285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

Πανικὸς ἐκδηλώνεται στὸ κατεστημένο τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν ἀκάθεκτη ἐκλογικὴ ἄνοδο τοῦ Donald Trump στὴν πορεία του πρὸς τὸ προεδρικὸ ἀξίωμα τῆς χώρας. Εἶναι κανεὶς νὰ ἀπορῇ γιατὶ τέτοιος πανικός. Ὁ ἀμερικανικὸς οἰκονομικὸς παγκόσμιος κολοσσὸς τῶν τραπεζῶν φοβᾶται ποῖον; Ἕναν αὐτοδημιούργητο κτηματομεσίτη, κατασκευαστὴ μεγάλου μεγέθους κτιρίων ποὺ ἡ περιουσία του ἔφθασε τὸ 2015 στὰ 4 δισεκατομμύρια δολλάρια καὶ ποὺ χρηματοδοτεῖ μόνος του τὴν ἐκλογική του ἐκστρατεία, κάτι σκανδαλῶδες γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ χρηματοδοτῇ τοὺς πολιτικοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἔχῃ στὸ χέρι του

Στὴν ἀρχαιότητα ὁ Σωκράτης ὠνόμαζε τὸ φαινόμενο Τράμπ, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, τυραννία καὶ τὴν ἀπεκάλει: «αὐτὸ τὸ εὐγενὲς πρᾶγμα». Σὲ μία καθαυτὸ δημοκρατικὴ κοινωνία λέγει ὁ Σωκράτης ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι οἱ ζητιάνοι ποὺ εἶχαν παραμερισθῆ στὴν πλουτοκρατία. Αὐτοὶ οἱ ζητιάνοι καὶ ἄχρηστοι γίνονται στὴν δημοκρατία πολιτικοί. Τοὺς βλέπουμε σήμερα, στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων,νὰ ὑποστηρίζονται ἀπὸ τοὺς σοσιαλδημοκράτες καὶ τοὺς κουλτουριάρηδες.

Ἡ δεύτερη κατηγορία κατὰ Σωκράτη, εἶναι οἱ ἔμποροι ποὺ συντηροῦν τοὺς ζητιάνους-πολιτικούς, «διότι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κάμνουν χρήματα οἱ κηφῆνες παίρνουν τὸ μέλι τους». Καλὴ ὥρα ὁ Σημίτης ἤ ὁ Καραμανλῆς. Ποῖος εἶπε ὅτι ἠμποροῦμε νὰ δίνωμε τὸ χέρι μας στοὺς πολιτικούς, χωρὶς νὰ κρατᾶμε μαζί μας ἕνα μαντήλι γιὰ νὰ τὸ σκουπίζουμε ὥστε νὰ μὴν κολλᾷ καὶ μολυνθοῦμε; Καὶ πῶς ἐτόλμησε ὁ υἱὸς τοῦ κατοχικοῦ πρωθυπουργοῦ τοῦ 1943-1944, τοῦ Ἰωάννου Ῥάλλη, ὁ ὑπουργὸς Ἀσφαλείας Γεώργιος Ῥάλλης, ποὺ τὸν ἀνέτρεψε τὸ στρατιωτικὸ πραξικόπημα τῆς 21^ης Ἀπριλίου 1967 –αὐτὸς ὁ νέος Μανιαδάκης ποὺ ἐφυλακίσθη ἀπὸ τοὺς στρατιωτικοὺς μὲ βάση τοὺς νόμους ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος συντάξει κατὰ τῶν κομμουνιστῶν-  νὰ ἀναβαπτισθῇ ὡς πρότυπο μετριοπαθοῦς δημοκράτου καὶ τὸ 1971 νὰ γράψῃ τὸ βιβλίο Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολιτικούς, ἐπειδή, ὅπως ἔγραφε, «ἔγινε συνήθεια τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ κατηγοροῦνται ὅλοι οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ ὡς φαῦλοι καὶ ἀνίκανοι».

