259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

Οἱ κύριοι ὑπεύθυνοι τῆς ἑλληνικῆς κακοδαιμονίας δὲν εἶναι οἱ ἡγέτες τῆς χώρας. Εἶναι ὁ μέσος Ἕλλην μίας τριτοκοσμικῆς χώρας ἑνὸς ἐξ ἀρχῆς (1821) ἀποτυχημένου κρατικοῦ μορφώματος ποὺ ἐδημιούργησε τὸν Ἕλληνα μικροαστό, τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Ῥώσου μικροαστοῦ πρὸ τοῦ 1917, ποὺ ἀπηχθάνετο ὁ Μάϊακόβσκι.

Αὐτὸς ὁ φωνακλᾶς τῶν καφενέδων ποὺ ποτὲ ποτὲ δὲν φταίει, παρὰ μόνον ὁ ἄλλος, ἐξυπνάκιας, πονηρός, βωμολόγος, ξερόλας, ἐργατοπατέρας, ποὺ τὸν περιπαίζουν οἱ πολιτικοί, ποὺ ποτὲ δὲν σέβεται τὴν γνώση, κάθε φορὰ ποὺ στὸ κρατίδιο γίνεται κάποια ἐπιφανειακὴ πολιτικὴ ἀλλαγὴ πείθεται ὅτι αὐτὴ γίνεται ἀνεπιστρεπτεί. Δὲν γνωρίζει ὅτι ὁ βασιλεὺς ἐξεθρονίσθη καὶ ἐπέστρεψε πολλὲς φορὲς στὴν νεώτερη Ἱστορία τοῦ κρατιδίου.

Ἰδοὺ πῶς ἀξιολογοῦσε τὸν Ἕλληνα μικροαστὸ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς: «Ἕλληνες γιὰ νὰ ῥίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ Ῥωμιοί...Καὶ ἔτσι ἔγινε ὁ ἐξευτελισμένος Ῥωμιὸς τῶν φωνακλάδων τῶν καφενείων, ὁ φασουλῆς Ῥωμιὸς τῶν σατυρογράφων,  ὁ ἀσυνείδητος Ῥωμιὸς μέσα στὸ ψευτοβασίλειο».

Τὴν 1^η Ἰουνίου 1973, Ὁ Κωνσταντῖνος ἐξεθρονίσθη καὶ ὁ Παπαδόπουλος ἔγινε πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Στὶς 29 Ἰουλίου 1973, ἕνα δημοψήφισμα, ποὺ ἔξ ὁρισμοῦ, ὅπως ὅλα τὰ δημοψηφίσματα γίνονται γιὰ νὰ κερδιθοῦν ἀπὸ τὸν ὀργανωτή τους, ἐπεκύρωσε τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Στὶς 8 Δεκεμβρίου 1974, ἕνα νέο δημοψήφισμα, κατασκεύασμα τοῦ Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, ἐπεκύρωσε γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Ὁ Ἄναξ, γνωρίζοντας τὴν τεχνικὴ τῶν δημοψηφισμάτων μέσῳ λαοκρατίας, δηλαδὴ ἀμέσου δημοκρατίας, δὲν ἠμφισβήτησε ποτὲ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος αὐτοῦ, ὅπως δὲν εἶχαν ἀμφισβητήσει οἱ προκάτοχοί του τὰ προηγούμενα δημοψηφίσματα ὑπὲρ τῆς δυναστείας, τὸ 1863 καὶ τὸ 1935.

Ὅπως καὶ ὁ Παναγῆς Τσαλδάρης τὸ 1935, ἔτσι καὶ ὁ Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος τὸ 1974 καὶ ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Μεταπολιτεύσεως, ξεσπάθωσαν κατὰ τῆς Μοναρχίας, ἐξυπηρετῶντας συμφέροντα τοῦ ἐπαρχιωτικοῦ Κολωνακίου. Ὅμως λαὸς καὶ ἄναξ, κατὰ τὴν βυζαντινὴ παράδοση ἦσαν πάντα συνδεδεμένοι. Τὸ Βυζάντιο δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἐθνικιστικό. Οἱ βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου κατήγοντο ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἦταν μεγάλη ἀσυνέπεια νὰ κατηγορεῖται ὁ Κωνσταντῖνος ὅτι εἶναι δανικῆς καταγωγῆς (ἀλλὰ Ἕλλην ἀπὸ τὸ 1863!), ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσης Παλαιολόγος τοῦ 1453, ἦταν σερβικῆς καὶ ἰταλικῆς προελεύσεως. Τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία ποὺ ἤθελε νὰ ἀναστήσῃ ὁ ἐθνικιστὴς Ἐλευθέριος Βενιζέλος δὲν θὰ εἶχε καμμία σχέση μὲ τὴν πραγματικὴ πολυεθνικὴ χιλιετῆ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία. Ἐπιπλέον, ἡ ἑλληνικὴ ἀμάθεια, ὀνειρεύετο Βυζάντιο χωρὶς Βασιλέα! Δηλαδὴ Βυζάντιο μὲ πρόεδρο Δημοκρατίας τὸν Προκόπη Παυλόπουλο!

