237 – Φθάνει πιά!

237 – Φθάνει πιά!

Εἴμεθα στὸν πάτο τοῦ βαρελιοῦ. Οὔτε γιὰ τρελοὺς πλέον δὲν κάνουμε. Εἴμεθα τὸ ἀπόλυτο μηδὲν τῆς γῆς. Εἴμεθα ἡ μπόχα τῆς οἰκουμένης. Πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦμε ἀπὸ προσώπου γῆς. Πῶς τολμᾶμε ἀκόμα νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ ἱερὸ ὄνομα Ἕλλην γιὰ νὰ αὐτοπροσδιορισθοῦμε. Ὄχι οὔτε κἄν Γραικῦλοι δὲν εἴμεθα, παρὰ μόνον τὸ ἀπόλυτο μηδέν. Οὔτε κρατίδιο σὰν τὴν Μάλτα δὲν εἴμεθα. Οὔτε κράτος Φράνκενσταϊν δὲν εἴμεθα. Φρίκη! Εἴμεθα τὸ ἀπόλυτο μηδέν.

Πῶς τολμᾶμε καὶ ὁμιλοῦμε ἀκόμα γιὰ ἰδέες. Οἱ ἰδέες ἔχουν τελείως ἐξαφανισθῆ ἀπὸ τὰ κινούμενα ζόμπι τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας. Τὰ ζόμπι, δηλαδὴ κορμιὰ νεκρῶν κάποιου ἀρχαίου λαοῦ ποὺ ἐπανέρχονται στὴν σκιὰ  τῆς ζωῆς γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν ἄβουλα τὸν Δράκουλα.

Τὸ τομάρι μας καὶ τίποτα ἄλλο. Οὔτε κἄν ἐγκληματίες δὲν εἴμεθα. Δὲν σφάζουμε τὰ παιδιά μας. Τὰ πετᾶμε μακριὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ νὰ μὴν μᾶς βλέπουν νὰ αὐνανιζόμεθα καὶ ντραποῦν. Ὁ αὐνανισμὸς τῶν διαρκῶν ἐκλογῶν μὲ ἀπίθανα συνονθυλεύματα ποὺ ὀνομάζομε κόμματα, σὰν τὸ Ποτάμι ἤ τὸ κόμμα τοῦ Λεβέντη. Μὲ ἀξεπέραστα συνθήματα. Τὸ χθὲς καὶ τὸ αὔριο, τὸ παλιὸ καὶ τὸ νέο. Δὲν πᾶμε πίσω. Πᾶμε μπροστά. Ἀπίθανες μωρίες. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας θὰ σηκωθοῦν τὴν Κυριακὴ καὶ ὡς ζόμπι θὰ πᾶνε νὰ ψηφίσουν πίσω ἤ μπροστά. Ὄχι σὰν τὰ κατάλευκα, ἀγνὰ καὶ ἠλίθια πρόβατα. Οὔτε σὰν τοὺς μαύρους λύκους. Δὲν ὑβρίζουμε τὰ ζῶα παρομοιάζοντάς τα μὲ τὰ ἑλλαδικὰ ζόμπι.

Αὐτὰ τὰ ζόμπι, ἐκτὸς τῶν συνθημάτων, πίσω καὶ μπροστά, οὔτε κἄν ἑλληνικὰ δὲν ὁμιλοῦν. Μὲ ἄναρθρους ποδοσφαιρικοὺς ἀλαλαγμοὺς καταψηφίζουν ὑβριστικὰ τὴν ἀντίπαλη ὁμάδα, τὴν μόνη Κυριακὴ ποὺ δὲν ἔχουν καιρὸ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ γείτονος. Οὔτε ἡ Κόλαση τοὺς θέλει, οὔτε ἡ γῆ, οὔτε κανεὶς πλανήτης. Εἶναι τὸ ἀπόλυτο μηδέν.

Καὶ ἐλάχιστες ἡμέρες πρὸ τῆς τραγελαφικῆς ἐκλογικῆς ἀναμετρήσεως οἱ κατεδαφιστὲς τοῦ ἔθνους δικάζουν βουλευτὲς νομίμου κόμματος ποὺ κατεβαίνει στὶς ἐκλογές, γιὰ ἐγκληματικὴ δράση! Παπαδόπουλε, σήκω ἀπὸ τὸν τάφο σου καὶ βάλε ἐπιτέλους ὅλους αὐτοὺς τοὺς καραγκιόζηδες ποὺ μᾶς κυβερνοῦν στὰ σίδερα, αὐτοὺς ποὺ ἡ ὑπέρμετρη θρησκοληψία σου δὲν σοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἐξοντώσῃς ὅσο κυβερνοῦσες τὸν ἄθλιο τοῦτο τόπο.

Φθάνει πιά! Μόνη καὶ τελευταία λύση, ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ. Μήπως στὰ βάθη τῶν ἀπαξιωμένων ἀξιωματικῶν εὑρεθῇ δεκανέας Ναπoλέον (le petit caporal) νὰ θυσιασθῆ γιὰ νὰ ἀλλάξῃ μιὰ ζωὴ ποὺ σήμερα δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα. Τὸ ἀπόλυτο μηδέν!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Σεπτεμβρίου 2015

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

Ὁ σοσιαλισμὸς περιέχει πολλὰ σωστὰ ἀλλὰ καὶ κάτι τὸ στραβό:  τὸ ὅραμα τῆς ἰσότητος. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἰσότητος, ποὺ ἔγινε σήμερα παγκόσμιο, ἀντιβαίνει στὴν ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ καταστρέφει τὸ ἄτομο καὶ τὴν κοινωνία. Εἶναι ἡ κυρία αἰτία τῆς πλήρους παρακμῆς ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως. Φέρνει στὴν ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης ὅλα τὰ σκουπίδια.

