169 - Ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ οἱ θρησκεῖες συνέβαλαν στὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ

169 - Ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ οἱ θρησκεῖες συνέβαλαν στὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ

 Μὲ ἀφορμὴ τὴν σημερινὴ πολιτισμικὴ ἀσθένεια τοῦ ἀραβικοῦ σουννιτικοῦ τζιχαδισμοῦ ποὺ στοχεύει νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν δυτικὸ πολιτισμό, κατόπιν τῆς παραμορφώσεως τῆς θεωρίας μου περὶ Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς σὲ σύγκρουση πολιτισμῶν, ἀπὸ τὸν μακαρίτη διανοούμενο τοῦ ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, Σαμουὴλ Χάντινκτον, ἐπιθυμῶ  μὲ τοῦτο τὸ ἄρθρο μου νὰ τοποθετήσω τὸ πρόβλημα στὴν σωστὴ ἐπιστημονική του βάση: 

Ἡ δυτικὴ ἱστοριογραφία μᾶς εἶχε συνηθίσει, τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες στὴν ἰδέα ὅτι ἡ ἀραβικὴ παρουσία στὴν παγκόσμια ἱστορία, ἀπὸ τὸν Ζ΄ μέχρι τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα, ὑπῆρξε θετικὴ ἐπειδὴ μετέφερε στὴν Εὐρασία καὶ τὴν Ἀφρική, καὶ εἰδικὰ στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη τὸν ἑλληνισμό. Ἡ παγκοσμιοποίηση τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶχε ὁλοκληρωθῆ μὲ ἕναν ἄριστο ἀγγελλιαφόρο: τὸν Ἄραβα.

Ἐὰν θεωρήσουμε ὅτι ἡ παγκόσμια ἱστορία, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς προοϊστορίας μέχρι σήμερα εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ πορεία τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ μορφοποίησή του στὴν σημερινὴ ἐπικράτησή του σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τοῦ πλανήτου, στὴν διάρκεια τῆς ὁποίας συνέβαλαν ὅλοι οἱ λαοὶ γιὰ νὰ κτίσουν καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν αὐτὸ τὸ λαμπρὸ πλανητικὸ οἰκοδόμημα ποὺ ὀνομάζομε ἑλληνισμός, τὰ 900 χρόνια τῆς ἀραβικῆς παρουσίας στὴν ἀνόρθωση αὐτοῦ τοῦ ναοῦ τοῦ πολιτισμοῦ ὑπῆρξε καθοριστική.

Νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ἀραβικὴ ἐξάπλωση δὲν πραγματοποίηθηκε μόνον στὴν Μέση Ἀνατολή, τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἱσπανία, ἀλλὰ ἔφθασε καὶ μέχρι τὴν δυτικὴ Κίνα ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ ἀπὸ θαλάσσης, μέχρι τὴν νότιο Κίνα. Παντοῦ ὅπου ἐπάτησαν τὸ πόδι τους οἱ Ἄραβες μετέφεραν τὴν  ἑλληνικὴ σκέψη. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ συνεπληρώθη ὁ ἐξελληνισμὸς, ὄχι μόνον τῶν πολιτισμῶν ἀλλὰ καὶ τῶν θρησκειῶν, οἱ ὁποῖες, οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένες μὲ τοὺς πολιτισμούς, ὅπως τὸ εἶχε παρατηρήσει ὁ Ἴων Δραγούμης, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς «τύλιξε ἀκόμα καὶ τὴν χριστιανικὴ θρησκεία στὰ δίχτυα του» (Ἴ. Δραγούμης, Ὁ Ἑλληνισμὸς μου καὶ οἱ Ἕλληνες, σ. 160). Προσέθετε δέ:  «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ἄν ἔπαιρνα ἀπὸ μερικοὺς Ἕλληνες τὴν θρησκεία τους, θὰ γίνονταν ἤ ἄθεοι, ἤ μασόνοι, ἤ δῆθεν φιλόσοφοι ἤ θὰ ἔπαιρναν ἄλλες ἀνόητες πόζες καὶ ἰδέες» (σ. 74).

