164- Ἡ Ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς ὀλίγους : Δημοφιλία καὶ Δημιουργία

164- Ἡ Ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς ὀλίγους :  Δημοφιλία καὶ Δημιουργία

Ἡ κοινὴ γνώμη καὶ γενικὰ ἡ πλειοψηφία εἶναι ἀνίκανη νὰ διαχωρίσῃ σὲ μία δεδομένη κατάσταση τὸ τμῆμα τῆς πραγματικότητος ποὺ γεννιέται καὶ ποὺ θὰ ἐπικρατήσῃ στὸ μέλλον, ἐνῷ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμη ὁρατό, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ τμῆμα ποὺ πεθαίνει καὶ καλύπτει ὡς πτῶμα ὅλον τὸν ὁρίζοντα, ἀλλὰ εἶναι χωρὶς μέλλον, καταδικασμένο νὰ συρρικνωθῇ καὶ νὰ ἐξαφανισθῇ.

Κλασσικὸ παράδειγμα, ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἔργο του μέχρι τὸν θάνατό του. Μετὰ βίας τὸν ἠκολούθησαν στὴν πορεία του οἱ καθιερωμένοι 12 ἀπόστολοι καὶ μόνον τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων τὸν ἠκολούθησε ἡ κοινὴ γνώμη, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶχε παρερμηνεύσει τὸ μήνυμά του καὶ ἐνόμιζε ὅτι ἐτοίμαζε ἐξέγερση κατὰ τοῦ Ῥωμαίου κατακτητοῦ γιὰ νὰ ἀναδειχθῇ βασιλεύς. Ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὸν εἶχαν ἐγκαταλείψει ὅλοι οἱ μαθητές του, οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν παρίσταντο στὸ μαρτύριό του, μὲ ἐξαίρεση τὸν Ἰωάννη.  Καὶ ὅμως, μόνος στὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο, μετὰ ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες, ἡ κοινὴ γνώμη τὸν ἠκολούθησε καὶ ὁ ὁρίζοντας ἐγέμισε ἀπὸ ἑκατομμύρια  ὀπαδούς.

Πρόκειται γιὰ νόμο τῆς Ἱστορίας: Ὁ δημοφιλὴς ἐν ζωῇ καταποντίζεται στὴν λήθη τοῦ μέλλοντος. Ὁ μόνος ἐν ζωῇ, δημοφιλὴς μετὰ θάνατον. Οἱ ἀπόλυτοι πολιτικοὶ ἡγέτες, ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος ἤ ὁ Μάο, δὲν καθιστοῦν ἐξαίρεση. Τρομοκρατοῦν τὸ πλῆθος ἐν ζωῇ καὶ εἶναι μόνοι, ἐνῷ θεοποιοῦνται μετὰ θάνατον ἀπὸ τὸ πλῆθος.

Ἡ κοινὴ γνώμη λατρεύει οἰκειοθελῶς τοὺς ἐν ζωῇ μετρίους, χωρὶς ἐξαίρεση, ἐπειδὴ ὑποχρεωτικὰ εἶναι ἀνεγκέφαλη καὶ ἀκολουθεῖ τὸ νταούλι καὶ τὸν ζουρνᾶ τῆς προπαγάνδας καὶ τοῦ συρμοῦ, σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, στὴν τέχνη καὶ τὴν πολιτική. Αὐτὸ καθιστᾷ τὸν τεράστιο μῦθο τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας. Ὁ λαὸς εἶναι ὑποχρεωτικὰ δοῦλος ἐνῷ ὁ δημιουργὸς εἶναι ὁλομόναχος ἐπὶ τοῦ ὄρους, ὅπως ὁ Μωυσῆς. Ὁ Γάλλος ποιητὴς Ἀλφρέδος ντὲ Βινύ (1797-1863) περιγράφει τὸν δημιουργὸ στὸ ποίημά του «Μωϋσῆς», μὲ τοὺς παρακάτω στίχους: «Καὶ ὄρθιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ Μωϋσῆς...τοῦ ἔλεγε, πρόσωπο μὲ πρόσωπο: ... Θὰ ζήσω λοιπὸν πάντα δυνατὸς καὶ μόνος;  Ἄφησέ με ν’ἀποκοιμηθῶ μὲ τὸν ὕπνο τῆς γῆς!»

