233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

Ἄν καὶ ζωντανὸς σᾶς ὁμιλῶ ἐκ τοῦ τάφου καὶ τὰ γραπτά μου θὰ συνεχίζουν νὰ σᾶς ὁμιλοῦν γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια. Εἶχα τὴν τύχη νὰ εἶμαι ἀπολύτως ἀνεξάρτητος ὅλη μου τὴν ζωή. Οὐδεὶς ἠδυνήθη ποτὲ νὰ μὲ πιέσῃ, οὔτε μυστικὲς ὑπηρεσίες, οὔτε τὰ κατεστημένα τοῦ χρήματος, οὔτε ἐργοδότες, οὔτε ἐκκλησίες, οὔτε κόμματα. Ποτὲ δὲν ἐκάρφωσα κανέναν γιὰ προσωπικὸ ὄφελος, ποτὲ δὲν παρεσύρθην  σὲ προσωπικὴ ἐκδίκηση. Ποτὲ δὲν ἔκρυψα ἐνδόμυχες σκέψεις καὶ ὡμίλησα καὶ ὁμιλῶ μὲ τὴν εἰλικρίνεια νεογεννήτου παιδιοῦ, ὅπως ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσὼ στὶς Ἐξομολογήσεις του. Ἐκτὸς τοῦ Ῥουσσὼ οὐδεὶς μοῦ ὁμοιάζει καὶ σὲ κανένα ὁμοιάζω.

Παρὰ ταῦτα, ἐχόρτασα ἀπὸ τίτλους, ἀπὸ ἐπιστημονικὲς διακρίσεις ἀπὸ ὑψηλοὺς μισθούς καὶ ποτὲ δὲν ἔμεινα ἄνεργος καὶ ποτὲ δὲν ἐνεκλείσθη σὲ φυλακές, καὶ δὲν ἐβασανίσθη ποτέ. Ἔμεινα πάντα καὶ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος μὲ τὴν μόνη ἐξαίρεση μιᾶς βαθιᾶς ἐρωτικῆς πληγῆς. Ἔχω καταπληκτικὴ σύζυγο, τέσσερα παιδιὰ καὶ πολλὰ ἐγγόνια.

Πῶς κάτι τέτοιο ἔγινε δυνατό;  Ἀπευθύνομαι στὰ καταπονημένα ἑλληνικὰ νειάτα στὰ ὁποῖα καὶ μόνον χρωστῶ ἀπάντηση.  Βλέπω τὶς Ἑλληνίδες, ἀπὸ καρυάτιδες στὰ 15 τους καὶ τὰ μάτια ὀρθάνοικτα ἀπὸ εἰλικρίνεια νὰ μεταμορφώνονται σὲ  ἄσχημα τερατώδη  πρόσωπα δημοσίων ὑπαλλήλων μὲ τὰ ὁποῖα οἱοσδήπτε ἄνδρας κάνει τὸ λάθος νὰ συνάψῃ συζυγικὲς σχέσεις θὰ περιπέσῃ στὸν λάκκο τῶν ἐχιδνῶν.

Εἶχα πατέρα τὸν Νῖκο Κιτσίκη ποὺ παρὰ τὸ ἀξεπέραστο ἐπιστημονικό του ἀνάστημα εἶχε καρδιὰ καὶ μάτια μικροῦ παιδιοῦ. Ἄν καὶ ἄθεος ἐνεφορεῖτο ἀπὸ τὴν μόνη ἰδεολογία ποὺ πλησιάζει τὸ θεῖο τῶν μοναστηρίων, τὸν κομμουνισμό. Εἶχε γεννηθῆ τὸ 1887 καὶ ὅμως στὸ τέλος τῆς Κατοχῆς ἀνεφώνησε: «Γεννήθηκα τὸ 1944» ἐπειδὴ εἶχε γίνει μέλος τοῦ ΚΚΕ. Τὸ μόνο ποὺ ἐκέρδισε μὲ τὴν καρδιακὴ αὐτὴ συμμετοχὴ σὲ κόμμα ὑπῆρξε ἡ καταδίκη σὲ θάνατο τῆς κομμουνιστρίας μητέρας μου Κρητικιᾶς Μπεάτας, ἡ ἀπόλυσή του ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο, ἡ ἀπώλεια τῆς περιουσίας του καὶ ἀγάπη τῶν θαυμαστῶν του.