Ἡ ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνισότης εἶναι νόμος πραγματικὸς ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμητός. Ἀπὸ τὰ τρία συνθήματα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, τὸ σύνθημα ἰσότης, μὲ τὸν καιρὸ κατέστρεψε τὴν δυτικὴ κοινωνία καί, μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως, ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Τὸ σύνθημα, «γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ» ἐκυριάρχησε. Ὅλοι ἐψήφιζαν τοὺς ἡγέτες καὶ ὅλοι οἱ ἡγέτες ἐκατέβηκαν τὰ σκαλιὰ τῆς ἀνυποληψίας γιὰ νὰ ἐκλεγοῦν. Ἐπειδὴ οἱ ἐκλεγέντες ἔπρεπε νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς ἐκλογεῖς τὰ κράτη ἐδιοικήθησαν ἀπὸ μετριότητες. Οἱ ἥρωες ἐξηφανίσθησαν. Ὅταν οἱ τελευταῖοι ὑπεχρεοῦντο νὰ ἐπιβληθοῦν διὰ τῆς βίας ἐχαρακτηρίσθησαν δικτάτορες. Οἱ ἄξιοι ἀπέφευγον πλέον τὴν πολιτική. Γιὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ ὁ ὄχλος οἱ δήμαρχοι ὠργάνωναν παράτες ὁμοφυλοφίλων ( τὰ gay parades), ὁ τουρισμὸς ἐξεχείλιζε στὰ μπὰρ τῆς Μυκόνου καὶ οἱ γύφτοι μετεμφιεσμένοι σὲ Ῥωμὰ ἐτρομοκράτουν τὸν πληθυσμὸ καὶ διακινοῦσαν ἀνενόχλητα ναρκωτικά.

Ἡ ἀξιοκρατία καὶ ἡ ἀρετὴ τῶν Ἀρχαίων ἦσαν πλέον παρελθόν. Ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Χριστὸς ἀπεκαλοῦντο ψώνια ἐπειδὴ εἶχαν δώσει τὴν ζωή τους γιὰ ἀνεξήγητους λόγους. Ἡ πονηριά, χαρακτηριστικὸ τοῦ Σατανᾶ, εἶχε ἀναβιβασθῆ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες σὲ εὐφυΐα. Ὁ ταξιτζῆς, ἀπαραίτητος φίλος τῶν ΜΜΕ, διεφέντευε στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας, ληστεύοντας τοὺς ξένους καὶ ὑβρίζοντας τοὺ ντόπιους. Ὅλοι οἱ νέοι ἐβάλθησαν  νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς μαλάκες γιὰ νὰ θεωρηθοῦν καὶ αὐτοὶ ἴσοι.  Ἡ κοινωνία τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους ἐτρομοκρατεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀπαιτητικοὺς Ἑλληνοκυπρίους ποὺ γιὰ χάρι τους ἡ Ἀθήνα εἶχε θυσιάσει τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Τουρκίας καὶ ἐξηλώνετο σὰν πουλόβερ.

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο εἶχε ἐπισημάνει τὴν ἀνθρώπινη καταστροφὴ ποὺ εἶχε ἐπέλθει ἀπὸ τὸν μῦθο τῆς ἰσότητος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ ἐσημείωνε στὶς 22 Ἰουλίου 1918: «Ἡ μεταξὺ ἀνθρώπων ἀνισότης εἶναι ἡ φυσικὴ κατάστασις τῆς κοινωνίας. Πᾶν μέτρον ἀντιτιθέμενον εἰς τὸν φυσικὸν τοῦτον καὶ στοιχειώδη νόμον, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔχῃ βλαβεράς, ἴσως δὲ καὶ ὀλεθρίας συνεπείας». Καὶ γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ἔγραφε στὶς 22 Ἰανουαρίου 1940, σὲ ἕνα Τετράδιο Σκέψεων ποὺ ἐκράτει: «Ἡ δημοκρατία εἶναι τὸ παιδὶ τοῦ καπιταλισμοῦ. Εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ καπιταλισμὸς κυριαρχεῖ ἐπάνω στὴν λαϊκὴ μᾶζα».

Πόσον ὀξυδερκὴς ἦταν ὁ Μεταξᾶς! Ἑκατὸ χρόνια ἀργότερα ἡ παγκοσμία κοινωνία διαλύεται ὑπὸ τὸ βάρος τῆς τεραστίας μετριότητος ποὺ ἐπέβαλαν οἱ μᾶζες τῶν ἀνεγκεφάλων. Μὲ ἀξιώσεις ἰσότητος ὁ θυρωρὸς ἀνεβαίνει στὸν τελευταῖο ὄροφο τῆς πολυκατοικίας, παίρνει τὴν θέση τοῦ ἀφεντικοῦ του καὶ τὸν στέλνει κάτω στὸ θυρωρεῖο. Τὰ τοῦβλα τῆς οἰκοδομῆς μετακινοῦνται καὶ ἡ οἰκοδομὴ σωριάζεται . Ὁ Σωκράτης  εἶχε παρατηρήσει (στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος): «Ἕνας πατέρας συμπεριφέρεται σὰν παιδὶ καὶ φοβᾶται τοὺς υἱούς του, ἐνῷ ἕνας υἱὸς παίζει τὸν ῥόλο τοῦ πατέρα καὶ δὲν ἔχει πλέον σεβασμὸ καὶ φόβο τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του, αὐτὰ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς εἶναι ἐλεύθερος». Καὶ ὁ Σωκράτης γελοιοποιεῖ τὸ ψεῦδος τῆς ἐλευθερίας ποὺ σὰν καραμέλα πιπιλίζουμε:  Δηλώνει πὼς στὴν δημοκρατικὴ ἐλεύθερη κοινωνία ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα (σήμερα ἡ καθιέρωση τῶν  δικαιωμάτων τῶν ζώων), «ξεχειλίζουν ἀπὸ ἐλευθερία» καὶ διὰ τοῦτο καλὸ εἶναι στὴν μέση τοῦ δρόμου νὰ κάνῃς πέρα ὅταν ὁ γάϊδαρος (ἤ ὁ πολίτης μὲ τὴν ψῆφο του) ἐφορμᾷ, διότι δὲν λογαριάζει κανέναν καὶ θὰ σὲ πατήσῃ.

