290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

Στὶς 5 Νοεμβρίου π.ἡ. 1846, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἄνθιμος (Ἰωαννίδης) ΣΤ’ ποὺ ἀπὸ τὸ 1845 ἕως τὸ 1873 ἀνέβηκε τρεῖς φορὲς στὸν θρόνο τοῦ Φαναρίου, ἔστειλε μία προτρεπτικὴ ἐπιστολὴ στοὺς Ἕλληνες ὀρθοδόξους τῆς Βιέννης ποὺ κατεδίκαζε τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνωρθόδοξη ἐκκλησία τους τῆς δυτικῆς πολυφωνικῆς τετραφώνου μουσικῆς.

Τὸ ἐπίσημο πατριαρχικὸ δεκασέλιδο κείμενο ἔφερε τὸν ἑξῆς τίτλο: «Ἐγκύκλιος πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐπιστολὴ καταργοῦσα καὶ ἀπαγορεύουσας τὴν καινοτόμον εἴσαξιν καὶ χρῆσιν τῆς καινοφανοῦς τετραφώνου μουσικῆς ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις τῶν ἀπανταχοῦ ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». 

Ὑπεστήριζε ὅτι ἡ βυζαντινὴ μονοφωνικὴ ψαλμωδία ἦταν κληρονομιὰ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ εἴσοδος κοσμικῆς μουσικῆς καὶ εἰδικὰ τετραφωνικῆς στὴν ὀρθόδοξη λατρεία παρεβίαζε τοὺς κανόνες ποὺ κατεδίκαζαν τοὺς νεωτερισμούς καὶ ἠλλοίωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Πράγματι, ἡ τετραφωνία ποὺ εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τὴν Δύση  στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ῥώσους, ἐπεκτάθη καὶ σὲ μερικὲς ἑλληνικὲς ἐκκλησίες στὸν ΙΘ΄αἰῶνα. Οἱ πρῶτοι ποὺ ὑπέκυψαν σὲ αὐτὸν τὸ δυτικισμὸ ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες τῆς Βιέννης ποὺ τὸ 1844 ἐπισήμως κατήργησαν τὴν βυζαντινὴ παραδοσιακὴ ψαλμωδία καὶ τὴν ἀντεκατέστησαν μὲ τὴν δυτική. Κατόπιν αὐτοῦ ἡ δυτικὴ μουσικὴ ἐπεκτάθη καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Βουδαπέστης, τοῦ Μπάντεν, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀλλοῦ. Ἡ ἐπέμβαση τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου ἀπεδείκνυε ὅτι ὅσο ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀντεστέκετο στὸν δυτικὸ ἀποικισμό, παρέμενε καὶ ἀσπίδα κατὰ τῆς ἁλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν δυτικισμό.

Ἔκτοτε ἡ βυζαντινὴ ψαλμωδία ἐβλήθη κατὰ κράτος ἀπὸ πλῆθος δυτικισμούς, ἀπὸ αἱρέσεις ὅπως αὐτὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου τοῦ 1923, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ὀρθόδοξος λαὸς νὰ ἀπομακρυνθῇ σταδιακὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία του ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται στὴν Ὀρθόδοξη Μητρόπολη Τορόντου καὶ εἰδικὰ στὴν ἐκκλησία μας τῆς Ὀττάβας ὅπου τὸ θεῖο μυστήριο ἔχει ἐξατμισθῆ. Διότι ἡ νεολαἰα τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν γιὰ νὰ παραμείνῃ στὴν Ὀρθοδοξία διψᾶ γιὰ θεῖο μυστήριο, πέραν τῆς ἀπαραμίλλου ἑλληνικῆς πολυτονικῆς γλώσσας ποὺ ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία κάνει στὴν πράξη ὅ,τι ἠμπορεῖ γιὰ νὰ τὴν ἐξαφανίσῃ, παρὰ τὶς ὑποκριτικὲς δηλώσεις της περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Τὸ κατηχητικὸ γίνεται στὰ ἀγγλικὰ καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς λειτουργίας, ὅπως καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ ἱερέως γίνεται στὰ ἀγγλικά,  ὁ ὁποῖος ἀπευθύνεται στὰ παιδιὰ μόνον στὰ ἀγγλικά.

