51 - Σφαγὴ καὶ Ἐπανάσταση

51 - Σφαγὴ καὶ Ἐπανάσταση:

Ἀπὸ τὸ Κολωνάκι στὸν λόφο τῶν διεφθαρμένων

Καμμία ἐπανάσταση δὲν ἔγινε ποτὲ χωρὶς σφαγὴ τοῦ κατεστημένου. Στὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἔγιναν οἱ «Σφαγὲς τοῦ Σεπτεμβρίου», ὅταν ὁ λαὸς εἰσῆλθε στὶς φυλακὲς τοῦ Παρισίου, ὅπου εὑρίσκοντο ἔγκλειστοι οἱ ἀριστοκράτες, καὶ τοὺς ἔσφαξαν. Τὸ 1944, τὸ ΕΛΑΣ, ἀφοῦ εἶχε ἀπελευθερώσει τὴν χώρα ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, εὑρέθη ἀντιμέτωπο μὲ νέα κατοχή, αὐτὴ τῶν Ἄγγλων, καὶ προσεπάθησε νὰ κάψῃ τὸ Κολωνάκι. Δυστυχῶς ἀπέτυχε καὶ τὸ ἤδη σάπιο κολωνακιώτικο φροῦτο ἐσυνέχισε νὰ σαπίζῃ. Τὸ 1976, ἕνα ἀποτυχὸν πραξικόπημα, ποὺ ἔγινε εὐρέως γνωστὸ διὰ τοῦ τύπου τῆς ἐποχῆς, ἐσχεδίαζε νὰ κάψῃ ὁλοσχερῶς τὸ Κολωνάκι καὶ νὰ ἀναρτήσῃ ἐπὶ τῶν ἐρειπίων του ἕναν «λόφο τῶν διεφθαρμένων» ὑπὸ  τὸν ὁποῖο θὰ ἐθάβοντο τὰ πτώματα τῶν ἐκτελεσθέντων Κολωνακιωτῶν. Καὶ πάλι  ἀπέτυχον. Καὶ σήμερα τὸ κολωνακιώτικο φροῦτο ἔχει ἀπολύτως σαπίσει.

Ἐνώπιον τῆς κοινωνικῆς θυέλλης καὶ τὰ μαῦρα σύννεφα ποὺ καλύπτουν τὴν χώρα, μερικοὶ ἐπαναστάτες προτείνουν, πρῶτα νὰ ἐκτελέσουν, ἐν μίᾳ νυκτί, χωρὶς δίκη, ὅλους τοὺς ὑπουργοὺς καὶ τοὺς βουλευτές, πλὴν  αὐτῶν τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὄχι ἐπειδὴ συμφωνοῦν μὲ τὴν κομμουνιστικὴ ἤ τὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπειδὴ οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν δύο αὐτῶν κομμάτων θεωροῦνται πὼς δὲν εἶναι διεφθαρμένοι.

Κατόπιν αὐτοῦ, νὰ ἰσοπεδώσουν τὸ Κολωνάκι καὶ νὰ φυτέψουν ἐπὶ τοῦ λόφου ἕναν ἐθνικὸ κῆπο γιὰ τὴν ξεκούρασῃ τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, θὰ ἐνθυμοῦνται μὲ ἀποτροπιασμό, τὴν ἐποχὴ ὅπου ἡ χώρα ἔπλεε μέσα στὴν δυσοσμία τῆς διαφθορᾶς. Ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ στὸ Κολωνάκι, νύκτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου, ἰσχυρίζονται οἱ ἐν δυνάμει ἐπαναστάτες, δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτὲ κάθαρση καὶ ἡ χώρα θὰ ἐξαφανισθῇ ὡς νέα Ἀτλαντίδα.

Δημήτρης Κιτσίκης                       11 Ἰουλίου 2013

30 - Περὶ τρομοκρατῶν

30 - Οἱ Δίκαιοι καταδικάζονται ἀπὸ τὴν Δικαιοσύνη

Περὶ τρομοκρατῶν

(Τὸ παρακάτω κείμενο ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ (τεῦχος 30, χειμώνας 2003-2004)