Ὁ Κωνσταντῖνος μετὰ τὴν ἐκθρόνισή του καὶ τὴν προδοσία τοῦ πρώην εὐνοουμένου του πολιτικοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, χάρη στὶς καλὲς συμβουλὲς προερχομένες κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀγγλία καὶ τὶς ΗΠΑ, ἀπέφυγε ὅλες τὶς παγίδες, πόσο μᾶλλον ποὺ ὑπῆρξε θῦμα καὶ τοῦ καθεστῶτος τῆς 21^ης Ἀπριλίου ἀλλὰ καὶ τοῦ Κολωνακίου. Μόνον ἡ ἑλληνικὴ ἐφοπλιστικὴ τάξη τοῦ Ἐξωτερικοῦ παρέμεινε στὸ πλευρό του. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τοῦ Νεωτέρου, ποὺ ἐπανέφερε στὸ προσκήνιο τὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὁ Κωνσταντῖνος (ἤ κάποιος ἀπὸ τοὺς υἱούς του) θὰ δυνηθῆ ἐνδεχομένως προσεχῶς νὰ ἐπανακτήσῃ τὸν θρόνο του μὲ ἄμεση λαοκρατικὴ ἐντολή (χαρακτηριστικὴ δὲ ἦταν ἡ σκυλίσια ἀντίθεση τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου στὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος), μὲ τὴν σταθερὴ φιλοϊσραηλινὴ στάση τῆς Μοναρχίας, ἐφ’ὅσον ὁ ἀντισημιτισμὸς θὰ καθίστατο θανάσιμος ἐχθρὸς τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, καὶ τέλος ἐνθυμούμενος τὴν μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ 1936-1941, ὅταν ὁ Γεώργιος Β΄, ἐπανερχόμενος μέσῳ δημοψηφίσματος, εἶχε ἐπιλέξει γιὰ κυβερνήτη τὸν ἀντικαπιταλιστὴ καὶ φιλοεβραῖο ὁλοκληρωτικῶν πεποιθήσεων Ἰωάννη Μεταξᾶ, ὁ Κωνσταντῖνος θὰ ἐπανέλθῃ στὸν θρόνο μὲ λαϊκὴ ὑποστήριξη, ὡς έκφραστὴς τῆς λαοκρατίας καὶ ὄχι τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας.

Ἡ ἐπάνοδος τὸ 1935 τοῦ Βασιλέως εἶχε καταστῇ ἀναγκαία γιὰ τὶς ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις λόγῳ τοῦ ἰταλοαιθιοπικοῦ πολέμου καὶ τοῦ ἰταλικοῦ ἀνταγωνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Καὶ σήμερα ὁ ῥωσικὸς στόλος ἀλλὰ καὶ τὸ ἰσλαμικὸ χαλιφᾶτο ἀμφισβητοῦν τὴν κυριαρχία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὴν ἴδια περιοχή. Ἐπιπλέον ἡ ἐξάπλωση καὶ πάλι  στὰ Βαλκάνια, ὅπως καὶ τὸ 1935, τοῦ γερμανικοῦ Ῥάϊχ μὲ τὸ ἀνταγωνιστικὸ γιὰ τὸ δολλάριο, εὐρωνόμισμα, ἀπαιτεῖ τὴν διασφάλιση τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν συμφερόντων καὶ ἡ καλύτερη λύση, ὅπως καὶ τὸ 1935, εἶναι ἡ ἐπανενθρόνιση τοῦ Ἕλληνος βασιλέως. Ἄλλωστε, ὅπως καὶ τὸ 1935, ἡ οἰκονομικὴ καὶ χρηματοπιστωτικὴ ἑλληνικὴ κρίση ἔχει φέρει σὲ ἀδίεξοδο τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν Ἀθηνῶν. Μέσῳ ἑνὸς νέου Κονδύλη, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς μοναρχίας θὰ δυνηθῇ νὰ βασισθῆ σὲ ἕναν ἀκραιφνῆ βασιλικὸ πολιτικό, ὅπως ὑπῆρξε ὁ Μεταξᾶς.

Συμβουλεύω τὸν μέσο Ἕλληνα ὁ ὁποῖος σήμερα ἔχει χάσει ἀκόμη καὶ τὴν φωνή του στὰ καφενεῖα, λόγῳ τοῦ ψαλιδίσματος τῶν συντάξεών του, νὰ σταματήσῃ νὰ ἀναφέρεται σὲ μασονοεβραϊκὲς σιωνιστικὲς συνωμοσίες καὶ μὲ τὴν μαρξιστικὴ λενινιστικὴ κοινωνικὴ ἐπιστήμη ποὺ τοῦ προσφέρει ἀκόμα τὸ ΚΚΕ, ἄν καὶ δυστυχῶς χωρὶς ῥήξη καὶ άνατροπή, νὰ κάτσῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ σκέφτεται πέραν τῶν εὐφυολογιῶν τοῦ Καραγκιόζη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Νοεμβρίου 2015  

172 - Ὄχι στὸν κοινοβουλευτισμό, ναὶ στὴν λαοκρατία

172 -  Ὄχι στὸν κοινοβουλευτισμό, ναὶ στὴν λαοκρατία

Στὶς 26 Ἰουνίου 2011, οἱ Ἀγανακτησμένοι (μὲ τὸ σωστὸ ἦτα, ὄχι τὸ ἰῶτα) τῆς πλατείας Συντάγματος, ἐνώπιον τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δικαιωματικὰ ὁ λαός, ἡ ῥωμαϊκὴ plebs (ὁ δῆμος), ἀπήτησαν τὴν διενέργεια δημοψηφίσματος, δηλαδὴ plebiscite (plebis= λαός καὶ scitum =  διάταγμα).

