161 – Νῖκος Ῥωμανὸς ἤ περὶ ἡρώων

161 – Νῖκος Ῥωμανὸς ἤ περὶ ἡρώων

Τὸ τελευταῖο μου βιβλίο ποὺ ἐξεδόθη πρὸ μηνῶν στὸν Ἡρόδοτο, φέρει τὸν τίτλο «Περὶ Ἡρώων» καὶ ἀφιερώνεται στὴν νεολαία ποὺ ἐξαφανίζεται στὴν Ἑλλάδα μὲ σχέδιο νεοκτονίας τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974. Γράφω σὲ αὐτό: «Ἡ ἀνθρωπότης βλέπει τὸ ἑλληνικὸ αἷμα νὰ χύνεται καὶ τὰ νιάτα της νὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ ἀντικαταστήσουν μὲ τὸ πλαστικὸ αἷμα τῶν ψευδῶς ἀποκαλουμένων ἡρώων τοῦ θεάματος καὶ τοῦ γηπέδου καὶ τὸ παραισθησιογόνο  τῆς ἡρωΐνης. Ἐγκληματίες βουλευτές, ἐγκληματίες νομοθέτες, ἐγκληματίες λογιστές, ἐγκληματίες δημοκράτες, τὰ νιάτα τοῦ πλανήτου σᾶς ξερνοῦν. Ξερνοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά σας, ξερνοῦν τὴν αἱματοβαμένη μὲ χρήματα ἐλευθερία σας, δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς νόμους σας».

Σήμερα ἀφιερώνω τὸ βιβλίο μου στὸν 21χρονο Νῖκο Ῥωμανὸ ποὺ τὸ ὄνομά του τὸν προώριζε νὰ γίνῃ ἥρωας, νέος Ῥωμανὸς Διογένης (1068-1071) ποὺ «ἐφόρεσε τὴν πανοπλία του, ἐγύμνωσε τὸ ξῖφος ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐσκότωσε πλῆθος βαρβάρων. Ὅμως, πληγωμένος, ἐγλίστρησε ἀπὸ τὸ ἄλογό του καὶ ἐπιάσθη δορυάλωτος». Στὶς 6 Δεκεμβρίου 2008, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, ἕνα τυπικὸ ἑλληνικὸ κτῆνος, ὁ εἰδικὸς φρουρὸς Ἐπαμεινώνδας Κορκονέας, φουσκωμένος ἀπὸ τὸν πρωτόγονο ἀνδρικὸ ἐγωϊσμὸ γνωστὸ ὡς φιλότιμο, ἐδολοφόνη μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ῥωμανοῦ τὸν ἀδελφικό του φίλο Ἀλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τὸ φέρετρο τοῦ ὁποίου ἐτοποθέτησε στὸ χῶμα. Ἀποτέλεσμα: Ἠνδρώθη ὁ Ῥωμανὸς καὶ ἔγινε ἀντάρτης πόλεων.  Ἀντί νὰ συχνάζῃ, σὰν ἄλλοτε ὁ δολοφόνος Κορκονέας, στὰ γήπεδα, οὐρλιάζοντας πρὸς δόξαν τῆς μπάλας, ἐπῆρε τὰ σοκάκια τῶν πόλεων καὶ ἔγινε ἥρωας. Καὶ τώρα ἀργοπεθαίνει στὰ σαμαρικὰ δεσμωτήρια τοῦ γερμανοκρατουμένου ἐξευτελισμένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν.

Σὲ ὅλους ἐμᾶς, τὰ ὑπολείμματα τοῦ ὑπογεννητικοῦ ἑλληνισμοῦ, τὰ χούφταλα τῶν καφενοβίων ποὺ προτιμοῦμε νὰ ζητιανεύουμε, ψηφίζοντας Σαμαρᾶ, τὶς πενταροδεκάρες τῶν μειομένων συντάξεών μας, παρὰ νὰ ἀγοράζουμε στὰ ἐλάχιστα ἐναπομείνοντα ἐγγόνια μας ὅπλα καὶ φισεκλίκια γιὰ νὰ καθαρίσουν τὰ ἀπορρίμματα τοῦ τόπου μας, κατάρα καὶ τρισκατάρα!

Ἡ ἐπανάσταση εἶναι ὅπως ὁ καθαρὸς ἀέρας ποὺ εἰσέρχεται στὶς κατοικίες μας ὅταν ἀνοίγουμε διάπλατα τὰ παράθυρα. Ἀλλὰ ἐμεῖς, οὔτε τὰ ἄχρηστα χέρια μας ἀπλώνουμε γιὰ νὰ ἀνοίξουμε τὰ παράθυρα αὐτά. Ἀλέξανδρε Γρηγορόπουλε, Νῖκο Ῥωμανέ, ἔφηβοι τοῦ ἀρχαίου κάλλους καὶ τῆς ἀρετῆς, ἔστω καὶ τὴν ὑστάτη στιγμή, μὲ τὴν θυσία σας, σῶστε ἀπὸ τὴν ἐσχάτη ἐξαθλίωση τὴν Ψωροκώσταινα, τὴν πόρνη τοῦ Κολωνακίου!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Δεκεμβρίου 2014  

53 - Τὸ χείριστο καθεστώς: Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία

53 - Τὸ χείριστο καθεστώς: Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία

Ἡ Δημοκρατία γιὰ τὸν Σωκράτη εἶναι τὸ χειρότερο  πολίτευμα. Τὴν ἀστικὴ δημοκρατία τὴν ἀποκαλεῖ ὀλιγαρχία ἤ πλουτοκρατία καὶ λέγει πὼς τὸ χειρότερο ἀπ’ ὅλα σ΄ ἕνα τέτοιο κράτος εἶναι ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων ποὺ παράγει, δηλαδὴ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν μέσα στὸ κράτος χωρὶς νὰ ἔχουν καμμία θέση, εἶναι δηλαδὴ ἀποκλεισμένοι. Καὶ προσθέτει ὅτι «ὅταν βλέπῃς ζητιάνους σὲ μία κοινωνία ἠμπορεῖς νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ ὑπάρξουν ἐπίσης ἐγκλήματα ὅλων τῶν εἰδῶν». Ἀλλὰ τὸν ἀστὸ ποὺ ἐπλούτισε «ὁ μέτριος ἄνθρωπος τὸν θαυμάζει», παρατηρεῖ ὁ Σωκράτης ὁ ὁποῖος προσθέτει ὅτι σὲ μία καθαυτὸ δημοκρατικὴ κοινωνία ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι οἱ ζητιάνοι ποὺ εἶχαν παραμερισθῆ στὴν συντηρητικὴ μορφὴ τῆς δημοκρατίας, τὴν πλουτοκρατία. Αὐτοὶ οἱ ζητιάνοι καὶ ἄχρηστοι ἐπιτυγχάνουν νὰ γίνουν πολιτικοί. Ἡ δεύτερη κατηγορία εἶναι οἱ ἔμποροι ποὺ συντηροῦν τοὺς ζητιάνους-πολιτικούς, «διότι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κάμνουν χρήματα οἱ κηφῆνες πέρνουν τὸ μέλι τους». Ῥῖγος συγκινήσεως εἶχε διαπεράσει τὰ σωθικὰ τοῦ πρώην ἕλληνος ἀγρότου τῆς Λακωνίας καὶ νῦν πιτσαδόρου βορείου Ἀμερικῆς στὸ θέαμα τοῦ τέως κραταιοῦ ἡγέτου τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως Γκορμπατσὼβ νὰ διαφημίζῃ ἕνα κομμάτι πίτσα τῆς ἑταιρείας Pizza Hut, λίγο μετὰ τὴν παράδοση τῆς  χώρας του στοὺς ἐπιχειρηματίες.

Ἡ τρίτη κατηγορία μετὰ τοὺς κηφῆνες πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες ποὺ τοὺς χρηματίζουν, ὅπως λέγει ὁ Σωκράτης στὴν Πολιτεία  τοῦ Πλάτωνος, εἶναι «αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται μὲ τὰ χέρια τους, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ εἶναι κυρίως φτωχοί. Αὐτὴ ἡ τάξη σὲ μία δημοκρατία εἶναι ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἡ σημαντικώτερη ὅταν εἶναι  ἑνωμένη». Γι’ αὐτὸν τὸν λαό,  ἡ δημοκρατία εἶναι ξένο παιχνίδι ποὺ δὲν τὸν ἀφορᾷ  διότι δὲν ἀντιπροσωπεύει τὰ συμφέροντά του.

Τὸ πλέον χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ εἶναι ὅτι ἐνῷ οἱ πάντες γνωρίζουν ὅτι ὁ βουλευτὴς εἶναι ἕρμαιος τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ὅτι ὁ έκλογεὺς δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ ἐπιλογή, ἐφ’ ὅσον, χωρὶς καμμία ἐξαίρεση, ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ὅταν ἀναλαμβάνουν τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας, ἀθετοῦν τὶς ὑποσχέσεις τους, σὲ οἱοδήποτε κράτος τῆς γῆς, παρὰ ταῦτα οὐδεὶς πολίτης δύναται νὰ μὴν ψηφίσῃ τοὺς ψεύτες, ἐφ’ ὅσον τὸν ὑποβάλλουν στὸ δίλημμα νὰ ἐπιλέξῃ τὸν ὀλιγώτερο ψεύτη, προκειμένου νὰ μὴν έκλεγῇ ὁ περισσότερο ψεύτης. Αὐτὴ δὲ ἡ ἀπόλυτη ἀστικὴ δικτατορία ὀνομάζεται δημοκρατία.

Στὸ βιβλίο του Περὶ Ἡρώων, τοῦ 1840, ὁ Thomas Carlyle, εἶχε γράψει: «Ἀνακαλύψατε σὲ οἱαδήποτε χώρα τὸν ἱκανώτερο ἄνθρωπο ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ. Ἀνυψώσατέ τον στὴν ὑπερτάτη θέση καὶ εὐλαβεῖτε τον πιστά. Ἔτσι θὰ ἔχετε μία τελεία κυβέρνηση γι’ αὐτὴν τὴν χώρα. Κάλπες, βουλευτικὴ εὐγλωττία, ψηφοφορία, οἰκοδομὴ συντάγματος ἤ ἄλλοι μηχανισμοί, οὔτε κατὰ κεραίαν δὲν ἠμποροῦν νὰ τὴν βελτιώσουν. Εἶναι τὸ τέλειο κράτος, μία ἰδανικὴ χώρα».

Δημήτρης Κιτσίκης                                   23 Ἰουλίου 2013