50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

Μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ 50στου ἄρθρου τούτου του μπλὸγκ φίλοι μου μὲ παρεκάλεσαν νὰ συνοψίσω σὲ 12 σημεῖα μερικὲς βασικὲς ἀρχὲς τῆς σκέψεώς μου. Ἄς τὸ ἐπιχειρήσουμε λοιπόν:

1 – «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [ἑλληνικὸς] Λόγος...καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» ἔγραψε στὸ Εὐαγγέλιό του ὁ Ἰωάννης, τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα εἶναι θεόπνευστο καὶ συνεπῶς συμπαντικό. Ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέει ὅτι ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἐπεκτείνει, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ συρρικνώνει. «Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει». Ξενοφοβία καὶ ἀντισημιτισμὸς εἶναι ἀδιανόητες ἔννοιες γιὰ τὸν ἑλληνισμό.

2 - Ὁ ἰσοτισμὸς εἶναι μία ἔννοια παρὰ κοινωνίᾳ καὶ παρὰ φύσῃ. Ἀκόμη καὶ ἡ μαρξιστική-λενινιστικὴ κοινωνία θεωρεῖ τὸν ἰσοτισμὸ μαοϊκὴ ῥομαντικὴ οὐτοπία. Ὁ ἰσοτισμὸς πραγματοποιεῖται μόνον ἐν Παραδείσῳ καὶ στὴν ἀταξικὴ κομμουνιστικὴ κοινωνία τοῦ τέλους τῶν καιρῶν. Οἱ ἐκλεκτοί, οἱ ἀριστοκράτες τοῦ πνεύματος πρέπει νὰ κατευθύνουν τὴν κοινωνία καὶ ὄχι ἡ μετριοκρατία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ ἡ ὀχλοκρατικὴ δημοκρατία. Καὶ στὴν φύση ὑπερισχύουν τὰ ἀνώτερα εἴδη. Συμπέρασμα: Κάθε ἔθνος, ὅσο βάρβαρο ἤ πρωτόγονο καὶ ἄν εἶναι, ἔχει τὴν ἰδική του κουλτούρα, ἀλλὰ τρεῖς εἶναι οἱ πολιτισμοὶ στὸν πλανήτη: ὁ κινεζικὸς, ὁ ὁποῖος σταδιακὰ τείνει νὰ ὁλοκληρωθῆ μέσα στὸν ἑλληνισμό, ὁ ἑλληνικὸς, ὁ ὁποῖος εἶναι τέλειος καὶ συμπαντικός, καὶ ὁ δυτικὸς ὁ ὁποῖος ὡς σελήνη ἀποσπασμένη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γῆ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποτυχημένος δορυφόρος.

            Τὸ ἀνώτερο γένος τῆς γῆς εἶναι οἱ Ἄρειοι, οἱ ὁποῖοι κατέκτησαν τὴν κοιλάδα τοῦ Γάγγη χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ μὲ γλῶσσα τὴν ἰνδοευρωπαϊκή, δηλαδὴ τὴν ἑλληνική, ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχονται τὰ σανσκριτικά. Συνεπῶς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ μόνη παγκόσμια γλῶσσα στὴν ὁποία ὑποτάσσονται καὶ ἡ κινεζική, καὶ ἡ οὐραλοαλταϊκή, καὶ ἡ σημιτική. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι φυλετικὸς ἐπειδὴ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων εἶναι  τὸ ἀνώτατο γένος τοῦ Σύμπαντος ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τοὺς σημερινοὺς πολῖτες τοῦ παρηκμασμένου καὶ ἐξευτελισμένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ἀλλὰ ποὺ βασίζεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.

3 - Ἡ Ἱστορία κινεῖται ἡρωϊκά, μέσῳ τῆς ἐπεμβάσεως τῶν ἡρώων. Ὁ Θεὸς ἀποφασίζει πότε θὰ φέρῃ ἐπὶ τῆς γῆς, στὴν συγκεκριμένη περίοδο, τὸν ἥρωα ποὺ θὰ ἐπακινήσῃ τὴν Ἱστορία. Ὁ Ἥρως ἐμφανίζεται  ὡς ἐπαναστάτης καὶ ἐξολοθρευτής, ποτὲ ὡς ῥεφορμιστής-μεταρρυθμιστής. Γι’αὐτὸ καὶ ἡ σοσιαλδημοκρατία εἶναι ἡ χειρότερη πολιτικὴ ἔκφραση μίας κοινωνίας.

4 - Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκφρασθῆ μέσῳ τοῦ ἐθνοκράτους. Ἐκφράζεται μόνον μέσῳ τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐπεκτατική, ἰμπεριαλιστική, κατακτητική, ἀποικιακή, ὅπως ὑπῆρξαν οἱ ψευδοαυτοκρατορίες τῆς Δύσεως (πορτογαλική, ἱσπανική, γαλλική, ἀγγλική, γερμανική, ἀμερικανική) διότι ὑποχρεωτικὰ εