233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

Ἄν καὶ ζωντανὸς σᾶς ὁμιλῶ ἐκ τοῦ τάφου καὶ τὰ γραπτά μου θὰ συνεχίζουν νὰ σᾶς ὁμιλοῦν γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια. Εἶχα τὴν τύχη νὰ εἶμαι ἀπολύτως ἀνεξάρτητος ὅλη μου τὴν ζωή. Οὐδεὶς ἠδυνήθη ποτὲ νὰ μὲ πιέσῃ, οὔτε μυστικὲς ὑπηρεσίες, οὔτε τὰ κατεστημένα τοῦ χρήματος, οὔτε ἐργοδότες, οὔτε ἐκκλησίες, οὔτε κόμματα. Ποτὲ δὲν ἐκάρφωσα κανέναν γιὰ προσωπικὸ ὄφελος, ποτὲ δὲν παρεσύρθην  σὲ προσωπικὴ ἐκδίκηση. Ποτὲ δὲν ἔκρυψα ἐνδόμυχες σκέψεις καὶ ὡμίλησα καὶ ὁμιλῶ μὲ τὴν εἰλικρίνεια νεογεννήτου παιδιοῦ, ὅπως ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσὼ στὶς Ἐξομολογήσεις του. Ἐκτὸς τοῦ Ῥουσσὼ οὐδεὶς μοῦ ὁμοιάζει καὶ σὲ κανένα ὁμοιάζω.

Παρὰ ταῦτα, ἐχόρτασα ἀπὸ τίτλους, ἀπὸ ἐπιστημονικὲς διακρίσεις ἀπὸ ὑψηλοὺς μισθούς καὶ ποτὲ δὲν ἔμεινα ἄνεργος καὶ ποτὲ δὲν ἐνεκλείσθη σὲ φυλακές, καὶ δὲν ἐβασανίσθη ποτέ. Ἔμεινα πάντα καὶ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος μὲ τὴν μόνη ἐξαίρεση μιᾶς βαθιᾶς ἐρωτικῆς πληγῆς. Ἔχω καταπληκτικὴ σύζυγο, τέσσερα παιδιὰ καὶ πολλὰ ἐγγόνια.

Πῶς κάτι τέτοιο ἔγινε δυνατό;  Ἀπευθύνομαι στὰ καταπονημένα ἑλληνικὰ νειάτα στὰ ὁποῖα καὶ μόνον χρωστῶ ἀπάντηση.  Βλέπω τὶς Ἑλληνίδες, ἀπὸ καρυάτιδες στὰ 15 τους καὶ τὰ μάτια ὀρθάνοικτα ἀπὸ εἰλικρίνεια νὰ μεταμορφώνονται σὲ  ἄσχημα τερατώδη  πρόσωπα δημοσίων ὑπαλλήλων μὲ τὰ ὁποῖα οἱοσδήπτε ἄνδρας κάνει τὸ λάθος νὰ συνάψῃ συζυγικὲς σχέσεις θὰ περιπέσῃ στὸν λάκκο τῶν ἐχιδνῶν.

Εἶχα πατέρα τὸν Νῖκο Κιτσίκη ποὺ παρὰ τὸ ἀξεπέραστο ἐπιστημονικό του ἀνάστημα εἶχε καρδιὰ καὶ μάτια μικροῦ παιδιοῦ. Ἄν καὶ ἄθεος ἐνεφορεῖτο ἀπὸ τὴν μόνη ἰδεολογία ποὺ πλησιάζει τὸ θεῖο τῶν μοναστηρίων, τὸν κομμουνισμό. Εἶχε γεννηθῆ τὸ 1887 καὶ ὅμως στὸ τέλος τῆς Κατοχῆς ἀνεφώνησε: «Γεννήθηκα τὸ 1944» ἐπειδὴ εἶχε γίνει μέλος τοῦ ΚΚΕ. Τὸ μόνο ποὺ ἐκέρδισε μὲ τὴν καρδιακὴ αὐτὴ συμμετοχὴ σὲ κόμμα ὑπῆρξε ἡ καταδίκη σὲ θάνατο τῆς κομμουνιστρίας μητέρας μου Κρητικιᾶς Μπεάτας, ἡ ἀπόλυσή του ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο, ἡ ἀπώλεια τῆς περιουσίας του καὶ ἀγάπη τῶν θαυμαστῶν του.