Μία κοινωνία ἱεραρχημένη θὰ ἔφερνε ὀπίσω τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁρμονία. Ἀλλὰ ἴσως εἶναι πλέον ἀργά.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Αὐγούστου 2014  

104 - Ἀπὸ τὸν κομματισμὸ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων στὸν θρίαμβο τοῦ πνεύματος τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα

104 - Ἀπὸ τὸν κομματισμὸ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων στὸν θρίαμβο τοῦ πνεύματος τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα

Ὁ λαὸς εἶχε φανατισθῆ ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες πολιτικούς, ἐκείνη τὴν ἡμέρα στὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ὁποία οἱ πάντες πολιτικοὶ αὐτοὶ συγχρωτίζονταν μὲ τοὺς τραπεζῖτες ἐνῷ ὁ λαὸς έφώναζε ὅτι ἦλθε ὁ βασιλεὺς γιὰ νὰ τοῦ έξασφαλίσῃ  καλοπέραση καὶ ὄχι γιὰ νὰ βάλῃ τάξη στὰ τοῦ οἴκου του ποὺ εἶναι καὶ ἡ πραγματικὴ ἔννοια τῆς οἰκονομίας. Ἐνόμιζε ὅτι ὁ ἐρχόμενος ἦταν λαϊκιστὴς καὶ ὅτι γι'αὐτὸ εἶχε ἐπιλέξει νὰ εἰσέλθῃ στὴν πρωτεύουσα, χάριν ψήφων, καθήμενος ἐπάνω σὲ ἕνα πουλαράκι, ἕνα ὀνάριο.

Ἀλλὰ ὁ Ἐρχόμενος δὲν ἦτο Συριζαῖος καὶ δὲν εἶχε ἔλθει ἐν ὀνόματι Εύροῦ, γιὰ νὰ ψηφισθῇ πρόεδρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ νὰ ἀνεβάσῃ τοὺς μισθούς. Εἰσήρχετο στὴν Πόλη γιὰ νὰ σταματήσῃ τὸ ἐμπόριο, γιὰ νὰ χύσῃ ὁ λαὸς τὸ αἷμα του μέσῳ αὐτοῦ, γιὰ νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς ὕλης στὴν Κυριακὴ τοῦ αἱματοβαμένου καὶ ἀναστημένου πνεύματος, μέσα ἀπὸ μία ἑβδομάδα φτώχειας καὶ ὑποχρεωτικῆς νηστείας, κάτι ποὺ δὲν ήδύνατο ὁ λαὸς νὰ καταλάβῃ συνεχίζοντας ἀκούραστα νὰ διαμαρτύρεται ὅτι ποτὲ δὲν ἔφταιξε αὐτὸς καὶ ὅτι μόνον οἱ ἄλλοι εἶχαν φάγει τὸ χαβιάρι, ἐνῷ αὐτὸς εἶχε ἀρκεσθῆ στὴν μπριτζόλα. Καὶ ἔτσι ὁ μαθητής του, ὀνόματι Ἰούδας, ἐν ὀνόματι τοῦ ἀγανακτισμένου λαοῦ, ἐπῆρε τὰ πολυπόθητα λεφτὰ καὶ ἐκρεμάσθη, ἐνῷ οἱ ἄλλοι ὑπόλοιποι, έκτὸς Ἰωάννου, τὴν έκοπάνησαν ἐπειδὴ δὲν ἄντεχαν νὰ δοῦν τὸν βασιλέα τους κρεμάμενο ἐπὶ ξύλου ἀντὶ νὰ κάθεται βολεμένος ἐπὶ θρόνου.

Αὐτὴ εἶναι ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ποτὲ δὲν ἐννόησε ὅτι ἔπρεπε νὰ πεινάσῃ καὶ νὰ φιλήσῃ τὸ ταλαιπωρημένο ἀπ'αὐτὸν χῶμα τῆς πατρίδος του γιὰ νὰ μετανοήσῃ γιὰ τὴν πνευματική του παρακμή. Ὁ Βασιλεὺς τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἦλθε ἐκείνη τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων γιὰ νὰ μᾶς θρέψῃ ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς πεινάσῃ καὶ νὰ μᾶς ταπεινώσῃ ἐπὶ πῶλον ὄνου, ἐπειδὴ ὁ Ἕλλην εἶχε φθαρῆ καὶ μεταμορφωθῆ σὲ Γραικύλο καὶ ἔπρεπε νὰ ξαναφτιαχτῇ ἀπὸ τὴν ἀρχή.

2014 καὶ χρόνος ἐκλογῶν γιὰ τὸ κρατίδιο καὶ πεῖτε μου ἔστω καὶ ἕναν πολιτευόμενο ποὺ νὰ ἔχῃ μιλήσει γιὰ τὴν πλανητικὴ προώθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ὄχι γιὰ τὰ μάρμαρα καὶ τὸν προσοδοφόρο τουρισμό, ὄχι γιὰ τὶς πόρνες καὶ τὰ καζίνα ποὺ εἰσέφεραν χρῆμα στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες καὶ τὶς χρυσὲς ἀμμουδιές. Πεῖτε μου ἔστω καὶ ἕναν πολιτευόμενο ποὺ νὰ ἔχῃ μιλήσει, ὄχι γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ κατσικιοῦ, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐπανόρθωση τοῦ ἐγκλήματος ποὺ διεπράχθη κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, πρὶν ἀπὸ 90 χρόνια, μὲ πρόσχημα μὲν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου ἀλλὰ πραγματικὴ αἰτία τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὶς παραδόσεις του. Καὶ ἦλθε ἡ κυρία Μέρκελ γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅτι νηστεύει, ἔστω καὶ μὲ τὸν καθολικοπροτεσταντικὸ περιορισμένο της τρόπο, ποὺ ἔμαθε ἀπὸ τὸν προτεστάντη πάστορα πατέρα της, έν μέσῳ καθημερινῶν γραικυλικῶν τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν γιὰ τὴν τιμὴ στὴν κρεαταγορὰ τοῦ ἀρνιοῦ.