Ὁ πατέρας μου μὲ ἀνέθρεψε μὲ μία καὶ μόνη ἐπαναλαμβανομένη λέξη: παιδεία καὶ πάλι παιδεία. Μή σκέπτεσαι ποτὲ τὰ χρήματα, οὔτε τοὺς τίτλους, οὔτε τὶς θέσεις, οὔτε τὴν δόξα. Ὅλα αὐτὰ θὰ σοῦ τὰ δώσῃ ἡ παιδεία, ἡ Θεὰ Παιδεία. Ἀργότερα ὅταν ἔγινα πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἐκατάλαβα ὅτι ἡ Θεὰ Παιδεία τοῦ ἀθέου κομμουνιστοῦ πατέρα μου ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Ὁ ἐμφύλιος μὲ ἔστειλε στὴν Γαλλία τὸ 1947, σὲ ἡλικία 12 ἐτῶν καὶ ἐκεῖ ἔγκλειστος σὲ γαλλικὸ σχολεῖο μὲ παρέλαβε ἡ Παιδεία. Μετὰ τὴν ὑποστήριξη τῆς διδακτορικῆς μου διατριβῆς στὴν Σορβόννη τὸ 1962, παρουσίᾳ τοῦ μουσικοσυνθέτου Γιάνη Ξενάκη καὶ τὴν ἐρωτική μου σχέση μὲ τὸ χρῶμα ποὺ μοῦ εἶχε διδάξει ὁ θεῖος μου ὁ ζωγράφος Ἀλέκος Κοντόπουλος, ἐσυνέχισα νὰ ταξιδεύω στὴν Κίνα ὅπου ὁ δάσκαλός μου, ὁ πρόεδρος Μάο μᾶς ἔλεγε: Νεολαία τοῦ κόσμου, μέσῳ τῆς πολιτιστικῆς ἐπαναστάσεως ἐπιβάλλατε τὴν καθαρὴ καρδιά, τὸ ὄνειρο τῆς θεϊκῆς παιδείας τοῦ Διογένους στὸ πιθάρι του. «Εἶπα στὸ παιδί μου, ἔλεγε ὁ Μάο, πήγαινε στὴν ὕπαιθρο καὶ πὲς στοὺς φτωχοὺς καὶ μικρομεσαίους ἀγρότες πὼς ὁ πατέρας μου λέει ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγα χρόνια σπουδῶν, γινόμαστε ὅλο καὶ πιὸ ἠλίθιοι. Σᾶς παρακαλῶ θεῖοι καὶ θεῖες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, γίνατε δάσκαλοί μας. Θέλω νὰ μὲ μάθετε ἐσεῖς».

Ἡ ἀγάπη μου γιὰ τὸν δάσκαλό μου τὸν Μάο μὲ ἔδιωξε ἀπὸ τὴν Σορβόννη τὸν Μάη τοῦ 1968 καὶ εὑρέθην πολιτικὸς πρόσφυγας στὸν Καναδᾶ, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, πάντα ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ πατέρα μου Νίκου ποὺ μοῦ ἀπηγόρευε κάθε ἀνάμιξη σὲ κόμματα καὶ βουλευτιλίκια. Ἡ τρελὴ ἀγάπη μου γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ μὲ ἔφερνε συνεχῶς ὀπίσω στὰ ἀχνάρια τῶν παιδικῶν μου χρόνων, τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ ἔχοντας πάντα κατὰ νοῦ τὶς νουθεσίες τοῦ πατέρα μου: μὴν εἰσέλθῃς ποτὲ στὴν κομματικὴ ζωὴ τοῦ παρηκμασμένου τούτου τόπου. Μὲ παιδεία καὶ πάλι παιδεία οὐδεὶς θὰ δυνηθῇ ποτὲ νὰ σὲ ἀγγίξῃ.

Τώρα, ἐκ τοῦ τάφου, μὲ ὀρθάνοικτα παιδικὰ μάτια βλέπω νὰ παραμένουν στὸ τόπο μας τρεῖς ἀγνὲς ἑστίες: τὸ ἀντάρτικο πόλεων, τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Οἱ δύο πρῶτες ἀγνὲς ἀλλὰ ἀναποτελεσματικές. Ἡ τρίτη ἀγνὴ καὶ ἀποτελεσματική. Χάρι στὴν παιδεία τοῦ πατέρα μου, αὐτὸ ποὺ λέω τὸ γνωρίζω καὶ δὲν πρόκειται οὐδεὶς νὰ μὲ μεταπείσῃ. Ἀγνότητα καὶ βία συγκατοικοῦν πάντα: στὸν Χριστὸ, στὴν ἐκδίωξη τῶν ἐμπόρων ἀπὸ τὸν ναό καὶ στοὺς Σπαρτιᾶτες στὶς Θερμοπῦλες. Χριστὸς καὶ Λεωνίδας ἐπέτυχαν διότι ἐθυσίασαν τὸ εἶναι τους γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ. Καὶ τότε ὁ Ἀλέξανδρος προσεκύνησε τὸν Διογένη στὸ πιθάρι του.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 1^η Σεπτεμβρίου 2015