Μετὰ τὸ 1974, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ ἐκυβέρνησαν μέχρι σήμερα τὴν δύστυχη πατρίδα καὶ ἀπέδειξαν γιὰ πολλοστὴ φορὰ πὼς ὁ Σωκράτης εἶχε δίκαιο. Ἤ μήπως ὁ Σωκράτης εἶχε ἄδικο καὶ ὁ Ῥάλλης «ὁμιλῶν ἐκ τοῦ τάφου»(τίτλος τῆς ἀπολογίας τοῦ δωσιλόγου πατέρα του) δίκαιο;

Ἡ τρίτη κατηγορία, μετὰ τοὺς κηφῆνες-πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες ποὺ τοὺς χρηματίζουν, μᾶς λέγει ὁ Σωκράτης στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος, εἶναι «αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται μὲ τὰ χέρια τους   ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ εἶναι κυρίως πτωχοί. Καὶ αὐτὴ ἡ τάξη σὲ μία δημοκρατία εἶναι ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἡ σημαντικώτερη ὅταν εἶναι ἡνωμένη». Γι’ αὐτὸν τὸν λαό, ἡ δημοκρατία εἶναι ξένο παιχνίδι ποὺ δὲν τὸν ἀφορᾷ διότι δὲν ἀντιπροσωπεύει τὰ συμφέροντά του. Τὸ σύστημα ποὺ ὁ λαὸς ὑποστηρίζει, τὸ ὀνομάζει ὁ Σωκράτης, τυραννία.

Τὴν τυραννία ἠμποροῦμε σήμερα νὰ ὀνομάσουμε λαοκρατία ἤ λαϊκισμός, ὑποχρεωτικὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν δημαγωγία. Ὁ τύραννος ἐξηγεῖ ὁ Πλάτων μέσῳ τοῦ Σωκράτους, εἶναι «ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ λαοῦ» καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν λαό. Ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι ὁ Τράμπ.

Τὸν ἀντιπρόσωπο αὐτὸ ποὺ ἀκυρώνει τὰ δάνεια καὶ διανέμει τὴν γῆ στὸν λαό (δηλαδὴ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ σοσιαλδημοκράτου Τσίπρα), ὁ λαὸς τὸν μετατρέπει «σὲ μεγάλο ἄνδρα» (σὰν τὸν Στάλιν, τὸν Μάο ἤ τὸν Πούτιν). Ἀλλὰ αὐτὸς ἐκτρέπεται ἀπὸ τὴν ἀποστολή του καὶ καταπιέζει τὸν λαό. Μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι ἐπιδίδεται σὲ συνεχεῖς πολέμους.

Τρὰμπ καὶ Πούτιν εἶναι ἔτοιμοι νὰ βάλουν σὲ πράξη στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, τὴν Νέα Γιάλτα στὴν Μεσόγειο, βασισμένοι στὴν ἄνοδο τῶν φασιστικῶν κινημάτων σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Τρὰμπ τελικὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος, μία τέτοια ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία θὰ στραφῇ ὑποχρεωτικὰ κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Κίνα καὶ ἰσλαμισμὸς θὰ συμμαχήσουν κατὰ τῆς φασιστικῆς Εὐρώπης βασισμένης στὸν ἀμερικανορωσικὸ ἄξονα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μεγάλες εἶναι οἱ πιθανότητες νὰ κερδίσουν οἱ Ἀμερικανορῶσοι (δηλαδὴ ἡ Δύση καὶ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή) τὸν πλανητικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Ἀνατολῆς, τὴν Κίνα.

Ἡ συνεχὴς ἀναφορὰ τοῦ συμβόλου τοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου, τῆς Χίλλαρυ Κλίντον, στὸν «χιτλερικό» Τράμπ, οὐσιαστικὰ ἀπευθύνεται στὸν «πουτινικό» Τράμπ.

Ἡ ἀντικομμουνίστρα Ῥωσίδα Νίνα Χρούστσεβα, καθηγήτρια Διεθνῶν Σχέσεων στὸ Πανεπιστήμιο The New School τῆς Νέας Ὑόρκης, ἔγραψε τὴν 1^η Ἰανουαρίου 2016, τὰ ἑξῆς: «Ὁ Πούτιν σχεδιάζει νὰ παραμείνῃ στὴν  ἐξουσία γιὰ τοὐλάχιστον ἄλλη μία δεκαετία. Ἐὰν οἱ ΗΠΑ ἐκλέξουν πρόεδρο τὸν Τράμπ, θὰ ἔχουν ἕναν φίλο στὴν Ῥωσία, ἄν καὶ σχεδὸν πουθενὰ ἀλλοῦ». Ἐὰν πάλι δὲν ἐκλεγῇ ὁ Τράμπ, ἡ Ἀθήνα θὰ χάσῃ τὴν ὑψίστη εὐκαιρία νὰ ἐπιπλεύσῃ στὶς πλάτες μίας ῥωσοαμερικανικῆς συμμαχίας, ὑποχρεωτικὰ ὅμως στὰ πλαίσια μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας μὲ κέντρο τὴν Κύπρο καὶ ἀνάδοχο τὸ Ἰσραήλ. Ἀντιθέτως, μὲ τὴν Χίλλαρυ Κλίντον θὰ ξαναζήσουμε τὸν ἐφιάλτη τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Μαρτίου 2016