Ὁ πατέρας μου μὲ ἀνέθρεψε μὲ μία καὶ μόνη ἐπαναλαμβανομένη λέξη: παιδεία καὶ πάλι παιδεία. Μή σκέπτεσαι ποτὲ τὰ χρήματα, οὔτε τοὺς τίτλους, οὔτε τὶς θέσεις, οὔτε τὴν δόξα. Ὅλα αὐτὰ θὰ σοῦ τὰ δώσῃ ἡ παιδεία, ἡ Θεὰ Παιδεία. Ἀργότερα ὅταν ἔγινα πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἐκατάλαβα ὅτι ἡ Θεὰ Παιδεία τοῦ ἀθέου κομμουνιστοῦ πατέρα μου ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Ὁ ἐμφύλιος μὲ ἔστειλε στὴν Γαλλία τὸ 1947, σὲ ἡλικία 12 ἐτῶν καὶ ἐκεῖ ἔγκλειστος σὲ γαλλικὸ σχολεῖο μὲ παρέλαβε ἡ Παιδεία. Μετὰ τὴν ὑποστήριξη τῆς διδακτορικῆς μου διατριβῆς στὴν Σορβόννη τὸ 1962, παρουσίᾳ τοῦ μουσικοσυνθέτου Γιάνη Ξενάκη καὶ τὴν ἐρωτική μου σχέση μὲ τὸ χρῶμα ποὺ μοῦ εἶχε διδάξει ὁ θεῖος μου ὁ ζωγράφος Ἀλέκος Κοντόπουλος, ἐσυνέχισα νὰ ταξιδεύω στὴν Κίνα ὅπου ὁ δάσκαλός μου, ὁ πρόεδρος Μάο μᾶς ἔλεγε: Νεολαία τοῦ κόσμου, μέσῳ τῆς πολιτιστικῆς ἐπαναστάσεως ἐπιβάλλατε τὴν καθαρὴ καρδιά, τὸ ὄνειρο τῆς θεϊκῆς παιδείας τοῦ Διογένους στὸ πιθάρι του. «Εἶπα στὸ παιδί μου, ἔλεγε ὁ Μάο, πήγαινε στὴν ὕπαιθρο καὶ πὲς στοὺς φτωχοὺς καὶ μικρομεσαίους ἀγρότες πὼς ὁ πατέρας μου λέει ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγα χρόνια σπουδῶν, γινόμαστε ὅλο καὶ πιὸ ἠλίθιοι. Σᾶς παρακαλῶ θεῖοι καὶ θεῖες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, γίνατε δάσκαλοί μας. Θέλω νὰ μὲ μάθετε ἐσεῖς».

Ἡ ἀγάπη μου γιὰ τὸν δάσκαλό μου τὸν Μάο μὲ ἔδιωξε ἀπὸ τὴν Σορβόννη τὸν Μάη τοῦ 1968 καὶ εὑρέθην πολιτικὸς πρόσφυγας στὸν Καναδᾶ, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, πάντα ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ πατέρα μου Νίκου ποὺ μοῦ ἀπηγόρευε κάθε ἀνάμιξη σὲ κόμματα καὶ βουλευτιλίκια. Ἡ τρελὴ ἀγάπη μου γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ μὲ ἔφερνε συνεχῶς ὀπίσω στὰ ἀχνάρια τῶν παιδικῶν μου χρόνων, τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ ἔχοντας πάντα κατὰ νοῦ τὶς νουθεσίες τοῦ πατέρα μου: μὴν εἰσέλθῃς ποτὲ στὴν κομματικὴ ζωὴ τοῦ παρηκμασμένου τούτου τόπου. Μὲ παιδεία καὶ πάλι παιδεία οὐδεὶς θὰ δυνηθῇ ποτὲ νὰ σὲ ἀγγίξῃ.

Τώρα, ἐκ τοῦ τάφου, μὲ ὀρθάνοικτα παιδικὰ μάτια βλέπω νὰ παραμένουν στὸ τόπο μας τρεῖς ἀγνὲς ἑστίες: τὸ ἀντάρτικο πόλεων, τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Οἱ δύο πρῶτες ἀγνὲς ἀλλὰ ἀναποτελεσματικές. Ἡ τρίτη ἀγνὴ καὶ ἀποτελεσματική. Χάρι στὴν παιδεία τοῦ πατέρα μου, αὐτὸ ποὺ λέω τὸ γνωρίζω καὶ δὲν πρόκειται οὐδεὶς νὰ μὲ μεταπείσῃ. Ἀγνότητα καὶ βία συγκατοικοῦν πάντα: στὸν Χριστὸ, στὴν ἐκδίωξη τῶν ἐμπόρων ἀπὸ τὸν ναό καὶ στοὺς Σπαρτιᾶτες στὶς Θερμοπῦλες. Χριστὸς καὶ Λεωνίδας ἐπέτυχαν διότι ἐθυσίασαν τὸ εἶναι τους γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ. Καὶ τότε ὁ Ἀλέξανδρος προσεκύνησε τὸν Διογένη στὸ πιθάρι του.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 1^η Σεπτεμβρίου 2015

112 - Καταπληκτικό: Τί ἔγραφε ὁ Νῖκος Κιτσίκης γιὰ τὴν σύνδεση τῆς χώρας μας μὲ τὴν Εὐρώπη

112 - Καταπληκτικό: Τί ἔγραφε ὁ Νῖκος Κιτσίκης γιὰ  τὴν σύνδεση τῆς χώρας μας μὲ τὴν Εὐρώπη

Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς δύσκολα δύνανται νὰ καταλάβουν γιατί ὑποστηρίζω τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ στὴν πλήρη ἀντίθεσή μου μὲ τὴν παραμονή μας στὴν ΕΕ καὶ τὸ εὐρωνόμισμα. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Εἶχα πατέρα τὸν Νῖκο Κιτσίκη, ποὺ ἀπεβίωσε τὸ 1978 καὶ ποὺ ἤδη τὸ 1962 (ναί, τὸ 1962!) στὴν μελέτη του ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο, «Ἡ θανάσιμη περίπτυξη τῆς Κοινῆς (Εὐρωπαϊκῆς) Ἀγορᾶς» ἔγραφε:

