονεῖς μου μὲ εἶχαν ποτίσει μὲ τὸν φραγκικὸ ῥασιοναλισμὸ τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τὸν ἀθεϊσμό. Ἐγώ, ἤδη ἀπὸ ἡλικίας 8 ἐτῶν, εἶχα ἀρχίσει νὰ γράφω ποιήματα θρησκευτικὰ καὶ ἀργότερα, στὴν Γαλλία, ἀπέρριψα τὴν ἀθεΐα καὶ ἔγινα ἑλληνωρθόδοξος (μὲ ὠμέγα παρακαλῶ, ἀγαπητὲ διορθωτά) καὶ μάλιστα παλαιοημερολογιτικῶν τάσεων, διότι ὁ κομμουνιστὴς εἶναι μὲ τὸν τρόπο του ἕνας ἄθεος παλαιοημερολογίτης. 3) Στὴν ἰδεολογία:  Ἔμεινα πιστὸς στὸν κομμουνισμὸ ποὺ εἶναι στὴν εὐρεία ἔννοια βίαιος κοινοτισμός, ἀλλὰ βίαιο κοινοτισμό (βία μἐ ἀγάπη φυσικά) ἔβλεπα καὶ στὴν Ὀρθοδοξία  τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ στὸν φασισμὸ τοῦ Ζάν-Ζάκ Ῥουσσώ, τὸν ὁποῖο εἶχα διαβάσει ὁλόκληρο μὲ θαυμασμὸ στὰ 15 μου χρόνια. Κομμουνισμός, Ὀρθοδοξία καὶ φασισμός, ἐβασίζοντο στὴν ἄμεση δημοκρατία καὶ τὸν ὁλοκληρωτισμό, ποὺ ὁ Ἕλληνας, ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ μόνον μὲ συνθήματα ἐνῷ ἔχει τελεία ἐπιστημονικὴ ἄγνοια τῶν ἰδεολογιῶν, συγχέει μὲ τὴν δικτατορία (Ὁ Μουσσολίνι  καὶ ὁ Στάλιν ἦσαν ὁλοκληρωτικοὶ  ἡγέτες καὶ ὄχι δικτάτορες:  Βλέπε τὸ βιβλίο μου «Ἡ τρίτη ἰδεολογία»).

Ἔτσι χωρὶς νὰ παύσω οὔτε στιγμὴ νὰ εἶμαι κομμουνιστής, τὰ δύο σημεῖα τοῦ φασισμοῦ ποὺ τὸν ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὸν κομμουνισμὸ τοῦ διαφωτισμοῦ, δηλαδὴ τὴν συνεργασία τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ τὸν μυστικισμό, μὲ εἶχαν, μέσῳ τῆς μελέτης τοῦ Ῥουσσώ, συνεπάρει.  Ἡ συνεργασία αὐτὴ τῶν τάξεων ποὺ πρεσβεύει ὁ φασισμός, καὶ ποὺ τελικὰ ἀνεγνώρισε ὁ Proudhon, βασίζεται στὴν διαπίστωση ὅτι ὁ ἄνθρωπος μέσα στὴν κοινωνία (ἔξω ἀπὸ τὰ μοναστήρια) χρειάζεται ἀπαραιτήτως μικρὴ ἰδιωτικὴ ἰδιοκτησία γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ. Μεταξὺ τῆς ψυχρῆς ἰδεολογίας τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῆς ῥομαντικῆς ἰδεολογίας τοῦ φασισμοῦ, πάντοτε, ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἡ λογική μου προτιμοῦσε τὴν δεύτερη ἰδεολογία καὶ αὐτὸ μὲ ὡδήγησε στὴν σύνθεση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, μακριὰ ἀπὸ τὰ ἑκατέρωθεν βαρβαρικὰ μίση Ἑλλήνων φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν, ἑνὸς ἀπαιδεύτου λαοῦ ποὺ διατείνεται ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξος ἀλλὰ ἐμπνέεται ἀπὸ πρωτόγονη ἀπέχθεια πρὸς τὸν θρησκευτικὸ ἤ ἰδεολογικό του ἀντιφρονοῦντα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ἰουλίου 2015