Ὁ ἐξελληνισμὸς τοῦ Ἰσλὰμ χάρη στοὺς Ἄραβες ἠκολούθησε τὸν ἑξελληνισμὸ τοῦ ζωροαστρισμοῦ, τοῦ βουδδισμοῦ καὶ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ἐξελληνισμένος χριστιανισμὸς ἐπεξετάθη καὶ σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις, ὄχι μόνον τοῦ ῥωμαιοκαθολικισμοῦ. Ὁ ἐξελληνισμένος γερμανοαγγλοσαξωνικὸς  προτεσταντισμὸς διέσχισε τὸν Ἀτλαντικὸ καὶ ἐξελλένησε τὴν  Ἀμερική. Ὅσο γιὰ τοὺς πολιτισμούς, ὅλοι ὡς πέτρες ἑνὸς οἰκοδομήματος, οἰκοδόμησαν μία πυραμίδα, στὴν κορυφὴ τῆς ὁποίας διεμορφώθη ὁ ἑλληνισμός, ὡς σύνθεση ὅλων τῶν προηγουμένων. Ἔτσι, οἱ Σουμέριοι, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι πολιτισμοὶ τῆς Ἀρχαιότητος συνέβαλαν στὴν ὁλοκλήρωση τῆς πυραμίδος ποὺ κατέληξε ἑλληνική καὶ πλανητική. Κατόπιν δὲ αὐτοῦ ἐξἐπνευσαν. Ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς συνέβαλαν στὸν ἐξελληνισμὸ τῆς οἰκουμένης, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ φυλετισμός, ἡ ξενοφοβία, τὸ ἐθνοκράτος, ἡ μοναδικὴ θρησκεία, εἶναι ἀνθελληνικὰ ἑλληνοκτόνα στοιχεῖα. Ἐν συντομίᾳ, τὸ ἐθνοκράτος τῶν

 Ἀθηνῶν ἀνεδείχθη ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου τὸ 1989, οἱ ΗΠΑ ἔμειναν χωρὶς ἀνταγωνιστὴ στὴν διεθνῆ πολιτική,  γεγονὸς πολὺ ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ καπιταλιστικὸ σύστημα  ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ, συνεχῆ ἀνταγωνισμό, στὸ ἐσωτερικὸ τῶν ἐθνῶν, ὅπως καὶ παγκοσμίως. Τὸ «τέλος τῆς Ἱστορίας» θὰ ἐσήμανε καὶ τὸ τέλος τοῦ καπιταλισμοῦ.

Τὸ Ἰσλὰμ τὸ ἐγνώριζε κάλλιστα ἡ Δύση, μέσα ἀπὸ τὰ προηγμένα ἐρευνητικὰ της κέντρα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποὺ σὲ αὐτὸν τὸν τομέα, ὅπως καὶ σὲ ὅλα τὰ ἄλλα, εἶχε μεσάνυχτα, παρὰ τὴν χιλιομετρικὴ γειτνίαση μὲ τὴν βασικὴ αὐτὴ θρησκεία. Ἤδη, στὸ δεύτερο ἥμιση τοῦ ΙΘ αἰῶνος, μὲ τὴν ἀποικιακή της ἐξάπλωση στὰ μουσουλμανικὰ ἐδάφη, ἡ Δύση ἀνέπτυξε μία μεγάλη ἕλξη γιὰ τὸ Ἰσλάμ (ὁ Thomas Carlyle, τὸ 1840, ἡρωποίησε τὸν προφήτη Μωάμεθ), ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπέβαλε ὅπως καὶ στὸν χριστιανισμό, τὴν ἰδεολογικοποίηση τοῦ κοσμικοῦ της πνεύματος. Πρὸ τοῦ τέλους τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος, ἡ Δύση διεμόρφωσε τὴν ἰδεολογία τοῦ ἰσλαμισμοῦ, τὴν ὁποία, μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, ἔστρεψε μὲ ἐπιτυχία κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ. Καὶ ἔτσι ἡ Ἀμερικὴ ἐγέννησε στὸ Ἀφγανιστὰν τὸ ἰδεολογικὸ τέρας τῆς ἀλ Κάϊντα, ποὺ ἀπὸ ἀμερικανικὸ σύμμαχο, ἔστρεψε, μετὰ τὸ 1989, κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ της, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν ἡττηθέντα ἀντίπαλο τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.

Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη εἶχε δυσάρεστες συνέπειες ὄχι μόνον στὴν ἀλλαγὴ ἀντιμετωπήσεως τῶν μουσουλμάνων ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀράβων. Οἱ δυτικοὶ ἀποικιστὲς εἶχαν ἐξοικειωθῆ ἰδίως μὲ τὸν σουννισμό, ἐπειδὴ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν κτήσεών τους εὑρίσκετο στὰ σουννιτικὰ ἐδάφη (Ἰνδονησία, Ἰνδία-Πακιστάν, Ὀθωμανία-Τουρκία) ἀλλὰ καὶ σὲ ἀραβικά (Βόρειος Ἀφρικὴ καὶ Μέση Ἀνατολή), σὲ σημεῖο μάλιστα νὰ συγχέουν συστηματικὰ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τοὺς Ἄραβες. Τοὺς Ἰρανοὺς καὶ τοὺς σιΐτες τοὺς ἐγνωριζαν ὀλιγώτερο. Ὅσο οἱ Δυτικοὶ ἐχρειάζοντο τοὺς σουννῖτες καὶ τοὺς Ἄραβες, ἔπλεκαν τὸ ἐγκώμιό τους. Στὴν ἐποχὴ τοῦ ψυχροῦ πολέμου δὲν ὑπῆρχε εὐρωπαῖος, πλὴν τοῦ Ἕλληνος, ποὺ νὰ ἀντετίθετο στὴν εἴσοδο τῆς σουννιτικῆς Τουρκίας στὴν Εὐρώπη. Ἡ ἐυρωπαϊκὴ τουρκοφιλία ἦταν γενικευμένη. Ὅταν ὅμως ἔπεσε ἡ ΕΣΣΔ καὶ ἡ Ἀμερικὴ ἔστρεψε τὴν ἀλ Κάϊντα ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ της, ἡ Εὐρώπη ἔγινε ἀντιτουρκικὴ καὶ ἔκλεισε τὴν θύρα της στὴν Τουρκία, ἐνῷ ἡ Ἀμερικὴ ἔσπρωχνε στὸν ἀντιαραβισμό, ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὴν κατάκτηση τοῦ Ἰράκ.

Σήμερα τὸ παιχνίδι ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν αὐτοκαταστροφὴ τῆς Δύσεως μέσῳ τῆς καταβροχθήσεώς της ἀπὸ τὸν ἰσλαμιστικὸ Φρανκενστάϊν ποὺ ἡ ἴδια κατεσκεύασε  γιὰ νὰ πλουτίσουν, μέσῳ τοῦ πολέμου, ἀκόμη περισσότερο οἱ τράπεζές της. Καὶ διερωτᾶται κανείς, ποῖος εἶναι ὁ πλέον ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ πολιτισμοῦ: Ὁ ισλαμιστικὸς Φράνκενστάϊν ἤ ὁ δημιουργός του, ὁ καπιταλισμός; Ὅσο γιὰ τὴν πλέμπα τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου, πέρα βρέχει!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Ἰανουαρίου 2015

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς: Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς

Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

Χθὲς στὴν Ἀθήνα, ἑορτάσαμε μὲ ἔντονη αἰσθηματικὴ φόρτωση τὰ διακόσια χρόνια τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας στὴν αἴθουσα συνεδριάσεων τῆς Γενικῆς Γραμματείας Μέσων Ἐνημερώσεως, τὴν Ἑταιρεία ποὺ ἔδωσε τὴν πνευματικὴ ὤθηση στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συνεδριάσεως μοῦ ἐτέθη ἐρώτηση σχετικὰ μὲ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, ὡς νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία, γιὰ τὴν πνευματικὴ ὤθηση ἑνὸς νέου 21. Ὡς ἀπάντηση ἀναδημοσιεύω ἐδῶ σχετικὸ διάγγελμα ποὺ ἀπηύθυνα ἀκριβῶς πρὸ ἑνὸς ἔτους.

«Ἀπὸ τὴν σύστασή μας μελετᾶμε καὶ παρακολουθοῦμε τὴν πορεία τῆς χώρας μας πρὸς τὸν γκρεμό. Καὶ ὅμως  εἴμεθα αἰσιόδοξοι. Ὁ  ἑλληνισμὸς εἶναι πλέον ἔτοιμος νὰ κατεδαφίσῃ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν καὶ νὰ ἀγκαλιάσῃ τὴν παγκοσμιοποίηση γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὰ συμφέροντά του. Σήμερα, ἐπαναλαμβάνεται τὸ δίλημμα μεταξὺ ἑλληνισμοῦ καὶ ἑλλαδισμοῦ τοῦ Δ΄ αίῶνος π.Χ.

