278 - Ὁ πνευματικὸς θάνατος τοῦ Τσίπρα

278 - Ὁ πνευματικὸς θάνατος τοῦ Τσίπρα

Τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ἀκέφαλο ἐν μέσῳ σφοδροῦ κοινωνικοῦ πολέμου. Στὴν ἐσωτερικὴ ὅπως καὶ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική του, σύρεται ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν μεγάλων δυνάμεων χωρὶς κἄν νὰ μεσολαβῇ ἕνας ἔστω καὶ φασουλῆς πρωθυπουργός. Τὸ ὄνομα Τσίπρας πλανᾶται ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ γῆ ὡς φάντασμα κάποιας ἄλλης ἐποχῆς ὅταν τὸ κρατίδιο τοῦ 1832 ἦταν περίγελο στοὺς ἀγρότες τῆς Πελοποννήσου καὶ τὰ σαλόνια τοῦ Παρισιοῦ. Τσίπρας θυμίζει κοῦκλα στὸ πανὶ τοῦ Καραγκιόζη. Τσίπρας πάντα γελαστὸς ὅταν οἱ θεατὲς γιουχαΐζουν ὄρθιοι τὴν ἀγανάκτησή τους γιὰ τὸ θλιβερὸ θέαμα. Τὸν εἰρωνεύονται στὶς Βρυξέλλες, τὸν κοιτάζει περιπεκτικὰ ὁ Νετανιάχου.

Στὸ κουκλοθέατρο τῆς Εὐρώπης τρώει  καρπαζιὲς καὶ γελᾷ σαχλά. Τοῦ λένε ὅτι θὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸ Σένγκεν ἐὰν δὲν μετατρέψῃ τὸ ξέφραγκο ἀμπέλι του σὲ στρατόπεδο συγκεντρώσεως ἑκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων-μεταναστῶν καὶ αὐτὸς μιλᾷ σὰν τὴν κυρὰ Τασία. Πιστεύει ὅτι ἡ Μέρκελ τὸν ἐρωτεύθηκε καὶ καμαρώνει χωρὶς γραβάτα.

Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἁπλῶς, σὰν κουρδισμένο ζόμπι, ὁ Τσίπρας συνεχίζει τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ κατεδαφίσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ συγκροτήσεως φράγματος στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη κατὰ τῆς Ῥωσίας. Τὸν παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμοὺντ Ἀμπὰς τὸν δέχεται στὴν Ἀθήνα, ἐπειδὴ ἡ Ἀμερικὴ ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἕνα στοιχειῶδες παλαιστινιακὸ κράτος γιὰ νὰ ἐλέγξῃ κάπως τὴν ἀνεξέλεγκτη πολιτικὴ τοῦ συμμάχου της Ἰσραὴλ καὶ ἐπειδὴ εἶναι σημαντικὴ ἡ παρουσία τῆς παλαιστινιακῆς διασπορᾶς ἀνὰ τὸν κόσμο ὑπὸ ἀμερικανικὴ ὀμπρέλλα.

Ταυτοχρόνως ὅμως, μὲ τὶς ἐπανειλημμένες ἐπισκέψεις του στὸ Ἰσραήλ, ὁ Τσίπρας συνεχίζει τὴν πολιτικὴ Σαμαρᾶ καὶ ὅλων τῶν προηγουμένων κυβερνήσεων, στρατηγικῆς καὶ οἰκονομικῆς συμμαχίας μὲ τὸν Νετανιάχου, ἐξασφαλίσεως τοῦ γεωπολιτικοῦ φράγματος κατὰ τῆς Ῥωσίας στὸν Βορρᾶ καὶ τῶν Ἀράβων στὸν Νότο, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Αἰγύπτου ποὺ πάντα ξεχώριζε ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἀραβικὰ κράτη, μαζὶ μὲ τὴν Ἰορδανία, λόγῳ τοῦ χριστιανικοῦ καὶ ἑλληνικοῦ τους παρελθόντος

Ὅπως ἔγραφε ὁ Ἠσαΐας Κωνσταντινίδης, στὸ βιβλίο του, Δημήτρης Κιτσίκης. Γεωπολιτικὴ βιογραφία (Ἀθήνα, 2013), «τὸ γεωπολιτικὸ τρίγωνο Ἑλλάδος-Τουρκίας-‘Ισραήλ –καὶ στὴν μέση ἡ Κύπρος- εἶναι ἀπαραίτητο καὶ γιὰ ἕναν ἐπιπρόσθετο λόγο. Διότι  ἑλληνοτουρκισμὸς καὶ ἑβραϊσμὸς ἔχουν μία πιὸ βαθιὰ ἀνάγκη συμπήξεως τῶν δυνάμεών τους, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅ,τι αἰσθάνονται περικυκλωμένοι ἀπὸ δύο ἀνταγωνιστικὲς πραγματικότητες: τὸν σλαυϊσμὸ τοῦ Βορρᾶ καὶ τὸν ἀραβισμὸ τοῦ Νότου».