Οἱ ἱστορικοὶ δὲν πτοοῦνται οὔτε φιμώνονται. Οἱ ἀστυνομικοί, τὰ λυκόσκυλα, οἱ δικαστές, ὅλοι ὅσοι ὑπηρετοῦν τὴν ἐξουσία δὲν εὐθύνονται βέβαια γιὰ τὸ νομοθετικὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο τὸ κράτος τοὺς ὑποχρεώνει νὰ κινοῦνται, ἀλλὰ οἱ ἱστορικοὶ ὡς διανοούμενοι δὲν εἶναι ὑπάλληλοι οὔτε δημοσιογράφοι τῆς ἐξουσίας καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ μεγίστου τῶν διανοουμένων, τοῦ Σωκράτους. Γιωτόπουλε, Κουφοντῖνα καὶ οἱ σύντροφοί σας, καταδικασθήκατε σὲ ἰσόβια ἐπειδὴ ὡς λαϊκοὶ ἀγωνιστὲς ἐπλήξατε τὸν ξένο Ἀγγλοσάξωνα δυνάστη καὶ τὸν ἐσωτερικὸ συνεργάτη του. Ὅμως δὲν καταφέρατε νὰ πλήξετε ἀρκετὰ ὑψηλά, ἀπ’ ὅ,τι ἐδήλωσαν οἱ κατήγοροί σας προτρέποντας τοὺς συνεχιστές σας νὰ εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικοί. Μεγαλύτερη ἀποτελεσματικότητα εἶχε ἡ ἑβραϊκὴ 17Ν ποὺ ὠνομάζετο Ἰργκούν καὶ ποὺ σὲ πέντε χρόνια, ἀπὸ τὸ 1943 μέχρι τὸ 1948 ὠργάνωσε 200 τρομοκρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ὅταν δὲ ἀνετίναξε τὸ 1946 τὸ ξενοδοχεῖο King David  στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐσκότωσε 91 ἄτομα, δηλαδὴ 28 Ἄγγλους, 41 Ἄραβες, 17 Ἑβραίους καὶ 5 ἄλλους, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ νότιος πτέρυγα τοῦ ξενοδοχείου μὲ τοὺς ἑπτὰ ὀρόφους κατεστράφη τελείως. Ὁ δὲ Μενάχεμ Μπέγκιν, ὑπεύθυνος τῆς τρομοκρατικῆς αὐτῆς πράξεως καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἰργκοὺν ἔγινε πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ τὸ 1977 μέχρι τὸ 1982 καὶ τοῦ ἐδόθη τὸ 1978 τὸ Νομπὲλ Εἰρήνης! Φαντασθεῖτε νὰ εἶχαν συγκεντρώσει σὲ ἕναν χῶρο τοὺς συγγενεῖς τῶν 91 θυμάτων τῆς τρομοκρατικῆς πράξεως οἱ δικαστικὲς ἀρχές, γιὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν Μπέγκιν γιὰ ἐγκληματία κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου ὑπὸ τὰ ἀπαξιωτικὰ σχόλια τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου, ὅπως αὐτὸ ἔγινε μὲ τοὺς Γιωτόπουλο-Κουφοντῖνα! 

Ὁ Γάλλος Ἀλβέρτος Καμύ -Albert Camus (1913-1960)- Νομπὲλ λογοτεχνίας τοῦ 1957, ὑπῆρξε σωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἀγωνιστής. Τὸ θεατρικό του ἔργο γιὰ τοὺς τρομοκράτες ποὺ ἀνεβάσθηκε στὸ Παρίσι στὶς 15 Δεκεμβρίου 1949, ἔχει τίτλο Les Justes – οἱ Δίκαιοι. Εἶναι βασισμένο σὲ πραγματικὸ γεγονός : Τὸν Φεβρουάριο 1905, στὴν Μόσχα μία ὁμάδα τρομοκρατῶν τοῦ κόμματος τῶν SR τῶν Σοσιαλιστῶν-Ἐπαναστατῶν, ἔρριξε μία βόμβα κατὰ τοῦ ἀρχιδουκὸς Σεργίου, θείου τοῦ τσάρου. Σημειωτέον ὅτι ἡ ρωσικὴ κοινωνία τοῦ 1905 ἦταν στὴν οὐσία πιὸ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν σημιτικὴ  κοινωνία τοῦ 2003 καὶ οὕτως ἤ ἄλλως τὸ ἐπιχείρημα τῶν δημοσιογράφων τοῦ κατεστημένου ὅτι στὴν Ἑλλάδα τῆς μεταπολιτεύσεως δὲν δικαιολογεῖται τρομοκρατία ἐπειδὴ ἡ κοινωνία εἶναι δημοκρατική, δὲν εὐσταθεῖ : τὸ κάθε κατεστημένο αὐτοανακηρύσσεται δημοκρατικὸ ἀλλὰ οἱ ἀντιφρονοῦντες κρίνουν καὶ ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ βία εἶναι πάντα θεμιτή, ἐνῷ φυσικὰ οἱ νόμοι οἱουδήποτε κράτους τὴν καταδικάζουν. Παρακάτω δίδουμε χαρακτηριστικοὺς διαλόγους τοῦ ἔργου αὐτοῦ ποὺ ἐκτυλίσσονται στὴν γιάφκα τῶν τρομοκρατῶν καὶ ποὺ ἐπάρθησαν ἀπὸ τὴν ἔκδοση : Les Justes, Paris, Gallimard, 1950. (Ἀκολουθοῦν τὰ ἐν λόγῳ ἀποσπάσματα).

