278 - Ὁ πνευματικὸς θάνατος τοῦ Τσίπρα

278 - Ὁ πνευματικὸς θάνατος τοῦ Τσίπρα

Τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ἀκέφαλο ἐν μέσῳ σφοδροῦ κοινωνικοῦ πολέμου. Στὴν ἐσωτερικὴ ὅπως καὶ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική του, σύρεται ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν μεγάλων δυνάμεων χωρὶς κἄν νὰ μεσολαβῇ ἕνας ἔστω καὶ φασουλῆς πρωθυπουργός. Τὸ ὄνομα Τσίπρας πλανᾶται ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ γῆ ὡς φάντασμα κάποιας ἄλλης ἐποχῆς ὅταν τὸ κρατίδιο τοῦ 1832 ἦταν περίγελο στοὺς ἀγρότες τῆς Πελοποννήσου καὶ τὰ σαλόνια τοῦ Παρισιοῦ. Τσίπρας θυμίζει κοῦκλα στὸ πανὶ τοῦ Καραγκιόζη. Τσίπρας πάντα γελαστὸς ὅταν οἱ θεατὲς γιουχαΐζουν ὄρθιοι τὴν ἀγανάκτησή τους γιὰ τὸ θλιβερὸ θέαμα. Τὸν εἰρωνεύονται στὶς Βρυξέλλες, τὸν κοιτάζει περιπεκτικὰ ὁ Νετανιάχου.

Στὸ κουκλοθέατρο τῆς Εὐρώπης τρώει  καρπαζιὲς καὶ γελᾷ σαχλά. Τοῦ λένε ὅτι θὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸ Σένγκεν ἐὰν δὲν μετατρέψῃ τὸ ξέφραγκο ἀμπέλι του σὲ στρατόπεδο συγκεντρώσεως ἑκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων-μεταναστῶν καὶ αὐτὸς μιλᾷ σὰν τὴν κυρὰ Τασία. Πιστεύει ὅτι ἡ Μέρκελ τὸν ἐρωτεύθηκε καὶ καμαρώνει χωρὶς γραβάτα.

Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἁπλῶς, σὰν κουρδισμένο ζόμπι, ὁ Τσίπρας συνεχίζει τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ κατεδαφίσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ συγκροτήσεως φράγματος στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη κατὰ τῆς Ῥωσίας. Τὸν παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμοὺντ Ἀμπὰς τὸν δέχεται στὴν Ἀθήνα, ἐπειδὴ ἡ Ἀμερικὴ ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἕνα στοιχειῶδες παλαιστινιακὸ κράτος γιὰ νὰ ἐλέγξῃ κάπως τὴν ἀνεξέλεγκτη πολιτικὴ τοῦ συμμάχου της Ἰσραὴλ καὶ ἐπειδὴ εἶναι σημαντικὴ ἡ παρουσία τῆς παλαιστινιακῆς διασπορᾶς ἀνὰ τὸν κόσμο ὑπὸ ἀμερικανικὴ ὀμπρέλλα.

Ταυτοχρόνως ὅμως, μὲ τὶς ἐπανειλημμένες ἐπισκέψεις του στὸ Ἰσραήλ, ὁ Τσίπρας συνεχίζει τὴν πολιτικὴ Σαμαρᾶ καὶ ὅλων τῶν προηγουμένων κυβερνήσεων, στρατηγικῆς καὶ οἰκονομικῆς συμμαχίας μὲ τὸν Νετανιάχου, ἐξασφαλίσεως τοῦ γεωπολιτικοῦ φράγματος κατὰ τῆς Ῥωσίας στὸν Βορρᾶ καὶ τῶν Ἀράβων στὸν Νότο, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Αἰγύπτου ποὺ πάντα ξεχώριζε ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἀραβικὰ κράτη, μαζὶ μὲ τὴν Ἰορδανία, λόγῳ τοῦ χριστιανικοῦ καὶ ἑλληνικοῦ τους παρελθόντος

Ὅπως ἔγραφε ὁ Ἠσαΐας Κωνσταντινίδης, στὸ βιβλίο του, Δημήτρης Κιτσίκης. Γεωπολιτικὴ βιογραφία (Ἀθήνα, 2013), «τὸ γεωπολιτικὸ τρίγωνο Ἑλλάδος-Τουρκίας-‘Ισραήλ –καὶ στὴν μέση ἡ Κύπρος- εἶναι ἀπαραίτητο καὶ γιὰ ἕναν ἐπιπρόσθετο λόγο. Διότι  ἑλληνοτουρκισμὸς καὶ ἑβραϊσμὸς ἔχουν μία πιὸ βαθιὰ ἀνάγκη συμπήξεως τῶν δυνάμεών τους, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅ,τι αἰσθάνονται περικυκλωμένοι ἀπὸ δύο ἀνταγωνιστικὲς πραγματικότητες: τὸν σλαυϊσμὸ τοῦ Βορρᾶ καὶ τὸν ἀραβισμὸ τοῦ Νότου».