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

Ὁ σοσιαλισμὸς περιέχει πολλὰ σωστὰ ἀλλὰ καὶ κάτι τὸ στραβό:  τὸ ὅραμα τῆς ἰσότητος. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἰσότητος, ποὺ ἔγινε σήμερα παγκόσμιο, ἀντιβαίνει στὴν ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ καταστρέφει τὸ ἄτομο καὶ τὴν κοινωνία. Εἶναι ἡ κυρία αἰτία τῆς πλήρους παρακμῆς ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως. Φέρνει στὴν ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης ὅλα τὰ σκουπίδια.

Ἡ ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνισότης εἶναι νόμος πραγματικὸς ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμητός. Ἀπὸ τὰ τρία συνθήματα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, τὸ σύνθημα ἰσότης, μὲ τὸν καιρὸ κατέστρεψε τὴν δυτικὴ κοινωνία καί, μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως, ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Τὸ σύνθημα, «γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ» ἐκυριάρχησε. Ὅλοι ἐψήφιζαν τοὺς ἡγέτες καὶ ὅλοι οἱ ἡγέτες ἐκατέβηκαν τὰ σκαλιὰ τῆς ἀνυποληψίας γιὰ νὰ ἐκλεγοῦν. Ἐπειδὴ οἱ ἐκλεγέντες ἔπρεπε νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς ἐκλογεῖς τὰ κράτη ἐδιοικήθησαν ἀπὸ μετριότητες. Οἱ ἥρωες ἐξηφανίσθησαν. Ὅταν οἱ τελευταῖοι ὑπεχρεοῦντο νὰ ἐπιβληθοῦν διὰ τῆς βίας ἐχαρακτηρίσθησαν δικτάτορες. Οἱ ἄξιοι ἀπέφευγον πλέον τὴν πολιτική. Γιὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ ὁ ὄχλος οἱ δήμαρχοι ὠργάνωναν παράτες ὁμοφυλοφίλων ( τὰ gay parades), ὁ τουρισμὸς ἐξεχείλιζε στὰ μπὰρ τῆς Μυκόνου καὶ οἱ γύφτοι μετεμφιεσμένοι σὲ Ῥωμὰ ἐτρομοκράτουν τὸν πληθυσμὸ καὶ διακινοῦσαν ἀνενόχλητα ναρκωτικά.

Ἡ ἀξιοκρατία καὶ ἡ ἀρετὴ τῶν Ἀρχαίων ἦσαν πλέον παρελθόν. Ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Χριστὸς ἀπεκαλοῦντο ψώνια ἐπειδὴ εἶχαν δώσει τὴν ζωή τους γιὰ ἀνεξήγητους λόγους. Ἡ πονηριά, χαρακτηριστικὸ τοῦ Σατανᾶ, εἶχε ἀναβιβασθῆ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες σὲ εὐφυΐα. Ὁ ταξιτζῆς, ἀπαραίτητος φίλος τῶν ΜΜΕ, διεφέντευε στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας, ληστεύοντας τοὺς ξένους καὶ ὑβρίζοντας τοὺ ντόπιους. Ὅλοι οἱ νέοι ἐβάλθησαν  νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς μαλάκες γιὰ νὰ θεωρηθοῦν καὶ αὐτοὶ ἴσοι.  Ἡ κοινωνία τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους ἐτρομοκρατεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀπαιτητικοὺς Ἑλληνοκυπρίους ποὺ γιὰ χάρι τους ἡ Ἀθήνα εἶχε θυσιάσει τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Τουρκίας καὶ ἐξηλώνετο σὰν πουλόβερ.

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο εἶχε ἐπισημάνει τὴν ἀνθρώπινη καταστροφὴ ποὺ εἶχε ἐπέλθει ἀπὸ τὸν μῦθο τῆς ἰσότητος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ ἐσημείωνε στὶς 22 Ἰουλίου 1918: «Ἡ μεταξὺ ἀνθρώπων ἀνισότης εἶναι ἡ φυσικὴ κατάστασις τῆς κοινωνίας. Πᾶν μέτρον ἀντιτιθέμενον εἰς τὸν φυσικὸν τοῦτον καὶ στοιχειώδη νόμον, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔχῃ βλαβεράς, ἴσως δὲ καὶ ὀλεθρίας συνεπείας». Καὶ γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ἔγραφε στὶς 22 Ἰανουαρίου 1940, σὲ ἕνα Τετράδιο Σκέψεων ποὺ ἐκράτει: «Ἡ δημοκρατία εἶναι τὸ παιδὶ τοῦ καπιταλισμοῦ. Εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ καπιταλισμὸς κυριαρχεῖ ἐπάνω στὴν λαϊκὴ μᾶζα».