Ἕλληνα κλάψε πικρὰ καὶ ξύπνα! Πέρνα ἀπὸ τὴν προσμονὴ τῆς ἀγορᾶς τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων στὴν προσμονὴ τοῦ πλατωνικοῦ πνεύματος, τῆς πίστεως καὶ τῆς θυσίας τῆς αἱματοβαμένης μὲ κόκκινα αὐγὰ τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.  Τότε μόνον θὰ ἀναστηθῇς!

                   Δημήτρης Κιτσίκης                                 16 Ἀπριλίου 2014  

69 - Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 2013 καὶ ὁ πλήρης ἐξευτελισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ

69 - Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 2013 καὶ ὁ πλήρης ἐξευτελισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ

Ἡ ἡμέρα αὐτὴ τῆς Δευτέρας 28 Ὀκτωβρίου 2013 θὰ μείνῃ στὴν ἱστορία ὡς ἡ πλέον ἐξευτελιστικὴ γιὰ ὅλον τὸν ἑλληνικὸ  πλανήτη. Ὁ φάρος τοῦ συμπαντικοῦ πολιτισμοῦ, ὁ ἑλληνισμός, ἐξευτελίστηκε ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς νάνους ποὺ τολμοῦν νὰ κατοικοῦν στὴν σκιὰ τῆς Ἀκροπόλεως χωρὶς ἄδεια παραμονῆς, δηλαδὴ οἱ σαλτιμπάγκοι ποὺ ὑποδύονται τοὺς βουλευτές, τοὺς ὑπουργούς, τὸν πρωθυπουργό καὶ τὸν πρόεδρο μίας ἀνυπάρκτου ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ποὺ μαλώνουν ἐπὶ σκηνῆς, στὶς ἐξέδρες τῶν παρελάσεων γιὰ τὸ ποῖοι θὰ παρευρεθοῦν καὶ ποῖοι ὄχι, σὲ σημεῖο νὰ θεωρῆται ντροπὴ νὰ εὑρεθοῦν ἐκτεθειμένοι στὴν θέα τοῦ ξυπόλυτου ὑπερηφάνου ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ὡς εὐτελεῖς προδότες προσπαθοῦν νὰ ὑποδουλώσουν. Οὐδεὶς θέλει πλέον νὰ ἀνέβῃ στὴν ἐξέδρα, οὔτε κὰν ὁ Ἕλλην Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντά, ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος, αὐτὸς ποὺ διέλυσε τὸ κόμμα του πρὸς χάριν τῆς προσωπικῆς του προβολῆς, σὲ αὐτὸν ποὺ ἀδυνατεῖ ὁ καθεὶς νὰ σφίξῃ τὸ χέρι χωρὶς νὰ αἰσθανθῇ ἀπερίγραπτη ἀηδία καὶ χωρὶς νὰ θελήσῃ νὰ τὸ σκουπίσῃ ἀμέσως γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύσῃ νὰ ἀσθενίσῃ θανάσιμα.

Τί ἀπέραντη κατάπτωση τῶν παιδιῶν τῶν Ἀλβανομάχων τοῦ 1940! Μὲ ποῖο δικαίωμα αὐτὸς ὁ συρφετὸς τῶν πολιτικάντιδων τολμᾷ νὰ ἀποκαλεῖται Ἕλλην. Ἕλληνες εἶναι οἱ Nietzsche, Shelley, Hegel, Marx, Kaddafi, Washington, Hitler,  Napoléon, Einstein, Freud, καὶ ἑκατομμύρια ἄλλοι ποὺ ἔπιναν νερὸ στὸν θεόπνευστο ἑλληνισμό. Οὐδεὶς ἀπὸ τοὺς δῆθεν ὁμιλοῦντες τὴν ἑλληνικὴ ποὺ συχνάζουν στὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς δικαιοῦται νὰ φέρῃ τὸ τιμημένο ὄνομα τοῦ Ἕλληνος ἐκτὸς τῶν κομμουνιστῶν καὶ τῶν χρυσαυγιτῶν: μὲ ἐγκληματίες μὲν στὴν πολιτική τους οἰκογένεια ἀλλὰ Ἕλληνες. Ὁ λαὸς γνωρίζει πλέον ὅτι ὁ Τσοχατζόπουλος εἶναι τὸ ἔμβλημα τῶν πολιτικάντηδων καὶ ὁ Βαγγέλης ὁ ἀπόηχός των. Ὁ λαὸς δὲν πτοεῖται ἀπὸ τὰ κάτεργα ποὺ ὀργανώνουν μεθοδικὰ οἱ Βαγγελοσαμαρᾶδες γιὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν καὶ μὲ στεντορεία φωνὴ κραυγάζει στὰ ἔνοπλα σώματα τοῦ διαλυμένου μας στρατοῦ: Ἐγέρθητε!  Ἀκόμη καὶ καμικάζι νὰ γίνετε. Ἀλλὰ ἐγέρθητε!  Ἔστω καὶ ἄν ἀποτύχετε θὰ μείνετε στὴν Ἱστορία μὲ τὴν ἐνθύμηση ὅτι δὲν ἀντέξατε τὴν δυσωδία τοῦ σημερινοῦ γραικυλικοῦ κοινοβουλίου καὶ σὲ ἑκατὸ χρόνια ἡ νεολαία θὰ σᾶς προσκυνᾷ. Μάρτυρες τοῦ κομμουνισμοῦ, μάρτυρες τοῦ φασισμοῦ, μάρτυρες τῆς Ὀρθοδοξίας, ναί!  Ὄχι Στουρνάρια.

