288 - Φωνὴ ἀπελπισίας

Παττακός(1968) καὶ Παπαδόπουλος(1971)

ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας

288 -  Φωνὴ ἀπελπισίας

Ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας πιέζομα ἀφόρητα ἀπὸ τοὺς νέους ἕλληνες ἐπιστήμονες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐκπέμψω ἕνα ἠχηρὸ SOS ἀπὸ τὸ κατάστρωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ σκάφους ποὺ βυθίζεται αὔτανδρo. Μοῦ γράφουν ἀπεγνωσμένα ἕλληνες συνάδελφοι ἀπὸ τὰ πολλὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας ὅπου ἔχουν εὕρει καταφύγιο, ὅτι  ἀπὸ τὸ 2009 ἔχουν μεταναστεύσει 250 χιλιάδες παραγωγικῶν ἡλικιῶν στὴν Δύση καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ γίνουν οἱ σύγχρονοι περιπλανώμενοι ἑβραῖοι.

            Ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ εἶναι ἀνερμάτιστη. Καὶ ὅμως ὑπάρχει μία σταθερὴ γεωγραφία ἀνὰ τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τὸ Αἰγαῖο. Ἡ τελευταία προσφυγικὴ κρίση μᾶς τὴν ὑπενθύμισε. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεροποιηθῇ ἕνας πολιτικὸς ὀργανισμὸς κατέχοντας μόνον τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου. Σύνορο ποὺ νὰ πληγώνῃ τὸ Αἰγαῖο, σκίζοντάς το κατὰ μῆκος του, ἀπεδείχθη κάθε φορὰ καταστροφικό.

            Ῥούμελη καὶ Ἀνατολία, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία, ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τροίας οἱ δύο πνεύμονες ζωῆς, μὲ τὸ Αἰγαῖο ὡς τραχεῖα νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναπνοή. Μὲ πληγωμένη τὴν τραχεῖα ἡ Ἑλλὰς ὅπως καὶ ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἡρεμήσουν. Στὸ παρελθὸν οἱ αὐτοκρατορίες ἐξησφάλιζαν τὴν ἑνότητα καὶ συνεπῶς τὴν εὐημερία τοῦ ὀργανισμοῦ. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ μόνη λύση παραμένει ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, ὅραμα τοῦ Βενιζέλου καὶ πολλῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καὶ τουρκικῶν κυβερνήσεων.

            Τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν πρέπει νὰ ξεπεράσουν τὴν δυσπιστία γιὰ τὶς προθέσεις τοῦ γείτονος καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ ἐπαναστατικὴ νοοτροπία, πέραν τῆς συνεργασίας, σὲ μία οὐσιατικὴ ἕνωση, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὰ μέχρι σήμερα ἄλυτα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ προσφυγικοῦ θὰ ἠμπορέσουν νὰ εὕρουν τὴν πρέπουσα λύση.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη  εὑρίσκεται σὲ βαθιὰ κρίση καὶ μία ἐνδεχομένη διάλυσή της θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους. Χωρὶς ἡνωμένο Αἰγαῖο ὑπὸ τὴν ὀμπρέλα τοῦ ΝΑΤΟ, κινδυνεύουν καὶ οἱ δύο ὄχθες, μαζὶ καὶ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσέλθουν σὲ μία περίοδο ἀποσταθεροποιήσεως ἕως καὶ διαμελισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Μαρτίου 2016

287 - Ἡ Κυριακὴ Ἐπανόδου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου

287 - Ἡ Κυριακὴ Ἐπανόδου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου

Τὴν νύκτα ἔκαμα ἕνα περίεργο ὄνειρο. Ἐνεφανίσθη ἡ Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ διαβάσω τοὺς χαιρετισμοὺς πρὸς τιμήν της. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν κατάμεστη ἀπὸ Ἑλλαδίτες, Καππαδόκες, Ποντίους, Ἀρμενίους, Λαζούς, Σλαύους, Ἰλλυρίους, Τούρκους. Ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Αὐτοκρατορίας ἦσαν μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐχαιρέτουν τὴν Παναγία στὴν  ψαλλομένη πολυτονικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἐπανήρχετο πιὸ πιστὴ ἀπὸ ποτέ, μὲ ὅλους τοὺς λαούς της ὑπὸ τὴν ὁδήγηση τῆς Παναγίας. Ἀκόμη καὶ οἱ Φράγκοι ἦσαν παρόντες μετανοοῦντες. Δὲν εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι  τὰ πόδια μας ἀγγίζανε τὴν γῆ.