Πόσον ὀξυδερκὴς ἦταν ὁ Μεταξᾶς! Ἑκατὸ χρόνια ἀργότερα ἡ παγκοσμία κοινωνία διαλύεται ὑπὸ τὸ βάρος τῆς τεραστίας μετριότητος ποὺ ἐπέβαλαν οἱ μᾶζες τῶν ἀνεγκεφάλων. Μὲ ἀξιώσεις ἰσότητος ὁ θυρωρὸς ἀνεβαίνει στὸν τελευταῖο ὄροφο τῆς πολυκατοικίας, παίρνει τὴν θέση τοῦ ἀφεντικοῦ του καὶ τὸν στέλνει κάτω στὸ θυρωρεῖο. Τὰ τοῦβλα τῆς οἰκοδομῆς μετακινοῦνται καὶ ἡ οἰκοδομὴ σωριάζεται . Ὁ Σωκράτης  εἶχε παρατηρήσει (στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος): «Ἕνας πατέρας συμπεριφέρεται σὰν παιδὶ καὶ φοβᾶται τοὺς υἱούς του, ἐνῷ ἕνας υἱὸς παίζει τὸν ῥόλο τοῦ πατέρα καὶ δὲν ἔχει πλέον σεβασμὸ καὶ φόβο τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του, αὐτὰ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς εἶναι ἐλεύθερος». Καὶ ὁ Σωκράτης γελοιοποιεῖ τὸ ψεῦδος τῆς ἐλευθερίας ποὺ σὰν καραμέλα πιπιλίζουμε:  Δηλώνει πὼς στὴν δημοκρατικὴ ἐλεύθερη κοινωνία ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα (σήμερα ἡ καθιέρωση τῶν  δικαιωμάτων τῶν ζώων), «ξεχειλίζουν ἀπὸ ἐλευθερία» καὶ διὰ τοῦτο καλὸ εἶναι στὴν μέση τοῦ δρόμου νὰ κάνῃς πέρα ὅταν ὁ γάϊδαρος (ἤ ὁ πολίτης μὲ τὴν ψῆφο του) ἐφορμᾷ, διότι δὲν λογαριάζει κανέναν καὶ θὰ σὲ πατήσῃ.

Μία κοινωνία ἱεραρχημένη θὰ ἔφερνε ὀπίσω τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁρμονία. Ἀλλὰ ἴσως εἶναι πλέον ἀργά.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Αὐγούστου 2014  

53 - Τὸ χείριστο καθεστώς: Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία

53 - Τὸ χείριστο καθεστώς: Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία

Ἡ Δημοκρατία γιὰ τὸν Σωκράτη εἶναι τὸ χειρότερο  πολίτευμα. Τὴν ἀστικὴ δημοκρατία τὴν ἀποκαλεῖ ὀλιγαρχία ἤ πλουτοκρατία καὶ λέγει πὼς τὸ χειρότερο ἀπ’ ὅλα σ΄ ἕνα τέτοιο κράτος εἶναι ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων ποὺ παράγει, δηλαδὴ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν μέσα στὸ κράτος χωρὶς νὰ ἔχουν καμμία θέση, εἶναι δηλαδὴ ἀποκλεισμένοι. Καὶ προσθέτει ὅτι «ὅταν βλέπῃς ζητιάνους σὲ μία κοινωνία ἠμπορεῖς νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ ὑπάρξουν ἐπίσης ἐγκλήματα ὅλων τῶν εἰδῶν». Ἀλλὰ τὸν ἀστὸ ποὺ ἐπλούτισε «ὁ μέτριος ἄνθρωπος τὸν θαυμάζει», παρατηρεῖ ὁ Σωκράτης ὁ ὁποῖος προσθέτει ὅτι σὲ μία καθαυτὸ δημοκρατικὴ κοινωνία ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι οἱ ζητιάνοι ποὺ εἶχαν παραμερισθῆ στὴν συντηρητικὴ μορφὴ τῆς δημοκρατίας, τὴν πλουτοκρατία. Αὐτοὶ οἱ ζητιάνοι καὶ ἄχρηστοι ἐπιτυγχάνουν νὰ γίνουν πολιτικοί. Ἡ δεύτερη κατηγορία εἶναι οἱ ἔμποροι ποὺ συντηροῦν τοὺς ζητιάνους-πολιτικούς, «διότι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κάμνουν χρήματα οἱ κηφῆνες πέρνουν τὸ μέλι τους». Ῥῖγος συγκινήσεως εἶχε διαπεράσει τὰ σωθικὰ τοῦ πρώην ἕλληνος ἀγρότου τῆς Λακωνίας καὶ νῦν πιτσαδόρου βορείου Ἀμερικῆς στὸ θέαμα τοῦ τέως κραταιοῦ ἡγέτου τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως Γκορμπατσὼβ νὰ διαφημίζῃ ἕνα κομμάτι πίτσα τῆς ἑταιρείας Pizza Hut, λίγο μετὰ τὴν παράδοση τῆς  χώρας του στοὺς ἐπιχειρηματίες.