     Δημήτρης Κιτσίκης                     13 Φεβρουαρίου 2013

19 - Μὰ τί κάνει ὁ στρατός;

19 - Μὰ τί κάνει ὁ στρατός;

Εἶμαι πίσω στὸ γραφεῖο μου τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας καὶ παρακολουθῶ μὲ ἔκπληξη τὸ ἀπόλυτο μούδιασμα τοῦ στρατοῦ μας ἐνώπιον τῆς πλήρους διαλύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Βεβαίως ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει πάρει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ ποτὲ νὰ ἐξαφανισθῇ τὸ γένος του, τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ, σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει. Ἡ εὐθύνη τοῦ στρατοῦ σήμερα εἶναι τεραστία. Νομιμότης δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὸ ποὺ ἄλλοτε ὠνομάζετο τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν. Πλήρης ἡ κοινοβουλευτικὴ δικτατορία. Ὑπάρχει κατοχή, σκληρή, ἀπάνθρωπη κατοχὴ ἀπὸ ξένους τεχνοκρᾶτες. Τὸ πτῶμα ἀναδύει ἀφόρητη δυσοσμία. Ἐὰν ὁ στρατὸς μείνῃ θεατὴς θὰ τὸν κατατρέχουν οἱ τύψεις ὡς οἱ Ἑρινύες. Ὑποχρέωσή του εἶναι νὰ ἀναστήσῃ αὐτὸ τὸ πτῶμα. Γι' αὐτὸ καὶ ὑπάρχει. Ὄχι γιὰ νὰ σταδιοδρομήσῃ. Ναί, νὰ πεινάσῃ, ναὶ νὰ θυσιασθῆ, ἀλλὰ νὰ σώσῃ αὐτὴν τὴν χώρα ποὺ φέρει ὄνομα ἱερό. Τὰ ὅπλα τοῦ τὰ ἔδωσε τὸ ἔθνος γιὰ νὰ τὸ ὑπερασπισθῇ ὄχι γιὰ νὰ κάνῃ παρελάσεις. Τί νὰ τὴν κάνουμε τὴν 28η Ὀκτωβρίου ἐφ'ὅσον σήμερα λέμε ναὶ σὲ ἕναν γερμανὸ τεχνοκράτη δεκανέα ὀνόματι Ῥάϊχενμπαχ. Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἐτόλμησε καὶ εὑρῆκε τὸν θάνατο στὶς 29 Ἰανουαρίου 1941,  μετὰ ἀπὸ τρεῖς μῆνες τοῦ Ὄχι. Ἕνας στρατηγὸς ποὺ σὰν τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο δὲν τολμᾷ, παραβαίνει τὸν ὅρκο του πρὸς τὸ γένος. Πρέπει νὰ ἀπολυθῇ ὡς δημόσιος ὑπάλληλος. Ἑλληνικὲ στρατέ. Αὔριο θὰ εἶναι πλέον ἀργὰ καὶ ἡ καταισχύνη τοῦ λαοῦ θὰ πέσῃ ἐπάνω σου ὡς ταφόπλακα. Ὅχι καρριερισμό, ὄχι ἐπαγγελματισμό. Ὁ λαὸς θέλει Κάστρο, θέλει ἀγνότητα ψυχῆς, θέλει ἐπαναστατισμὸ ὥστε νὰ δυνηθῇ νὰ ἀναφωνήσῃ ξανά, στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες μὲ λάβαρα: ζήτω ἡ Ἐπανάσταση!

                    Δημήτρης Κιτσίκης             16 Ὀκτωβρίου 2012,  Λογγίνου, ἑκατοντάρχου

(Ὁ Λογγῖνος ἦταν ἑκατόνταρχος ὑπὸ τὶς διαταγὲς τοῦ Ποντίου Πιλάτου. Ὅταν ἀντελήφθη τὸν σεισμό, εῖδε τὶς πέτρες νὰ σχίζονται καὶ νὰ ἀνοίγονται τὰ μνήματα, ἐπίστευσε ὅτι ὁ σταυρωθεῖς [ἑλληνικὸς λαός] ἦταν ὁ πραγματικός. Παρητήθη  καὶ μαζί μὲ ἄλλους δύο ὁπλῖτες  ἀνεχώρησε [ὡς Κάστρο], προκειμένου νὰ κηρύξῃ την Ἀνάσταση ὡς Ἐπανάσταση. Τὴν λιποταξία του κατήγγειλε ὁ Πιλᾶτος στὸν καίσαρα Τιβέριο, ὁ ὁποῖος ἔστειλε ἀπόσπασμα στρατιωτῶν γιὰ νὰ τὸν θανατώσῃ. Σήμερα περιμένουμε τὸν Λογγῖνο).