«Ἡ Κοινή (Εὐρωπαϊκὴ) Ἀγορὰ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν. Πρόεδρος τῆς Κοινῆς (Εὐρωπαϊκῆς) Ἀγορᾶς εἶναι ὁ Γερμανὸς καθηγητὴς Βάλτερ Χάλλσταϊν, ποτισμένος μὲ πεποιθήσεις σωβινιστικάς, διακηρύττων ἀνεπιφύλακτα σὲ ἄρθρα του ὅτι δὲν εἶναι ῥωμαντικὸς Εὐρωπαῖος ἀλλὰ ῥεαλιστὴς Γερμανός, ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς Κοινῆς (Εὐρωπαϊκῆς) Ἀγορᾶς εἶναι πρὸ παντὸς πολιτικός... Τὸ Drang nach Osten τοῦ Μπίσμαρκ, ποὺ δὲν ἐπέτυχε ὁ Χίτλερ, πραγματοποιεῖται ἀπὸ τὸν Ἀντενάουερ... Μεταβαλλόμεθα εἰς μίαν ἐπαρχίαν τῆς Δύσεως καὶ τὸ κάμνομεν αὐτὸ μὲ ἄπειρη ἀγαλλίασιν...

«Ὅταν ἦτο ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὁ κ. Στέφανος Στεφανόπουλος καὶ ἀργότερα ὁ κ. Σπῦρος Μαρκεζίνης καὶ κατηρτίζοντο προγράμματα ἀνασυγκροτήσεως, ἀτελῆ βέβαια καὶ ἀφελῆ κάπως ἀλλὰ πάντως ἐθνικὰ καὶ μὲ κεντρικὴν ἰδέαν τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα ὑπεβάλλοντο εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Εὐρωπαϊκῆς Συνεργασίας, ἐξέσπασε λυσσώδης ἀντίδρασις ἐναντίον τῆς χώρας μας ἐκ μέρους τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ἀκριβῶς ἐκείνων ποὺ ἀπετέλεσαν ἀργότερον τὴν ΕΟΚ... Μᾶς ἔλεγαν ὅτι εἴμεθα χώρα γεωργικὴ καὶ πρέπει νὰ παραμείνωμεν γεωργική, ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν κάθε ἰδέαν ἐκβιομηχανίσεως τῆς Ἑλλάδος...

«Ὁμιλῶ μὲ πολὺν καημὸν καὶ ἀγανάκτησιν, διότι εἶμαι ὁ πρῶτος ποὺ τὸ 1943, μέσα στὴν  Κατοχήν, ὡς Πρύτανις τοῦ Πολυτεχνείου, ἐπρόβαλα τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς χώρας ὡς τὴν μοναδικὴν λύσιν τοῦ οἰκονομικοῦ μας προβλήματος... Εἰς αὐτὸν τὸν ἀμφιβόλου ἀξίας, πάντως ξένον πολιτικὸν σκοπόν, προσφέρεται ὡς οἰκονομικὸν ὁλοκαύτωμα ὁ ἑλληνικὸς λαός. Ἡ Ἑλλὰς συνδεομένη, ὅπως συνεδέθη, μὲ τὴν ΕΟΚ καὶ ὡς μέλος τοῦ ΝΑΤΟ, χάνει πλέον κάθε  ἴχνος οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας, κάθε ἐλευθερίαν ῥυθμίσεως τῆς ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς πολιτικῆς της... Ἀποτελεῖ ἔγκλημα ἡ σύνδεσις, ἀλλὰ τὸ ἔγκλημα ἔγινε ἐκ προμελέτης. Ἡ Κυβέρνησις ἀναμφισβητήτως ἐγνώριζε τὰς ὀλεθρίας οἰκονομικὰς συνεπείας, διότι ἀσφαλῶς ὁ κ. Ἰωάννης Πεσμαζόγλου τὴν προειδοποίησε καὶ ἐπεσήμανε τοὺς τρομεροὺς κινδύνους...

«Ἡ ΕΟΚ θὰ ἐλέγχῃ τὴν γεωργικήν μας παραγωγήν, θὰ παρεμποδίζῃ μέχρι ἐκμηδενίσεως τὰς ἐξαγωγὰς πρὸς τὰς ἀνατολικὰς χώρας, χωρὶς ἡ Ἑλλὰς νὰ δικαιοῦται, ὄχι βέβαια νὰ διατυπώνῃ γνώμην γιὰ τὴν ἀκολουθημένην πολιτικὴν τῶν Ἕξ, ἀλλὰ οὐδὲ κἄν νὰ ψελλίσῃ διαμαρτυρίαν διὰ τὴν ἄδικον κακομεταχείρισίν της ὡς ἀποικίας. Ἡ Ἑλλὰς θὰ κρατηθῇ μονίμως εἰς κατάστασιν ὑποαναπτύξεως μὲ χαμηλὸν βιοτικὸν ἐπίπεδον. Θὰ παραμείνῃ ὑπανάπτυκτον ἐξάρτημα τῶν Ἕξ, ἀγορὰ διὰ τὰ βιομηχανικὰ των εἴδη, πηγὴ προμηθείας τῶν πρώτων ὑλῶν, πρὸ παντὸς εὐθηνῶν ἐργατικῶν χειρῶν. Ἡ ἀπαισιοδοξία μου δὲν ὀφείλειται εἰς τὴν πολιτικὴν ἀντίθεσιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλ’ ἀποτελεῖ ἀκλόνητον ἐπιστημονικὴν πεποίθησιν ὅτι βαίνομεν πρὸς οἰκονομικὸν ἀφανισμὸν καὶ καταρράκωσιν τῆς ἀνεξαρτησίας μας». Αὐτὰ ἔγραφε ὁ πατέρας μου τὸ 1962.