Ἡ ὁμόνοια ὅλων τῶν λαῶν, ὅλων τῶν ψυχῶν, ὑπὸ τὸν αὐτοκράτορα, ἀπηυθύνετο στὴν Ὁδηγήτρια ποὺ ἀνεγνώριζε σὲ κάποια γωνία τῆς Ἐκκλησίας τοὺς Καραμανλῆδες Καππαδόκες, τοὺς δερβίσηδες τῶν Μεβλεβήδων τοῦ Τζελαλεντὶν τοῦ Ῥωμηοῦ,  μαζὶ μὲ τοὺς δερβίσηδες τῶν Ἀλεβήδων καὶ Μπεκτασήδων τοῦ Χατζῆ Μπεκτάς, μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς σουφῆδες καὶ τοὺς μοναχοὺς τῶν μοναστηρίων ἀπὸ τὴν Σουμελᾶ, τὸ Ἅγιον Ὄρος τῆς Βιθυνίας μέχρι τὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω.

Ὅλοι , ἀκόμη καὶ Τοῦρκοι καὶ Ῥωμηοὶ τοῦ Ἅη Γιώργη τοῦ Κουδουνᾶ καὶ τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ἦσαν ἐκεῖ μέσα στριμωγμένοι στὴν Ἐκκλησία τῆς Ὁδηγητρίας καὶ ἔψαλαν τὴν ἐπάνοδο τῆς  Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, σὲ αὐτὴν τὴν δεύτερη Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ  ἡ ἴδια ἡ Παναγία εἶχε ἀποφασίσει νὰ ἐγκαινιάσῃ ἐκεῖνο τὸ βράδυ, γιὰ πρώτη φορά,  γιὰ νὰ  ἑορτάζεται μετὰ τὴν πρώτη Κυριακὴ ἐπαναφορᾶς τῶν Εἰκόνων.

Μετανοεῖτε Φράγκοι, μετανοεῖτε ἀξιωματικοὶ, Γονατᾶδες καὶ Πλαστῆρες, ποὺ τὸ 1923, γιὰ νὰ μιμηθῆτε τὴν Ἀναγέννηση, ἠθελήσατε νὰ ἐκσυγχρονισθῆτε εἰς βάρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου καὶ τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως. Χωρὶς βία, ἡ Ὁδηγήτρια σᾶς ὡδήγησε καὶ πάλι στὰ λημέρια τῆς πίστεως.

Μετανοεῖτε βασιλεῖς καὶ σουλτᾶνοι, Παλαιολόγοι τῆς Συνόδου τῆς Φερράρας, Ὀθωμανοὶ τοῦ Σελὴμ τοῦ Τρομεροῦ ποὺ γιὰ νὰ ἰδιοποιηθῆτε τὸν κενὸ τίτλο τοῦ πάπα καὶ τοῦ χαλίφου, ἐσφάξατε  Ὀρθοδόξους καὶ  Ἀλεβῆδες  καὶ ἐδέχθητε κενοὺς νεωτερισμοὺς ποὺ ἔφεραν τὸν διαμελισμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μαζὶ τὴν πτώση τῆς βασιλείας, καὶ σήμερα ὡς τελευταῖο σκαλοπάτι στὴν κάθοδο πρὸς τὸν Ἅδη, μετὰ τὸν διαμελισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν Κοσσόβων καὶ τῶν Κουβεϊτῶν, ἰδοὺ παραμονεύει ὁ διάβολος τῆς διχόνοιας στὰ ἐδάφη τοῦ Κουρδιστὰν καὶ τῆς Μακεδονίας.