Μάρτυρες τοῦ φασισμοῦ ὅπως ὁ Σοὺν Γιατσέν, ὁ Καντάφι, ὁ Περόν. Μάρτυρες τοῦ κομμουνισμοῦ ὅπως ὁ Τσέ, ὁ Μπελογιάννης, ὁ Ζαχαριάδης. Τοὺς προσκυνοῦμε ὅλους μὲ εὐλάβεια, ἀλλὰ ἡ ἀφόρητη μετριότης τῶν δωσιλόγων δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ κοιμηθοῦμε. Ἔστω καὶ ἡττημένοι οἱ Σπαρτιᾶτες παραμένουν στὴν συνείδησή μας νικητές.

Δημήτρης Κιτσίκης                     28 Ὀκτωβρίου 2013

37 - Ἡ ἀπίστευτη παρακμὴ τοῦ Ἕλληνος

37 - Ἡ ἀπίστευτη παρακμὴ τοῦ Ἕλληνος

Δὲν εἶναι μόνον ἡ Βουλή. Εἶναι καὶ ἡ τηλεόραση. Ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, ὥρα μὲ τὴν ὥρα, ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν καθημερινότητα, δηλαδὴ μὲ τὶς ἴδιες χιλιοπροβαλλόμενες εἰκόνες τοῦ ἔμπα βγὲς τῆς Τρόϊκας, τοῦ ἐὰν καὶ πόσο θὰ συνεχισθῇ ἡ καταβολὴ τοῦ χαρατσίου, ἐὰν ἤ ὄχι θὰ φορολογηθοῦν τὰ ἀγροτεμάχια, δηλώσεις τοῦ μέσου πολίτου ὅτι θέλει νὰ πληρώσῃ (!) ἀλλὰ δὲν ἔχει, ἀναλύσεις οἰκονομολόγων καθηγητῶν ποὺ γίνονται ἔτσι ἁπλά, γιὰ νὰ τὶς καταλαβαίνῃ ὁ δῆθεν κάθε ἠλίθιος. Ὁ στόχος εἶναι ἐμφανής. Πρῶτον νὰ ἀποτρελλάνουν τοὺς Ἕλληνες καὶ δεύτερον νὰ τοὺς ἀπομονώσουν ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη ὑφήλιο. Ἐδῶ γίνονται φοβερὰ πράγματα στὴν Συρία καὶ τὴν Βόρειο Κορέα, εἴμεθα στὰ πρόθυρα πυρηνικοῦ πολέμου καὶ ἐμεῖς ἀσχολούμεθα μὲ ἕναν Στουρνάρα καὶ ἕναν Τόμσον. Κάποτε ὑπῆρχαν Ἕλληνες. Τώρα ὑπάρχει ἀστυνομία βουτηγμένη στὴν διαφθορά, στρατὸ ποὺ τρέμει γιὰ τὸν μισθό, ἀντί νὰ πάρη τὰ ὅπλα ποὺ διαθέτει γιὰ νὰ βάλῃ τέρμα στὴν μασκαράτα. Ἔρχεται καὶ πάλι ἡ τρόϊκα λένε, καὶ τρέμει ὁ κόσμος ὅλος. Τί πτώση, τί κατάπτωση, τί βύθιση, τί ἀποβλάκωση τοῦ ἄλλοτε ἄνθους τῆς παγκοσμίας φυλῆς τοῦ πλανήτου! Τί λήθαργος εἶναι αὐτός. Θὰ πεθάνουμε μὲ τὸ εὐρὼ δαγκωμένο στὸ στόμα γιὰ νὰ μὴ μᾶς ξεφύγῃ, μουρμουρίζοντας ὕβρεις κατὰ τῆς κυρίας Μέρκελ καὶ ἔτσι θὰ περάσουμε ἐξευτελισμένοι στὴν Ἱστορία. Ἕνας ὁλόκληροςλαὸς ἔγινε γκαγκά. Ἐπιτέλους, ἀρκετὲς ἀναλύσεις καὶ ἱκεσίες!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             7 Ἀπριλίου 2013 

3 - Οἱ Γραικύλοι, 1821-1996

3 -Οἱ Γραικύλοι

(Πρέπει νὰ διευκρινήσωμε πὼς ὁ ὑποφαινόμενος καθηγητὴς Πανεπιστημίου εἶναι καὶ νομοταγὴς πολίτης τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν, κράτους ποὺ βασίζεται στὴν Παλιγγενεσία τοῦ 1821, καὶ πιστὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ νέο ἡμερολόγιο. Ξέρει ὅμως ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὴν τῶν Καθολικῶν, δὲν γνωρίζει οὔτε Ἱερὰ Ἐξέταση, οὔτε " nihil obstat" καὶ " imprimatur" τῆς παπικῆς λογοκρισίας, καὶ πὼς τὸν μὴ Γραικύλο δὲν φοβίζουν οἱ ἀντικονφορμιστικὲς ἰδέες)

«Γιορτάσαμε» ἐφέτος (σ.σ. 1996) 175 χρόνια γραικυλισμοῦ. Τὸ φαινόμενο τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς εἶναι τεράστιο γιὰ νὰ ἠμπορεῖ ν'ἀναλυθεῖ ἐπιστημονικὰ σὲ τοῦτες τὶς ἐλάχιστες σελίδες. Εἶναι καὶ φοβερὰ ἐπώδυνο γιὰ ὅλους μας ὅταν μᾶς στήνουν μπροστὰ στὸν ἐξομολογητὴ-ψυχαναλυτὴ τῆς δικῆς μας Ἱστορίας.