Τελικά, οὔτε κἄν γεωργικὴ χώρα δὲν παραμείναμε, ἀλλὰ μόνον εὐρωπαϊκὲς Μπαχάμες, τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης μὲ μόνους πόρους τὸν τουρισμὸ καὶ μελλοντικὰ παρασιτικὰ royalties ἀπὸ τὴν πλήρη δέσμευση τῶν ἐνεργειακῶν μας πηγῶν στὰ χέρια τῶν Ξένων, ἀκριβῶς ὅπως μία τυπικὴ τριτοκοσμικὴ ἀποικία τῆς Δύσεως. Τί κατάντια γιὰ τὸν ἑλληνισμό, τὸν μοναδικὸ μὲ τὴν Κίνα πολιτισμὸ τοῦ πλανήτου!

Ἐνώπιον τῆς ἀκινησίας τοῦ ΚΚΕ ποὺ ὁμιλεῖ μὲν ὡς σοφὴ κουκουβάγια ἀλλὰ δὲν δρᾷ εἰς τὸ ἐλάχιστο, μόνον ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ σηκώνει πατριωτικὰ κεφάλι. Νὰ γιατί, ὑποστηρίζω τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ὄχι γιὰ μία ὑποτιθεμένη χιτλερικὴ ἰδεολογία.

Δημήτρης Κιτσίκης                                   25 Μαΐου 2014.  

Κυριακὴ ἐκλογῶν Σαμαρικῆς δουλείας 

107 - Ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

107 - Ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ὁ κατοχικὸς πρωθυπουργὸς Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὑλοποιῶντας τὸ σχέδιο δεκαετιῶν τῆς Εὐρώπης νὰ μετατρέψῃ τὴν Ἑλλάδα σὲ Φλόριδα τῆς ΕΕ καὶ τὸν Ἕλληνα σὲ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης, ἐδήλωνε προσφάτως ὅτι ναὶ μὲν ἡ ἔκφραση, «ὁ τουρισμός, βαρειὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδος» ἦταν ἄκομψος (ἀντὶ δηλαδὴ τῆς «Βαρειᾶς Βιομηχανίας στὴν Ἑλλάδα» τοῦ 1947, τῶν ἀειμνήστων Δημήτρη Μπάτση καὶ Νίκου Κιτσίκη) ἀλλὰ  ἀπέδιδε τὴν οὐσία τῆς προσπαθείας τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ὄνειρο νὰ γίνουν οἱ Ἕλληνες Μαῦροι τῶν Μπαχαμῶν (βλέπε τὸ ἄρθρο μου, «Οἱ Μπαχάμες καὶ ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τεῦχος 67, ἄνοιξη 2013).

Ἤδη, στὶς 14 Δεκεμβρίου 1997, ὁ οἰκονομολόγος Νῖκος Κεράνης, εἶχε δημοσιεύσει ἄρθρο στὴν Οίκονομικὴ Καθημερινή, ὑπὸ τὸν χαρρυκλυννικὸ καὶ βαρέως βροντῶν τίτλο, «Ἡ Ἑλλάδα, Φλόριδα τῆς Εὐρώπης: Μία ῥηξικέλευθη πρόταση γιὰ μία νέα οἰκονομικὴ στρατηγική. Χώρα φιλοξενίας τῶν Βορειοευρωπαίων συνταξιούχων». Τὸ παραπάνω κείμενο εἴχαμε παρουσιάσει στὸ τεῦχος 11, ἀνοίξεως 1999, τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, μὲ τὸ ἑξῆς σχόλιο:

«1999: Τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης -Ἡ καταστροφὴ ἐπῆλθε. Οἱ φόβοι τοῦ Νίκου Κιτσίκη ἐπαληθεύθησαν πλήρως. Τὸ 1999, ὁ Μεγαλέξανδρος προτείνεται ἀνεπιτυχῶς νὰ γίνῃ τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης, ὑπὸ τὸ ἠλίθιο χαμόγελο τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τὰ μπιμπίκια... Τὸ δίλημμα τὸ ὁποῖο ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσωμε στὰ πρόθυρα εἰσόδου μας στὸ κοινὸ νόμισμα εἶναι: Θέλουμε πλοῦτο χρηματιστηρίου καὶ καζινῶν χωρὶς παραγωγή, ἐντὸς εὐρώ, δηλαδὴ ἕνα παρασιτικὸ κρατίδιο τύπου Φλόριδας, ἤ παραγωγὴ μὲ ἰσχὺ ἐκτὸς εὐρώ. Ἡ Ἑλλὰς τῶν τριῶν χιλιάδων χρόνων πολιτισμοῦ θὰ καταντήσῃ πορνεῖο-Μπανγκὸκ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως; Ἐδῶ ἡ Κούβα ἐκράτησε ψηλὰ τὸ κεφάλι σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ θηρίο, φτωχὴ καὶ ὑπερήφανη κι ἐμεῖς «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή», μόνο τραγούδι θἆναι; Θὰ συνεχίσωμε νὰ γλύφωμε τὸ ποῦρο τοῦ ἰσχυροῦ, σὰν τὴν Μόνικα, ἐνῷ θὰ προδίδωμε τὰ κουρδικὰ παληκάρια στὸ τουρκικὸ κατεστημένο; Παραδομένοι στὸν σημιτικὸ σαλίγκαρο, ἀναφωνοῦμε: Ποῦ εἶσε Μεγαλέξανδρε νὰ σβήσῃς τὴν ντροπή μας;»