Ἡ Ἀθήνα τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. ηὑρίσκετο σὲ παρακμή. Ὁ Ἰσοκράτης ἦταν ἑλληνοκεντρικὸς καὶ πανέλλην. Γι’ αὐτὸν ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶχε σύνορα καὶ μόνον οἱ Βάρβαροι ἦσαν στὴν περιφέρεια τῆς ἑλληνικῆς Οἰκουμένης. Ὁ Δημοσθένης ἦταν Ἀθηναῖος ἐθνικιστής. Συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμὸ μέσα στὰ σύνορα τῆς πόλεως-κράτους (σήμερα τοῦ ἐθνοκράτους). Ὁ ἑλληνισμὸς τοῦ Φιλίππου ἦταν παγκόσμιος, ὁ ἀθηναϊσμὸς συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμό. Τὸ εἶπε ἀργότερα ὁ υἱός του ὁ Ἀλέξανδρος στὴν Ὤπιδα τὸ 324 καὶ ἡ οὐσία ἦτο ὅτι ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστὴ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο, ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ  ἑλληνισμὸς εἶχε κάμει ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες, ὥσπου νὰ συρρικνώθῃ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἀποτυχημένη ἐπανάσταση τοῦ 1821, κατόπιν τῆς δολοφονίας τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια.

Ὁ ἑλληνισμὸς τῆς Διασπορᾶς προῆλθε στὴν συντριπτική του πλειοψηφία ἀπὸ τὰ πλέον ἀγνὰ παιδιὰ τῆς ἀγροτικῆς Λακωνίας. Ὡς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ παρακολουθήσαμε τὴν πορεία τους καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους στὸ ἐξωτερικό, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τὸ γνωρίζουν. Ἡ φτώχεια ποὺ τοὺς ἔσπρωξε νὰ μεταναστεύσουν ἦταν συνδεδεμένη μὲ ἀνεπάρκεια σπουδῶν . Ἐκουβάλησαν μαζί τους τοὺς ῥομαντικοὺς θρύλους ποὺ τὸ ἐθνοκράτος εἶχε συμπεριλάβει στὰ ἐγχειρίδια τοῦ Δημοτικοῦ. Εἶναι φυσικὸ νὰ τὰ πιστεύουν καὶ σήμερα καὶ νὰ δυσκολεύονται νὰ παρακολουθήσουν τὴν μεγάλη πρόοδο τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ποὺ συνετελέσθη τὰ τελευταῖα 50 χρόνια.

Σήμερα, παρὰ τὴν τρομερὴ οἰκονομικὴ κρίση, τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι πιὸ ἀνθηρὸ ἀπὸ πότε. Ἔχει ξεπεράσει τὸν ἐπαρχιωτισμὸ τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου καὶ πορεύεται πρὸς τὸν παγκοσμισμό, χέρι μὲ χέρι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἰσραήλ. Ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς πρώην φτωχοὺς καὶ ὀλιγομαθεῖς ἀγρότες τῆς Λακωνίας οἱ ὁποῖοι μετετράπησαν σὲ εὐκαταστάτους ἐπιχειρηματίες, καθηγητὲς μεγάλων δυτικῶν πανεπιστημίων καὶ ἐντίμων δυτικῶν πολιτικῶν, νὰ βοηθήσουν τὴν μετατροπὴ τῆς χώρας μας σὲ παγκοσμία πνευματικὴ δύναμη μὲ ὅπλο τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα. Μὲ τὶς ἐπενδύσεις τους στὸν περιορισμένο χῶρο τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους θὰ βοηθήσουν τὶς δυνάμεις τοῦ γένους μας νὰ κυριαρχήσουν στὸν πλανήτη μὲ τὴν στενὴ συνεργασία τοῦ παγκοσμίου ἐπιχειρηματικοῦ δυναμικοῦ τοῦ ἀδελφοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Εὐχόμεθα ἡ μίζερη ἑβραιοφοβία ποὺ κουβαλᾷ ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος μέσῳ ἀπὸ ἄπειρες διηγήσεις τῆς λαϊκῆς καὶ θρησκευτικῆς κουλτούρας καὶ τὸν καθιστᾷ περίγελο στὸν πολιτισμένο κόσμο, νὰ καταπολεμηθῇ ἀποτελεσματικὰ ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐπιχειρηματίες καὶ ἀκαδημαϊκοὺς τῆς Διασπορᾶς ποὺ θὰ θελήσουν νὰ ἐπενδύσουν τὰ χρήματά τους, τὶς γνώσεις τους καὶ τὴν καρδιά τους στὴν πατρίδα μας.»