Τὸ πρωὶ μὲ ἐξύπνησε ὁ λαμπερὸς ἥλιος τοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ Χριστὸς Ἰσά, Ἀνατολὴ τῶν Ἀνατολῶν. Ἦταν κάποιος ἦχος μπουζουκιοῦ ποὺ θρηνοῦσε τὴν διχόνοια καὶ τὸν θάνατο τῆς Αὐτοκρατορίας. Ναί, μόνον ποὺ ἐξέχασα νὰ διευκρινίσω ὅτι εὑρισκόμην στὴν Σμύρνη καὶ ἀγνάντευα τὴν θάλασσα. Ἥταν ἁπλῶς ἕνα ὄνειρο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Μαρτίου 2016

286 –Μέλισσες καὶ Ἕλληνες

286 –Μέλισσες  καὶ  Ἕλληνες

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια προσήλωση τῶν Ἑλλήνων στὴν ζωὴ τῶν μελισσῶν μὲ πλῆθος Ἑλλήνων  ἐπαγγελματικῶν ἀλλὰ καὶ ἐρασιτεχνικῶν μελισσοκόμων. Γιατί αὐτὴ ἡ ἀγάπη, πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ δείχνουν ἄλλοι λαοί γιὰ τὶς μέλισσες.

Στὰ  ἀρχαῖα γραπτά, οἱ ἀναφορὲς στὶς μέλισσες καὶ τὸ ἐξαίσιο μέλι ποὺ παράγουν εἶναι πολλές. Ἀλλὰ καὶ στὴν νεώτερη ἱστορία, ἀκόμη καὶ ἀντάρτες πόλεων, ἀναρχικοὶ καὶ ἐλεύθερα πνεύματα ἀσχολοῦνται ὡς μελισσοκόμοι μὲ τὴν κοινωνία τῶν μελισσῶν. Διότι οἱ μέλισσες εἶναι ἱερές. Εἶναι τόσο ἀγνές, σὰν τὸ μέλι ποὺ παράγουν, ὥστε ἐὰν ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία μὲ τὴν ὁποία συμπλέουν χάσῃ τὴν σωστή της κατεύθυνση έξαφανίζονται.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ στὸν τρόπο ζωῆς τῶν μελισσῶν εἶναι ἡ ἐντυπωσιακὴ ὀργάνωσή τους καὶ ἡ προσήλωσή τους στὸ κοινὸ συμφέρον, θυσιάζοντας τὴν ἀτομική τους εὐημερία πρὸς χάριν τοῦ συνόλου. Κινοῦνται ἀκατάπαυστα, ὑπὸ ἀπόλυτο μοναρχικὸ πολίτευμα, μὲ ἀπόλυτα πειθαρχημένο στρατό, ἐργαζόμενοι ὡς ἀξιοθαύμαστοι ἐργάτες, μακριὰ ἀπὸ γραφεῖα, δημοσίους ὑπαλλήλους , γραφειοκρατία καὶ νυκτερινὲς ταβέρνες καὶ σκυλάδικα.

Ἡ μἐλισσα εἶναι ἀπολύτως ὑπεύθυνη καὶ ποτὲ δὲν δείχνει τὴν ἀνεύθυνη αὐτὴ συμπεριφορὰ πὼς ποτὲ δὲν φταίει ἀλλὰ πάντα οἱ ἄλλοι. Ἡ μέλισσα εἶναι πάντα ὑπεύθυνη γιὰ τὰ πάντα καὶ ὡς τέκνο τοῦ Θεοῦ ἐξομολογεῖται συνεχῶς γιὰ τὶς πράξεις της καὶ δέχεται  νὰ τιμωρηθῇ γιὰ οἱοδήποτε λάθος της.

Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ μέλισσα εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ Ἕλληνος. Ὄχι ὅτι ὁ Ἕλλην εἶναι ἀναρχικός. Κάθε ἄλλο.  Ἡ θέσις του παραμένει «καλύτερα μιᾶς ὥρας ταβέρνας παρὰ σαράντα χρόνια σκυμμένος στὸ γραφεῖο». Ἐπειδὴ ἡ φτώχεια θέλει καλοπέραση. Ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν φταίει γιὰ αὐτὰ ποὺ τοῦ συμβαίνουν. Χρησιμοποιεῖ μία γλῶσσα περίεργη γεμάτη ἀπὸ «θά, θά, θά» ἀπό «πότε; Σύντομα», δρᾷ πάντα τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ τσαπατσούλικα, ἀναφωνῶντας «Ἔ! Καὶ τί ἔγινε δηλαδή;» Εἶναι πάντα πνιγμένος στὴν δουλειὰ χωρὶς ποτὲ νὰ γνωρίζῃ γιατί. Τρέχει καὶ δὲν φτάνει.