207 - Ἡ ἀνθελληνικὴ στάση τῶν ΜΜΕ

207 - Ἡ ἀνθελληνικὴ στάση τῶν ΜΜΕ

Ζοῦμε σήμερα στιγμὲς ἀνεπανάληπτης ἐθνικῆς ἀνατάσεως ποὺ δύνανται νὰ συγκριθοῦν μόνο μὲ τὶς ἡμέρες τοῦ 1940, ὅταν ὁ κυβερνήτης Μεταξᾶς ἐτόλμησε νὰ δηλώσῃ Ὄχι στὴν Εὐρώπη, ποὺ ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὸ πανίσχυρο τότε καθεστὼς τῆς Ἰταλίας, ὅπως ἀντιπροσωπεύεται σήμερα ἀπὸ τὴν πανίσχυρη Γερμανία.

Τότε ὅλες οἱ ἐπικρίσεις κατὰ τοῦ καθεστῶτος Μεταξᾶ ἐσίγησαν καὶ ὅλοι συνεσπειρώθησαν γύρω ἀπὸ τὸ ὑπερήφανο Ὄχι. Τὰ τραγούδια τῆς Βέμπο, τὰ σχόλια τοῦ ῥαδιοφώνου, τὰ πατριωτικὰ ἐμβατήρια ἐφανάτιζαν τὸν λαὸ νὰ ἀντισταθῇ στὴν Εὐρώπη. Καὶ τότε ἀνεβήκαμε στὰ βουνὰ τῆς Ἀλβανίας καὶ αἰφνιδίως οἱ Ἕλληνες καραγκιόζηδες ἐξέχασαν τοὺς διχασμούς τους καὶ μετετράπησαν σὲ ἥρωες.

Σήμερα ὅμως τὸ κόμμα τῶν δωσιλόγων προετοιμάζει συστηματικὰ τὴν νέα κατοχὴ μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν πλέον καταπτύστων ΜΜΕ ποὺ ἐγνώρισε ποτὲ ἡ χώρα. Καὶ τί μᾶς λένε; Μᾶς τρομοκρατοῦν ὅτι θὰ πεινάσουμε ἐὰν δὲν παραδωθοῦμε, ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ μᾶς ἐξοντώσουν. Καὶ εἶναι ἀλήθεια. Τὸ ἐγνώριζε καὶ ὁ Μεταξᾶς ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ μᾶς κατακτοῦσαν. Εἶχε προβλέψει τὶς φοβερὲς χρονιὲς λιμοῦ τοῦ 1941-1942 ὅπου 300.000 Ἕλληνες ἐπέθαιναν στὰ πεζοδρόμια τῶν πόλεων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ ὑπηρεσίες τῶν δήμων περιεμάζευαν μὲ φτυάρια τὰ πτώματα, σὰν σκουπίδια, στὰ καμιόνια τους γιὰ νὰ τὰ κάψουν.

Καὶ ὅμως οὐδεὶς ἐτόλμησε νὰ εἰπῇ στὸν Μεταξᾶ ὅτι ἔπρεπε νὰ ψιθυρίσῃ τὸ Ναὶ στοὺς κατακτητὲς γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ μισθοί. Ἀνέβηκαν στὰ βουνά, ἐπολέμησαν, ἐπείνασαν καὶ ἐπέθαναν μὲ τὴν κραυγὴ Ἀέρα!