Δεκαπέντε χρόνια ἀργότερα ὁ Σαμαρᾶς ὑλοποιεῖ τὸ σχέδιο, κατ’ ἐντολὴν τῶν Γερμανῶν. Κι  ἐγώ, στὸ προαναφερθὲν ἄρθρο μου γιὰ τὶς Μπαχάμες, τῆς ἀνοίξεως τοῦ 2013, γράφω: «Ἰδοὺ μία εἰκόνα [τῶν Μπαχαμῶν] τοῦ τί μᾶς καταδικάζει ἡ Εὐρώπη νὰ γίνουμε: τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης. Ἕνας λαὸς μὲ τὸ χέρι μονίμως τεντωμένο, ἱκετεύοντας ἕνα γερὸ φιλοδώρημα. Ἕνας λαὸς πιτσαδόρων, ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ μέχρι τὴν Κύπρο. Ἕνας λαὸς ἀπὸ καμάκια ποὺ ἀρέσκεται νὰ προφέρῃ τὸ Do you like Mademoiselle the Greece?»

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 Ἀγωνιστικὴ Πρωτομαγιὰ 2014

106 - Σχετικὰ μὲ τὸ ἐξαφανισμένο ἀεροσκάφος τῶν Μαλαισιανῶν Γραμμῶν

106 -  Σχετικὰ μὲ τὸ ἐξαφανισμένο  ἀεροσκάφος τῶν Μαλαισιανῶν Γραμμῶν

Ἒνῷ ἡ χώρα μας βυθίζεται κάθε δευτερόλεπτο καὶ περισσότερο σὰν τὸ κορεατικὸ σκάφος, παίρνοντας μαζί του στὸν θάνατο ὁλόκληρα τὰ ἑλληνικὰ νειάτα ποὺ θὰ χρειασθοῦν δεκάδες χρόνια γιὰ νὰ ἀνανεωθοῦν, λόγῳ τοῦ ἐγκληματικοῦ χειρισμοῦ τῶν καπετάνιων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἐνῷ ἡ χώρα μας εἶναι ἀφόρητα περικυκλωμένη ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, ἀπὸ τεράστιες πυρκαϊὲς πολεμικῶν συγκρούσεων περιμένοντας, ὅπως τὸ 1940, τὴν βύθιση, μίαν 15η Αὐγούστου, ἑνὸς νέου καταδρομικοῦ Ἔλλη. Ἐνῷ μετὰ τὸν τορπιλλισμὸ τῆς Ἔλλης, ἐνεφανίζετο μέλος τῆς οἰκογενείας τῆς μητέρας μου Μπεάτας, ὁ Κρητικὸς Καπετὰν Μιχάλης Πετυχάκης γιὰ νὰ σώσῃ τοὺς ναυαγοὺς καὶ νὰ τιμηθῇ μὲ μετάλλειο ἀπὸ τὸν Βασιλέα Γεώργιο Β΄.

Μέσα στὴν σουρρεαλιστικὴ αὐτὴ ἀτμόσφαιρα τῆς ἀνοίξεως τοῦ 2014, ἡ μυστηριώδης ἐξαφάνιση τοῦ ἀεροσκάφους τῶν Μαλαισιανῶν Γραμμῶν, στὶς 8 Μαρτίου 2014, μετὰ τὴν ἀπογείωσή του ἀπὸ τὸ Κουάλα Λουμποὺρ μὲ κατεύθυνση τὸ Πεκῖνο καὶ 239 ἐπιβαίνοντες, παρὰ τὴν συμμετοχὴ στὶς ἔρευνες δώδεκα χωρῶν μὲ 42 πλοῖα καὶ 39 ἀεροσκάφη, σὲ καμμία στιγμὴ στὴν χώρα μας δὲν ἀπεδόθη σὲ ἐπαφὴ μὲ ἐξωγηΐνους, ἐνῷ  ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πλῆθος πληροφοριῶν ἄφηναν ἀνοικτὸ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο, πόσο μᾶλλον ποὺ σήμερα ἕνας Στουρνάρας εἶναι ὁ κατ’ἐξοχὴν ἐξωγήϊνος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας.

Κυκλοφορεῖ αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὸ τεῦχος 71 τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου, Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἀφιερωμένο ὁλόκληρο στὸ θέμα τῶν ΑΤΙΑ, γραμμένο στὴν πλανητικὴ γλῶσσα τοῦ μελλοντικοῦ ἐπαναστατικοῦ κράτους, τὰ ἑλληνικά. Βεβαίως καὶ θὰ ἐκπλαγοῦν οἱ πάντες ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας ἀνεγνωρισμένος καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Γαλλία ποὺ ναὶ μὲν ἔχει κατηγορηθῆ ἐπανειλημμένως γιὰ ἐκκεντρικὸς ἀλλὰ ποτὲ γιὰ φαιδρός, θέτει στὸ τεῦχος αὐτὸ τὴν «ἐξωγήϊνη ὑπόθεση τοῦ ἑλληνισμοῦ»!