Ἡ Ἑλλὰς δὲν γνωρίζει τὶ σημαίνει κοινωνία. Εἶναι ἡ χώρα μὲ τὰ περισσότερα κινητὰ διότι ὁλόκληρος ὁ λαὸς κινεῖται ἀκατάπαυστα ἔχοντας τὴν ψευδαίσθηση ὅτι κάτι κάνει. Πολλοὶ δηλώνουν ὅτι θὰ ἤθελαν νὰ γράψουν σωστὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ πολυτονικὰ καὶ ὄχι ἀλὰ Κριαρᾶ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦν νὰ βάλουν τὸν κῶλο τους σὲ καρέκλα γιὰ νὰ τὰ μάθουν διότι βεβαίως φταίει ἡ ἀθλία τεχνολογία, ὄχι αὐτοί. Ὁ ὑπολογιστής τους ὅπως καὶ τὸ μυαλό τους εἶναι κινητός. Δὲν δύνανται νὰ καταλάβουν τὴν ῥήση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, ὅτι ὅ,τιδήποτε προφορικὸ δὲν μετρᾷ, τὸ τηλέφωνο δὲν μετρᾷ, μόνον τὰ γραπτὰ παραμένουν. Πάρε με τηλέφωνο, σοῦ λένε, διότι ἐὰν γράψῃς δὲν σοῦ ἀπαντοῦν ἐπειδὴ δὲν προφθάνουν νὰ γράψουν σωστὲς φράσεις.

Στὸ τραγούδι καὶ στὸν χορὸ ὁ Ἕλλην εἶναι ἄφθαστος σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη. Ὁ Καραγκιόζης εἶναι τὸ πρότυπό του, ἰδίως στὶς χρηματικὲς συναλλαγές, γι αὐτὸ καὶ μὴν τολμήσῃ κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ὁ Καραγκιόζης εἶναι Τοῦρκος. Παρὰ ταῦτα, ἄν καὶ χιλιάδες ἑλληνικὰ ἐπώνυμα φέρουν τὴν ὀνομασία Καραγκιόζης, ἐὰν τολμήσῃ κανεὶς  νὰ σὲ ἀποκαλέσῃ  καραγκιόζη θὰ φάγῃ γροθιά.

Μετὰ τὸν Ἀριστοφάνη, ὁ Χάρρυ Κλύνν εἶναι ὁ γελωτοποιὸς ποὺ περιέγραψε εἰς βάθος τὸν Ἕλληνα ποὺ τρέχει καὶ δὲν φθάνει. Καημένε Ἕλληνα! Μήπως κάποτε θὰ χρειασθῇ νὰ σοῦ ἐπιβληθῇ σπαρτιατικὴ πειθαρχία μελισσῶν; Ἤ μήπως οἱ Σπαρτιᾶτες δὲν ἦσαν Ἕλληνες  ἀλλὰ  Ἰσραηλινοί;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Μαρτίου 2016

285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

Πανικὸς ἐκδηλώνεται στὸ κατεστημένο τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν ἀκάθεκτη ἐκλογικὴ ἄνοδο τοῦ Donald Trump στὴν πορεία του πρὸς τὸ προεδρικὸ ἀξίωμα τῆς χώρας. Εἶναι κανεὶς νὰ ἀπορῇ γιατὶ τέτοιος πανικός. Ὁ ἀμερικανικὸς οἰκονομικὸς παγκόσμιος κολοσσὸς τῶν τραπεζῶν φοβᾶται ποῖον; Ἕναν αὐτοδημιούργητο κτηματομεσίτη, κατασκευαστὴ μεγάλου μεγέθους κτιρίων ποὺ ἡ περιουσία του ἔφθασε τὸ 2015 στὰ 4 δισεκατομμύρια δολλάρια καὶ ποὺ χρηματοδοτεῖ μόνος του τὴν ἐκλογική του ἐκστρατεία, κάτι σκανδαλῶδες γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ χρηματοδοτῇ τοὺς πολιτικοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἔχῃ στὸ χέρι του

