266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

Στὶς 17 Ἀπριλίου 2010, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Ἀμερική, σὲ ἐρώτηση Ἀμερικανοῦ δημοσιογράφου ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς ἔχουν τὸν ἴδιο Θεό, ἀπήντησε στὰ ἀγγλικά: «Φυσικά, ὁ ἴδιος Θεὸς (God) μᾶς ἔπλασε καὶ συνεπῶς εἴμεθα ὅλοι ἀδέλφια καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὸν ἴδιο οὐράνιο Πατέρα, ἀσχέτως πῶς τὸν ὀνομάζουμε. Ἡ ὀνομασία «Θεός» (God) εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ ὀνόματά του, ὅπως καὶ Ἀλλὰχ ἤ Γιαχβέ».

Τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ τῶν Παραθρησκειῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί νὰ κεραυνοβολῇ μὲ τὸ ἀζημίωτο τὸν κάθε χριστιανὸ ὀρθόδοξο ποὺ ἀγαπᾷ τὴν πατρίδα του καὶ συνεπῶς καὶ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό, στὸν ὁποῖο φυσικὰ συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἀποκαλεῖ εἰδωλολατρική, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἠσχολεῖτο μὲ τὴν δήλωση αὐτὴ  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία εἶναι ἀναμφισβητήτως, καλοπροαίρετη  μέν, ἀλλὰ αἱρετική.

Ὁ Βαρθολομαῖος δὲν ἔχει τὴν δικαιολογία πολλῶν Ὀρθοδόξων τοῦ λαοῦ μας ποὺ εἶναι ἀνεπαρκῶς διαβασμένοι. Ἐπὶ πέντε συναπτὰ ἔτη παρηκολούθησε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν τῆς Ῥώμης, στὸ Οἰκουμενικὸ Ἰνστιτοῦτο Bossey τῆς Ἑλβετίας καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου. Ἔλαβε διδακτορικὸ στὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἀπὸ τὸ Γρηγοριανὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ῥώμης, ὑποβάλλοντας διατριβὴ μὲ θέμα, «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία». Ἀνεκηρύχθη ἐπίτιμος διδάκτωρ τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, Πατρῶν, Ἰωαννίνων, Georgetown καὶ Yale τῶν ΗΠΑ, Flinders τῆς Αὐστραλίας, Μανίλας Φιλιππινῶν, Λονδίνου, Ἐδιμβούργου, Λουβέν, Μόσχας, Βολωνίας, καὶ Βουκουρεστίου. Γνωρίζει ἑλληνικά, τουρκικά, λατινικά, ἰταλικά, γερμανικά, γαλλικὰ καὶ ἀγγλικά.

Ὁ Βαρθολομαῖος λοιπὸν γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, κάτι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ὁ Ἀλλάχ, οὔτε ὁ Γιαχβέ, οὔτε ὁ Ζεύς. Διότι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ διατείνεται ὅτι ὁ Ἀλλάχ εἶναι ὁ Θεός, τότε πρέπει νὰ πιστεύῃ τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν Δία. Ἐὰν πάλι νομίζει ὅτι δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι τριαδικὸς τότε δὲν πρέπει νὰ θεωρῇ σημασία ὅτι ὁ Θεὸς τῶν προχριστιανῶν Ἑλλήνων ἦταν δωδεκάθεος.

           

Ἡ αἵρεση ὅμως τοῦ Βαρθολομαίου δὲν εἶναι μόνον θεολογική, εἶναι καὶ ἐκκλησιολογική. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστεύει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνσαρκωμένος Θεός ποὺ ἵδρυσε τὴν μόνη σωστὴ θρησκεία, τὴν μία ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὅτι ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι, εἴμεθα «γένος ἐκλεκτόν», καὶ «ἔθνος ἅγιον». Ὁ ἀπόστολος  Πέτρος στὴν πρώτη ἐπιστολή του (κεφάλαιο Β΄, στίχο 9) γράφει: «Ὑμεῖς δὲ γένος  ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον» καὶ δὲν γίνεται νὰ διοικούμεθα ἀπὸ μὴ Ὀρθοδόξους, ὅπως ἕναν ἄθεο ἤ μὴ ὀρθόδοξο πρωθυπουργό, διότι «βασίλειον ἱεράτευμα» σημαίνει ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο ἱερατεῖο ἔχει βασιλικὴ καταγωγή, δηλαδὴ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι συγχρόνως  βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς.