Νά ὅμως ποὺ ἡ πολιτικὴ ἐπιστήμη ἀποφαίνεται πὼς οἱ δημοκρατίες ὅπως καὶ οἱ δικτατορίες χρησιμοποιοῦν δημοψηφίσματα καὶ δὲν ἀποκαλεῖ τὸ δημοψήφισμα πρὸς χάριν τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ συστήματος (κοινῶς δικτατορία) «ψευδοδημοψήφισμα». Μόνον μέσα ἀπὸ τὴν γνώση τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἐχρησιμοποιήθη στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ὑπάρχει τρόπος νὰ ἐννοήσουμε ἐπακριβῶς τί ἐννοοῦμε.

Ὁ  Γιῶργος Ἀ. Παπανδρέου (ΓΑΠ) ἀπὸ τότε ποὺ πρωτοενεφανίσθη στὴν πολιτικὴ ζωή, ἐξέφρασε τὴν προτίμησή του γιὰ τὰ δημοψηφίσματα σὲ σχέση μὲ τὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Ἀνερριχήθη στὴν ἡγεσία τοῦ ΠΑΣΟΚ μὲ δημοψήφισμα, ὅταν τὸ 2004, ὡς μοναδικὸς ὑποψήφιος ἐξελέγη πρόεδρος τοῦ κόμματος, «κατόπιν ἀμέσου συμμετοχῆς ἑνὸς ἑκατομμυρίου πολιτῶν, μελῶν καὶ φίλων», διότι τὸ δημοψήφισμα εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένο μὲ τὴν ἔννοια τῆς «ἀμέσου δημοκρατίας», δηλαδὴ τῆς λαοκρατίας. Στὶς 16 Ἰουλίου 2011, γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὁ ἑλληνικὸς τύπος, ὑπενθύμισε τὴν σταθερὴ πρόθεση τοῦ ΓΑΠ νὰ διεξάξῃ δημοψήφισμα. Ἔτσι ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἡ Ἐλευθεροτυπία μὲ πηχαῖο πρωτοσέλιδο τίτλο, ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἡ κυβέρνηση σχεδιάζει τὸ δημοψήφισμα ποὺ ἔχει ἀνακοινώσει ὁ πρωθυπουργὸς ὅτι θὰ γίνῃ τὸ φθινόπωρο γιὰ θέματα πολιτικοῦ συστήματος καὶ ὀργάνωσης τοῦ κράτους».

Ὅταν ἐλέγετο τὸν Ἰούλιο τοῦ 2011 ὅτι ἦταν «πρόθεση τῆς κυβερνήσεως» νὰ κάνῃ δημοψήφισμα αὐτὸ ἐσήμαινε στὴν πραγματικότητα «πρόθεση τοῦ ΓΑΠ στὴν κυβέρνηση τοῦ ὁποίου εἶχε παγιδεύσει τὸ ΠΑΣΟΚ», διότι, ἤδη ἀπὸ τὸ 2004, ὑπῆρχε σαφῇ διάκριση ΓΑΠ καὶ ΠΑΣΟΚ. Οἱ ἀπαράτσικοι τοῦ κόμματος, μὲ κύριο ἐκπρόσωπο τὸν Εὐάγγελο Βενιζέλο, πάντοτε ἐπέμεναν καὶ συνέχιζαν νὰ ἐπιμένουν γιὰ ἐκλογές, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ τὶς ἔχαναν καὶ ὅπως τὸ 2007, νὰ κατηγορήσουν τὸν ΓΑΠ ὡς ὑπεύθυνο τῆς ἥττας ὥστε νὰ ἀναλάβη τὴν ἡγεσία ὁ Βενιζέλος. Ἡ ἀντεπίθεση τοῦ ΓΑΠ, ὅταν στὰ πρόθυρα τῆς ψήφου στὴν Βουλὴ τοῦ «Μεσοπροθέσμου», ἠπειλήθη μὲ ἀνταρσία «σὰν τὰ Ἰουλιανὰ τοῦ 1965», μὲ πρωτεργάτη τὴν Βάσω Παπανδρέου καὶ κρυφὸ «Βροῦτο» τὸν Βενιζέλο, συνίστατο στὸ νὰ ἐγκλωβίσῃ στὴν ἡγεσία τῆς κυβερνήσεως τὸν Βενιζέλο, ἀναβιβάζοντάς τον στὴν ἀντιπροεδρία καὶ δίδοντας του τὸ φοβερὰ φθοροποιὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν, ἐνῷ ὡς εἰδικὸς τοῦ συνταγματικοῦ δικαίου ὁ τελευταῖος εἶχε ἀνεπαρκεῖς γνώσεις οἰκονομικῆς ἐπιστήμης. Ὁ πάντοτε ἀνυπόμονος νὰ ἀρπάξῃ τὴν ἐξουσία Βενιζέλος εἶχε πέσει στὴν παγίδα καὶ εἶχε ἀποδεχθῆ τὴν ἀναβάθμισή του κάνοντάς τον συνένοχο τοῦ ἀδιεξόδου.