Στὴν ἀρχαιότητα ὁ Σωκράτης ὠνόμαζε τὸ φαινόμενο Τράμπ, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, τυραννία καὶ τὴν ἀπεκάλει: «αὐτὸ τὸ εὐγενὲς πρᾶγμα». Σὲ μία καθαυτὸ δημοκρατικὴ κοινωνία λέγει ὁ Σωκράτης ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι οἱ ζητιάνοι ποὺ εἶχαν παραμερισθῆ στὴν πλουτοκρατία. Αὐτοὶ οἱ ζητιάνοι καὶ ἄχρηστοι γίνονται στὴν δημοκρατία πολιτικοί. Τοὺς βλέπουμε σήμερα, στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων,νὰ ὑποστηρίζονται ἀπὸ τοὺς σοσιαλδημοκράτες καὶ τοὺς κουλτουριάρηδες.

Ἡ δεύτερη κατηγορία κατὰ Σωκράτη, εἶναι οἱ ἔμποροι ποὺ συντηροῦν τοὺς ζητιάνους-πολιτικούς, «διότι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κάμνουν χρήματα οἱ κηφῆνες παίρνουν τὸ μέλι τους». Καλὴ ὥρα ὁ Σημίτης ἤ ὁ Καραμανλῆς. Ποῖος εἶπε ὅτι ἠμποροῦμε νὰ δίνωμε τὸ χέρι μας στοὺς πολιτικούς, χωρὶς νὰ κρατᾶμε μαζί μας ἕνα μαντήλι γιὰ νὰ τὸ σκουπίζουμε ὥστε νὰ μὴν κολλᾷ καὶ μολυνθοῦμε; Καὶ πῶς ἐτόλμησε ὁ υἱὸς τοῦ κατοχικοῦ πρωθυπουργοῦ τοῦ 1943-1944, τοῦ Ἰωάννου Ῥάλλη, ὁ ὑπουργὸς Ἀσφαλείας Γεώργιος Ῥάλλης, ποὺ τὸν ἀνέτρεψε τὸ στρατιωτικὸ πραξικόπημα τῆς 21^ης Ἀπριλίου 1967 –αὐτὸς ὁ νέος Μανιαδάκης ποὺ ἐφυλακίσθη ἀπὸ τοὺς στρατιωτικοὺς μὲ βάση τοὺς νόμους ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος συντάξει κατὰ τῶν κομμουνιστῶν-  νὰ ἀναβαπτισθῇ ὡς πρότυπο μετριοπαθοῦς δημοκράτου καὶ τὸ 1971 νὰ γράψῃ τὸ βιβλίο Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολιτικούς, ἐπειδή, ὅπως ἔγραφε, «ἔγινε συνήθεια τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ κατηγοροῦνται ὅλοι οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ ὡς φαῦλοι καὶ ἀνίκανοι».

Μετὰ τὸ 1974, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ ἐκυβέρνησαν μέχρι σήμερα τὴν δύστυχη πατρίδα καὶ ἀπέδειξαν γιὰ πολλοστὴ φορὰ πὼς ὁ Σωκράτης εἶχε δίκαιο. Ἤ μήπως ὁ Σωκράτης εἶχε ἄδικο καὶ ὁ Ῥάλλης «ὁμιλῶν ἐκ τοῦ τάφου»(τίτλος τῆς ἀπολογίας τοῦ δωσιλόγου πατέρα του) δίκαιο;

Ἡ τρίτη κατηγορία, μετὰ τοὺς κηφῆνες-πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες ποὺ τοὺς χρηματίζουν, μᾶς λέγει ὁ Σωκράτης στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος, εἶναι «αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται μὲ τὰ χέρια τους   ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ εἶναι κυρίως πτωχοί. Καὶ αὐτὴ ἡ τάξη σὲ μία δημοκρατία εἶναι ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἡ σημαντικώτερη ὅταν εἶναι ἡνωμένη». Γι’ αὐτὸν τὸν λαό, ἡ δημοκρατία εἶναι ξένο παιχνίδι ποὺ δὲν τὸν ἀφορᾷ διότι δὲν ἀντιπροσωπεύει τὰ συμφέροντά του. Τὸ σύστημα ποὺ ὁ λαὸς ὑποστηρίζει, τὸ ὀνομάζει ὁ Σωκράτης, τυραννία.