Δημήτρης Κιτσίκης,

Καθηγητὴς Γεωπολιτικῆς καὶ Διεθνῶν Σχέσεων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας,

Τακτικὸ μέλος τῆς Βασιλικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Καναδᾶ,

Ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ ,

Πνευματικὸς ἡγέτης τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ 

                                      13 Σεπτεμβρίου 2014

119 - Ὁ προσδιορισμὸς τοῦ κυριωτέρου ἐχθροῦ

119 - Ὁ προσδιορισμὸς τοῦ κυριωτέρου ἐχθροῦ

Τὸν τίτλο τοῦ ἄρθρου τὸν δανείζομαι ἀπὸ ἀντίστοιχο ἄρθρο ποὺ ἐδημοσιεύθη στὴν ἑβδομαδιαία ἐφημερίδα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, «Ἐμπρός», τοῦ Σαββάτου 5 Ἰουλίου 2014. Βεβαίως γνωρίζω ὅτι τὰ ἰδεολογικὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα στὸν ἑλληνικὸ χῶρο εἶναι μόνον δύο, τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ποὺ ἐκφράζουν τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν φασισμό (ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς εἶναι παρακλάδι τοῦ φασισμοῦ), ἐφ’ ὅσον ἡ τρίτη ἰδεολογία, ὁ φιλελευθερισμός (μὲ παρακλάδι τὴν σοσιαλδημοκρατία) ἔχει παύσει πλέον νὰ ἐκφράζῃ καθαρὸ ἰδεολογικὸ λόγο, ἐνοχλοῦνται τὰ μέγιστα ὅταν ἐπιστήμων τῶν ἰδεολογιῶν τοὺς μελετᾷ καὶ ἐπεμβαίνει στὸν διάλογο μὲ τοὺς θεωρητικοὺς τῶν κομμάτων τους. Στὸν μαρξισμὸ ὑπάρχουν οἱ μαρξιστὲς ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ μαρξολόγοι οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ μελετήσουν τὸν  μαρξισμὸ ἀπ’ ἔξω, χωρὶς νὰ εἶναι μέλη μαρξιστικοῦ κόμματος. Τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν φασισμό, μία ἀπὸ τὶς τρεῖς ὁλοκληρωμένες ἰδεολογίες ποὺ ἐγώ, ὡς εἰδικὸς τῶν ἰδεολογιῶν, διδάσκω στὸ Πανεπιστήμιο τὰ τελευταῖα 50 χρόνια. Κατ’ἀρχάς, ὁ ὅρος φασισμὸς εἶναι σεβαστὸς ὅπως οἱ ἀντίστοιχοι ὅροι κομμουνισμὸς καὶ φιλελευθερισμὸς καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκτοξεύονται ὡς ὕβρεις ἀπὸ τοὺς ἀμαθεῖς καὶ τοὺς φανατικούς. Γι’αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦνται οἱ οὐδέτεροι ὅροι φασιστής (ἀντί φασίστας) καὶ κομμουνιστής (ἀντί κομμούνι).

Στὸ βιβλίο μου τοῦ 1990 «Ἡ τρίτη ἰδεολογία» (δηλαδὴ ὁ φασισμός), εἶχα προβλέψει τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἀντίδραση κατὰ τῆς ἀφομοιωτικῆς μανίας τοῦ παγκοσμίου δυτικοφερμένου καπιταλισμοῦ ἐκφράζεται μὲ τὴν ῥαγδαία ἐξάπλωση τῆς τρίτης ἰδεολογίας. Μετὰ τὴν  ὁλοσχερῆ ἧττα της στὴν Εὐρώπη στὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἰδιαίτερα στὴν Ἰταλία καὶ τὴν Γερμανία, ἡ ἰδεολογία αὐτὴ ἀναστήθηκε στὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Ἀργεντινὴ τοῦ Περὸν καὶ τὴν Αἴγυπτο τοῦ Νάσερ. Σὲ μερικὰ χρόνια ἔγινε ἡ ἐπικρατοῦσα ἰδεολογία στὸν Τρίτο Κόσμο. Μὲ τὴν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, τὸ 1989, ὁ δρόμος ἄνοιξε πλέον γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ φασισμοῦ καὶ στὴν Εὐρώπη. Διότι πρώην κομμουνιστὲς μπορεῖ εὔκολα νὰ μεταπηδήσουν στὸν  φασισμό, ἀλλὰ πολὺ δύσκολα νὰ μετατραποῦν σὲ φιλελευθέρους. Μέσῳ τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ἡ τρίτη ἰδεολογία, ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπικρατήσει στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, θὰ εἰσβάλῃ καὶ στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, χάρη στὴν ἑνοποίηση τῶν δύο Γερμανιῶν, καὶ θὰ φιλοδοξήσῃ νὰ καταστρέψῃ ὁλοσχερῶς τὴν Δύση ὡς πηγὴ τοῦ  ἀστικοῦ καπιταλιστικοῦ πολιτισμοῦ» (σ.307-308) .