Καὶ σήμερα τί ἀκοῦμε ἀπὸ τὰ ΜΜΕ; Προσοχή, θὰ πεινάσουμε. Πεῖτε τὸ Ναὶ στοὺς Θεσμούς, διαφορετικὰ χάνουμε τὶς συντάξεις. Μὴν ἀκοῦτε τὴν κυβέρνηση ἡ ὁποία εἶναι ἀνεύθυνη. Ἀντί νὰ γεμίζουν τὶς ἐκπομπές τους μὲ πατριωτικὰ ἐμβατήρια συνεχίζουν καὶ μᾶς ζαλίζουν μὲ ἀριθμοὺς, ἐξηγῶντας μας ὅτι καὶ οἱ Θεσμοὶ θέλουν τὸ καλό μας. Δηλαδὴ ἐκφράζονται, ὅπως καὶ μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Μεταξᾶ, ἀκριβῶς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μὲ αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν οἱ μετέπειτα δωσίλογοι πρωθυπουργοί, μὲ τελευταῖο τὸν Ἰωάννη Ῥάλλη, ποὺ ὁ υἱός του Γεώργιος Ῥάλλης ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀστῶν πολιτικῶν ἰσχυρίσθησαν στὴν δίκη του ὅτι ἠγωνίσθη νὰ σώσῃ  τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὰ χειρότερα τῆς κατοχῆς τῶν Θεσμῶν.

Ζητῶ ἀπὸ τοὺς περισπούδαστους δημοσιογράφους νὰ παύσουν τὶς ἀναλύσεις τους, προσπαθῶντας νὰ ἐκφοβίσουν τὸν ἑλληνικὸ λαό, παίζοντας μὲ τὶς ἀντιδράσεις δειλίας καὶ ἐπιβιώσεως τοῦ καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς. Ζητῶ, ἀπὸ τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις, μέχρι τὴν ἡμέρα τοῦ δημοψηφίσματος, νὰ ἠχίσουν μὲ πατριωτικὰ ἐμβατήρια, ποιήματα, κείμενα καὶ συνθήματα, προτρέποντας τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ ψηφίσῃ μαζικὰ τὸ Ὄχι τῆς λεβεντιᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 27 Ἰουνίου 2015 

100 - Πρὸς τὸν λαὸ τῶν ἀνέργων

100 - Πρὸς τὸν λαὸ τῶν ἀνέργων

Στὸ βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ  Ἱστορία  Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν 20ο αἰῶνα», εἶχα γράψει γιὰ τὸ πραξικόπημα στὸ Γουδὶ τοῦ 1909 (διότι εὐτυχῶς καὶ ἐπρόκειτο γιὰ πραξικόπημα, ὅπως  παραστρατιωτικὸ πραξικόπημα κοκκινοφρουρῶν ὑπῆρξε ὁ ῥωσικὸς Ὀκτώβρης τοῦ 1917) ὅτι «οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ θὰ μποροῦσαν  νὰ σχηματίσουν οἱ ἴδιοι κυβέρνηση, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν ν’ ἀναλάβουν μία τέτοια εὐθύνη». Εὐτυχῶς ὁ Παπαδόπουλος ἐτόλμησε ἀλλὰ ὑπὸ τὴν συνεχῆ πίεση τοῦ Κατεστημένου ἐδήλωνε ὅτι τὸ ἐπαναστατικό του καθεστὼς  ἦταν μεταβατικὸ μέχρι ποὺ νὰ ἐπιστρέψῃ ἕνας ὑγιὴς κοινοβουλευτισμὸς καὶ δυστυχῶς αὐτὸ ἀπεφάσισε νὰ κάνῃ τὸ 1973 καὶ ἔπεσε.