Ἀλλὰ περισσότερο ἀκόμη θὰ ἐκπλαγοῦν αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουν ὅτι τὸ 1967, μερικοὺς μῆνες προτοῦ ἐκραγῇ ἡ 21^η Ἀπριλίου, ὁ Λεωνίδας Κύρκος, ἐκ μέρους τῆς ΕΔΑ, εἶχε ἐπισκεφθῆ ἐπισήμως τὸν Δημήτρη Κιτσίκη γιὰ νὰ μεταφέρη τὴν ἀπόφαση τοῦ κόμματος νὰ διαδεχθῇ τὸν βουλευτὴ πατέρα του Νῖκο Κιτσίκη, 80 ἐτῶν τότε, στὴν Α΄ περιφέρεια Ἀθηνῶν, ὅπου ἐξελέγετο κατ’ἐπανάληψιν πρῶτος σὲ σταυροὺς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ὑποψηφίους ὅλων τῶν κομμάτων καὶ ὅτι ὁ Δημήτρης εἶχε ἀρνηθῆ. Τὸ δὲ 1982, σὲ μία συνάντηση ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου ποὺ εἶχε λάβει μέρος στὸ ξενοδοχεῖο Ταράμπια τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὴν ὁποία ἐπαρίσταντο ἀξιωματοῦχοι τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων, εἶχαν προτείνει στὸν Δημήτρη Κιτσίκη νὰ εἰσέλθῃ στὴν πολιτικὴ γιὰ νὰ προωθηθῇ σὲ πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος, καὶ αὐτὸς εἶχε ἀμέσως ἀρνηθῆ. Ἀντ’ αὐτοῦ εἶχε προτείνει γιὰ τὴν θέσῃ αὐτή, νὰ προωθηθῇ ὁ νεαρὸς τότε Γεώργιος Παπανδρέου, υἱὸς τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος εἶχε μόλις ἐκλεγῆ βουλευτὴς στὴν Πάτρα.

Καὶ σήμερα, ἄνοιξη τοῦ 2014, ὁ Δημήτρης Κιτσίκης, στὸν κολοφῶνα τῆς ἐπιστημονικῆς του σταδιοδρομίας, ἀποφασίζει νὰ βοηθήσῃ στὸ πρωτογενὲς ἐπίπεδο τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν τοῦ Ζωγράφου, τὸν ἀκομμάτιστο συνδυασμὸ «Ζωγράφου Μπροστά» τοῦ Παναγιώτη Ἀγγελόπουλου, θέτοντας ὑποψηφιότητα δημοτικοῦ συμβούλου στὸν  συνδυασμὸ αὐτό! Γιατί; Ἐπειδὴ σήμερα ἡ χώρα μας ἐξαφανίζεται σὲ μία τραγωδία ποὺ δὲν εἶχε γνωρίσει οὔτε κατὰ τὴν διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ὁ καθεὶς ἀπὸ ἐμᾶς ἀνώνυμος ἤ ἐπώνυμος, πρέπει νὰ πάρῃ τουφέκι στὰ χέρια του γιὰ νὰ διώξῃ ἀπὸ τὴν καταρρέουσα Ἑλλάδα τοὺς ἐξωγηΐνους τοῦ Στουρνάρα. Σήμερα ἡ Ἀθήνα ἔγινε Κίεβο ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ Δ΄ Ῥάϊχ μὲ Ῥάλλη τὸν Στουρνάρα ὅπου καταστρέφεται τὸ ὕψιστο ἀγαθὸ τοῦ ἑλληνισμοῦ: ἡ Παιδεία.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 26 Ἀπριλίου 2014

97 - Βασιλεὺς Παῦλος καὶ Δημήτρης Κουφοντίνας

97 - Βασιλεὺς Παῦλος καὶ Δημήτρης Κουφοντίνας

Ἡ χθεσινὴ Καθημερινὴ τῆς Κυριακῆς ἐδημοσίευσε δύο ἄρθρα, τὸ ἕνα ἀφιερωμένο στὸν καλοκάγαθο βασιλέα Παῦλο (1901-1964), πατέρα τοῦ σημερινοῦ βασιλέως τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντίνου Β΄ (καὶ ὑπογραμμίζω  «τοῦ σημερινοῦ») καὶ τὸ ἄλλο στὸ βιβλίο τοῦ συναρχηγοῦ τῆς 17Ν, Δημήτρη Κουφοντίνα, ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ κυκλοφορήσουν οἱ ἐκδόσεις Λιβάνη, μὲ τίτλο Γεννήθηκα 17 Νοέμβη. Ὁ ἰδεολογικὸς αὐτὸς τίτλος μοῦ θυμίζει τί εἶχε γράψει ἕνας ἄλλος ἰδεολόγος, ὁ πατέρας μου, ὁ πρύτανις Νῖκος Κιτσίκης (1887-1978), ὁ περίφημος κομμουνιστὴς διανοούμενος, ὅταν μετὰ ἀπὸ μία σπάνια σταδιοδρομία στὸν κολοφῶνα τῆς διεθνοῦς ἐπιστήμης, ξαναέγινε μαθητοῦδι, εἰσερχόμενος στὸ ΚΚΕ:  «Γεννήθηκα τὸ 1944»!