Ὡς Ὀρθόδοξοι εἴμεθα τὸ Νέο Ἰσραήλ, ὁ περιούσιος λαός. Ἐδῶ ἡ ἔννοια τοῦ περιουσίου λαοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ οἱ ἐθνικιστὲς ἔχουν δυσκολία νὰ καταλάβουν ὅταν δὲν σκέπτονται ὀρθόδοξα, εἶναι λογικωτάτη. Ὁ ἑβραϊκὸς λαός, κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἦταν ὁ περιούσιος λαὸς καὶ ἡ πνευματικὴ Ἱερουσαλήμ. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ δὲν ἀνεγνώρισαν τὸν Χριστό, τὸ δακτυλίδι τῆς διαδοχῆς ἐπέρασε αὐτομάτως στὸν Ὀρθόδοξο λαό (ὄχι τὸν ῥωμαιοκαθολικὸ ἤ τὸν προτεσταντικὸ ποὺ εἶναι αἱρέσεις). Συνεπῶς ὁ μὴ Ὀρθόδοξος Ἕλλην δὲν δύναται νὰ ἀξιοῖ νὰ εἶναι περιούσιος καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Ῥῶσος δύναται νὰ φέρῃ τὸν τίτλο τοῦ περιουσίου λαοῦ μόνον ἐὰν προηγουμένως ἀναγνωρίσῃ ὅτι τὸν δικαιοῦται διὰ μέσου τῶν Ἑλλήνων (δηλαδὴ τοῦ μπαμπᾶ τους!) οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τὶς βάσεις, μέσῳ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Ἡ αἱρετικὴ κατανόηση τοῦ χριστιανισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἀπ΄εὐθείας στὴν ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τοῦ Τσίπρα ποὺ θεωρεῖ λογικὸ νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ μάθημα τῶν κατηχητικῶν μὲ μάθημα θρησκειολογίας ὅπου θὰ διδάσκονται ὅλες οἱ θρησκεῖες ὡς ἴσες μεταξύ των, έφ’ὅσον «ἕνας εἶναι ὁ Θεός», εἴτε λέγεται Ἀλλάχ, εἴτε Γιαχβέ, εἴτε Κρίσνα. Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ πανθρησκεία καταργεῖ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Τὸ Ἰσραὴλ εὑρίσκει τὴν δύναμη δημιουργίας τοῦ κράτους του στὴν συσπείρωση ποὺ πάντα πραγματοποιεῖ γύρω ἀπὸ τὸν Θεό του, τὸν Γιαχβέ. Ἡ Ἑλλὰς ἄς παραδειγματισθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, διαφορετικά, ἡ θέση ὀπαδῶν τοῦ «ἕνας εἶναι ὁ Θεός» κατεδαφίζει τὸν ἑλληνισμό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος. Ὁμοίως, ἥ ἔκφραση «ὁ Θεὸς εἶναι Ἕλλην», κατὰ τὸ «ὁ Γιαχβέ εἶναι Ἑβραῖος», ἀκολουθεῖ  τὴν παραπάνω λογική καὶ εἶναι ἡ λαϊκὴ ἑρμηνεία τῆς βασικῆς ἀληθείας ὅτι χωρὶς τοὺς Ἕλληνες ὁ χριστιανισμὸς, μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θὰ εἶχε παραμείνει μία ἑβραϊκὴ αἵρεση περιορισμένων διαστάσεων. Ἄλλωστε, τὴν σχέση αὐτὴ χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ τὴν άνεγνώρισε καὶ ὁ πρώην πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ὅταν σὲ μία περίφημη ὁμιλία του τῆς 12^ης Σεπτεμβρίου 2006, στὸ γερμανικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ῥέγκενσμπουργκ , ἐδήλωσε ὅτι ὁ δυτικὸς χριστιανισμὸς εἶχε ἀκολουθήσει στραβὸ δρόμο μετὰ τὴν Ἀναγέννηση, κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὴν παρακμή του, ἐπειδὴ εἶχε καταλάβει τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔπρεπε, εἶπε, ὁ χριστιανισμὸς νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ Βυζάντιο, διαφορετικὰ ὁ χριστιανισμὸς ἐκαθίστατο ἀνεξήγητος. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ, στὰ γραπτά μου, τὸν ἐπωνόμασα «ὁ Ἕλλην πάπας». (Βλέπε στὸ τεῦχος 41, Φθινοπώρου 2006, τοῦ περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, τὸ ἄρθρο μου, «Ὁ Ἕλλην πάπας: Τὸ πλήρες ἐπαναστατικὸ κείμενο ἐπαναφορᾶς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας».