Ὁ ἄριστος ὑποχρεωτικά, γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ὅσο ζῇ θὰ ὑπάρξῃ τύραννος. Ποτὲ ὁ λαὸς δὲν θὰ ἐπιλέξῃ τὸν ἄριστο. Ἐπιλέγει ὡς βουλευτή, ὡς καλλιτέχνη, ὡς συγγραφέα, πάντα τὸ ὅμοιό του, τὸν δοῦλο, τὸν μέτριο. Πρόκειται γιὰ ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία τῆς κοινῆς γνὠμης νὰ ἐπιλέξῃ τὸν ἄριστο, πέραν ἀπὸ οἱονδήποτε ἐνδεχομένο φθόνο. Ὁ δημιουργὸς εἶναι καταδικασμένος νὰ βάλλεται ἀπὸ παντοῦ γι’αὐτὸ καὶ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ μάρτυς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Ὅσο πιὸ ἐπιτυχημένος εἶναι ἐν ζωῇ τόσο ὀλιγώτερο δημιουργικὸς εἶναι. Στὸν δημιουργὸ καὶ μόνον ἀνήκει ἡ μεταθανάτιος ζωή.

Γὰ τὸν ἄσημο καὶ πτωχὸ τῷ πνεύματι, τὸν ἐκ δεξιῶν τοῦ Σωτῆρος ληστή, ὁ Θεὸς ἐμερίμνησε μὲ τὴν χάρη του νὰ τὸν κάνῃ ἀθάνατο. Ὅμως γιὰ τὸν δημιουργό, ἡ ταπείνωση δὲν ἐξασκεῖται ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων παρὰ μόνον ἐνώπιον τοῦ Σωτῆρος, ὡς δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἔπαρση τοῦ ὑψίστου ἀγγέλου Ἑωσφόρου εἶχε  ἐκδηλωθῆ κατὰ τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ γι’ αὐτὸ καὶ ἐτιμωρήθη ἐνῷ τὸ αἴσθημα ἀνωτερότητος τοῦ δημιουργοῦ ἐκδηλώνεται ἔναντι τῆς κοινῆς γνώμης καὶ μόνον.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Δεκεμβρίου 2014 

157 - Ἀπεδείχθη ὅτι ἡ τριπλὴ καπιταλιστικὴ ἔννοια τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ φεμινισμοῦ εἶναι καθαρῶς σατανική

157 - Ἀπεδείχθη ὅτι ἡ τριπλὴ καπιταλιστικὴ ἔννοια τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ φεμινισμοῦ εἶναι καθαρῶς σατανική

Τρεῖς εἶναι οἱ κοινωνικὲς θέσεις στὴν σημερινὴ κοινωνία μας:

1 - Ἡ παραδοσιακὴ χριστιανικὴ κοινωνία ὅπου ἡ γυναῖκα ἐργάζεται ἐντὸς τοῦ οἴκου ὡς οἰκοκυρά, κάνοντας πολλὰ παιδιά καὶ ἀνατρέφοντάς τα πρὸς ὄφελος τῆς κοινωνίας, μὲ τὸν ἄνδρα νὰ ἐργάζεται ἔξω, κερδίζοντας ἀρκετὰ χρήματα γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν πολυπληθῆ οἰκογένεια του.

2 - Ἡ κομμουνιστικὴ ἤ φασιστικὴ κοινωνία ὅπου ἡ γυναῖκα ἐργάζεται ἐκτὸς τοῦ οἴκου, ὁμοῦ μὲ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ προστατευομένη ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη, δηλαδὴ τὸν μισὸ χρόνο τῆς ζωῆς της νὰ ὑποστηρίζεται χρηματικὰ καὶ κοινωνικὰ ἀπὸ τὸν κοινὸ δημόσιο κορβανᾶ ὅταν τεκνοποιεῖ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος.