Τὴν τυραννία ἠμποροῦμε σήμερα νὰ ὀνομάσουμε λαοκρατία ἤ λαϊκισμός, ὑποχρεωτικὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν δημαγωγία. Ὁ τύραννος ἐξηγεῖ ὁ Πλάτων μέσῳ τοῦ Σωκράτους, εἶναι «ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ λαοῦ» καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν λαό. Ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι ὁ Τράμπ.

Τὸν ἀντιπρόσωπο αὐτὸ ποὺ ἀκυρώνει τὰ δάνεια καὶ διανέμει τὴν γῆ στὸν λαό (δηλαδὴ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ σοσιαλδημοκράτου Τσίπρα), ὁ λαὸς τὸν μετατρέπει «σὲ μεγάλο ἄνδρα» (σὰν τὸν Στάλιν, τὸν Μάο ἤ τὸν Πούτιν). Ἀλλὰ αὐτὸς ἐκτρέπεται ἀπὸ τὴν ἀποστολή του καὶ καταπιέζει τὸν λαό. Μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι ἐπιδίδεται σὲ συνεχεῖς πολέμους.

Τρὰμπ καὶ Πούτιν εἶναι ἔτοιμοι νὰ βάλουν σὲ πράξη στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, τὴν Νέα Γιάλτα στὴν Μεσόγειο, βασισμένοι στὴν ἄνοδο τῶν φασιστικῶν κινημάτων σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Τρὰμπ τελικὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος, μία τέτοια ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία θὰ στραφῇ ὑποχρεωτικὰ κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Κίνα καὶ ἰσλαμισμὸς θὰ συμμαχήσουν κατὰ τῆς φασιστικῆς Εὐρώπης βασισμένης στὸν ἀμερικανορωσικὸ ἄξονα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μεγάλες εἶναι οἱ πιθανότητες νὰ κερδίσουν οἱ Ἀμερικανορῶσοι (δηλαδὴ ἡ Δύση καὶ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή) τὸν πλανητικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Ἀνατολῆς, τὴν Κίνα.

Ἡ συνεχὴς ἀναφορὰ τοῦ συμβόλου τοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου, τῆς Χίλλαρυ Κλίντον, στὸν «χιτλερικό» Τράμπ, οὐσιαστικὰ ἀπευθύνεται στὸν «πουτινικό» Τράμπ.

Ἡ ἀντικομμουνίστρα Ῥωσίδα Νίνα Χρούστσεβα, καθηγήτρια Διεθνῶν Σχέσεων στὸ Πανεπιστήμιο The New School τῆς Νέας Ὑόρκης, ἔγραψε τὴν 1^η Ἰανουαρίου 2016, τὰ ἑξῆς: «Ὁ Πούτιν σχεδιάζει νὰ παραμείνῃ στὴν  ἐξουσία γιὰ τοὐλάχιστον ἄλλη μία δεκαετία. Ἐὰν οἱ ΗΠΑ ἐκλέξουν πρόεδρο τὸν Τράμπ, θὰ ἔχουν ἕναν φίλο στὴν Ῥωσία, ἄν καὶ σχεδὸν πουθενὰ ἀλλοῦ». Ἐὰν πάλι δὲν ἐκλεγῇ ὁ Τράμπ, ἡ Ἀθήνα θὰ χάσῃ τὴν ὑψίστη εὐκαιρία νὰ ἐπιπλεύσῃ στὶς πλάτες μίας ῥωσοαμερικανικῆς συμμαχίας, ὑποχρεωτικὰ ὅμως στὰ πλαίσια μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας μὲ κέντρο τὴν Κύπρο καὶ ἀνάδοχο τὸ Ἰσραήλ. Ἀντιθέτως, μὲ τὴν Χίλλαρυ Κλίντον θὰ ξαναζήσουμε τὸν ἐφιάλτη τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Μαρτίου 2016