             

Ἡ Ἑλλὰς δὲν δύναται νὰ ξαναγίνῃ ὁ ἑαυτός της χωρὶς βυζαντινοῦ τύπου ἀπολύτου καὶ ὄχι συνταγματικῆς μοναρχίας καὶ ἡ ἐκδίωξη τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ τὸ 1974 ὑπῆρξε ὄνειδος. Εἴτε ὡς Ναπολέων τοῦ τύπου Καποδίστρια, εἴτε ὡς μοναρχία τοῦ τύπου τῆς 4^ης Αὐγούστου, ἡ ἐπάνοδος τοῦ θεσμοῦ εἶναι προϋπόθεση οἱασδήποτε ἀναγεννήσεως τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων.

Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι τὸ ἕτερο ἄρθρο τῆς Καθημερινῆς, γραμμένο ἀπὸ τὸν δημοσιογράφο Ἠλία Μαγκλίνη γιὰ τὸ βιβλίο τοῦ Κουφοντίνα μὲ τίτλο, «Εἶναι κάτι χειρότερο ἀπὸ ἀνήθικο αὐτὸ τὸ βιβλίο: εἶναι κακογραμμένο». Στάζει μῖσος. Πῶς θὰ ἔκρινε ὁ Μαγκλίνης ἀπομνημονεύματα προέδρων τῶν ΗΠΑ –καὶ φυσικὰ ὄχι μόνον τῶν Μπούς – ποὺ εἶχαν ματώσει τὸν πλανήτη μὲ τὰ φρικιαστικὰ ὁμαδικὰ ἐγκλήματα σὲ βάρος δεκάδων λαῶν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συγκριθοῦν τὰ 13 θύματα τοῦ Κουφοντίνα στὴν διάρκεια 15 ἐτῶν(1985-2000), ὀλιγώτερο ἀπὸ ἕνα τὸν χρόνο, μὲ τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδες κάθε χρόνο τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ; Καὶ ἡ σκέψη μου πάει στὸν ἀδικοχαμένο ἀρραβωνιαστικὸ στὰ φοιτητικὰ χρόνια τῆς μεγάλης μου ἀδελφῆς Μπεάτας, τὸν Νῖκο Μομφερρᾶτο, πρῶτο θῦμα τοῦ Κουφοντίνα τὸ 1985.

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ δολοφονοῦν σήμερα καθημερινὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ποῖος θὰ τοὺς δικάσῃ. Δὲν ὁμιλοῦμε ἐδῶ γιὰ ἠθικολογίες, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἀπύθμενη ὑποκρισία τοῦ τριτοκοσμικοῦ ἀστικοῦ κόσμου τοῦ Κολωνακίου. Ποῖος θὰ δικάσῃ τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, ποὺ λέγει αὐτομάτως ναὶ σὲ ὅλα τὰ ἀφεντικά; Ναὶ στὴν εἰσβολὴ στὴν Συρία, ναὶ στὸ ναζιστικὸ πραξικόπημα τῆς 22 Φεβρουαρίου 2014 στὸ Κίεβο, ναὶ στὴν κλοπὴ τῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῆς ἑλληνικῆς βασιλικῆς οἰκογενείας, ναὶ στὶς ἐξευτελιστικὲς συνωμοσίες κατὰ τοῦ Γιώργου Παπανδρέου.

Ἑλληνικὲ λαέ, ὁ Βασιλεὺς Παῦλος, ὁ Δημήτρης Κουφοντίνας, ὁ Νῖκος Κιτσίκης, ὁ Νῖκος Μομφερρᾶτος καὶ χιλιάδες ἰδεολόγοι ποὺ γεννᾷ ἡ χώρα μας πρέπει νὰ μονοιάσουν κάποιαν ἡμέρα γιὰ νὰ ἐκδιώξουν δημοσιογραφίσκους τοῦ Κολωνακίου ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους Μπαλζάκ, σὰν τὸν  μεγαλοαστὸ Ἠλία Μαγκλίνη ποὺ ξερνᾷ τὸ μῖσος του ὡς νευρωτικὸς ἐν εἴδει ταλέντου. Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς βασίζεται στὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ τῆς συνθέσεως τῶν ἀντιθέτων μὲ ἀποκλειστικὸ στόχο τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνισμοῦ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 10 Μαρτίου 2014

79 - Ποιητὴς καὶ Δὸν Κιχώτης στὴν Βουλή: ὁ Βύρων Πολύδωρας

79 - Ποιητὴς καὶ Δὸν Κιχώτης στὴν Βουλή: ὁ Βύρων Πολύδωρας

"Δημήτρη, ντρέπομαι ποὺ εἶμαι βουλευτής", μοῦ ἔλεγε ὁ πατέρας μου, ὁ μεγάλος ἐπιστήμων καὶ ἀγνὸς Δὸν Κιχώτης, ὁ κομμουνιστὴς πρύτανις τοῦ Πολυτεχνείου Νῖκος Κιτσίκης, ἤδη τὸ 1958, δηλαδὴ πολὺ πρὶν τὸν ἐξευτελισμὸ τῶν Ἰουλιανῶν τοῦ 1965. Ἀλλὰ τοῦ τὸ εἶχε ζητήσει τὸ κόμμα του, τὸ ΚΚΕ καὶ εἶχε γίνει βουλευτής. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἐκτιμῶ ἕναν ἄλλο Δὸν Κιχώτη, τὸν Βύρωνα Πολύδωρα. Καὶ τί δὲν ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν σοβαροφανῆ ἠλίθιο Γραικῦλο τῶν καφενείων γιὰ τὸν δῆθεν αἰθεροβάμονα σαμουράϊ Πολύδωρα!

