286 –Μέλισσες καὶ Ἕλληνες

286 –Μέλισσες  καὶ  Ἕλληνες

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια προσήλωση τῶν Ἑλλήνων στὴν ζωὴ τῶν μελισσῶν μὲ πλῆθος Ἑλλήνων  ἐπαγγελματικῶν ἀλλὰ καὶ ἐρασιτεχνικῶν μελισσοκόμων. Γιατί αὐτὴ ἡ ἀγάπη, πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ δείχνουν ἄλλοι λαοί γιὰ τὶς μέλισσες.

Στὰ  ἀρχαῖα γραπτά, οἱ ἀναφορὲς στὶς μέλισσες καὶ τὸ ἐξαίσιο μέλι ποὺ παράγουν εἶναι πολλές. Ἀλλὰ καὶ στὴν νεώτερη ἱστορία, ἀκόμη καὶ ἀντάρτες πόλεων, ἀναρχικοὶ καὶ ἐλεύθερα πνεύματα ἀσχολοῦνται ὡς μελισσοκόμοι μὲ τὴν κοινωνία τῶν μελισσῶν. Διότι οἱ μέλισσες εἶναι ἱερές. Εἶναι τόσο ἀγνές, σὰν τὸ μέλι ποὺ παράγουν, ὥστε ἐὰν ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία μὲ τὴν ὁποία συμπλέουν χάσῃ τὴν σωστή της κατεύθυνση έξαφανίζονται.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ στὸν τρόπο ζωῆς τῶν μελισσῶν εἶναι ἡ ἐντυπωσιακὴ ὀργάνωσή τους καὶ ἡ προσήλωσή τους στὸ κοινὸ συμφέρον, θυσιάζοντας τὴν ἀτομική τους εὐημερία πρὸς χάριν τοῦ συνόλου. Κινοῦνται ἀκατάπαυστα, ὑπὸ ἀπόλυτο μοναρχικὸ πολίτευμα, μὲ ἀπόλυτα πειθαρχημένο στρατό, ἐργαζόμενοι ὡς ἀξιοθαύμαστοι ἐργάτες, μακριὰ ἀπὸ γραφεῖα, δημοσίους ὑπαλλήλους , γραφειοκρατία καὶ νυκτερινὲς ταβέρνες καὶ σκυλάδικα.

Ἡ μἐλισσα εἶναι ἀπολύτως ὑπεύθυνη καὶ ποτὲ δὲν δείχνει τὴν ἀνεύθυνη αὐτὴ συμπεριφορὰ πὼς ποτὲ δὲν φταίει ἀλλὰ πάντα οἱ ἄλλοι. Ἡ μέλισσα εἶναι πάντα ὑπεύθυνη γιὰ τὰ πάντα καὶ ὡς τέκνο τοῦ Θεοῦ ἐξομολογεῖται συνεχῶς γιὰ τὶς πράξεις της καὶ δέχεται  νὰ τιμωρηθῇ γιὰ οἱοδήποτε λάθος της.

Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ μέλισσα εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ Ἕλληνος. Ὄχι ὅτι ὁ Ἕλλην εἶναι ἀναρχικός. Κάθε ἄλλο.  Ἡ θέσις του παραμένει «καλύτερα μιᾶς ὥρας ταβέρνας παρὰ σαράντα χρόνια σκυμμένος στὸ γραφεῖο». Ἐπειδὴ ἡ φτώχεια θέλει καλοπέραση. Ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν φταίει γιὰ αὐτὰ ποὺ τοῦ συμβαίνουν. Χρησιμοποιεῖ μία γλῶσσα περίεργη γεμάτη ἀπὸ «θά, θά, θά» ἀπό «πότε; Σύντομα», δρᾷ πάντα τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ τσαπατσούλικα, ἀναφωνῶντας «Ἔ! Καὶ τί ἔγινε δηλαδή;» Εἶναι πάντα πνιγμένος στὴν δουλειὰ χωρὶς ποτὲ νὰ γνωρίζῃ γιατί. Τρέχει καὶ δὲν φτάνει.