Τὸ ΠΑΣΟΚ ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ ὁ ΓΑΠ ποτὲ δὲν ἠσθάνθη ἄνετα μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κόμμα. Χαρακτηριστικὴ ὑπῆρξε μία ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε, στὶς 20 Ἰουνίου 2011, ἕνας παλαιός του φίλος, ὁ καθηγητὴς Γιάννης Βαρουφάκης, ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Ἀγαπητὲ Γιῶργο, λίγο μετὰ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009 δήλωνες ὅτι «εἴμαστε ἀντιεξουσιαστὲς στὴν ἐξουσία». Ἡ πλειοψηφία τῶν ὑπουργῶν σου σὲ στραβοκοιτοῦσε καὶ οἱ ἀντίπαλοί σου σὲ ἐχλεύαζαν. Ἦσουν μόνος ἐκείνη τὴν στιγμή. Ὅμως, στὸν βαθμὸ ποὺ σὲ γνωρίζω, ἦσουν αὐθεντικός. Άπὸ τότε ἐκύλησε πολὺ μολυσμένο νερὸ στὸ αὐλάκι... Ἔτσι ἤρθαμε στὸν Μάϊο τοῦ 2010 ὅπου σὲ ἐπερίμενε ἡ μεγαλύτερη ἀπόφαση ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ πάρει ἕλληνας πρωθυπουργὸς σὲ καιρὸ εἰρήνης...Θὰ σοῦ πῶ κάτι ποὺ θὰ ἀκουστεῖ ἴσως οὐτοπικό...Πάρε ἀπόψε τὸ βράδυ τὸ ποδήλατό σου, μόνος σου, καὶ κατέβα στὴν Πλατεῖα Συντάγματος. Ἐκεῖ, μπορεῖ νὰ σὲ γιουχάρουν στὴν ἀρχή, ἀλλὰ βλέποντάς σε μόνο καὶ ἀποφασισμένο, θὰ παραμερίσουν νὰ περάσεις. Ζῆτα τὸν λόγο καὶ μίλησε στὸν συγκεντρωμένο κόσμο... Ἀμέσως μετά, χαιρέτησε τὸν κόσμο καὶ κινήσου πρὸς τὸ ποδήλατό σου. Καὶ τότε, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ καιρό, δὲν θὰ νοιώθεις μόνος σου. Ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ θὰ ἔχεις συμμετάσχει σὲ μία συγκλονιστικὴ στιγμὴ τῆς συμμετοχικῆς δημοκρατίας γιὰ τὴν ὁποία ἔχουμε πασχίσει μαζί, ξοδεύοντας μελάνι καὶ πολλὲς ὧρες συνεδριάσεων. Στὸ Σύνταγμα αὐτὲς τὶς ἡμέρες μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε ἄμεση δημοκρατία –κάτι ποὺ ἀπαιτεῖ ὄχι μόνον συμμετοχικοὺς θεσμοὺς ἀλλὰ καὶ ἄσκηση ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας-ὅμως ἔχουμε μία ἀναβίωση τὴς ἀρχαίας ἀγορᾶς στὴν ὁποία ὁ ἀντιεξουσιαστὴς Γιῶργος θὰ ἔνιωθε σὰν στὸ σπίτι του».

Ὅταν στὶς 3 Ἰανουαρίου 2015, ὁ ΓΑΠ ἐπιτέλους ἀπεφάσισε νὰ κατέβῃ στὸ Σύνταγμα μὲ τὸ ποδήλατό του, ἱδρύοντας τὸ Κίνημα Δημοκρατῶν Σοσιαλιστῶν, μὲ τριάμισυ χρόνια ἀργοπορία, ἐν μέσῳ γιουχαϊσμάτων τοῦ ὄχλου, ἔγινε πλέον καθαρὸ ὅτι ἡ λαοκρατία, δηλαδὴ ἡ ἄμεση δημοκρατία, ἔστω καὶ μακροπροθέσμως, ἐπρόκειτο νὰ εἶναι παροῦσα στὶς μελλοντικὲς  τύχες τοῦ ἑλληνισμοῦ.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Ἰανουαρίου 2015

171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

Σὲ μία πολύωρη συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ Γιῶργος Παπανδρέου στὸν δημοσιογράφο Νῖκο Χατζηνικολάου, στὶς 19 Ἰανουαρίου 2015, ἀνεδύθη πλήρως ἡ προσωπικότητα τοῦ ΓΑΠ. Οἱ λέξεις ποὺ ἐπανήρχοντο συνεχῶς στὸ στόμα του ἦταν «ἀξίες» καὶ «ἀρχές». Ὡς δίκαιος Ἀριστείδης, ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ Νεώτερος, παραμένει σὲ ἐπίπεδο πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κοινό, αὐτὸ τὸ κοινὸ ποὺ ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα στὴν Ἀθήνα ἀδυνατοῦσε νὰ παρακολουθήσῃ τοὺς φιλοσόφους τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ μέτρου καὶ ἐξωστράκιζε τοὺς δίκαιους.

Τὸ ἐρώτημα βεβαίως παραμένει: Πῶς μὲ τέτοιο ἦθος, ὁ ΓΑΠ ἔγινε πολιτικός καὶ μάλιστα πρωθυπουργός; Ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής. Ἔφερε τὸ ὄνομα δύο ἐπιφανῶν πολιτικάντηδων, τοῦ παπποῦ του Γεωργίου Παπανδρέου, γνωστοῦ ὡς παπαντζῆ καὶ τοῦ πατέρα του Ἀνδρέα Παπανδρέου, φοβεροῦ λαοπλάνου. Ὁ ὄχλος παρασύρεται ἀπὸ τὰ ἠχηρὰ ὀνόματα καὶ παραβλέπει τὴν οὐσία τῆς προσωπικότητός τους. Σύρεται ἀπὸ ἁπλοϊκὰ συνθήματα, μὴ κατανοῶντας καὶ διαστρεβλώνοντας φράσεις ὅπως «λεφτὰ ὑπάρχουν» ἤ «τὰ ἐφάγαμε ὅλοι μαζί», χωρὶς νὰ ψάχνῃ  νὰ καταλάβῃ τὴν πραγματική τους ἔννοια. Ὁ κόσμος εἶναι ἔτοιμος πάντα νὰ σταυρώσῃ τὸν δίκαιο καὶ κατόπιν, μετὰ θάνατον, νὰ τὸν θεοποιῇ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ δημοκρατία εἶχε ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ τοὺς κορυφαίους φιλοσόφους τῆς Ἀρχαιότητος ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα.