Ὅταν ὁ Φράγκος Καρλομάγνος ἐσφετερίσθη, τὸ 800 μ.Χ., τὸ ὅνομα Ρωμαῖος καὶ ἀπὸ Romanos μᾶς ὑποβίβασε σὲ Grecos καὶ ὅταν ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, 1200 χρόνια ἀργότερα, ἐξήγησε τὸν ὑποβιβασμὸ γράφοντας : “Ἕλληνες [εἴμαστε] γιὰ νὰ ρίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ [ὅμως] "Ρωμιοί”, ὁ γραικυλισμὸς εἶχε γίνει πλέον κοινὴ συνείδηση ἑνὸς ἔθνους καταφερτζήδων, χωρὶς θεϊκὴ πνοή. “Κι ἔτσι - προσθέτει ὁ Παλαμᾶς- ἔγινε ὁ ἐξευτελισμένος Ρωμιὸς τῶν φωνακλάδων τῶν καφενείων, ὁ φασουλῆς Ρωμιὸς τῶν σατυρογράφων, ὁ ἀσυνείδητος Ρωμιὸς μέσα στὸ ψευτοβασίλειο”. Ὁμοίως, ὁ θεωρητικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, καθηγητὴς Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968), ἔγραφε πὼς μετὰ τὸ 1821 στὴν Ἑλλάδα ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅλα τὰ κόμματα ἐδήλωναν ἐθνικιστές, δηλαδὴ ἐμπορεύοντο τὸν ἐθνικισμό. Ἔτσι, στὴν οὐσία, οὐδεὶς Ἕλλην ἦταν ἐθνικιστής, οὔδεὶς θὰ ἐθυσίαζε τὴν καρριέρα του γιὰ τὴν ὑπερτάτη ἀξία τοῦ ἐθνικισμοῦ. “Τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο -ἔλεγε-... εἶναι ἡ τάση νὰ ἐκτιμοῦμε περισσότερο ἀπὸ κάθε τι ἄλλο τὸν ἑαυτό μας... Καμιὰ κανενὸς εἴδους ὑπεροχὴ δὲν μᾶς εἶναι ἀνεχτή... Καταπληκτικὴ εἶναι ἡ ἐπικράτηση τῆς ψευτιᾶς παντοῦ... Ὅποιος πιστεύει θεωρεῖται ἐλαττωματικὸς ἄνθρωπος, εὐκολόπιστος, κουτός... Ἔχουμε ἀπελπιστικὴ ὁμοιομορφία".

Ὁ γραικολατῖνος Κοραῆς εἶχε ὑποστηρίξει ὡς ἐθνικὰ ὀνόματα ἤ τὸ Γραικὸς ἤ τὸ Ἕλλην, τονίζοντας: "Ἕν ἀπὸ τὰ δύο λοιπὸν ταῦτα εἶναι τὸ ἀληθινὸν τοῦ ἔθνους ὄνομα. Ἐπρόκρινα τὸ Γραικὸς, ἐπειδὴ οὕτω μᾶς ὀνομάζουσι καὶ ὅλα τὰ φωτισμένα ἔθνη τῆς Εὐρώπης", μὴ θέλοντας νὰ λάβῃ ὑπ, ὄψιν του ὅτι ὁ δικός μας χῶρος τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς μέχρι τὸν Ἰνδὸ Ποταμὸ πάντοτε μᾶς ἤξερε ὡς Ῥωμηούς (Ῥούμ), Ῥωμηοὺς μὲ ἦτα καὶ ὄχι μὲ ἰῶτα.

Στὸν Καναδᾶ, οἱ Ἰνδιάνοι ὑποβιβάσθησαν σὲ ἀπόλυτα παράσιτα, σὲ φολκλόρ, μὲ μοναδικὸ πλέον προορισμὸ νὰ κοσμοῦν τὰ μουσεῖα τῆς χώρας γιὰ νὰ δίνουν στοὺς "λευκούς", πολιτιστικοὺς προγόνους! Ὁμοίως, οἱ Δυτικοὶ σὲ ἀναζήτηση προγόνων, συρρίκνωσαν τὴν Ῥωμηοσύνη ποὺ ἐξετείνετο ἀπὸ Ἀδριατικῆς μέχρι Καυκάσου, καὶ μετέπλασαν τοὺς Ἕλληνες σὲ κακότεχνους Περικλῆδες τοὺς ὁποίους τοποθέτησαν στὸ εὐρωπαϊκὸ μουσεῖο κηρίνων προσωπικοτήτων.

Ἀπὸ τὸ 1821 ἡ παρακμὴ ὑπῆρξε τριπλή:

a) Πολιτικὴ  Παρακμή:

Μὲ τοὺς τρεῖς ἐπιφανεστέρους γραικολατίνους, τὸν Ἰωάννη Κωλέττη, τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο -ὁ ὁποῖος εἶχε δηλώσει μὲ ὑπερηφάνεια σ' ἕναν δημοσιογράφο, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1919: "Πνευματικῶς εἶναι Ἑλληνολατῖνος"- καὶ τὸν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ. Ὁ τελευταῖος, δυσπιστῶντας πὼς ἦτο δυνατὸν νὰ ἀναγεννηθῇ μὲ οἱονδήποτε τρόπο ὁ Ἕλλην γραικύλος, ἔδωσε στὸν ἑαυτό του τὸν ῥόλο τοῦ ἡγέτου τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς καὶ ἐπέτυχε αὐτὸ ποὺ εἶχαν ἀποτύχει νὰ ἐπιβάλουν οἱ ἡγέτες τῆς δυτικῆς παρατάξεως τῶν τελευταίων χρόνων τοῦ Βυζαντίου: νὰ ἐντάξῃ τὸν Ἕλληνα χειροπόδαρα στὸ φραγκικὸ πολιτικὸ σύνολο τῆς ΕΟΚ. Ὁ Καραμανλῆς συμφωνοῦσε μὲ τὴν ἀνάλυση τοῦ γραικύλου ποὺ εἶχε κάνει τὸ 1919 ὁ Βενιζέλος, σχετικὰ μὲ τὴν ἐκστρατεία τῆς Σμύρνης. Ὁ Βενιζέλος εἶχε τότε γράψει: "Ἡ ὑπὸ τῶν Δυνάμεων ἀποφασισθεῖσα μόλις πρὸ 60 ἡμερῶν καθαρῶς ἑλληνικὴ κατοχὴ τῆς Σμύρνης, ἥτις ἐθεωρήθη τότε καὶ δικαίως ὡς ἡ ἀπαρχὴ μίας νέας ἑλληνικῆς μεγαλουργίας, θ' ἀποδειχθῇ ὅτι δὲν ἦτο παρὰ ἕν μετέωρον στιγμιαίας λάμψεως, τὸ ὁποῖον ἐφώτισεν μόνον τὴν ἑλληνικὴ ἀθλιότητα".