Ἡ Ἑλλὰς δὲν γνωρίζει τὶ σημαίνει κοινωνία. Εἶναι ἡ χώρα μὲ τὰ περισσότερα κινητὰ διότι ὁλόκληρος ὁ λαὸς κινεῖται ἀκατάπαυστα ἔχοντας τὴν ψευδαίσθηση ὅτι κάτι κάνει. Πολλοὶ δηλώνουν ὅτι θὰ ἤθελαν νὰ γράψουν σωστὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ πολυτονικὰ καὶ ὄχι ἀλὰ Κριαρᾶ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦν νὰ βάλουν τὸν κῶλο τους σὲ καρέκλα γιὰ νὰ τὰ μάθουν διότι βεβαίως φταίει ἡ ἀθλία τεχνολογία, ὄχι αὐτοί. Ὁ ὑπολογιστής τους ὅπως καὶ τὸ μυαλό τους εἶναι κινητός. Δὲν δύνανται νὰ καταλάβουν τὴν ῥήση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, ὅτι ὅ,τιδήποτε προφορικὸ δὲν μετρᾷ, τὸ τηλέφωνο δὲν μετρᾷ, μόνον τὰ γραπτὰ παραμένουν. Πάρε με τηλέφωνο, σοῦ λένε, διότι ἐὰν γράψῃς δὲν σοῦ ἀπαντοῦν ἐπειδὴ δὲν προφθάνουν νὰ γράψουν σωστὲς φράσεις.

Στὸ τραγούδι καὶ στὸν χορὸ ὁ Ἕλλην εἶναι ἄφθαστος σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη. Ὁ Καραγκιόζης εἶναι τὸ πρότυπό του, ἰδίως στὶς χρηματικὲς συναλλαγές, γι αὐτὸ καὶ μὴν τολμήσῃ κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ὁ Καραγκιόζης εἶναι Τοῦρκος. Παρὰ ταῦτα, ἄν καὶ χιλιάδες ἑλληνικὰ ἐπώνυμα φέρουν τὴν ὀνομασία Καραγκιόζης, ἐὰν τολμήσῃ κανεὶς  νὰ σὲ ἀποκαλέσῃ  καραγκιόζη θὰ φάγῃ γροθιά.

Μετὰ τὸν Ἀριστοφάνη, ὁ Χάρρυ Κλύνν εἶναι ὁ γελωτοποιὸς ποὺ περιέγραψε εἰς βάθος τὸν Ἕλληνα ποὺ τρέχει καὶ δὲν φθάνει. Καημένε Ἕλληνα! Μήπως κάποτε θὰ χρειασθῇ νὰ σοῦ ἐπιβληθῇ σπαρτιατικὴ πειθαρχία μελισσῶν; Ἤ μήπως οἱ Σπαρτιᾶτες δὲν ἦσαν Ἕλληνες  ἀλλὰ  Ἰσραηλινοί;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Μαρτίου 2016

204 - Ἀντίσταση καὶ πάλι ἀντίσταση!

204 - Ἀντίσταση καὶ πάλι ἀντίσταση!

Ὄχι πλέον τὸ σύνθημα, «ἐλευθερία ἤ θάνατος». Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη ἐλεύθερος καὶ ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀθάνατος. Τὸ εἶπε καὶ ὁ Ῥουσσώ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐγεννήθη ἐλεύθερος  καὶ φυσικὰ ἐννοοῦσε τὸν Ἕλληνα ἐφ’ ὅσον ὁ ἄνθρωπος τοῦ Σύμπαντος εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὁ Ἕλλην. Τὸ σύνθημα ἐλευθερία ἤ θάνατος γιὰ τὸν  Ἕλληνα δὲν ἔχει νόημα. Ἁπλὰ πράγματα. Ἐλεύθερος πνευματικὰ φωλιάζοντας στὴν καρδιὰ τῆς Παναγίας, ὁ γίγας  Ἕλλην κουβαλᾷ στὸ σῶμα του ὅλην τὴν ἀθλιότητα τοῦ Κουασιμόδο, τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ὅλη τὴν ἀφόρητη ῥωμαΐλα τῆς σικελικῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῶν Ῥωμὰ τῆς τζιγγανιᾶς, τῆς Νέας Ἑλλάδος τῶν Ἰνδιῶν, τῆς μαφίας τῶν ταξιτζήδων.