Ὁ ἰσλαμιστὴς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων Ἔρντογαν εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ διακόψῃ τὶς σχέσεις τῆς χώρας του μὲ τὸ Ἰσραήλ, τὸ 2009-2010, κάτι ποὺ ἐπέτρεψε στὴν Ἑλλάδα, ἀμέσως νὰ συνδεθῇ μὲ τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν θὰ εἶχε πραγματοποιήσει ἐὰν ὁ παραδοσιακός της τουρκικὸς ἐχθρὸς ἐσυνέχιζε νὰ ἐρωτοτροπῇ μὲ τὸ Ἰσραήλ. Ἔτσι, καὶ ἐφ’ὅσον ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τῶν ΗΠΑ ἦταν ἡ πραγματοποίηση τοῦ τριγώνου Ἑλλάδος-Ἰσραήλ-Τουρκίας , μία ἐπάνοδος τῆς Τουρκίας στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἰσραὴλ μετὰ τὴν πτώση τοῦ μισητοῦ γιὰ τὴν Οὐασιγκτῶνα Ἔρντογαν, θὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ ποθητὸ τρίγωνο. Στὰ τέλη Ἰανουαρίου 2016, ἡ πραγματοποίηση τοῦ τριμεροῦς ἐνεργιακοῦ κόμβου Ἑλλάδος-Κύπρου-Ἰσραήλ, ἐπέτρεψε μὲ τὸν κεντρικὸ ῥόλο ποὺ καλεῖται νὰ παίξῃ ἡ Κύπρος, νὰ εἰσχωρήσῃ καὶ πάλι ἡ Τουρκία στὴν πολυμερῆ αὐτὴ συμμαχία, μέσῳ τοῦ τουρκοκυπριακοῦ τμήματος, στὴν βάση ἑνὸς μελλοντικοῦ σχεδίου Ἀννάν.

Μέσῳ τοῦ ἑλληνικοῦ ξέφραγκου ἀμπελιοῦ, ἡ Ἀμερικὴ ἀπὸ καιρό, ἀποσυνθέτει ὅλες τὶς δομὲς τῆς ΕΕ μὲ τελευταῖο ὅπλο τὴν ἀσύλληπτη σὲ μέγεθος εἰσβολὴ μεσανατολικῶν μεταναστῶν, μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν παρηκμασμένων Ἑλλήνων ποὺ ἀντί νὰ ἀκολουθήσουν τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης ποὺ ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη κλείνει –καὶ σωστά- τὰ σύνορα της στοὺς μετανάστες, προσπαθοῦν ἀκόμη καὶ νὰ κατεδαφίσουν τὸν φράκτη στὸν Ἔβρο γιὰ νὰ εἰσέρχονται ἐλεύθερα οἱ μετανάστες στὴν Ἑλλάδα, μήπως καὶ πάρουν τὸ βραβεῖο Νομπὲλ εἰρήνης γιὰ τὴν μεγάλη τους καρδιά!

Ἔτσι, ἡ πολιτολόγος Ἀλεξάνδρα Πολιτάκη, ἐδήλωσε στὶς 27 Ἰανουαρίου 2016, στὸ Ῥάδιο 9.84 τοῦ Ἡρακλείου, τὰ ἑξῆς καταπληκτικά: «Ἡ  συνεχιζομένη αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πνιγμῶν στὸ Αἰγαῖο ἀναδεικνύει τὴν ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς τουρκικῆς κυβέρνησης, ἀλλὰ καὶ τῆς ΕΕ ὡς πρὸς τὴν τήρηση μίας καὶ μόνης ὑποχρέωσης: Τῆς ἐγγύησης στὴν πράξη καὶ μὲ ἀποτελεσματικότητα τῆς ἀσφαλοῦς διέλευσης γιὰ τοὺς ἐν δυνάμει πρόσφυγες ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη προστασίας καὶ διάσωσης». Δηλαδή, νὰ διαλυθῇ ὅτι ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ τρυφερὲς καρδιές.