3 - Ἡ καπιταλιστικὴ κοινωνία ἡ ὁποία, στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου καὶ μὲ μοναδικὸ στόχο τὴν συσσώρευση ἀτομικῆς περιουσίας, περνᾷ μέσῳ ἐπαίσχυντης πλύσης ἐγκεφάλου τὶς σατανικὲς ἔννοιες τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ φεμινισμοῦ ποὺ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀγγλικανοῦ Μάλθους (1766-1834) ὑποδουλώνει τὸν πλανητικὸ πληθυσμό, καταστρέφοντας τὴν οἰκογένεια, τὴν πολυτεκνία καὶ τὴν γυναῖκα, ὑποστηρίζοντας μὲ τυπικὴ ἀγγλοσαξωνικὴ ὑποκρισία (βλέπε τὴν σωστὴ ἀνάλυση τοῦ Μάρξ), τὸ ἔθνος (ποὺ ἐξαφανίζει μέσῳ τῆς ἀτεκνίας), τὴν γυναῖκα (ποὺ ἐξαφανίζει μέσῳ τοῦ φεμινισμοῦ) καὶ τὴν κοινωνικὴ συνοχή (ποὺ ἐξαφανίζει μέσῳ τοῦ ἀτομισμοῦ). Περικόπτει τὸν μισθὸ τοῦ ἀνδρὸς γιὰ νὰ ὑποχρεώνῃ τὴν γυναῖκα νὰ ἐργάζεται ἐκτὸς τοῦ οἴκου ὥστε νὰ συμπληρώνῃ τὸν μειωμένο μισθὸ τοῦ ἀνδρός, χωρὶς τὴν παραμικρὴ κοινωνικὴ προστασία.

Ἡ σοσιαλδημοκρατία, δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ, ἐμφανίζεται στὴν ἐξουσία στὶς περιόδους κατὰ τὶς ὁποῖες φουντώνει ἡ λαϊκὴ ὀργὴ κατὰ τοῦ καπιταλισμοῦ (βλέπε σήμερα τὸν Σύριζα), ὅπως καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, καὶ πείθει τοὺς καπιταλιστὲς νὰ κάνουν κοινωνικὲς ὑποχωρήσεις, νὰ περιορίσουν τὰ κέρδη τους καὶ νὰ ἀποφύγουν τὴν δίκαιη σφαγή τους ἀπὸ τὸν λαό.

Τὸ σημερινὸ παράδειγμα ποὺ διαφημίζεται σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ τῆς μικρῆς Ἑλλάδος, ὅπου οἱ ἐργοδότες, ἀπελευθερωμένοι ἀπὸ τὸν βραχνᾶ τῶν πιέσεων τοῦ ΚΚΕ ποὺ ἔχασε τὸ ἀποκούμπι της τῆς ΕΣΣΔ, πρώην πατριδος τοῦ σοσιαλισμοῦ, ὑποχρεώνουν τὴν ἐργαζομένη γυναῖκα νὰ μὴν τεκνοποιῇ, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἤδη τραγικὰ ὑπογεννητικὴ Ἑλλάδα νὰ ἐξαφανίζεται μέσῳ ἐλλείψεως πληθυσμοῦ καὶ ἐνθαρρύνσεως ἀλλοδαπῶν τριτοκοσμικῶν μεταναστῶν ποὺ ἐκμεταλλεύονται μὲ μηδὲν κοινωνικὴ κάλυψη, ἀποδεικνύει ἐλπίζω, ἐπιτέλους, στοὺς πάντες, ὅτι οἱ ἔννοιες τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας, τῆς φιλοπατρίας, στὸ στόμα τῶν Σαμαρᾶ καὶ Σία εἶναι λέξεις καθαρῶς σατανικές.