Δημήτρης Κιτσίκης                     15 Δεκεμβρίου 2015

127 - Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες

127 - Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες

Μιὰ στὸ καρφὶ καὶ μιὰ στὸ πέταλο! Ἀφοῦ ὅλα εἰπώθηκαν γιὰ τὴν ἀπύθμενη κακομοιριὰ τῆς γραικυλικῆς μορφῆς τοῦ λαοῦ μας τώρα, πρόσωπο μὲ πρόσωπο, προβάλλει ἡ ὀλυμπιακή του μορφή ποὺ τὴν ἐξακτινώνει στὸ Σύμπαν. Ὁ Ὄλυμπος εἶναι ἁπλῶς ὁ προθάλαμος τοῦ μεγαλείου του. Ὁ Ἕλλην δὲν ἀνήκει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὅταν ὁ πλανήτης πλαγιάζει ὁ Ἕλλην ἀγρυπνᾷ. Γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἕλλην. Γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς ὁμιλεῖ τὰ ἑλληνικά. Γνωρίζει ὅτι χωρὶς τὸν Ἕλληνα ἡ Γαία θὰ ἦταν χήρα καὶ γιὰ πάντα στεῖρα.

Ὁ Ἕλλην δὲν ἀνήκει στὸ ἀνθρώπινο βασίλειο. Δὲν ὁρίζεται. Δὲν ἀξιολογεῖται ἐφ’ ὅσον οὐδεὶς εἶναι σὲ θέση νὰ τὸν ἀξιολογήσῃ. Τὸ μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ ἐλάχιστοι τὸ συνέλαβαν καὶ ὅταν τὸ προϊδεάζονται αὐτοκτονοῦν σὰν τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο.

Ἡ μοῖρα τοῦ Ἕλληνος εἶναι νὰ μαστιγώνεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς Ἕλληνες. Νὰ πορεύεται ἀπὸ ταπείνωση σὲ ταπείνωση ἐνῷ ἐπάνω του στηρίζεται ἡ ἴδια ἡ ζωή. Τί κατάρα ἀλλὰ συνάμα τί δόξα νὰ εἶσαι Ἕλλην! Ἕλλην ἠχεῖ σὰν κρουστό, σὰν κραυγή, σὰν μαστίγιο. Ἕλλην, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος ὅλος προσκυνᾷ. Τρεῖς χιλιάδες χρόνια ὀπίσω μας καὶ σήμερα ἀκόμα ἡ μαγικὴ κραυγὴ Ἕλλην! ἠχεῖ στὰ ὦτα τῆς γῆς, ἀπὸ τὰ  Ἰμαλάϊα μέχρι τὰ Βραχώδη Ὄρη.

Οὐδεὶς τοῦ κρατιδίου ἀντέχει σήμερα νὰ σηκώσῃ τὸ βαρύτιμο περιδέραιο τοῦ Ἕλληνος. Ἕλλην εἶναι ὁ ἀπέραντος μῦθος ποὺ ἐπαναλαμβάνει ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ γεννησιμιοῦ της. Οἱ Γραικύλοι πηθικίζουν τοὺς Δυτικοὺς ποὺ ὡς ἐξελικτικοὶ χρησιμοποιοῦν συνθετικὲς λέξεις καὶ προθέσεις: Ἀρχαιοέλληνες, Νεοέλληνες, Μεταέλληνες. Ὡς αἰώνιοι ἐμεῖς εἴμεθα ἁπλῶς Ἕλληνες. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες!

Στὰ χωριά, στὶς πόλεις, στὰ δάση, στὰ βουνά, στὶς θάλασσες, στοὺ ὠκεανούς, στοὺς παγετῶνες, στοὺς Πόλους, στὸν Ἰσημερινό, πουθενὰ καὶ ποτὲ δὲν ὑπῆρξαν Ἀνθέλληνες ἤ Φιλέλληνες. Μόνον δύο κατηγορίες ὑπάρχουν: Ὁ μισῶν τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ἐπειδὴ δὲν δύνανται νὰ εἶναι τέλειοι σὰν τοὺς Ἀρχαίους καὶ ὁ ὀνειροπόλος ποὺ βλέπει στὸν ὄνο τὸν γκαρίζοντα στὴν σκιὰ τῆς Ἀκροπόλεως, τὸν ὄνο τοῦ Σωκράτους. Ὑπάρχουν ἀντιαμερικανοὶ καὶ ἐχθροὶ ἄλλων λαῶν: Ἀνθέλληνες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν διότι οὐδεὶς δύναται νὰ ἐχθρεύεται τὴν τελειότητα, ἀλλὰ οὔτε καὶ Φιλέλληνες ἐφ’ ὅσον κατὰ Shelley, εἴμεθα ὅλοι Ἕλληνες. Οἱ δύο αὐτὲς λέξεις χρησιμοποιοῦνται  μόνον ἀπὸ τοὺς ἀνεγκεφάλους Γραικύλους.

Ἑλληνοκεντρισμὸς καὶ ἐθνικομπολσεβικισμὸς στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ εἶναι τὰ θεμέλια τῆς αὐριανῆς Ἑλλάδος. Ἀντιθέτως, ὁ ἐθνικισμὸς φέρνει τὸν πόλεμο ὅπως τὸ μαῦρο σύννεφο τὴν πλημμύρα καὶ ὁ κομματισμὸς τὸν ἐμφύλιο.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Αὐγούστου 2014