Βάσει τῆς ἄνω ἐπιστημονικῆς ἀναλύσεως καταγραμμένης 24 ἀκριβῶς χρόνια ἐνωρίτερα, ἡ ἄνοδος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἦταν φυσικὴ καὶ ἀναπόφευκτη καὶ ὁ πανικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ποὺ ἐκφράζεται μὲ παράνομες φυλακίσεις νομίμου κόμματος, δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξῃ μὲ τίποτα τὸν ῥοῦ τῆς Ἱστορίας. Ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ ἐπικεντρωθῇ ὁ ἐπιστήμων τῶν ἰδεολογιῶν εἶναι ἡ σταδιακὴ ὡρίμανση τοῦ ἐν λόγῳ φασιστικοῦ κινήματος, ξεφεύγοντας τώρα ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία καὶ ὁδεύοντας πρὸς τὴν ὑπεύθυνη ἀνάληψη τῆς  ἐξουσίας.

Ἐδῶ λοιπὸν παρεμβαίνουν οἱ θεωρητικὲς ἀναλύσεις. Μέχρι στιγμῆς, στὸν χῶρο τῆς Χ.Α. αὐτὲς ἦσαν  σπάνιες. Ἡ Χ.Α. ἀνδρώνεται διότι οἱ ἀντικειμενικὲς συνθῆκες τῆς κοινωνίας τὸ ἐπιβάλλουν. Οἱ ἴδιοι οἱ Χρυσαυγῖτες ἐκπλήσσονται γιὰ τὴν ἐπιτυχία τους. Πράγματι εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ προσδιορισθῇ  ὁ κυριώτερος ἐχθρός. Καὶ τὸ ἄρθρο τὸν προσδιορίζει σωστὰ μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Ὁ σύγχρονος ἐθνοαποδομητὴς ἔχει συγκεκριμένο ὄνομα καὶ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν καπιταλιστικὴ παγκοσμιοποίηση». Συνεπῶς ὁ κυριώτερος ἐχθρὸς εἶναι ὁ καπιταλισμός, ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν «καννιβαλικὴ ἐκμετάλλευση ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπο, τὴν καταστροφὴ τῆς ἱερῆς φύσης στὸν βωμὸ τῆς παραγωγῆς ἀχρήστων σκουπιδίων, τὴν ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου καὶ τὴν δημιουργία τερατουπόλεων-φυλακῶν γιὰ πειθήνιες μᾶζες, τὸν εὐτελισμὸ τοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ ἀθλητισμοῦ μὴ ἐξαιρουμένου, σὲ ὑπαγόμενο στὸν νόμο τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ζήτησης προϊόν, τὴν ἄμβλυση τῆς κριτικῆς σκέψης τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπὸ τὴν ἀντικατάσταση τῆς παιδείας μὲ τὴν χρησιμοθηρικὴ ἐκπαίδευση-θεραπαινίδα τοῦ ἀκράτου χρηματοοικονομισμοῦ. Κι’ἄν κινδυνεύουμε νὰ μᾶς ποῦν ἀριστεροὺς οἱ πατριδοκάπηλοι σαλτιμπάγκοι τῆς δεξιᾶς, ἄς κάνουν ὅ,τι νομίζουν».

Ὁ φασισμός, ὡς συγκροτημένη  ἰδεολογία ἔχει, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ζάν-Ζὰκ Ρουσσώ (βλέπε τὸ βιβλίο μου στὰ γαλλικά, γιὰ τὸν Ῥουσσὼ ὡς πατέρα τοῦ γαλλικοῦ φασισμοῦ) σπουδαίους θεωρητικούς. Καιρὸς γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, νὰ ὡριμάσῃ καὶ νὰ τοὺς μελετήσῃ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Ἰουλίου 2014