Ὁ ΓΑΠ ὅμως, στὴν πλήρη ἀγνότητά του, ἐπιμένει νὰ πιστεύῃ στὴν ἰδική του δημοκρατία καὶ νὰ θέλη νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἀνάξιο λαὸ, δηλώνοντας ὅτι εἶναι «ἀντιεξουσιαστὴς στὴν ἐξουσία». Καὶ ἔχει δίκαιο νὰ προτιμᾷ τὸν παραπλανημένο λαὸ ἀπὸ τὸ λησταρχεῖο τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἔλλειψη κρίσεώς του καὶ τὸν προτρέπει νὰ ψηφίζῃ βολευτές  (εἶναι δὲ ἀνάξιο νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἀρχαία λέξη «βουλευτής» γιὰ νὰ ὀνομάζονται οἱ σημερινοὶ «βολευτές»). Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν οὐσία ὁ ΓΑΠ προτιμᾷ τὸ πολιτικὸ σύστημα, ὄχι τῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ τῆς λαοκρατίας, ὅπου ὁ λαὸς ἐκφράζεται ἀπ’εὐθείας μὲ δημοψήφισμα καὶ ὄχι μέσῳ τῶν διεφθαρμένων βολευτῶν.

Ἕνα πρόσθετο χαρακτηριστικὸ τοῦ Γιώργου εἶναι ἡ εὐγένειά του. Ὄχι μόνον ποτὲ δὲν ὑβρίζει ἀλλὰ ἀποφεύγει νὰ κατηγορήσῃ τοὺ ἐχθρούς του ποὺ μετὰ μανίας καταφέρονται ἐναντίον του. Ἔτσι χρησιμοποιεῖ ἐλαχίστη καὶ κεκαλυμμένη κριτικὴ κατὰ τῶν ἀντιπάλων του Σημίτη καὶ Βαγγέλη Βενιζέλο. Προτιμᾷ νὰ μὴ συγκρούεται μετωπικὰ μὲ τοὺς θανασίμους ἐχθρούς του καὶ ἁπλῶς ἀναστενάζει ἀναφωνῶντας ὅτι ἡ τόσο καθυστερημένη ἀποχώρησή του ἀπὸ τὸ σάπιο σημιτοβενιζελικὸ ΠΑΣΟΚ ὑπῆρξε λύτρωση!

Μόνος στὴν μέση τῶν ληστάρχων τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς, βέρος τζέντελμαν ἐπιπέδου πανεπιστημίου Ὀξφόρδης, ἀρνεῖται νὰ προχωρήσῃ μαζὶ μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων Πᾶνο Καμμένο, στὴν πολὺ σωστὴ πρόταση τοῦ τελευταίου νὰ περάσουν ἀπὸ λαϊκὸ δικαστήριο καὶ νὰ φυλακισθοῦν οἱ ἐγκληματίες τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς Σαμαρᾶς καὶ Βαγγέλης (τὸ ψευδώνυμο «Βενιζέλος» τοῦ τελευταίου εἶναι ὕβρις πρὸς τὸν μεγάλο πολιτικὸ τοῦ παρελθόντος Ἐλευθέριο Βενιζέλο).

Δέχεται σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα τὶς συκοφαντίες ποὺ ἐκτοξεύονται κατὰ τῆς μητέρας του καὶ τῶν ἀδελφῶν του καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκφρασθῇ ἐπικριτικὰ γιὰ τὴν ἀπίθανη μετριότητα τῆς Δήμητρας Λιάνη ποὺ κατερράκωσε τὴν ὑπόληψη τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του.

Ἐὰν τελικὰ ὁ ΓΑΠ ἐπιβιώσῃ εἰς τὸ μέσον τῆς γενικῆς μετριότητος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, αὐτὸ θὰ τὸ χρωστᾷ στὰ ἑλληνικὰ νειάτα καὶ μόνον στὰ νειάτα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν προφθάσει ἀκόμα νὰ ἐκμαυλισθοῦν. Ἕνα εἶναι σίγουρο: Δίκαιε Ἀριστείδη, ἡ Ἱστορία θὰ σὲ δικαιώσῃ!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Ἰανουαρίου 2015

168 – Μοναρχία καὶ οἰκογενειοκρατία

168 – Μοναρχία καὶ οἰκογενειοκρατία

Τώρα ποὺ ὡμίλησε ὁ ΓΑΠ καὶ ἀνέσανε ὁ κόσμος βλέποντας καταγῆς νὰ κείτεται τὸ πτῶμα τοῦ Βενιζέλου, τὸ πρόβλημα παραμένει: Ποῖος ἆραγε θὰ δεχθῇ μὲ βουλωμένη μύτη νὰ τὸν σηκώσῃ γιὰ νὰ τὸν συνοδεύσῃ στὴν τελευταία του κατοικία;

Τί κρῖμα! Ὁ Θεσσαλονικιὸς θὰ ἠδύνατο νὰ εἶχε μίαν ἐπιτυχημένη σταδιοδρομία στὴν ἐπιστήμη ἀλλὰ ἡ ἔλλειψη τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου τῆς ἀρετῆς τὸν ἔρριξε στὸν βοῦρκο τοῦ καιροσκοπισμοῦ. Ναὶ σὲ ὅλα ἔλεγε, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλοι οἱ πολιτικοί, φθάνει νὰ ἀνεδεικνύετο κάποτε πρωθυπουργός, πουλῶντας τὴν χώρα σὲ οἱονδήποτε, ἀκόμη καὶ στὴν Οὐγκάντα τοῦ φυσιογνομικῶς ἀδελφοῦ του, ἀνθρωποφάγου μακαρίτου Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντά. Ἐπούλησε ἀδίκως τὴν ψυχή του στὸν Διάβολο χωρὶς νὰ γίνῃ ποτὲ πρωθυπουργός. Καημένε Βαγγέλη!