Ἡ τρίτη κατηγορία μετὰ τοὺς κηφῆνες πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες ποὺ τοὺς χρηματίζουν, ὅπως λέγει ὁ Σωκράτης στὴν Πολιτεία  τοῦ Πλάτωνος, εἶναι «αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται μὲ τὰ χέρια τους, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ εἶναι κυρίως φτωχοί. Αὐτὴ ἡ τάξη σὲ μία δημοκρατία εἶναι ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἡ σημαντικώτερη ὅταν εἶναι  ἑνωμένη». Γι’ αὐτὸν τὸν λαό,  ἡ δημοκρατία εἶναι ξένο παιχνίδι ποὺ δὲν τὸν ἀφορᾷ  διότι δὲν ἀντιπροσωπεύει τὰ συμφέροντά του.

Τὸ πλέον χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ εἶναι ὅτι ἐνῷ οἱ πάντες γνωρίζουν ὅτι ὁ βουλευτὴς εἶναι ἕρμαιος τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ὅτι ὁ έκλογεὺς δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ ἐπιλογή, ἐφ’ ὅσον, χωρὶς καμμία ἐξαίρεση, ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ὅταν ἀναλαμβάνουν τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας, ἀθετοῦν τὶς ὑποσχέσεις τους, σὲ οἱοδήποτε κράτος τῆς γῆς, παρὰ ταῦτα οὐδεὶς πολίτης δύναται νὰ μὴν ψηφίσῃ τοὺς ψεύτες, ἐφ’ ὅσον τὸν ὑποβάλλουν στὸ δίλημμα νὰ ἐπιλέξῃ τὸν ὀλιγώτερο ψεύτη, προκειμένου νὰ μὴν έκλεγῇ ὁ περισσότερο ψεύτης. Αὐτὴ δὲ ἡ ἀπόλυτη ἀστικὴ δικτατορία ὀνομάζεται δημοκρατία.

Στὸ βιβλίο του Περὶ Ἡρώων, τοῦ 1840, ὁ Thomas Carlyle, εἶχε γράψει: «Ἀνακαλύψατε σὲ οἱαδήποτε χώρα τὸν ἱκανώτερο ἄνθρωπο ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ. Ἀνυψώσατέ τον στὴν ὑπερτάτη θέση καὶ εὐλαβεῖτε τον πιστά. Ἔτσι θὰ ἔχετε μία τελεία κυβέρνηση γι’ αὐτὴν τὴν χώρα. Κάλπες, βουλευτικὴ εὐγλωττία, ψηφοφορία, οἰκοδομὴ συντάγματος ἤ ἄλλοι μηχανισμοί, οὔτε κατὰ κεραίαν δὲν ἠμποροῦν νὰ τὴν βελτιώσουν. Εἶναι τὸ τέλειο κράτος, μία ἰδανικὴ χώρα».

Δημήτρης Κιτσίκης                                   23 Ἰουλίου 2013 

30 - Περὶ τρομοκρατῶν

30 - Οἱ Δίκαιοι καταδικάζονται ἀπὸ τὴν Δικαιοσύνη

Περὶ τρομοκρατῶν

(Τὸ παρακάτω κείμενο ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ (τεῦχος 30, χειμώνας 2003-2004)