Τὸ παραμορφωμένο σῶμα τοῦ Κουασιμόδο, ἐγκαταλελειμμένο βρέφος τοῦ παγεροῦ χειμῶνος τοῦ 1941, στὰ σκαλιὰ τῆς Παναγιᾶς τοῦ Ἄθω, μεγαλωμένος κωδωνοκρούστης τῆς ἀρπαχτῆς, μὲ ἄθλια φιλοδωρήματα γιὰ τὴν ἐπισκευὴ τῆς καλύβας τοῦ Καραγκιόζη, μεγαλωμένος κατσικοκλέφτης στὰ βουνὰ τοῦ Ταϋγέτου, κρύβει μέσα του τὴν γιγαντιαία συμπαντικὴ ψυχὴ ποὺ πάλλει σὰν βαρειὰ καμπάνα μέσα στὰ ἄστρα τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸ πλῆθος τῆς Δύσεως τὸν συλλαμβάνει ὡς τέρας πονηριᾶς καὶ τεμπελιᾶς. Ὅμως, ὡς Ῥωμά-Ῥωμηὸς ἐρωτεύεται τὴν Παναγιά, μεταμορφωμένη σὲ τσιγγάνα Ἐσμεράλδα καὶ τὸ βαθὺ ἀστρικὸ στερέωμα ἀναστενάζει ἑλληνικά.

Ποιὸς ἀφουγκράζεται στὴν ἔρημο τῆς Μογγολίας, καβάλα στὰ παιδικὰ μογγολικὰ ἄτια, τρέχοντας μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ βέλους, τὸ θεϊκὸ σφύριγμα τοῦ ἑλληνισμοῦ; Ποιὸς λύκος, μὲ τὸ κεφάλι τεντωμένο πρὸς τὴν Λυκαυγή, τὸ τρελὸ στερέωμα μιᾶς νύχτας στὸ μέτωπο τῆς Πάρνηθας, ἔκτισε τὸ λημέρι του στραμμένο στὴν Ἀνατολὴ γιὰ νὰ βλέπῃ τὸν ἀνατέλλοντα ἥλιο καὶ νὰ οὐρλιάζῃ ἀπὸ μοναξιά; Ἀπέραντα μόνος, ἀνώτερος τῶν πάντων, προσφέροντας γενναιόδωρα τοὺς νόμους του στὸν γύρω κόσμο, ὡς ἔργο λύκου, τοῦ Λυκούργου, σώζει μὲ τὶς κραυγές του τοὺς Ἕλληνες τοῦ Παρνασσοῦ ποὺ ἐπνίγοντο στὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, οἱ ὁποῖοι κτίζουν εὐγνώμονες τὴν Λυκώρεια στὴν κορυφή.

Ἀνεξιχνίαστο μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ! Οὐδεὶς γνωρίζει τὴν προέλευση του. Ὅμως ὅλοι ὑποκλίνονται στὸ συμπαντικό του μεγαλεῖο. Καὶ ἡ φρικιαστικὴ γκριμάτσα τοῦ Γερμανοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν Σόϋμπλε, ποὺ συνειδητοποιεῖ ἄθελά του τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὸν ὁδηγεῖ ἀπελπιστικὰ στὴν αὐτοκτονία ὅπως τὸν δεσμοφύλακα Ἱαβέρη τῶν Ἀθλίων ἐνώπιον τοῦ Ἕλληνος ληστοῦ Γιάννη Ἀγιάννη.

Γράφοντας γιὰ τὸν Ἕλληνα Καραγκιόζη, στὸ βιβλίο μου Περὶ Ἡρώων (Ἡρόδοτος, 2014) εἶχα παρατηρήσει: «Μήπως ὅμως ὁ Καραγκιόζης ἐπεραίωσε, μὲ τοὺς ἄθλους του, τὸ πέρασμα του ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἀνέβηκε στοὺς οὐρανούς; Δηλαδή, ἔπαυσε νὰ εἶναι ἥρωας καὶ ὡς Ἡρακλῆς ἐκάθησε ἐκ δεξιῶν τοῦ Διός καὶ ἔγινε θεός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐβαλσαμώθη καὶ εἰσῆλθε στὸ μουσεῖο ὡς ἄμεμπτος πλέον; Τότε, ὡς ἅγιος Καραγκιόζης, ἀπηλευθερωμένος ἀπὸ τὶς βωμολογίες καὶ τὸ πέος του, ἄσαρκος πλέον, ἕνα «νέφος κατελθὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὸν ἀπήγαγε εἰς τὸν Ὄλυμπον»;  Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ περιμένει τὸν νέο της ἥρωα»(σ.272).

Δημήτρης Κιτσίκης                                   19 Ἰουνίου 2015