Ἀλλά, θὰ διερωτηθοῦν ὅσοι δὲν μὲ γνωρίζουν καλά: Ἐσὺ Κιτσίκη, ποὺ δηλώνεις μαρξιστής-λενινιστής, ὁ ὁποῖος πάντοτε κατεφέρθης κατὰ τῆς σοσιαλδημοκρατίας ποὺ ἀπὸ τὸ 1880 εἶναι τὸ δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ, πῶς καὶ ὑποστηρίζεις τὸ σύμβολο τῆς σοσιαλδημοκρατίας στὴν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶναι καὶ πρόεδρος τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς.  Πῶς ὑποστηρίζεις τὸν ΓΑΠ ποὺ πιστεύει στὴν ἀστικὴ δημοκρατία;

Ἐξηγοῦμαι: Ἀπὸ καταβολῆς κόσμου οἱ ῥήτορες καὶ οἱ πολιτικοὶ μᾶς φλομώνουν μὲ λόγια, λόγια, λόγια καὶ ὁ ἀφελὴς λαός, τὰ χάφτῃ, χάφτῃ, χάφτῃ, ὅπως δημοκρατία, δημοκρατία, δημοκρατία. Λοιπόν, ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο πάντοτε ὑπεστήριξα τὸν ΓΑΠ, ἀπὸ τὸ 1982, καὶ συνεχίζω νὰ τὸν ὑποστηρίζω σήμερα, εἶναι ἐπειδὴ ἀπεδείχθη ἔντιμος καὶ συνεπὴς πρὸς ἀξίες, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἕλληνες ὠνόμαζαν ἦθος καὶ ἀρετὴ καὶ ποὺ σήμερα οὔτε μὲ τὸν πλέον ἰσχυρὸ φακὸ δὲν δύνασαι νὰ ἀνακαλύψῃς στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ ὄχλου γιὰ τὸν ΓΑΠ ὡς Γιωργάκης καὶ βλάξ, ἐπειδὴ ἡ ἐντιμότης ἔχει ἐξαφανισθῆ ἀπὸ τούτην τὴν χώρα, τὸν παρομοιάζει  στὴν πραγματικότητα μὲ τὸν ἀδιάφθορο Ῥοβεσπιέρρο, ὁ ὁποῖος ὡς Ῥουσσωϊκὸς ἐπίστευε στὴν ἀρετὴ καὶ μόνον.

Ὁ ΓΑΠ, ναὶ μὲν λέγει δημοκρατία ἀλλὰ ἐννοεῖ  διαφορετικότητα, κάτι ποὺ συμμερίζομαι κι ἐγώ. Ὁ ΓΑΠ λέγει ἄμεση δημοκρατία ποὺ ἐγὼ ὀνομάζω λαοκρατία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς βασικὸ ὅπλο διακυβερνήσεως τὸ δημοψήφισμα μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνῶ.

Ἐφ’ὅσον μὲ δημοκρατία ἐννοεῖ διαφορετικότητα, καὶ ὄχι τὸν καπιταλιστικὸ ἀτομισμὸ ἀλλὰ τὸν σοσιαλιστικὸ ἀλληλεγγυϊσμό, ἡ διαφορετικότητα ἐνισχύει, πέραν τοῦ ἐθνικισμοῦ, τὸν ἑλληνοκεντρισμό, δηλαδὴ τὸν συμπαντικὸ πανελληνισμό. Καὶ ἐδῶ ὑπεισέρχεται τὸ πρόβλημα τῆς οἰκογενειοκρατίας.

Στὴν ἀπέλπιδα προσπάθεια νὰ σταματήσῃ τὸν ΓΑΠ νὰ ἱδρύσῃ κόμμα ὁ γενεαλογικῶς ψευδο-Βενιζέλος, μὴ ἔχοντας καμμία δυναστικὴ σχέση μὲ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, ἐξεστράτευσε ὅλα τὰ κουτσομπολιὰ περὶ τῆς οἰκογενειοκρατίας Παπανδρέου, ἀπὸ τὶς φαιδρὲς ἀτάκες τῆς Μιμῆς Παπανδρέου, καρικατούρας τῆς Ἐβίτας Περόν, ποὺ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀνδρέα συμπεριέλαβε στοὺς Σημίτη-Βενιζέλο καὶ τὸν Γιῶργο, μέχρι τὴν τραγελαφικὴ ἔκκληση τῆς Φώφης Γεννηματᾶ ὅτι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ προδίδουμε τὸν μπαμπᾶ μας (λὲς καὶ ὁ Ἀνδρέας δὲν εἶχε κάμει τὸ ἴδιο μὲ τὸν δικό του] καὶ τέλος, τὸ χολλυγουντιανὸ ἀράδιασμα φωτογραφιῶν σχετιζομένων μὲ τὴν Μαργαρίτα, κόρη τοῦ ΓΑΠ, ἡ ὁποία φυσικὸ ἦταν νὰ βοηθᾷ ἐθελοντικὰ τὸν πατέρα της στὴν ὀργάνωση τῆς μεγάλης ἡμέρας, χωρὶς νὰ ὑπονοεῖται ὅτι θὰ τὸν διεδέχετο καὶ πολιτικά!