5 - Ἐγκώμιο τῆς βίας

5 - Ἐγκώμιο τῆς βίας

Στὶς 18 Μαΐου 1908, στὴν παρισινὴ ἐφημερίδα Matin, ὁ Γεώργιος Σορέλ, συγγραφεὺς τῆς περιφήμου μελέτης ποὺ ἐσημάδεψε τὸν Κ΄αίῶνα, Σκέψεις περὶ βίας, ἐδημοσίευσε  ἄρθρο μὲ τίτλο, "Ἀπολογία τῆς βίας", τονίζοντας ὅτι "θά ἠμπορούσαμε νὰ συγκρίνουμε τοὺς κοινοβουλευτικοὺς σοσιαλιστὲς [ἤ τὸ ΠΑΣΟΚ θὰ ἐλέγαμε σήμερα] μὲ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους τοῦ Ναπολέοντος [ἤ τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου] ποὺ τοὺς εἶχε ἀναβιβάσει σὲ ἀριστοκρατία καὶ ποὺ ἐπάσχισαν νὰ ἰσχυροποίησουν τὸ Κράτος τὸ ὁποῖον τοὺς εἶχε παραδώσει ἡ προεπαναστατικὴ Γαλλία [ ἤ ἡ ἑλληνικὴ Δεξιά]". Στὸ βιβλίο του, ὁ Σορὲλ εἶχε παρατηρήσει : "Τὸ πολιτικὸ ἔγκλημα εἶναι μία ἁπλὴ πράξη ἐξεγέρσεως ποὺ δὲν περιέχει οὐδεμία ντροπή, τὸ ὁποῖο προλαμβάνουμε γιὰ λόγους σωφροσύνης, ἀλλὰ ποὺ δὲν δύναται νὰ ὀνομασθῇ ἔγκλημα, διότι ὁ δράστης δὲν ἐξομοιώνεται μὲ τὸν ἐγκληματία". Καὶ ἡ ἀτομικὴ αὐτὴ τρομοκρατικὴ πράξη -ἤ ἡ συλλογικὴ βία- δικαιώνεται κυρίως στὶς πλέον  ἀνελεύθερες κοινωνίες οἱ ὁποῖες -κατὰ τὸν Σορέλ- εἶναι οἱ λεγόμενες κοινοβουλευτικὲς δημοκρατίες ποὺ διοικοῦνται, γράφει "ἀπὸ τσαρλατάνους", οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τὴν ἐξουσία τοῦ χρήματος -ἰδίως ὅταν πρόκειται γιὰ σοσιαλδημοκράτες- κάτι μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνεῖ καὶ τὸ μηνιαῖο περιοδικὸ τῆς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Σεπτεμβρίου 2002 ("Γιατί νοιώθετε τόσο σίγουρος, ὅτι στὸ ἀδιέξοδο θὰ βρεθῆ ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σώση ; Νικήτας Μιχάλκοφ: «Τὶ ἄλλο μπορεῖ νὰ ὑπάρχη στὸ τέλος τοῦ δρόμου; Οἱ πολιτικοί;»).