284 – Τὸ ἑλλαδικὸ πτῶμα

284 – Τὸ ἑλλαδικὸ πτῶμα

Τὸ προσφυγικὸ ἐφανέρωσε, καὶ στοὺς τυφλοὺς ἀκόμη, μία συγκλονιστικὴ ἀλήθεια: ὅτι ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει πεθάνει καὶ δὲν ὑπάρχει Χριστὸς γιὰ νὰ τὴν ἀναστήση. Δύο ῥιζοσπαστικὲς λύσεις ἔχουν προταθῆ γιὰ μία προβληματικὴ ἀνάσταση: α) ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ μὲ ἐπιστροφὴ βασιλέως. β) Ἡ ὁλοκληρωτικὴ μετάγγιση αἵματος στὸ πτῶμα μήπως ὡς Λάζαρος ἀναστηθῆ μέσῳ τοῦ προσφυγικοῦ.

Ἡ πρώτη ἐνδεχομένη λύση προσκρούει σὲ δύο τοίχους: Τὴν παιδεία τῆς παρούσης βασιλικῆς οἰκογενείας ποὺ ἔχει ποτισθῆ μέχρι τὸ μεδούλι ἀπὸ τὸν ἀγγλοσαξωνισμὸ καὶ εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο γι’ αὐτὴν νὰ βυζαντινοποιηθῇ ὥς καὶ τὴν ἀσύλληπτη παρακμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ἀπείρως μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχε γνωρίσει τὸ στράτευμα πρὸ τοῦ κινήματος τοῦ 1909.

Ἡ δεύτερη ἐνδεχομένη λύση ἔχει προταθῆ ἀπὸ συγκροτήσεως τῆς ψωροκώσταινας, ὅπως οἱ Ἕλληνες ἐσυνήθιζαν νὰ ἀποκαλοῦν τὸ ἀποτυχημένο κράτος (failed state) μὲ τοὺς φασουλῆδες πολιτικούς καὶ ὅπως τοὺς περιέγραψε ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος.  Ὁ Ἴων Δραγούμης, ἤδη τὸ 1910, ἔψαχνε γιὰ δύο-τρεῖς Ἕλληνες ἀκόμη ζωντανούς, καὶ στὸ βιβλίο του Ὅσοι ζωντανοὶ, αὐτὸς ὁ πατέρας τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, ἀπευθυνόμενος στοὺς ἀνεγκεφάλους ὀπαδούς του ἔγραφε: «Ἡ τωρινὴ ἑλληνικὴ φυλὴ δὲν εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴν ἀρχαία» καὶ στὸ ἄλλο του βιβλίο, Ὁ Ἑλληνισμός μου καὶ οἱ  Ἕλληνες, προσέθετε: «Ἕνας Ἕλλην νά’μενε καὶ ὅλοι νὰ πέθαιναν καὶ νὰ ἤρχονταν Σουηδοὶ ἤ Ἰρλανδοὶ ἤ Αἰγύπτιοι νὰ κατοικοῦσαν στὴν Ἑλλάδα, στὰ νησιὰ καὶ στὴν λεκάνη τοῦ Αἰγαίου, θὰ γίνονταν Ἕλληνες».