Ὁ ἰσλαμιστὴς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων Ἔρντογαν εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ διακόψῃ τὶς σχέσεις τῆς χώρας του μὲ τὸ Ἰσραήλ, τὸ 2009-2010, κάτι ποὺ ἐπέτρεψε στὴν Ἑλλάδα, ἀμέσως νὰ συνδεθῇ μὲ τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν θὰ εἶχε πραγματοποιήσει ἐὰν ὁ παραδοσιακός της τουρκικὸς ἐχθρὸς ἐσυνέχιζε νὰ ἐρωτοτροπῇ μὲ τὸ Ἰσραήλ. Ἔτσι, καὶ ἐφ’ὅσον ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τῶν ΗΠΑ ἦταν ἡ πραγματοποίηση τοῦ τριγώνου Ἑλλάδος-Ἰσραήλ-Τουρκίας , μία ἐπάνοδος τῆς Τουρκίας στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἰσραὴλ μετὰ τὴν πτώση τοῦ μισητοῦ γιὰ τὴν Οὐασιγκτῶνα Ἔρντογαν, θὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ ποθητὸ τρίγωνο. Στὰ τέλη Ἰανουαρίου 2016, ἡ πραγματοποίηση τοῦ τριμεροῦς ἐνεργιακοῦ κόμβου Ἑλλάδος-Κύπρου-Ἰσραήλ, ἐπέτρεψε μὲ τὸν κεντρικὸ ῥόλο ποὺ καλεῖται νὰ παίξῃ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσχωρήσῃ καὶ πάλι ἡ Τουρκία στὴν πολυμερῆ αὐτὴ συμμαχία, μέσῳ τοῦ τουρκοκυπριακοῦ τμήματος, στὴν βάση ἑνὸς μελλοντικοῦ σχεδίου Ἀννάν.

Μέσῳ τοῦ ἑλληνικοῦ ξέφραγκου ἀμπελιοῦ, ἡ Ἀμερικὴ ἀπὸ καιρό, ἀποσυνθέτει ὅλες τὶς δομὲς τῆς ΕΕ μὲ τελευταῖο ὅπλο τὴν ἀσύλληπτη σὲ μέγεθος εἰσβολὴ μεσανατολικῶν μεταναστῶν, μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν παρηκμασμένων Ἑλλήνων ποὺ ἀντί νὰ ἀκολουθήσουν τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης ποὺ ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη κλείνει –καὶ σωστά- τὰ σύνορα της στοὺς μετανάστες, προσπαθοῦν ἀκόμη καὶ νὰ κατεδαφίσουν τὸν φράκτη στὸν Ἔβρο γιὰ νὰ εἰσέρχονται ἐλεύθερα οἱ μετανάστες στὴν Ἑλλάδα, μήπως καὶ πάρουν τὸ βραβεῖο Νομπὲλ εἰρήνης γιὰ τὴν μεγάλη τους καρδιά!

Ἔτσι, ἡ πολιτολόγος Ἀλεξάνδρα Πολιτάκη, ἐδήλωσε στὶς 27 Ἰανουαρίου 2016, στὸ Ῥάδιο 9.84 τοῦ Ἡρακλείου, τὰ ἑξῆς καταπληκτικά: «Ἡ  συνεχιζομένη αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πνιγμῶν στὸ Αἰγαῖο ἀναδεικνύει τὴν ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς τουρκικῆς κυβέρνησης, ἀλλὰ καὶ τῆς ΕΕ ὡς πρὸς τὴν τήρηση μίας καὶ μόνης ὑποχρέωσης: Τῆς ἐγγύησης στὴν πράξη καὶ μὲ ἀποτελεσματικότητα τῆς ἀσφαλοῦς διέλευσης γιὰ τοὺς ἐν δυνάμει πρόσφυγες ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη προστασίας καὶ διάσωσης». Δηλαδή, νὰ διαλυθῇ ὅτι ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ τρυφερὲς καρδιές.

Οἱ Γάλλοι λένε: «à la guerre comme à la guerre», δηλαδὴ ὅταν ὑπάρχει πόλεμος πρέπει νὰ κάνῃς πόλεμο γιὰ νὰ μὴν φαγωθῇς. Μὰ τόσο χαμηλὰ ἔχει πέσει ἡ νοημοσύνη τοῦ Ἕλληνος;

Δημήτρης Κιτσίκης                                             30 Ἰανουαρίου 2016  

30 - Περὶ τρομοκρατῶν

30 - Οἱ Δίκαιοι καταδικάζονται ἀπὸ τὴν Δικαιοσύνη

Περὶ τρομοκρατῶν

(Τὸ παρακάτω κείμενο ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ (τεῦχος 30, χειμώνας 2003-2004)