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Καραμανλῆς δὲν ἐδίστασε νὰ πάῃ στὸ Ἄαχεν τῆς Γερμανίας γιὰ νὰ ἀποδεχθῇ τὸ βραβεῖο Καρλομάγνου. Ἐὰν ἔβγαιναν ἀπὸ τὸν τάφο τους οἱ Βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες τοῦ Θ΄αἰῶνος καὶ ἔβλεπαν τοὺς σημερινοὺς  Ἕλληνες νὰ γίνονται ὑπήκοοι τοῦ Καρλομάγνου, τί θὰ ἔλεγαν; Θὰ ἔβλεπαν στὶς 9 Νοεμβρίου 1988, τὸν Χρῆστο Σαρτζετάκη, πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, παρέα μὲ τὸν προκάτοχό του Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ καὶ τὸν πρόεδρο τῆς Κύπρου Βασιλείου, νὰ προσκυνοῦν τὸν πνευματικὸ συνεχιστὴ τοῦ Καρλομάγνου, τὸν ἀποκαλούμενο "πατέρα τῆς Εὐρώπης" Jean Monnet, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μεταφορᾶς τῶν λειψάνων του στὸ Πάνθεον τῶν Παρισίων. Καὶ ὁ Χίτλερ γιὰ νὰ προσδέσῃ στὴν Εὐρώπη τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, συνεκρότησε μία μεραρχία Εὐρωπαίων ὁπλιτῶν SS τὴν ὁποία ἀπεκάλεσε χαρακτηριστικὰ μεραρχία Καρλομάγνου.

β) Θρησκευτικὴ Παρακμή:

Τὸ 1833, οἱ Ἀγγλογάλλοι παρεκίνησαν τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποὺ εἶχαν κατασκευάσει, νὰ δημιουργήσῃ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία παρὰ τὶς σφοδρὲς διαμαρτυρίες τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου καὶ τὴν ἀντίθεση τῆς ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης. Στόχος  ἦταν ἡ διαίρεση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ πλήρης καθυπόταξή της διὰ μέσου τῆς δυτικοποιήσεώς της. Κατόπιν αὐτοῦ, τὰ νεοσύστατα φραγκοεμπνευσμένα κρατίδια τῆς Βαλκανικῆς ἠκολούθησαν τὸ παράδειγμα τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀποσχίσθησαν ἀπὸ τὸ Φανάρι. Στὸ καθένα ἀπὸ τὰ κράτη αὐτὰ ὁ Πάπας, ὁ ὁποῖος ἀνέκαθεν ἦτο τὸ δεξὶ χέρι τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ἐξήσκησε τὴν ἐπιρροή του γιὰ τὴν ταχεία δυτικοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἔφθασε καὶ μέχρι προσπαθείας ἀφανισμοῦ της κατὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ὅταν οἱ καθολικοὶ Κροάτες κατέσφαξαν τοὺς ὀρθοδόξους Σέρβους.

Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἡγέτης ποὺ συνέβαλε τὰ μέγιστα στὴν πλήρη δυτικοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπῆρξε ὁ Μελέτιος Μεταξάκης (1871-1935). Ὁ ὑπουργὸς τοῦ Βενιζέλου, Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος, σὲ μία μακροσκελῆ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν πρωθυπουργό του, μὲ ἡμερομηνία 10 (23) Νοεμβρίου 1916, τοῦ ἐξέθετε τὴν ἀναγκαιότητα ῥιζικῆς μεταρρυθμίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας μὲ στόχο τὴν πλήρη δυτικοποίησή της (κατάργηση τῶν νηστειῶν, τῶν ἑορτῶν τῶν ἁγίων, τῶν μοναστηρίων, ὀλιγώτερο παπᾶ καὶ πολὺ ἱεροκήρυκα-ἑρμηνευτή, ὀλιγώτερες ἀκολουθίες, ὀλιγώτερη ὀρθοστασία κ.λ.π.). Καὶ ὁ νοῦς του ἐπῆγε στὸν Μεταξάκη ὁ ὁποῖος, ἀπὸ τὸ 1910, ἦταν μητροπολίτης Κιτίου Κύπρου. Καὶ ἔγραφε ὁ Μιχαλακόπουλος: Πρέπει νὰ τοποθετήσουμε στὴν κεφαλὴ αὐτῆς τῆς ἀληθῶς ἐπαναστατικῆς μεταρρυθμίσεως ἕναν ἱερωμένο μὲ μεγάλες ἀντιλήψεις, περίπου ὅπως εἶσθε ἐσεῖς στὴν πολιτική. Καὶ τὸν ἔχετε: εἶναι ὁ Κύπρου. Θὰ γίνῃ, ὑπὸ τὴν προστασία σας, ὁ Βενιζέλος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας.