Κατόπιν αὐτοῦ δὲν ἐκπλήσσει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Πεντηκοστιανὴ Ἐκκλησία ἐξαπλοῦται σὲ ὅλην τὴν Βόρειο καὶ Νότιο Ἀμερικὴ μὲ τὴν μεγάλη ἔμφαση ποὺ δίδει στὰ ὀρθοδόξου προελεύσεως χαρίσματα τῆς προφητείας καὶ τῆς γλώσσας τῶν ἀγγέλων, τῆς γλωσσολαλιᾶς. Οἱ πιστοὶ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ εὑρεθοῦν μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, ὑπὸ τὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ σὲ καμμία νεοημερολογίτικη ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς δὲν αἰσθάνεσαι τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ ὅμως στὸν ΙΔ΄αἰῶνα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης Κουκουζέλης, πρωτοψάλτης καὶ μουσικοσυνθέτης στὴν Κωνσταντινούπολη  ἐμελοποίησε τὰ περίφημα βυζαντινὰ κρατήματα, δηλαδὴ τὴν γλωσσολαλιὰ τῶν ἀγγέλων «τεριρέμ, ἀνενά, τοτοτό», τέλειος ψαλμὸς τῶν ἀγγέλων πρὸς τὸν Θεό. Πρόκειται γιὰ ἄσημες συλλαβές, ὅπως τε ρι ρεμ, τε νε να...

Τὰ κρατήματα εἶναι  πολύ παλιά παράδοση ἡ ὁποία ἁπλῶς κορυφώνεται τὴν εποχή τῆς καλοφωνίας στὸν ΙΔ΄αἰῶνα καὶ τότε εἶναι ποὺ μελοποιοῦνται συστηματικά ἀπό μεγάλους μαΐστορες ὅπως ὁ Κουκουζέλης. Πράγματι, στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ λατρευτική παράδοση ἀξιοποιεῖται τόσο ὁ λόγος ἐκφράζοντας τὸ ῥητό, μὲ τὸν ὑμνογραφικὸ λόγο, ὅσο καὶ τὸ ἄρρητο, μὲ τὰ μελισματικὰ τεριρέμ. Σὲ αὐτὰ ἡ παρουσία τοῦ λόγου μειώνεται καὶ τὴν θέση του παίρνουν μελισματικὲς ἄσημες θέσεις. Σὲ σημαντικώτατα σημεῖα τῆς Θείας Λειτουργίας ὅπως τὸ Χερουβικὸ καὶ τὸ Κοινωνικό, ὁ προφορικὸς λόγος ὑποχωρεῖ καὶ ἡ δύναμη τοῦ μέλους ἐκφράζει τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς, τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,  τὴν πνευματικὴ καὶ κατανυκτικὴ ὑπόσταση τῶν πιστῶν. Στὰ κρατήματα ἀναπτύσσεται ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, ἀποδεσμευμένη ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν λέξεων τοῦ δυτικοῦ ῥασιοναλισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης               3 Ἀπριλίου 2016

289 – Ἡ ἀνάσταση τοῦ Γένους θὰ γίνῃ μόνον διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

289 – Ἡ ἀνάσταση τοῦ Γένους θὰ γίνῃ μόνον διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