Οἱ ἱστορικοὶ δὲν πτοοῦνται οὔτε φιμώνονται. Οἱ ἀστυνομικοί, τὰ λυκόσκυλα, οἱ δικαστές, ὅλοι ὅσοι ὑπηρετοῦν τὴν ἐξουσία δὲν εὐθύνονται βέβαια γιὰ τὸ νομοθετικὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο τὸ κράτος τοὺς ὑποχρεώνει νὰ κινοῦνται, ἀλλὰ οἱ ἱστορικοὶ ὡς διανοούμενοι δὲν εἶναι ὑπάλληλοι οὔτε δημοσιογράφοι τῆς ἐξουσίας καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ μεγίστου τῶν διανοουμένων, τοῦ Σωκράτους. Γιωτόπουλε, Κουφοντῖνα καὶ οἱ σύντροφοί σας, καταδικασθήκατε σὲ ἰσόβια ἐπειδὴ ὡς λαϊκοὶ ἀγωνιστὲς ἐπλήξατε τὸν ξένο Ἀγγλοσάξωνα δυνάστη καὶ τὸν ἐσωτερικὸ συνεργάτη του. Ὅμως δὲν καταφέρατε νὰ πλήξετε ἀρκετὰ ὑψηλά, ἀπ’ ὅ,τι ἐδήλωσαν οἱ κατήγοροί σας προτρέποντας τοὺς συνεχιστές σας νὰ εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικοί. Μεγαλύτερη ἀποτελεσματικότητα εἶχε ἡ ἑβραϊκὴ 17Ν ποὺ ὠνομάζετο Ἰργκούν καὶ ποὺ σὲ πέντε χρόνια, ἀπὸ τὸ 1943 μέχρι τὸ 1948 ὠργάνωσε 200 τρομοκρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ὅταν δὲ ἀνετίναξε τὸ 1946 τὸ ξενοδοχεῖο King David  στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐσκότωσε 91 ἄτομα, δηλαδὴ 28 Ἄγγλους, 41 Ἄραβες, 17 Ἑβραίους καὶ 5 ἄλλους, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ νότιος πτέρυγα τοῦ ξενοδοχείου μὲ τοὺς ἑπτὰ ὀρόφους κατεστράφη τελείως. Ὁ δὲ Μενάχεμ Μπέγκιν, ὑπεύθυνος τῆς τρομοκρατικῆς αὐτῆς πράξεως καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἰργκοὺν ἔγινε πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ τὸ 1977 μέχρι τὸ 1982 καὶ τοῦ ἐδόθη τὸ 1978 τὸ Νομπὲλ Εἰρήνης! Φαντασθεῖτε νὰ εἶχαν συγκεντρώσει σὲ ἕναν χῶρο τοὺς συγγενεῖς τῶν 91 θυμάτων τῆς τρομοκρατικῆς πράξεως οἱ δικαστικὲς ἀρχές, γιὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν Μπέγκιν γιὰ ἐγκληματία κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου ὑπὸ τὰ ἀπαξιωτικὰ σχόλια τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου, ὅπως αὐτὸ ἔγινε μὲ τοὺς Γιωτόπουλο-Κουφοντῖνα! 

Ὁ Γάλλος Ἀλβέρτος Καμύ -Albert Camus (1913-1960)- Νομπὲλ λογοτεχνίας τοῦ 1957, ὑπῆρξε σωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἀγωνιστής. Τὸ θεατρικό του ἔργο γιὰ τοὺς τρομοκράτες ποὺ ἀνεβάσθηκε στὸ Παρίσι στὶς 15 Δεκεμβρίου 1949, ἔχει τίτλο Les Justes – οἱ Δίκαιοι. Εἶναι βασισμένο σὲ πραγματικὸ γεγονός : Τὸν Φεβρουάριο 1905, στὴν Μόσχα μία ὁμάδα τρομοκρατῶν τοῦ κόμματος τῶν SR τῶν Σοσιαλιστῶν-Ἐπαναστατῶν, ἔρριξε μία βόμβα κατὰ τοῦ ἀρχιδουκὸς Σεργίου, θείου τοῦ τσάρου. Σημειωτέον ὅτι ἡ ρωσικὴ κοινωνία τοῦ 1905 ἦταν στὴν οὐσία πιὸ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν σημιτικὴ  κοινωνία τοῦ 2003 καὶ οὕτως ἤ ἄλλως τὸ ἐπιχείρημα τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου ὅτι στὴν Ἑλλάδα τῆς μεταπολιτεύσεως δὲν δικαιολογεῖται τρομοκρατία ἐπειδὴ ἡ κοινωνία εἶναι δημοκρατική, δὲν εὐσταθεῖ : τὸ κάθε κατεστημένο αὐτοανακηρύσσεται δημοκρατικὸ ἀλλὰ οἱ ἀντιφρονοῦντες κρίνουν καὶ ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ βία εἶναι πάντα θεμιτή, ἐνῷ φυσικὰ οἱ νόμοι οἱουδήποτε κράτους τὴν καταδικάζουν. Παρακάτω δίδουμε χαρακτηριστικοὺς διαλόγους τοῦ ἔργου αὐτοῦ ποὺ ἐκτυλίσσονται στὴν γιάφκα τῶν τρομοκρατῶν καὶ ποὺ ἐπάρθησαν ἀπὸ τὴν ἔκδοση : Les Justes, Paris, Gallimard, 1950. (Ἀκολουθοῦν τὰ ἐν λόγῳ ἀποσπάσματα).