Εὖγε Πολύδωρα! Ἐκαθήλωσες στὸν πάγκο τῆς ἀνυποληψίας τὸ Βαγγελοσαμαραδικὸ βουλευτικὸ μόρφωμα. Τὴν ἀλήθεια τὴν εἶπες ποιητικά, ὡς γόνος λαοῦ ποιητῶν, μὲ τρόπο ποὺ οὔτε ὁ Σύριζα, οὔτε τὸ ΚΚΕ, ποὺ ἀντέχουν νὰ κάθονται στὰ βρώμικα βουλευτικὰ ἕδρανα δὲ τὴν εἶπαν ποτέ. Στὸ παρελθόν, ἐπεριμέναμε μία Πασιονάρια καὶ εὑρήκαμε τὴν Ἀλέκα, ὡς συμπαθεστάτη δασκάλα. Ἐπεριμέναμε Ἀλαβᾶνο καὶ ἀντ'αὐτοῦ εὑρήκαμε  μία χλωμὴ μετενσάρκωση τοῦ Ἀνδρέα.

Εἶπες Πολύδωρα: "Εἶναι δήμευση. Τὸν ἀγριεύεις τὸν ἰδιοκτήτη τοῦ βράχου. Τὸν βράχο τὸν ἔσκαψε μὲ τὰ νύχια του. Δὲν ἔχει συμβόλαιο ἀλλὰ ὑπογραφὴ αἵματος. Ὁ Ἑνιαῖος Φόρος Ἰδιοκτησία Ἀκινήτων ΕΝΦΙΑ εἶναι φόρος χωρῶν τελουσῶν ὑπὸ κατοχήν. Νὰ φορολογηθοῦν οἱ off shore  ἑταιρεῖες. Μὲ βάση τὶς μέχρι στιγμῆς βεβαιώσεις φόρων σὲ ὑπεράκτιες ἑταιρεῖες ὑπολογίζεται ὅτι στὸ σύνολο τῶν 6.500 ἑταιριῶν βγαίνουν δυνητικὰ 8 δισεκατομμύρια". Ναί, λεφτὰ ὑπάρχουν, ὅπως τὸ εἶχε δηλώσει σωστὰ ὁ Γιῶργος Παπανδρέου καὶ ὅπως τὸ ἐπανέλαβε προσφάτως ὁ γενικὸς γραμματεὺς τοῦ ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Διότι ἔχουμε, πολλοὺς σεΐχηδες ὅπως καὶ ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία.

Καὶ κατέληξε ὁ Βύρων: "Τί εἴδους οἰκονομικὴ πολιτικὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ μοῦ ζητᾶτε νὰ ψηφίσω; Βρήκαμε ὑποζύγιο ποὺ λέγεται λαὸς καὶ τὸν πατᾶμε στὸν λαιμό; Καὶ ἡ ἱστορία μου; Ὁ πολιτισμός μου; Οἱ ἀγῶνες μου γιὰ τὴν μεσαία τάξη;"

Ναί, τὰ φάγαμε ὅλοι μαζί. Ὁ ἕνας ἕνα εὐρώ, ὁ ἄλλος ἕνα δίς. Ἡ Μεταπολίτευση μᾶς διέφθειρε, διέφθειρε τὴν ΕΡΤ καὶ μετά, χωρὶς ντροπή, τὴν ἔκλεισε καὶ τὴν ἀντεκατέστησε μὲ κενὸ καὶ μὲ Λιάπηδες, ἐνῷ ὁ κάποτε πανίσχυρος Λαλιώτης ἐξηφανίσθη χωρὶς νὰ ξεκινήσῃ κἄν τὴν καταγραφὴ τοῦ κτηματολογίου γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν δοθῆ τόσα λεφτά. Ὁ Λουδοβῖκος ΙΔ΄, στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1661, συνέλαβε τὸν Νικόλαο Fouquet, τὸν ὑπουργό του Οἰκονομικῶν ποὺ εἶχε γίνει  σκανδαλωδῶς πλούσιος ἀπὸ ἀρπαγὲς τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ ἔκτοτε ἐκυβέρνησε ὡς ἀπόλυτος μονάρχης.

Ἡ δύσμοιρη χώρα μας δὲν χρειάζεται κανενὸς εἴδους Στουρνάρα, κανενὸς εἴδους Βουλὴ Λιάπηδων. Χρειάζεται ἡγέτη, χρειάζεται Λουδοβῖκο ΙΔ΄. Τὸν περιμένουμε, ἐμεῖς οἱ ἀφελεῖς, οἱ Δὸν Κιχώτηδες.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Δεκεμβρίου 2013