Στὶς 14/27 Μαρτίου 2016, ἔν μέσῳ  τοῦ πλανητικοῦ Γκουαντανάμο στὸ ὁποῖο μᾶς ἐνέκλεισε, ὅπως ἄλλοτε τοὺς Ἑβραίους, στὴν σατανικὴ Βαβυλῶνα, ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, στὴν νέα Βαβυλῶνα τῆς Βορείου Ἀμερικῆς ἑωρτάσαμε τὸν στῦλο τῆς Ἀνατολῆς τῶν Ἀνατολῶν Χριστό, τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὡς Β΄ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, μελλοντικῆς ἐπανόδου τοῦ θρησκευτικοῦ ἡμερολογίου, ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Ἁγίας Ῥωσίας καὶ τῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Ἡμερολογίου τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 1923. Ὅσο δὲν ἐπανέλθῃ ἡ πρὸ τοῦ 1923 ἐκκλησιαστική μας παράδοση, ἡ χώρα μας θὰ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τοὺς Φράγκους ὅπως αὐτὸ εἶχε γίνει στὰ πρόθυρα τοῦ 1453. «Ἐγὼ οὔκ ἀρνήσομαί σε, φίλη Ὀρθοδοξία» εἶχε ἀναφωνήσει τότε ὁ Γεννάδιος. Σήμερα περιμένουμε τὸν νέο Γεννάδιο γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους.

Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ! Τὸ 1998, στὸ 7^ο τεῦχος τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου Ἐνδιάμεση Περιοχή (σήμερα ἔχει φθάσει νὰ κυκλοφορῇ τὸ τεῦχος 79),ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ μπλόγκ μου, εἶχα δημοσιεύσει σχετικὸ ἄρθρο γιὰ τὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ, μὲ τίτλο, «Ἕνα θαῦμα στὴν Ὀττάβα». Τὸ ἀναδημοσιεύω παρακάτω:

Γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ καθε ἡμέρα ποὺ χαράζει εἶναι ἕνα θαῦμα. Τὰ θαύματα μᾶς περιστοιχίζουν στὴν καθημερινή μας ζωὴ ἀλλὰ συχνὰ δὲν τὰ προσέχουμε. Ἔγινε καὶ θαῦμα στὴν Ὀττάβα.

Τὴν Β΄Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ὅταν μνημονεύωμε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας ἀπὸ τὸν Χριστὸ τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ, μόλις εἰσῆλθαν οἱ πιστοὶ στὸν Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Ὀττάβας, ἐπρόσεξαν πὼς, ὡς συνήθως ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἔλειπε γιὰ προσκύνηση, ἡ εἰκόνα τοῦ ἀντιπάλου τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν οἰκουμενιστῶν, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, ἐνῷ ἡ Β’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη σὲ αὐτόν.

Ἕνας πιστὸς ἀπήτησε νὰ προστεθῇ στὸν νάρθηκα ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ ἔτσι τὸν προσεκύνησαν ὅλοι. Σημειωτέον ὅτι ἐνῷ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Μητροπόλεως Τορόντου ἀναγράφει ὀρθῶς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου, στὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τὸ ἡμερολόγιο τοῦ ἐφημερίου τῆς Ὀττάβας τὸ ἀγνοεῖ συστηματικά.

Ἐπίσης, ἐνῷ τὸ ἐπίσημο μηνιαῖο ὄργανο τῆς Μητροπόλεως Τορόντου, Ὀρθόδοξη Πορεία, συντάσσεται ὀρθῶς σὲ παραδοσιακὴ γλῶσσα καὶ πολυτονικά, ἐφ’ὅσον ἡ Ὀρθοδοξία μας θεωρεῖται ἀπανταχοῦ τῆς γῆς θεματοφύλαξ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, συνεπῶς καὶ τοῦ πολυτονικοῦ, τὰ τυπωμένα κείμενα τοῦ ἱερέως τῆς Ὀττάβας ἀκολουθοῦν τὸ μονοτονικὸ καὶ Παπίζουν ἀφόρητα.