     Δημήτρης Κιτσίκης                     13 Φεβρουαρίου 2013

6 -Τὸ ἑλληνικὸ ἀδιέξοδο

6 -Τὸ ἑλληνικὸ ἀδίεξοδο

Ἐγκλωβισμένη στὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ στὴν διεθνῆ ὑποτέλεια, καμμία κοινοβουλευτικὴ ὁμάδα, ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ΛΑΟΣ, δὲν ἠμπορεῖ νὰ λύση τὸ ἑλληνικό πρόβλημα διότι κινεῖται μέσα στὰ στενὰ ὅρια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ.

Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα: ὁ ἑλληνισμός, ἐπὶ 2.500 χρόνια  κυριαρχεῖ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη. Κάθε πλανητικὴ γενεὰ ἀνακαλύπτει καὶ πάλι τὸν ἑλληνισμό σὲ οἱανδήποτε γωνιὰ τῆς γῆς καὶ ὄχι μόνον στὴν Εὐρώπη. Ἀπὸ συστάσεως ὅμως τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου στὸ πρῶτο τρίτο τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος, οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἐξαφανισθῆ. Δὲν ἀντιπροσωπεύουν οὔτε στὸ ἐλάχιστο τὸν ἑλληνισμό. Ὑπάρχει ἑλληνισμὸς χωρὶς Ἕλληνες. Τὸ παρὸν περιοδικὸ ἱδρύθη ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, τὸ φθινόπωρο τοῦ 1996, γιὰ νὰ τὸ ἐπισημάνῃ. Φοβᾶται ὅμως ὅτι θὰ καταποντισθῇ χωρὶς νὰ εἰσακουσθῇ. Διότι ἀπὸ τὸ 1821 ὁ Ἕλλην παραμένει ληστὴς τῶν ὀρέων   (ἤ Σικελὸς κατὰ τὴν πρόσφατη ἔκφραση) μὲ ὑπερφίαλες ἀπαιτήσεις, ἐπειδὴ πρόγονός του ἦταν ὁ Σωκράτης, χωρὶς ὅμως νὰ κάμῃ τὴν παραμικρὴ προσπάθεια ἑλληνοκεντρισμοῦ. Ἀντιαμερικανὸς καὶ ἀντιδυτικὸς μόνον στὰ λόγια, προχωρεῖ ἀκάθεκτα στὴν πραγματοποίηση τοῦ ὀνείρου του : νὰ γίνῃ τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης. Κάθε χρόνο ποὺ περνᾷ ἀνδρώνεται ἡ τουριστικὴ βιομηχανία τῆς χώρας καὶ ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση διακηρύττει ὅτι ἡ ἐθνικὴ βιομηχανία τῆς χώρας ἔχει καταστῆ πλέον ὁ τουρισμός. Ὅλες οἱ ἄλλες βιομηχανίες κλείνουν ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη ἤ μεταφέρονται βορείως, στὰ Βαλκάνια. Τὸ μοναδικὸ μας σχέδιο εἶναι νὰ γίνουμε ἡ Φλόριδα τῆς Εὐρώπης. Ἡ Ἑλλάς, ὡς τεράστιο ξενοδοχεῖο πῶς θὰ δυνηθῇ νὰ παράξῃ Σωκράτηδες; Καὶ ὅμως Σωκράτηδες ζητᾷ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ πλανήτης.

Ἰδοὺ δύο τελευταῖα παραδείγματα: Ὁ πάπας Βενέδικτος ΙϚ΄ στὴν ἀκαδημαϊκὴ ὁμιλία του τῆς 12^ης Σεπτεμβρίου 2006, στὸ γερμανικὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Ρέγκενσμπουργκ ἀνέλυσε μὲ πᾶσα λεπτομέρεια τὰ αἴτια τῆς παρακμῆς τῆς Δύσεως. Ἡ διάγνωσή του ἦταν ὁ ἀφελληνισμὸς τῆς Δύσεως. Τρία ἦσαν τὰ στάδια τοῦ ἀφελληνισμοῦ ἀπὸ τὸν ΙϚ΄ αἰῶνα ἕως σήμερα.Ξεχάσαμε προσέθεσε ὁ πάπας ὅτι ἡ Καινὴ Διαθήκη ἐγράφει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ περιέχει μέσα της τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, μία ἐπαφὴ ποὺ εἶχε ὡριμάσει ἤδη στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Διαπιστώνει συνεπῶς  ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστη εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποσυνδεθῇ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ σκέψη. Ἡ αἰτία τοῦ δυτικοῦ καρκίνου, εἶπε ὁ πάπας στὶς 12 Σεπτεμβρίου, εἶναι ὁ ἀφελληνισμός, δηλαδὴ ἡ παρερμηνία τοῦ ἑλληνικοῦ ὀρθοῦ λόγου, ἡ μετατροπὴ τοῦ ὀρθολογισμοῦ σὲ ρασιοναλισμό. Ἡ δυτικὴ raison  εἶναι πρακτικὴ λογική, εἶναι ρασιοναλισμός, ἐνῷ ὁ ἑλληνικὸς λόγος  εἶναι ὁ ὀρθὸς λόγος, εἶναι ὁ ὀρθολογισμὸς, ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ χριστιανισμοῦ.