Ὑπὸ οἱοδήποτε ἄλλο καθεστώς, ὅπως τὸ βυζαντινό,ἡ βίαιη ἀντίδραση ἐξυπακούεται καὶ εἶναι ὑποχρεωτική, ἐνῷ στὸν κοινοβουλευτισμό, ὑπὸ τὸ πρόσχημα ὅτι ἡ ψῆφος εἶναι ἀρκετή, ἀπαγορεύεται. Ἡ ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου στὸν Κ΄ αἰῶνα μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ οἰκοδόμηση κατασταλτικῶν μέτρων κατὰ τῶν ἐπαναστατῶν, ὀφείλεται πρωτίστως στοὺς φιλελευθέρους καὶ σοσιαλδημοκρατικοὺς κύκλους. Σταθμὸς ὑπῆρξε ἡ δολοφονία τὸ 1920, τοῦ Ἴωνος Δραγούμη ἀπὸ τοὺς ἀσφαλίτες τῆς ἀστυνομικῆς σκιᾶς τοῦ Βενιζέλου, Παύλου Γύπαρη. Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν Ἄγγλων ἀφεντικῶν, οἱ ὁποῖοι προηγήθησαν τῶν Ἀμερικανῶν, τὸ ἑλληνικὸ κατασταλτικὸ οἰκοδόμημα τῶν βενιζελογενῶν, ἀπὸ τὸ 1924 μέχρι σήμερα, ἀπὸ τὸν Παπαναστασίου μέχρι τὸν Σημίτη, ἠκολούθησε τὴν τακτικὴ   νὰ ἐξομοιώνη ὅλους ὅσους προσεπάθουν μὲ βίαια μέσα νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν "κοινωνία", δηλαδὴ τὸ σύστημα, μὲ συμμορίτες καὶ κοινοὺς ἐγκληματίες, ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὲς τοῦ μεσοπολέμου μέχρι τὰ μέλη τῆς 17Ν σήμερα. Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸ ΝΔ τῆς 19/21-04-1924, τῆς βενιζελογενοῦς κυβερνήσεως Παπαναστασίου, "Περὶ συστάσεως ἐν ἐκάστῳ νομῷ ἐπιτρόπων ἀσφαλείας", ποὺ "ἐνεπλουτίσθη" τὸ 1926 ἀπὸ τὸν Πάγκαλο καὶ κατέληξε στὸ περίφημο "ἰδιώνυμο" τῆς κυβερνήσεως Βενιζέλου, νόμος 4229 τῆς 24/25-07-1929. Ἔκτοτε οἱ "συμμορίτες, κοινοὶ ἐγκληματίες καὶ τρομοκράτες" εὐρέθησαν στὰ ξερονήσια τοῦ μεσοπολέμου, στὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ μετὰ τὸ 1945 καὶ στὰ κελλιὰ τοῦ Κορυδαλλοῦ τὸ 2002.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα βενιζελογενῶν ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοαμερικανοὺς γιὰ τὴν καταστολὴ τῶν ἀντιπάλων τοῦ συστήματος εἶναι ἡ παρακάτω μαρτυρία τοῦ Ἀνδρέα Ἰωσήφ, ὑπουργοῦ τοῦ Πλαστήρα τὸ 1952 (στὴν ἐκπομπὴ τῆς ΝΕΤ, 28-03-2002) : " Ἰωσήφ - Γιατὶ πρέπει νὰ ἐκτελέσουμε τὸν Μπελογιάννη ; Πλαστήρας -Ξέρεις γιατί; Μοῦ μήνυσαν οἱ Ἀμερικανοὶ ὅτι θὰ μὲ κρατήσουν πρωθυπουργὸ ἄν τὸ κάνω. Ἰωσήφ - Ῥώτησα τότε τὸν ὑπουργὸ Γεώργιο Καρτάλη, ἐὰν σκοπεύη νὰ παραιτηθῇ σὲ περίπτωση ἐκτελέσεως τοῦ Μπελογιάννη. Καρτάλης - Οἱ Ἄγγλοι μοῦ εἶπαν νὰ μείνω"! Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι στὶς 19 Ἀπριλίου 2002 -δύο μῆνες πρὸ τῶν πρώτων συλλήψεων- ἔρευνα τῆς ἑταιρείας ΑLCO ποὺ ἐδημοσιεύθη στὴν Ἐλευθεροτυπία, ἔδειχνε πὼς τὸ 23,7% τῶν πολιτῶν ἦτο σύμφωνο μὲ τὶς θέσεις τῆς 17 Ν καὶ τὸ 10% τοὺς ἐθεώρει κοινωνικοὺς ἐπαναστάτες. Τέλος τὸ 67,4% δὲν ἐπίστευε οὔτε κἄν τὶς μισὲς πληροφορίες ποὺ μετεδίδοντο ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, σχετικὰ μὲ τὴν ὀργάνωση. Ἐπείγουσα ἦταν συνεπῶς ἡ ἀνάγκη νὰ παρουσιασθῆ ἡ 17Ν ὡς μία συμμορία δειλῶν ἐγκληματιῶν χωρὶς ἰδεολογία.

Δημήτρης Κιτσίκης

  Ζ' (25) σελ. 2                  ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ   ΠΕΡΙΟΧΗ                  ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ   2002