Ἔτσι, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Ὀττάβας, τῆς 16^ης Φεβρουαρίου 1998, ποὺ ἀναγγέλλει τὴν ἔλευση, γιὰ ἐφέτος τὸν Μάϊο στὸν Καναδᾶ, τοῦ Παναγιωτάτου Βαρθολομαίου Α΄, ὁ ἱερεὺς τῆς Ὀττάβας γράφει στὴν μονοτονικὴ γραφὴ, καὶ σίγουρα χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τὰ παρακάτω ἐκπληκτικά, μὲ σκοπὸ προφανῶς νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ Πάπα:

«Γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀντιπροσωπεύει τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ ἐπάνω στὴν γῆ. Μία συνάντηση ἑπομένως μαζί Του θεωρεῖται γεγονὸς σημαντικὸ καὶ ἴσως μοναδικὸ γιὰ ἕναν χριστιανό». Ὀρθόδοξα ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ κάθε ἐπίσκοπος καθιστᾷ ἁπλῶς ὁρατὸ τὸν ἀόρατο παρόντα Χριστό.

Ὁ ἐπίσκοπος, ὡς δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, εὑρίσκει τὴν ἐξουσία του στὴν ὑπακοὴ στὴν ὀντολογικὴ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἐμπειρικῶς στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν συνοδικὴ ἀποστολὴ τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ καθαρῶς παπικὴ φράση τοῦ ἐφημερίου τῆς Ὀττάβας, συγχέει τὴν ἐσωτερικὴ διοικητικὴ ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν πνευματική της ταυτότητα.

Ἀλλὰ ἰδοὺ τὸ θαῦμα: Οἱ πιστοὶ ἐκείνη τὴν Κυριακή, εἶδαν μὲ ἔκπληξη νὰ λειτουργῇ ἀντὶ τοῦ ἱερέως τους, ὁ ὁποῖος ἔλειπε ἐκτάκτως, ἕναν ἀντικαταστάτη ἄγνωστο σὲ αὐτοὺς παπά, ὁ ὁποῖος ὡς ἀρχάγγελλος ἐν μέσῳ πρωτοφανοῦς πίστεως, ποὺ ἐγέμιζε τὴν ἀτμόσφαιρα, παρέδωσε συγκηνιτικὸ κήρυγμα, ἐκθέτοντας λεπτομερῶς τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ καὶ τὸν ἀγῶνα του κατὰ τῶν Παπιστῶν! Ἠνοίχθησαν λοιπόν «κατὰ λάθος» οἱ οὐρανοὶ καὶ τὰ μάτια τῶν πιστῶν, καὶ ἡ θαυματουργὴ αὐτὴ Κυριακὴ θὰ παραμείνῃ ἀξέχαστη στοὺς ἐδῶ Ῥωμηούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14/27 Μαρτίου 2016

287 - Ἡ Κυριακὴ Ἐπανόδου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου

287 - Ἡ Κυριακὴ Ἐπανόδου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου

Τὴν νύκτα ἔκαμα ἕνα περίεργο ὄνειρο. Ἐνεφανίσθη ἡ Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ διαβάσω τοὺς χαιρετισμοὺς πρὸς τιμήν της. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν κατάμεστη ἀπὸ Ἑλλαδίτες, Καππαδόκες, Ποντίους, Ἀρμενίους, Λαζούς, Σλαύους, Ἰλλυρίους, Τούρκους. Ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Αὐτοκρατορίας ἦσαν μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐχαιρέτουν τὴν Παναγία στὴν  ψαλλομένη πολυτονικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἐπανήρχετο πιὸ πιστὴ ἀπὸ ποτέ, μὲ ὅλους τοὺς λαούς της ὑπὸ τὴν ὁδήγηση τῆς Παναγίας. Ἀκόμη καὶ οἱ Φράγκοι ἦσαν παρόντες μετανοοῦντες. Δὲν εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι  τὰ πόδια μας ἀγγίζανε τὴν γῆ.