 Ἀλλὰ ὑγιὴς κοινοβουλευτισμός, ἐξ ὁρισμοῦ, δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ποτέ. Ὁ μελλοντικὸς ἐπαναστάτης ἀξιωματικὸς πρέπει μιὰ γιὰ πάντα νὰ ἀποκλείσῃ τὸν ἀστικὸ κοινοβουλευτισμό, νὰ ἀφανίσῃ τοὺς βουλευτὲς καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσῃ λαοκρατία, μὲ δημοψηφίσματα καὶ ἀπόλυτο μονάρχη βυζαντινοῦ τύπου.  Θὰ ἀντιμετωπίσῃ βεβαίως τὴν παρακμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ λόγῳ προχωρημένης γηράνσεως καὶ ἀνοίας ἀδυνατεῖ νὰ πρωτοτυπήσῃ ὅπως κάνουν οἱ Ἱσπανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ κίνημα τῶν ἀγανακτησμένων ποὺ ἐμεῖς ἁπλῶς ἀντιγράψαμε ὡς αἰώνιοι ἀντιγραφεῖς. Τώρα οἱ Ἱσπανοὶ πρωτοτυποῦν καὶ πάλι μὲ τὴν «πορεία τῆς φτώχειας» τῶν ἀνέργων, ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς χώρας, ὁδηγούμενοι μὲ τὰ πόδια πρὸς τὴν Μαδρίτη, ὅπως ἔκαμε τὸ κίνημα τοῦ Μουσσολίνι τὸ 1922, μὲ τὴν «πορεία πρὸς τὴν Ῥώμη».

Διερωτῶμαι γιατὶ τὸ ΚΚΕ, παραμένει σοφὴ κουκουβάγια καὶ δὲν ὀργανώνει πορεία-ποδαρόδρομο ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς χώρας πρὸς τὴν Ἀθήνα, γιὰ τὴν κατάληψη τοῦ Κολωνακίου καὶ ἀφήνει ἕναν Τάκη Μπαλτᾶκο, γραμματέα τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, κομματόσκυλο τοῦ Σαμαρᾶ, νὰ διαιρῇ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ μὲ τὴν ἀπίθανη δήλωσή του ὅτι «ἀσφαλῶς καὶ εἶμαι ἀντικομμουνιστής, ἔτσι γεννήθηκα καὶ ἔτσι θὰ πεθάνω», στὸ ῥαδιόφωνο Βῆμα 99,5, τὴν Παρακευὴ 21 Μαρτίου 2014. Ἡ ἀναγέννηση τῆς χώρας χρειάζεται ἑνότητα καὶ κανένα «ἀντί». Ἐὰν ἐννοοῦσε ὅτι «κουτσὸς γεννήθηκα καὶ ἔτσι θὰ πεθάνω» ἡ ἀναπηρία του αὐτὴ εἶναι προσωπικό του πρόβλημα ἀλλὰ καὶ εἶναι ἐπικίνδυνη διότι εἶναι καὶ πνευματικὴ ἀναπηρία. Μόνον μία ξένη Δύναμις θὰ ἐνδιεφέρετο νὰ διχάσῃ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Καλά, ποῦ εἶναι οἱ τιμωροὶ αὐτῶν τῶν προδοτῶν τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους; Ὅταν ὁ βυζαντινὸς βασιλεὺς ἐπιστρέψῃ μὲ δημοψήφισμα καὶ ὄχι ἐκλογές, πρέπει νὰ ἐξαφανίσῃ τὸ ἀντικομμουνιστικὸ Κολωνάκι, ὄχι γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσῃ κομμουνισμὸ ἀλλὰ  γιὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν ἑνότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τῆς λαοκρατίας.

Ἐσεῖς, οἱ ὀλίγοι νέοι ποὺ ἔχετε παραμείνει στὴν Ἑλλάδα, σκεφθῆτε το. Βγάλτε τοὺς καναπέδες τῶν γερόντων  στὸ πεζοδρόμιο καὶ κάψατέ τους. Νὰ παρατήσετε ἀκόμη καὶ τὰ ποδήλατα καὶ μὲ τὰ πόδια νὰ διασχίσετε τὴν ὀμορφώτερη χώρα τοῦ κόσμου, στὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια, καὶ νὰ κατασκηνώσετε, ὄχι στὴν πλατεῖα Συντάγματος ἀλλὰ στὶς κορυφὲς τοῦ δωδεκάθεου Ὀλύμπου, ἐκεῖ ποὺ ἀπεβιβάσθησαν οἱ πρῶτοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν οὔτε κομμουνιστὲς οὔτε καπιταλιστές. Ἦσαν θεοί.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                                         22 Μαρτίου 2014