Οἱ Γάλλοι λένε: «à la guerre comme à la guerre», δηλαδὴ ὅταν ὑπάρχει πόλεμος πρέπει νὰ κάνῃς πόλεμο γιὰ νὰ μὴν φαγωθῇς. Μὰ τόσο χαμηλὰ ἔχει πέσει ἡ νοημοσύνη τοῦ Ἕλληνος;

Δημήτρης Κιτσίκης                                             30 Ἰανουαρίου 2016  

273 –Διανύουμε τὸ δέκατο ἕβδομο ἔτος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου

273 –Διανύουμε τὸ δέκατο ἕβδομο ἔτος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου

Ἀναγνώστη, ἐσὺ ποὺ μὲ παρακολουθεῖς τώρα καὶ δεκάδες χρόνια, ἐσὺ ποὺ δὲν εἰσβάλεις στὴν παρέα μας αἰφνιδίως γιὰ νὰ ἐρωτᾷς τὰ αὐτονόητα, μὴν ἔχοντας ἀκολουθήσει τὸν μέχρι τώρα μίτο τῆς Ἀριάδνης τῆς γεωπολιτικῆς ἀναλύσεως μίας ζωῆς, ὡς νεογέννητο κουτάβι, ἐσύ, τῆς παρέας, ξέρεις ὅτι τίποτα τὸ καινούργιο δὲν ἔφερε ὁ νέος χρόνος 2016, διότι γνωρίζεις ὅτι:

1 - Ὁ πλανητικὸς πόλεμος, ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ψυχρός, ὅταν μέχρι τὸ 1989, δὲν ἐκινεῖτο φύλλο, οὔτε τρίτος παγκόσμιος, ποὺ δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτέ, διότι ὁ πρῶτος καὶ ὁ δεύτερος ἦσαν οὐσιαστικὰ εὐρωπαϊκοὶ πόλεμοι μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο νὰ κινεῖται ὡς ἀποικίες τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ πρωτόγνωρος πλανητικὸς πόλεμος ποὺ δὲν διεκόπη οὔτε στιγμή, ἀλλὰ ποὺ ξετυλίσσεται σὰν χαλὶ ἀπὸ τὶς 24 Μαρτίου 1999, ἡμέρα ποὺ ἤρχισε νὰ ξηλώνεται τὸ πουλόβερ τοῦ πλανήτου στὴν Γιουγκοσλαυΐα, γιὰ νὰ καταλήξῃ μὲ μία τετράγωνη λογικὴ στὴν τελευταία πράξη ὑπερτάτης πυρηνικῆς ἀναμετρήσεως ΗΠΑ-Κίνας, γύρω στὸ 2030, αὐτὸς ὁ πλανητικὸς λοιπὸν πόλεμος εὑρίσκεται  στὴν μέση τοῦ ποταμοῦ Ῥουβίκωνα καὶ δὲν γυρίζει μὲ τίποτα ὀπίσω.

2 - Ἡ μηχανὴ τοῦ πλανητικοῦ πολέμου προχωρεῖ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα μὲ δύο σταθερές:  α) Τὴν ἐξάπλωση τοῦ χάους σὲ ὅλην τῆν ἔκταση τῆς γῆς ὡς μαῦρο πυκνὸ σύννεφο. β) Τὴν κατάτμηση σὲ ἀμέτρητες πολιτικὲς ψηφῖδες-κράτη ὅλων τῶν κρατῶν ποὺ ὑπῆρχαν πρὸ τοῦ 1999 πρὸς  χάριν τῶν ὑπερδυνάμεων.

3 - Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ κάθε χρόνος ποὺ περνᾷ, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2030, φέρνει ἁπλῶς τὰ ἀπαραίτητα γεγονότα ποὺ ἐντείνουν τὸ χάος καὶ τὴν κατάτμηση. Ἐμεῖς, ὡς θεατές, παρακολουθοῦμε ἀνήμποροι ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ κόσμου τὸ φοβερὸ θέαμα αὐτοῦ τοῦ «πολέμου τῶν ἄστρων». Πολλοὶ ἀκόμα κοιμοῦνται μέσα στὸ δωμάτιο, καὶ ἕνας ἕνας, χρόνο μὲ χρόνο, ξυπνᾷ, πηγαίνει στὸ παράθυρο μισοκοιμησμένος, μὲ τὸ εὐρὼ στὸ στόμα, ποὺ δὲν παρέδωσε ἀκόμα ὡς ὀβολὸ στὸν Χάρο, καὶ βλέποντας τὴν φοβερὴ σκηνὴ τρομάζει καὶ ἀναρωτιέται ἀγουροξυπνημένος, «ποῦ πᾶμε»; Ἐγὼ δέ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω γιὰ πολλοστὴ φορὰ στὸν κάθε ἕνα ποὺ μόλις ξυπνᾷ, τὸ ποὺ πᾶμε. Τὸ ὑπνωτικὸ ποὺ οἱ ἀρχὲς παρέχουν στὸν πολίτη εἶναι ἡ οἰκονομικὴ καθημερινότητα: Ὅλοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ χρέος, τὰ δάνεια, τὶς συντάξεις καὶ γύρω τους τὰ τείχη τοῦ κόσμου καταρρέουν. Ὅλοι τους ἐπαναλαμβάνουν τὰ τετριμμένα, δηλαδὴ ὅτι τὰ περασμένα δὲν ξανάρχονται. Ὅτι πᾶμε μπροστά, δὲν πᾶμε πίσω. Ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτὸ ποὺ λές κλπ.