Ἡ ὁμόνοια ὅλων τῶν λαῶν, ὅλων τῶν ψυχῶν, ὑπὸ τὸν αὐτοκράτορα, ἀπηυθύνετο στὴν Ὁδηγήτρια ποὺ ἀνεγνώριζε σὲ κάποια γωνία τῆς Ἐκκλησίας τοὺς Καραμανλῆδες Καππαδόκες, τοὺς δερβίσηδες τῶν Μεβλεβήδων τοῦ Τζελαλεντὶν τοῦ Ῥωμηοῦ,  μαζὶ μὲ τοὺς δερβίσηδες τῶν Ἀλεβήδων καὶ Μπεκτασήδων τοῦ Χατζῆ Μπεκτάς, μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς σουφῆδες καὶ τοὺς μοναχοὺς τῶν μοναστηρίων ἀπὸ τὴν Σουμελᾶ, τὸ Ἅγιον Ὄρος τῆς Βιθυνίας μέχρι τὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω.

Ὅλοι , ἀκόμη καὶ Τοῦρκοι καὶ Ῥωμηοὶ τοῦ Ἅη Γιώργη τοῦ Κουδουνᾶ καὶ τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ἦσαν ἐκεῖ μέσα στριμωγμένοι στὴν Ἐκκλησία τῆς Ὁδηγητρίας καὶ ἔψαλαν τὴν ἐπάνοδο τῆς  Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, σὲ αὐτὴν τὴν δεύτερη Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ  ἡ ἴδια ἡ Παναγία εἶχε ἀποφασίσει νὰ ἐγκαινιάσῃ ἐκεῖνο τὸ βράδυ, γιὰ πρώτη φορά,  γιὰ νὰ  ἑορτάζεται μετὰ τὴν πρώτη Κυριακὴ ἐπαναφορᾶς τῶν Εἰκόνων.

Μετανοεῖτε Φράγκοι, μετανοεῖτε ἀξιωματικοὶ, Γονατᾶδες καὶ Πλαστῆρες, ποὺ τὸ 1923, γιὰ νὰ μιμηθῆτε τὴν Ἀναγέννηση, ἠθελήσατε νὰ ἐκσυγχρονισθῆτε εἰς βάρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου καὶ τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως. Χωρὶς βία, ἡ Ὁδηγήτρια σᾶς ὡδήγησε καὶ πάλι στὰ λημέρια τῆς πίστεως.

Μετανοεῖτε βασιλεῖς καὶ σουλτᾶνοι, Παλαιολόγοι τῆς Συνόδου τῆς Φερράρας, Ὀθωμανοὶ τοῦ Σελὴμ τοῦ Τρομεροῦ ποὺ γιὰ νὰ ἰδιοποιηθῆτε τὸν κενὸ τίτλο τοῦ πάπα καὶ τοῦ χαλίφου, ἐσφάξατε  Ὀρθοδόξους καὶ  Ἀλεβῆδες  καὶ ἐδέχθητε κενοὺς νεωτερισμοὺς ποὺ ἔφεραν τὸν διαμελισμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μαζὶ τὴν πτώση τῆς βασιλείας, καὶ σήμερα ὡς τελευταῖο σκαλοπάτι στὴν κάθοδο πρὸς τὸν Ἅδη, μετὰ τὸν διαμελισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν Κοσσόβων καὶ τῶν Κουβεϊτῶν, ἰδοὺ παραμονεύει ὁ διάβολος τῆς διχόνοιας στὰ ἐδάφη τοῦ Κουρδιστὰν καὶ τῆς Μακεδονίας.

Τὸ πρωὶ μὲ ἐξύπνησε ὁ λαμπερὸς ἥλιος τοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ Χριστὸς Ἰσά, Ἀνατολὴ τῶν Ἀνατολῶν. Ἦταν κάποιος ἦχος μπουζουκιοῦ ποὺ θρηνοῦσε τὴν διχόνοια καὶ τὸν θάνατο τῆς Αὐτοκρατορίας. Ναί, μόνον ποὺ ἐξέχασα νὰ διευκρινίσω ὅτι εὑρισκόμην στὴν Σμύρνη καὶ ἀγνάντευα τὴν θάλασσα. Ἥταν ἁπλῶς ἕνα ὄνειρο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Μαρτίου 2016