Ὅλες, χωρὶς ἐξαίρεση, οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις, ναί, χωρὶς ἐξαίρεση, μαζὶ μὲ τὸν γραφικὸ δημοσιογράφο Γιῶργο Παπαδάκη τοῦ «Καλημέρα Ἑλλάδα», ἠσχολήθησαν μὲ τὸ ἀσφαλιστικὸ καὶ τὶς συντάξεις καὶ οὐδείς, μὰ οὐδεὶς με τὸ πρωτεύον θέμα τοῦ δημογραφικοῦ. Καὶ αἰφνιδίως οἱ τηλεοράσεις μᾶς ἔδειξαν ἀτελείωτα μπουλούκια προσφύγων στὸ ἔδαφός μας, κουβαλῶντας μαζί τους μέχρι ὀκτὼ νεογέννητα καὶ παιδιὰ ἡ κάθε οἰκογένεια! Μὲ ἕνα ἀπίστευτο κουράγιο μετέφεραν τὰ παιδιά τους. Καὶ ζηλέψαμε. Τὰ γεροντάκια τῶν ἑλληνικῶν καφενέδων ποὺ εἶχαν καιρὸ νὰ δοῦν τόσα παιδιά, συνεκινήθησαν, ἔκλαυσαν καὶ ἀντελήφθησαν τὶ ἐστὶ ζωντανὴ ἄν καὶ καταταπονημένη κοινωνία, ποὺ δύναται νὰ ἐπιπλεύσῃ χωρὶς συντάξεις ἀλλὰ ποτὲ χωρὶς παιδιά. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σκληρότητα τοῦ ἄρπαγος μονοτέκνου ἤ καὶ ἀτέκνου ταξιτζῆ, ἐπλησίασαν δειλὰ δειλὰ τοὺς ἐξωγήϊνους αὐτοὺς πρόσφυγες μὲ  τὸ τσοῦρμο τῶν παιδιῶν τους, συνεκινήθησαν κοιτάζοντας τὰ ἀθῶα μάτια τῶν παιδιῶν, καὶ τοὺς ἔφεραν ῥοῦχα καὶ φαγητό.

Καὶ τότε ἐτόλμησε ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τῆς διεφθαρμένης ἀτέκνου ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, ὁ Νῖκος Ξυδάκης, νὰ σκεφθῇ γιὰ πρώτη φορὰ δημογραφικὰ καὶ ὄχι συνταξιοδοτικά, καὶ εἶπε σωστά, στὶς 29 Φεβρουαρίου 2016: «Τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος εἶναι τεράστιο. Μεσομακροπρόθεσμα μπορεῖ νὰ ὠφεληθῇ ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ἐνσωμάτωση ἀνθρώπων ποὺ θέλουν νὰ  μποῦν στὴν κοινωνία, νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ ἐνσωματωθοῦν», ἐνῷ ἡ τσιπρικὴ ἐφημερίδα τῆς 2 Μαρτίου 2016, Kontra News, ἐτιτλοφόρει, στὴν πρώτη σελίδα της:  «Συγκλονισμένη ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη, παρακολουθεῖ μὲ ἀγωνία τὸν ἀγῶνα ποὺ δίνουν γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους οἱ ἐγκλωβισμένοι στὴν χώρα μας».

Ὁ Ξυδάκης δέ, εἶχε προσθέσει: «Ἡ Αὐστρία τῶν 9 ἑκατομμυρίων ἔχει πάρει 95 χιλιάδες πρόσφυγες καὶ θὰ φθάσῃ τοὺς 130.000. Ἡ Ἑλλάδα λοιπὸν δὲν μπορεῖ νὰ ἀπορροφήσῃ 20 μὲ 30 χιλιάδες ἀνθρώπους; Οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἀλβανοὶ ποὺ ἔμειναν στὴν Ἑλλάδα καὶ ποὺ τὰ παιδιά τους μιλοῦν μόνο ἑλληνικὰ δὲν προσέφεραν στὴν Ἑλλάδα;»

Καὶ τὸ κύριο ἄρθρο τῆς Ἑστίας, τῆς 2 Μαρτίου 2016, ἡ μοναδικὴ ἐφημερίδα ποὺ παραμένει πολυτονικὴ καὶ δὲν προδίδει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, κάτι τὸ ὁποῖο τὸ μέλλον θὰ τῆς ἀναγνωρίσῃ, πολὺ σωστὰ τιτλοφορεῖται, ἀναφερόμενο στὸ βασικὸ ἐλάττωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ πτώματος: «Γιὰ ὅλα φταῖνε οἱ ἄλλοι», γράφοντας: «Δική της ἐπιλογή [τῆς κυβερνήσεως Τσίπρα] ἡ ὑπουργὸς [Φράνκενσταϊν] Μεταναστεύσεως [ἡ θρυλικὴ πλέον κυρὰ Τασία]  ποὺ μὲ τὶς δηλώσεις της ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου. Καὶ ἔτσι τὰ πρῶτα κύματα προσφύγων μετετράπησαν σὲ τσουνάμι».

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Μαρτίου 2016