4 -Ἀπὸ τὸ παράθυρο, στὶς ἀρχὲς αὐτοῦ τοῦ χρόνου βλέπουμε τρία γεγονότα: α) Οἱ μετανάστες στὴν Γερμανία ἐπιτίθενται, σεξουαλικὰ πεινασμένοι, στὶς Γερμανῖδες. β) Ὁ Σαουδάραβας σιΐτης σείχης Νίμρ ἀλ-Νὶμρ προκαλεῖ μὲ τὴν ἐκτέλεσή του πολεμικὴ ἀτμόσφαιρα μεταξὺ Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ Ἰράν. γ) Ἡ Βόρειος Κορέα, σύμμαχος τῆς Κίνας, δοκιμάζει πυρηνικὴ βόμβα. Ὁ κόσμος ζητᾷ ἀγουροξυπνημένος καὶ πάλι ἐξηγήσεις.

Ἕνα παράδειγμα. Ἤδη, μετὰ τὸ 1989, οἱ γνωρίζοντες ἐπανελάμβαναν ὅτι τὸ μεταναστευτικὸ κῦμα στὴν Εὐρώπη ποὺ θὰ διωγκώνετο συνεχῶς, θὰ κατέστρεφε τὴν ΕΕ καὶ θὰ ἔφερνε παντοῦ στὴν Εὐρώπη φασιστικὰ καθεστῶτα. Φῶς φανάρι, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ναρκωμένους λαοὺς τῆς Εὐρώπης ποὺ δὲν βλέπουν. Καὶ σὲ κάθε νέο ἐπεισόδιο τοῦ σήριαλ, οἱ δημοσιογράφοι  ζητοῦν ἐξηγήσεις, καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Ἄλλο παράδειγμα: Γιὰ νὰ περικυκλωθῇ ἡ Κίνα ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ, στὸν Εἰρηνικό Ώκεανό, πρέπει νὰ πέσῃ τὸ βορειοκορεατικὸ φρούριο ποὺ φράζει τὸν δρόμο τῆς Κίνας στοὺς Ἀμερικανούς. Ἀλλὰ ἡ Βόρειος Κορέα ἀμύνεται μέχρι ποὺ νὰ  πέσῃ καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ περικύκλωση τῆς Κίνας ἀπὸ Ἀνατολὰς, ἐνῷ ἀπὸ Δυσμὰς θὰ περικυκλωθῇ ἐφ’ὅσον διαρκέσῃ ἡ συμμαχία τῆς Ἀμερικῆς μὲ τὴν Ῥωσία.

Τὸ μόνο ποὺ παραμένει ἐρωτηματικὸ εἶναι ποῖος ἀπὸ τὴν Κίνα ἤ τὴν Ἀμερικὴ γύρω στὸ 2030 θὰ κερδίσῃ τὸν πλανητικὸ πόλεμο. Ὅλα τὰ ἄλλα, τὰ ἐνδιάμεσα, μεταξὺ 1999 καὶ 2030, εἶναι γνωστά, χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ ἐπέμβαση οὔτε τῶν προφητῶν, οὔτε τῶν ἁγίων, οὔτε τοῦ Νοστράδαμου, οὔτε τοῦ Παϊσίου οὔτε τοῦ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ, οὔτε τῆς κόκκινης μηλιᾶς, ἄν καὶ δὲν παραγνωρίζω τὴν ἀξία τῶν προφητειῶν καὶ τῶν θρύλων.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ἐμεῖς ποὺ γνωρίζουμε, τί κάνουμε; Θὰ περιμένουμε παθητικὰ τὸν θάνατο; Θὰ συνεχίσουμε νὰ ἀπαντᾶμε πάλι καὶ πάλι τὰ ἴδια στοὺς ναρκωμένους καὶ τοὺ ἀγουροξυπνημένους ποὺ ψελλίζουν, μὰ τί λέτε κύριέ μου, τρελλαθήκατε; Αὐτὰ δὲν γίνονται. Ἤ, ὅσοι ζωντανοί τοῦ Ἴωνος Δραγούμη θὰ συσπειρωθοῦμε γιὰ νὰ ἐξέλθῃ ἡ παρέα ἀπὸ τὸ δωμάτιο, προσπαθῶντας γιὰ κάποια λύση; Καὶ ἐδῶ παρεμβαίνει τὸ ἀπὸ δεκαετίες σχέδιο μου γιὰ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ποὺ ἔχω ἐκθέσει στὰ δεκάδες βιβλία μου, τὰ χιλιάδες ἄρθρα μου καὶ τὶς πολλὲς ὁμιλίες μου. Τὸ μέλλον θὰ δείξῃ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                6 Ἰανουαρίου 2016