Καὶ πράγματι, τὸ 1918, ὁ Κρητικὸς σὰν τὸν Βενιζέλο, Μεταξάκης, σὲ ἡλικία 47 ἐτῶν, ἐγένετο μητροπολίτης Ἀθηνῶν καὶ ἀμέσως μετὰ ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση στὸ Παρίσι, στὸ Λονδῖνο καὶ στὴν Οὐασιγκτῶνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ προπαγάνδα. Ὅταν ἔπεσε ὁ Βενιζέλος στὰ τέλη τοῦ 1920, ἀνετράπη καὶ αὐτὸς καὶ αὐτοεξωρίσθη στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ὅπου διωργάνωσε τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς. Ἐνῷ δὲ εὑρίσκετο στὶς ΗΠΑ, ἐξελέγη οἰκουμενικὸς πατριάρχης καὶ ἐνεθρονίσθη στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν Ἰανουάριο 1922. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Κεμάλ, ὁ ῥασοφόρος αὐτὸς πολιτικὸς ὑπεχρεώθη νὰ παραιτηθῇ. Βενιζέλος καὶ Μεταξάκης ὑπῆρξαν συνυπεύθυνοι γιὰ τὴν ἔντονη πολιτικοποίηση και δυτικοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἔφθασε στὸ σημεῖο τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ὀρθοδόξου ἡμερολογίου τὸ 1923, ἀπόφαση ἡ ὁποία ἔγινε ἔκτοτε τὸ σύμβολο τῆς θρησκευτικῆς μας παρακμῆς. Μόνη ἐλπὶς ἐπανορθώσεως δὲν εἶναι βεβαίως ἡ ἀπόσχηση παλαιοημερολογιτῶν ἀπὸ τὸ πληγωμένο σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἡ ἐπαναφορὰ κάποιαν ἡμέρα τοῦ πατρίου ἡμερολογίου μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

γ) Πολιτιστικὴ παρακμή

Τὸ ἐπιστέγασμα τῆς πολιτιστικῆς μας παρακμῆς ἔφθασε τὸ 1981 μὲ τὴν ἔνταξή τῆς Ἑλλάδος στὴν ΕΟΚ ὡς πλῆρες μέλος. Μὲ παραπλήσια ψευδοεπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα καὶ σκοπιμότητες οἱ δυτικόπληκτοι πολιτικοί μας, ὅπως εἶχαν πράξει καὶ μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, θὰ ἐπιβάλουν κάποτε τὴν ἀντικατάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ μὲ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο. Ἤδη ἀπὸ τὸ 1840, ὁ γραικυλισμὸς τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν εἶχε ἐκδηλωθῆ σὲ πολιτιστικοὺς τομεῖς ὅπως στὴν μουσική. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ δεχθοῦμε ὅλους τοὺς τρόπους τῆς δυτικῆς μουσικῆς: Στὴν ἐλαφρὰ μουσική, τὶς φόρμες γκαβότα, πόλκα, μπαγιαντέρα, βάλς, φόξ, ταγκό, μπολερό, τσάρλεστον, σουΐνγκ, ῥόκ -Στὴν ἡμικλασικὴ μουσική, τὶς φόρμες καντσονέτα, σερενάτα, βαρκαρόλα, μπαλλάντα, ῥομάντσα, λήντ, ντουέτο, τρίο, κουαρτέτο καὶ τὸ μαζικὸ τετράφωνο χωροδιακὸ τραγούδι.  -Στὴν κλασικὴ μουσική, τὶς φόρμες σόλο, ντουέτο, τρίο, κουαρτέτο, κουϊντέτο, σεξτέτο, σεπτέτο, ὀκτέτο, σουΐτα, σονάτα, κοντσέρτο, συμφωνία, ὄπερα, σέρια, ὄπερα μπούφα, συμφωνικὸ ποίημα χορευτικῆς σκηνῆς. Οἱ πρῶτοι γραικύλοι φιλόμουσοι στὴν χειμερινὴ σαιζὸν τοῦ 1840 -κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὁποίας ἐγκαινιάσθηκε τὸ νέο θέατρο τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ ἕναν ἰταλικὸ θίασο  -ἀπόλαυσαν πατεῖς με πατῶ σε 114 παραστάσεις Ντονιτζέττι, Μπελλίνι, καὶ ἄλλων. Καὶ δὲν εἶναι τὸ σημερινὸ λαϊκὸ τραγούδι τοῦ τύπου Θεοδωράκη ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀνακόψῃ τὸν μουσικὸ παρασιτισμό μας.

Δημήτρης Κιτσίκης

(Αὐτὸ τὸ ἄρθρο, ἐνεκενίασε τὸ πρῶτο τεῦχος τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, Φθινοπώρου 1996. Εἶχε προηγουμένως ἀπορριφθῆ ἀπὸ τὸν ἐκδότη μου Δημήτρη Κόκκινο τῶν ἐκδόσεων Ἀκρίτας ποὺ ὁ ἴδιος μοῦ τὸ εἶχε ζητήσει γιὰ τὸ περιοδικό του, τὸ ὁποῖο ἔφερε τὸν τίτλο, Ἀκρίτας. Τὸ εἶχε θεωρήσει ἀκραῖο καὶ εἶχε ἁπλῶς φοβηθῆ. Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τὰ blogs ἦσαν ἀκόμη ἄγνωστα καὶ ἐπίσης λόγῳ τῆς ἀνόδου στὴν ἐξουσία τοῦ ἀπιθάνου καὶ τόσο ἐπικινδύνου γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ Κώστα Σημίτη, ἀπεφάσισα νὰ βγάλω μὲ μερικοὺς φίλους ἕνα περιοδικὸ ποὺ ὠνομάσαμε Ἐνδιάμεση Περιοχή, τίτλο ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὴν γνωστή μου γεωπολιτικὴ θεωρία)