Στὰ χωριά, κάποτε, ἔδιδαν στὰ βρέφη, μᾶκο, δηλαδὴ παπαρούνα-ὄπιο, γιὰ νὰ μὴν κλαῖνε καὶ νὰ κοιμοῦνται ἥσυχα. Οἱ ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας εἶναι καθαρὸ μᾶκο γιὰ ἐνήλικες. Εὐτυχῶς, τελευταῖα, οἱ δημοσκοπήσεις ἀποδεικνύουν ὅτι ἐπάνω ἀπὸ τὸ ἥμισυ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τάσσεται κατὰ τοῦ συστήματος, ὄχι ἁπλῶς κατὰ τῶν κυβερνήσεων. Μὲ ἄλλα λόγια θὰ ὑπεστήριζαν μία βίαιη ἐπανάσταση, πραγματικὴ ῥήξη καὶ ἀνατροπή, ὄχι στὰ λόγια ἀλλὰ στὴν πράξη, γιὰ νὰ καθαρίσῃ ὁ τόπος ἀπὸ τὸν σατανισμὸ τοῦ καπιταλισμοῦ, φθάνει νὰ ὑπῆρχε νεολαία (ποὺ δὲν ὑπάρχει) γιὰ νὰ πάρῃ τὰ βουνά. Ὁ καπιταλισμὸς τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας, τῶν καζινῶν, λαχείων, τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ τῆς ἐγγενοῦς διαφθορᾶς εἶναι ἡ μόνη Κόζα Νόστρα, ἡ μοναδικὴ ἀπόλυτη ἐγληματικὴ ὀργάνωση τῆς χώρας ποὺ προστατεύεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς νόμους τοῦ κράτους ποὺ ἡ ἴδια ἐθεσμοθέτησε.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Νοεμβρίου 2014 

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

132 - Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἰσότητα διαλύει τὴν κοινωνία

Ὁ σοσιαλισμὸς περιέχει πολλὰ σωστὰ ἀλλὰ καὶ κάτι τὸ στραβό:  τὸ ὅραμα τῆς ἰσότητος. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἰσότητος, ποὺ ἔγινε σήμερα παγκόσμιο, ἀντιβαίνει στὴν ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ καταστρέφει τὸ ἄτομο καὶ τὴν κοινωνία. Εἶναι ἡ κυρία αἰτία τῆς πλήρους παρακμῆς ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως. Φέρνει στὴν ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης ὅλα τὰ σκουπίδια.

Ἡ ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνισότης εἶναι νόμος πραγματικὸς ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμητός. Ἀπὸ τὰ τρία συνθήματα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, τὸ σύνθημα ἰσότης, μὲ τὸν καιρὸ κατέστρεψε τὴν δυτικὴ κοινωνία καί, μέσῳ τῆς δυτικοποιήσεως, ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Τὸ σύνθημα, «γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ» ἐκυριάρχησε. Ὅλοι ἐψήφιζαν τοὺς ἡγέτες καὶ ὅλοι οἱ ἡγέτες ἐκατέβηκαν τὰ σκαλιὰ τῆς ἀνυποληψίας γιὰ νὰ ἐκλεγοῦν. Ἐπειδὴ οἱ ἐκλεγέντες ἔπρεπε νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς ἐκλογεῖς τὰ κράτη ἐδιοικήθησαν ἀπὸ μετριότητες. Οἱ ἥρωες ἐξηφανίσθησαν. Ὅταν οἱ τελευταῖοι ὑπεχρεοῦντο νὰ ἐπιβληθοῦν διὰ τῆς βίας ἐχαρακτηρίσθησαν δικτάτορες. Οἱ ἄξιοι ἀπέφευγον πλέον τὴν πολιτική. Γιὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ ὁ ὄχλος οἱ δήμαρχοι ὠργάνωναν παράτες ὁμοφυλοφίλων ( τὰ gay parades), ὁ τουρισμὸς ἐξεχείλιζε στὰ μπὰρ τῆς Μυκόνου καὶ οἱ γύφτοι μετεμφιεσμένοι σὲ Ῥωμὰ ἐτρομοκράτουν τὸν πληθυσμὸ καὶ διακινοῦσαν ἀνενόχλητα ναρκωτικά.

Ἡ ἀξιοκρατία καὶ ἡ ἀρετὴ τῶν Ἀρχαίων ἦσαν πλέον παρελθόν. Ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Χριστὸς ἀπεκαλοῦντο ψώνια ἐπειδὴ εἶχαν δώσει τὴν ζωή τους γιὰ ἀνεξήγητους λόγους. Ἡ πονηριά, χαρακτηριστικὸ τοῦ Σατανᾶ, εἶχε ἀναβιβασθῆ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες σὲ εὐφυΐα. Ὁ ταξιτζῆς, ἀπαραίτητος φίλος τῶν ΜΜΕ, διεφέντευε στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας, ληστεύοντας τοὺς ξένους καὶ ὑβρίζοντας τοὺ ντόπιους. Ὅλοι οἱ νέοι ἐβάλθησαν  νὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς μαλάκες γιὰ νὰ θεωρηθοῦν καὶ αὐτοὶ ἴσοι.  Ἡ κοινωνία τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους ἐτρομοκρατεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀπαιτητικοὺς Ἑλληνοκυπρίους ποὺ γιὰ χάρι τους ἡ Ἀθήνα εἶχε θυσιάσει τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Τουρκίας καὶ ἐξηλώνετο σὰν πουλόβερ.