  

12 - Ἑλληνισμὸς καὶ Ἐπανάσταση

12 - Ἑλληνισμὸς καὶ Ἐπανάσταση

(Ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι οὔτε γεωγραφία, οὔτε ἱστορία. Ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι κράτος, δὲν εἶναι τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι οὔτε ἡ ἀνθρωπότης. Ἐπάνω καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι συμπαντικός. Συνεπῶς δὲν δύναται νὰ ἐγκλωβισθῇ σὲ ἰδεολογίες, θρησκεῖες, πολιτικὰ κόμματα, κοινωνικὲς διαμάχες. Χαιρετοῦμε ὅσοι ὑπηρέτησαν μὲ ἐντιμότητα τὸν ἑλληνισμό· καὶ αὐτοὶ εἶναι, τὰ τελευταῖα 50 χρόνια, οἱ Γεώργιος Παπαδόπουλος, Γιῶργος Ἀ. Παπανδρέου καὶ Ἀλέκα Παπαρήγα. Ἀντιθέτως, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος μὲ τὴν ἰδεολογία τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ἔφερε τὸ 1922, μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, τὴν μεγαλύτερη καταστροφὴ ποὺ ἐγνώρισε ποτὲ ὁ ἑλληνισμός. Οἱ στίχοι ποὺ παραθετοῦμε στὴν συνέχεια, ἀφιεροῦνται στὴν λεβεντιὰ καὶ τὸ ἀπτόητο ἦθος ποὺ πάντα ἐχαρακτήριζε τὸν οἰκουμενικὸ Ἕλληνα. Δημήτρης Κιτσίκης – 15 Ἰουλίου 2012).

 Σύμφωνα μὲ  συνέντευξη ποὺ εἶχε δώσει ὁ Μίκης Θεοδωράκης στὸν ῥαδιοσταθμὸ τοῦ Σκάι, τρεῖς μῆνες μετὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 1967, στὶς 13 Ιουλίου 1967, ἡ Βίκυ Μοσχολιοῦ, μαζὶ μὲ τὸν Γρηγόρη Μπιθικώτση, ἐτραγούδησαν στὸ νυκτερινὸ κέντρο Δειλινά, στὴν Ἀθήνα, σὲ πρώτη δημοσία ἐκτέλεση, τὸν παρακάτω Ὑμνο τῆς 21ης Ἀπριλίου, "Μέσα στ΄ Ἀπρίλη τὴ γιορτή", (στίχοι Η. Καραμανέα και μουσική Ἀ. Ῥεμούνδου), σὲ ἐκδήλωση τοῦ τότε ῥαδιοσταθμοῦ τῆς ΥΕΝΕΔ, ὑπὸ τὴν καλλιτεχνική παρουσίαση τοῦ Γ. Οικονομίδη. Στὶς 17 Νοεμβρίου 2011, ἡ Σχολὴ τῶν Εὐελπίδων ἐτραγούδησε μὲ τὴν σειρά της αὐτὸν τὸν ὕμνο.

Ὕμνος τῆς 21^ης Ἀπριλίου 1967

____________

Μέσα στ’ Ἀπρίλη τὴ γιορτή
τὸ μέλλον χτίζει ἡ νιότη,
ἀγκαλιασμένη δυνατή
μ’ ἐργάτη, ἀγρότη, φοιτητή καὶ πρῶτο τὸν στρατιώτη (δις)
Τραγούδι ἀγάπης ἀντηχεῖ γελοῦν ὅλα τὰ χείλη
καὶ σμίγουν, μέσα στὴν ψυχή τοῦ Εικοσιένα ἡ ἐποχὴ κι ἡ Εἰκοσιμιὰ τοῦ Ἀπρίλη (δίς)
Μὲς στὶς καρδιές, μὲς στὶς καρδιές, φτάνει ζεστή, φτάνει ζεστή,
τοῦ Ἀπριλιοῦ ἡ λιακάδα
κι ἔχουν στὰ στή-, κι ἔχουν στὰ στήθια μας κλειστεῖ
θρησκεία, οἰκογένεια καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα Ἑλλάδα (δίς)

________________________________