Προσωπικά, ὡς ἐχθρὸς τῆς ἀτομικιστικῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας ποὺ διαλύει καὶ τὴν ἔννοια ἀκόμη τῆς οἰκογενείας καὶ τῆς οἰκογενειακῆς συνυποχρεώσεως, ὑποστηρίζω τὴν οἰκογενειοκρατία, συνδεδεμένη μὲ τὴν ἔννοια τῆς μοναρχίας. Μέσῳ τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ καθιστᾷ ἱεροὺς τοὺς θεσμοὺς τοῦ γάμου, τῆς βαπτίσεως καὶ συνεπῶς τῆς πολυτέκνου οἰκογενείας, παράδειγμα ποὺ μᾶς δίδεται ἀπὸ τὴν βασιλική μας πολύτεκνης οἰκογενείας τοῦ ἄνακτος Κωνσταντίνου, διασφαλίζεται ἡ κοινωνικὴ διάρκεια καὶ συνοχή. Ἕνας Ὠνάσης κατεστράφη ἐπειδὴ ἔχασε τοὺς διαδόχους του, ἕνας Στάλιν ἐξέλειψε ἐπειδὴ δὲν ἐπίστευε στὴν οἰκογενειοκρατία καὶ κατέστρεψε τὴν γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του. Ἀντιθέτως τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα τῆς Ῥουμανίας, τῆς Βορείου Κορέας καὶ τῆς Κούβας κατευθύνθησαν πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενειοκρατίας-μοναρχίας γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν ὡς κοινωνίες ἀλληλεγυϊσμοῦ καὶ ὄχι ἀτομισμοῦ. Σὲ ποῖον θὰ ἐμπιστευθῇς τὸ ἔργο σου, ἄν δὲν ἔχῃς ἐμπιστοσύνη στὰ παιδιά σου, ὡς σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός σου. Ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς οἰκογενείας ποὺ θερίζει τὶς καπιταλιστικὲς ἀτομικιστικὲς κοινωνίες ἐκπέμπουν τὴν ἴδια πτωμαΐνη ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὸ πολιτικὸ πτῶμα τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Ἰανουαρίου 2015

108 - Τὸ μεταναστευτικὸ σουρωτήρι τοῦ Αἰγαίου πρέπει νὰ βουλωθῇ

108 - Τὸ μεταναστευτικὸ σουρωτήρι τοῦ Αἰγαίου πρέπει νὰ βουλωθῇ

Ἄς παραμερίσουμε τὰ κροκοδείλια δάκρυα. Κάθεν ἡμέρα ποὺ περνᾷ αὐξάνονται οἱ λαθρομετανάστες ποὺ πνίγονται μεταξὺ Τουρκίας καὶ νήσων ἐνῷ τὸ ἑλληνικὸ κράτος ποὺ νοιάζεται μόνον νὰ σώσῃ τὸν Βαγγέλη ἀπὸ ἐκλογικό πνιγμό, ὅπως καὶ σὲ ὅλα τὰ ἀλλὰ ἐθνικὰ θέματα, ὑπάρχει μόνον στὰ χαρτιά. Αἰσθανόμεθα ἐγκληματίες χωρὶς νὰ μᾶς παρέχονται τὰ μέσα νὰ σταματήσουμε τοὺς πνιγμούς. Ἡ λαθρομετανάστευση καταστρέφει τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ πρέπει νὰ κοπῇ μὲ τὸ μαχαίρι. Οἱ κατηγορίες γιὰ ξενοφοβία καὶ ῥατσισμὸ ἁπλῶς μᾶς παραλύουν καὶ ὁδηγοῦν στὴν ὁμαδικὴ αὐτοκτονία τοῦ γένους.

Ὑπάρχουν χῶρες, σὰν τὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Αὐστραλία ποὺ ἐπιβιώνουν μόνον χάρη στοὺς μετανάστες. Εἰσέβαλαν ἀρχικῶς οἱ Εὐρωπαῖοι,  ἐξαφάνισαν τοὺς ἰθαγενεῖς μὲ ὁμαδικὲς σφαγὲς καὶ προσεπάθησαν νὰ καλύψουν τοὺς τεραστίους γεωγραφικοὺς χώρους ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ Εὐρωπαῖοι μετανάστες ἐρήμωσαν, εἰσάγοντας συστηματικὰ νέους μετανάστες. Σήμερα ἀκόμη, ὁ Καναδᾶς καὶ ἡ Αὐστραλία ἔχουν τεράστιες ἀκάλυπτες ἐκτάσεις. Χωρὶς συνεχῇ εἰσαγωγὴ μεταναστῶν δὲν θὰ ὑπῆρχαν ὡς χῶρες.

Στὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν, οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ Ἰνδιάνοι ἰθαγενεῖς. Οἱ μετανάστες εἶναι σὰν τὸν εὐρωπαϊκὸ συρφετὸ τοῦ ΙΖ΄καὶ ΙΗ΄ αἰῶνος, κλεφτῶν, πορνῶν, ἐγκληματιῶν καὶ  τυχοδιωκτῶν ποὺ ἐγκατεστάθησαν χρησιμοποιῶντας βία, κατόπιν γενοκτονίας τοῦ ντόπιου πληθυσμοῦ. Στὸ Κεμπέκ, ὅλες οἱ οἰκογένειες ποὺ προέρχονται ἀπὸ μετανάστες τοῦ ΙΖ΄ αἰῶνος, ἀπὸ τὴν Γαλλία, ἔχουν προγόνους τὶς περίφημες «κόρες τοῦ βασιλιᾶ», σεσημασμένες πόρνες ποὺ ὁ Λουδοβῖκος ΙΔ’ ἔστειλε στὸν Καναδᾶ γιὰ νὰ τὶς ξεφορτωθῇ ἡ Γαλλία καὶ νὰ κάνουν παιδιὰ στοὺς ἐργένηδες τυχοδιῶκτες. Ἡ καταπολέμηση τῆς ξενοφοβίας καὶ τοῦ ῥατσισμοῦ εἶναι ζήτημα ἐπιβιώσεως τοῦ καναδικοῦ κράτους διότι οἱαδήποτε προσπάθεια νὰ σταματήσῃ ἡ εἴσοδος μεταναστῶν, σήμερα Πακιστανῶν καὶ Μπανγκλαντεσιανῶν, ἐλλείψῃ Εὐρωπαίων ποὺ ἡ ἔλευσή τους ἔχει δραματικὰ μειωθῇ, θὰ ἐσήμαινε ἔλλειψη ζωϊκοῦ αἵματος καὶ θάνατος τῆς καναδικῆς κοινωνίας.

Τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν στὴν Βόρειο Ἀμερικὴ ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἔπρεπε νὰ δέχεται μετανάστες ὅπως τὸ κάνει ὁ Καναδᾶς, ἀποδεικνύει τρομερὴ ἄγνοια τῆς Ἱστορίας, κάτι φυσικὸ ἀφοῦ ἡ μεγάλη τους πλειοψηφία εἶναι ὀλιγογράμματοι ἀγρότες τῶν φτωχωτέρων διαμερισμάτων τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Βόρειος Ἀμερικὴ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἔθνος μεταναστῶν ποὺ ὑπάρχει μόνον τὶς τελευταῖες ὀλίγες ἑκατοντάδες χρόνια γι αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει ἀκόμη οἰκοδομήσει πολιτισμό, ἐνῷ ἡ χώρα μας ὑπάρχει τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια μὲ τεράστιο γηγενῆ πολιτισμό. Σὰν τοὺς Βορειοαμερικανούς, οἱ πρόγονοί μας  ἦσαν μετανάστες, ἀλλὰ πρὸ χιλιάδων ἐτῶν καὶ ὠνομάζοντο Ἀχαιοὶ καὶ Δωριεῖς οἱ ὁποῖοι κατέβηκαν ἀπὸ Βορρᾶ, κατέσφαξαν τοὺς ντόπιους πληθυσμοὺς καὶ πολὺ ἀργότερα οἰκοδόμησαν πολιτισμό. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, οἱ γερμανικὲς βαρβαρικὲς φυλὲς εἰσέβαλαν στὸν  δυτικὸ βραχίονα τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, κατέστρεψαν τὸν πολιτισμό, ἐβούλιαξαν ὁλόκληρη τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη στὴν βαρβαρότητα καὶ ἐχρειάσθησαν χίλια χρόνια γιὰ νὰ οἰκοδομήσουν σταδιακὰ ἕναν νέο πολιτισμό.

Σήμερα εὑρισκόμεθα στὴν θέση τῶν γηγενῶν Ἀμερινδιάνων καὶ κινδυνεύουμε νὰ ἐξαφανισθοῦμε ὑπὸ τὶς βαρβαρικὲς εἰσβολὲς τῶν Πακιστανῶν καὶ Μπανγκλαντεσιανῶν οἱ ὁποῖοι ἐὰν ἐπιτύχουν τὴν γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων, θὰ οίκοδομήσουν σταδιακά, σὲ χίλια χρόνια, ἕναν περίφημο πακιστανικὸ πολιτισμὸ στὸ ἔδαφος τῆς πάλαι ποτὲ Ἑλλάδος καὶ θὰ μᾶς ἐνθυμοῦνται ὅπως ἐμεῖς ἐνθυμούμεθα μὲ νοσταλγία τοὺς ἐξαφανισμένους Πελασγούς.

Ἡ Ἱστορία θὰ ἀποδείξῃ ὅτι τοὐλάχιστον στὸ θέμα τῶν μεταναστῶν ἡ Χρυσῆ Αὐγή εἶχε δίκαιο. Αὐτὸ βεβαίως δὲν σημαίνει ὅτι ὁλόκληρο τὸ ἐκλογικό της πρόγραμμα συμφέρει τὴν χώρα μας οὔτε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἐξαγγέλλει θὰ τὸ ἐφαρμόσῃ. Ἀλλὰ στὸ καίριο θέμα τῆς μεταναστεύσεως ἔχει ἀπολύτως δίκαιο –καὶ ὁ λαός μας τὸ καταλαβαίνει-  καὶ ἐὰν δὲν κοπεῖ μὲ τὸ μαχαίρι ἡ λαθρομετανάστευση, σύντομα θὰ ἔχουμε τὴν τύχη τῶν Ἀμερινδιάνων. Ὅταν ἕνας λαὸς πνίγεται στὴν μέση τοῦ ὠκεανοῦ δὲν νοιάζεται νὰ βουρτσίσῃ τὰ δόντια του γιὰ νὰ σωθῇ μὲ καθαρὴ ὀδοντοστοιχία!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                              7 Μαΐου 2014