Καὶ τὸ δεύτερο παράδειγμα εἶναι ἡ ἑλληνομανία τῶν Τούρκων, ὅπως διαπιστώνει ἄρθρο τῆς Καθημερινῆς  τῆς 1ης Ὀκτ. 2006. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀποφύγη τὸν μαγνήτη τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἕνας Τοῦρκος δηλώνει στὴν Καθημερινή: «Εἴμαστε τόσο Ἕλληνες ὅσο καὶ ἐσεῖς στὴν ἄλλη ὄχθη τοῦ Αἰγαίου, γιατὶ εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ ἐξισλαμισθέντος μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ. Αὐτὰ τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα εἶναι δικά μας μνημεῖα καὶ πρέπει νὰ ἀγωνισθοῦμε γιὰ τὴν προστασία τους».

Πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια, ἔγραφα σὲ βιβλίο μου : «Ἡ Τουρκία, ὡς ἡ κυριώτερη κληρονόμος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας δὲν ἠθέλησε ἀρχικὰ νὰ συγκεντρώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ γύρω ἀπὸ τὸν ἄξονα τῶν σχέσεων της μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἐφ’ὅσον τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἦταν ἕνα μόνον ἀπὸ τὰ πολλὰ κράτη τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου ποὺ εἶχαν ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία. Ἡ δυναμικὴ ὅμως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία εἶχε βασισθῆ στὴν ἑλληνοτουρκικὴ ἀλληλεξάρτηση, ἐπεβλήθη ἐξ ἀντικειμένου καὶ στὴν Τουρκικὴ Δημοκρατία καὶ τὴν ὑπεχρέωσε νὰ διαμορφώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνική».

Ἐμεῖς ὅμως, ὡς παράσιτα τῶν προγόνων μας, ἔχουμε ἕνα ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἀνίκανο νὰ ἀξιοποιήσῃ τὴν πλανητικὴ κληρονομιὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἕνα ὑπουργεῖο ποὺ ἠγνόη ἔντυπο τοῦ προέδρου τῆς κοινότητος Μυστρᾶ, Λευτέρη Νικολάρου, ποὺ διένεμε στοὺς ἀλλοδαποὺς περιηγητές τοῦ χώρου, γιὰ νὰ ἐπισημάνῃ ὅτι  ἡ ὑπεύθυνη ἀρχαιολόγος Αἰμιλία Μπακούρου Γκιαούρη ἐγέμιζε ἐπί μία γενεά, καὶ μέχρι σήμερα, τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Λακωνίας μὲ τὴν πτωμαΐνη τῆς ἀκινησίας της. Ἀπὸ τὸ κρατικὸ κεφάλι βρωμᾷ τὸ ψάρι τοῦ γραικυλισμοῦ.

Παρατηρητὴς ἐπισημαίνει: «Βλέποντας ἀκόμη καὶ τοὺς Τούρκους νὰ ἐπιστρέφουν στὶς ἑλληνοχριστιανικές τους ρίζες, δὲν ἠμποροῦμε νὰ μὴν ἀναρωτηθοῦμε γιὰ τὸν σκοπὸ διχασμοῦ ποὺ ἐξυπηρετοῦν οἱ ἑλληνικὲς παγανιστικὲς ὁμάδες ποὺ ἀπεμπολοῦν τὴν χριστιανικὴ κληρονομιὰ τοῦ ἔθνους μας, ἀκολουθῶντας ἀνιστόρητους καὶ φανατικοὺς ρατσιστὲς ἡγέτες».

Δημήτρης Κιτσίκης

  ΙΑ' (41) σελ. 2                        ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ   ΠΕΡΙΟΧΗ                      ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ   2006