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο εἶχε ἐπισημάνει τὴν ἀνθρώπινη καταστροφὴ ποὺ εἶχε ἐπέλθει ἀπὸ τὸν μῦθο τῆς ἰσότητος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ ἐσημείωνε στὶς 22 Ἰουλίου 1918: «Ἡ μεταξὺ ἀνθρώπων ἀνισότης εἶναι ἡ φυσικὴ κατάστασις τῆς κοινωνίας. Πᾶν μέτρον ἀντιτιθέμενον εἰς τὸν φυσικὸν τοῦτον καὶ στοιχειώδη νόμον, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔχῃ βλαβεράς, ἴσως δὲ καὶ ὀλεθρίας συνεπείας». Καὶ γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ἔγραφε στὶς 22 Ἰανουαρίου 1940, σὲ ἕνα Τετράδιο Σκέψεων ποὺ ἐκράτει: «Ἡ δημοκρατία εἶναι τὸ παιδὶ τοῦ καπιταλισμοῦ. Εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ καπιταλισμὸς κυριαρχεῖ ἐπάνω στὴν λαϊκὴ μᾶζα».

Πόσον ὀξυδερκὴς ἦταν ὁ Μεταξᾶς! Ἑκατὸ χρόνια ἀργότερα ἡ παγκοσμία κοινωνία διαλύεται ὑπὸ τὸ βάρος τῆς τεραστίας μετριότητος ποὺ ἐπέβαλαν οἱ μᾶζες τῶν ἀνεγκεφάλων. Μὲ ἀξιώσεις ἰσότητος ὁ θυρωρὸς ἀνεβαίνει στὸν τελευταῖο ὄροφο τῆς πολυκατοικίας, παίρνει τὴν θέση τοῦ ἀφεντικοῦ του καὶ τὸν στέλνει κάτω στὸ θυρωρεῖο. Τὰ τοῦβλα τῆς οἰκοδομῆς μετακινοῦνται καὶ ἡ οἰκοδομὴ σωριάζεται . Ὁ Σωκράτης  εἶχε παρατηρήσει (στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος): «Ἕνας πατέρας συμπεριφέρεται σὰν παιδὶ καὶ φοβᾶται τοὺς υἱούς του, ἐνῷ ἕνας υἱὸς παίζει τὸν ῥόλο τοῦ πατέρα καὶ δὲν ἔχει πλέον σεβασμὸ καὶ φόβο τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του, αὐτὰ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς εἶναι ἐλεύθερος». Καὶ ὁ Σωκράτης γελοιοποιεῖ τὸ ψεῦδος τῆς ἐλευθερίας ποὺ σὰν καραμέλα πιπιλίζουμε:  Δηλώνει πὼς στὴν δημοκρατικὴ ἐλεύθερη κοινωνία ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα (σήμερα ἡ καθιέρωση τῶν  δικαιωμάτων τῶν ζώων), «ξεχειλίζουν ἀπὸ ἐλευθερία» καὶ διὰ τοῦτο καλὸ εἶναι στὴν μέση τοῦ δρόμου νὰ κάνῃς πέρα ὅταν ὁ γάϊδαρος (ἤ ὁ πολίτης μὲ τὴν ψῆφο του) ἐφορμᾷ, διότι δὲν λογαριάζει κανέναν καὶ θὰ σὲ πατήσῃ.

Μία κοινωνία ἱεραρχημένη θὰ ἔφερνε ὀπίσω τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁρμονία. Ἀλλὰ ἴσως εἶναι πλέον ἀργά.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Αὐγούστου 2014