Οἱ ἱστορικοὶ δὲν πτοοῦνται οὔτε φιμώνονται. Οἱ ἀστυνομικοί, τὰ λυκόσκυλα, οἱ δικαστές, ὅλοι ὅσοι ὑπηρετοῦν τὴν ἐξουσία δὲν εὐθύνονται βέβαια γιὰ τὸ νομοθετικὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο τὸ κράτος τοὺς ὑποχρεώνει νὰ κινοῦνται, ἀλλὰ οἱ ἱστορικοὶ ὡς διανοούμενοι δὲν εἶναι ὑπάλληλοι οὔτε δημοσιογράφοι τῆς ἐξουσίας καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ μεγίστου τῶν διανοουμένων, τοῦ Σωκράτους. Γιωτόπουλε, Κουφοντῖνα καὶ οἱ σύντροφοί σας, καταδικασθήκατε σὲ ἰσόβια ἐπειδὴ ὡς λαϊκοὶ ἀγωνιστὲς ἐπλήξατε τὸν ξένο Ἀγγλοσάξωνα δυνάστη καὶ τὸν ἐσωτερικὸ συνεργάτη του. Ὅμως δὲν καταφέρατε νὰ πλήξετε ἀρκετὰ ὑψηλά, ἀπ’ ὅ,τι ἐδήλωσαν οἱ κατήγοροί σας προτρέποντας τοὺς συνεχιστές σας νὰ εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικοί. Μεγαλύτερη ἀποτελεσματικότητα εἶχε ἡ ἑβραϊκὴ 17Ν ποὺ ὠνομάζετο Ἰργκούν καὶ ποὺ σὲ πέντε χρόνια, ἀπὸ τὸ 1943 μέχρι τὸ 1948 ὠργάνωσε 200 τρομοκρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ὅταν δὲ ἀνετίναξε τὸ 1946 τὸ ξενοδοχεῖο King David  στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐσκότωσε 91 ἄτομα, δηλαδὴ 28 Ἄγγλους, 41 Ἄραβες, 17 Ἑβραίους καὶ 5 ἄλλους, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ νότιος πτέρυγα τοῦ ξενοδοχείου μὲ τοὺς ἑπτὰ ὀρόφους κατεστράφη τελείως. Ὁ δὲ Μενάχεμ Μπέγκιν, ὑπεύθυνος τῆς τρομοκρατικῆς αὐτῆς πράξεως καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἰργκοὺν ἔγινε πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ τὸ 1977 μέχρι τὸ 1982 καὶ τοῦ ἐδόθη τὸ 1978 τὸ Νομπὲλ Εἰρήνης! Φαντασθεῖτε νὰ εἶχαν συγκεντρώσει σὲ ἕναν χῶρο τοὺς συγγενεῖς τῶν 91 θυμάτων τῆς τρομοκρατικῆς πράξεως οἱ δικαστικὲς ἀρχές, γιὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν Μπέγκιν γιὰ ἐγκληματία κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου ὑπὸ τὰ ἀπαξιωτικὰ σχόλια τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου, ὅπως αὐτὸ ἔγινε μὲ τοὺς Γιωτόπουλο-Κουφοντῖνα! 

Ὁ Γάλλος Ἀλβέρτος Καμύ -Albert Camus (1913-1960)- Νομπὲλ λογοτεχνίας τοῦ 1957, ὑπῆρξε σωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἀγωνιστής. Τὸ θεατρικό του ἔργο γιὰ τοὺς τρομοκράτες ποὺ ἀνεβάσθηκε στὸ Παρίσι στὶς 15 Δεκεμβρίου 1949, ἔχει τίτλο Les Justes – οἱ Δίκαιοι. Εἶναι βασισμένο σὲ πραγματικὸ γεγονός : Τὸν Φεβρουάριο 1905, στὴν Μόσχα μία ὁμάδα τρομοκρατῶν τοῦ κόμματος τῶν SR τῶν Σοσιαλιστῶν-Ἐπαναστατῶν, ἔρριξε μία βόμβα κατὰ τοῦ ἀρχιδουκὸς Σεργίου, θείου τοῦ τσάρου. Σημειωτέον ὅτι ἡ ρωσικὴ κοινωνία τοῦ 1905 ἦταν στὴν οὐσία πιὸ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν σημιτικὴ  κοινωνία τοῦ 2003 καὶ οὕτως ἤ ἄλλως τὸ ἐπιχείρημα τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου ὅτι στὴν Ἑλλάδα τῆς μεταπολιτεύσεως δὲν δικαιολογεῖται τρομοκρατία ἐπειδὴ ἡ κοινωνία εἶναι δημοκρατική, δὲν εὐσταθεῖ : τὸ κάθε κατεστημένο αὐτοανακηρύσσεται δημοκρατικὸ ἀλλὰ οἱ ἀντιφρονοῦντες κρίνουν καὶ ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ βία εἶναι πάντα θεμιτή, ἐνῷ φυσικὰ οἱ νόμοι οἱουδήποτε κράτους τὴν καταδικάζουν. Παρακάτω δίδουμε χαρακτηριστικοὺς διαλόγους τοῦ ἔργου αὐτοῦ ποὺ ἐκτυλίσσονται στὴν γιάφκα τῶν τρομοκρατῶν καὶ ποὺ ἐπάρθησαν ἀπὸ τὴν ἔκδοση : Les Justes, Paris, Gallimard, 1950. (Ἀκολουθοῦν τὰ ἐν λόγῳ ἀποσπάσματα).

     Δημήτρης Κιτσίκης                     13 Φεβρουαρίου 2013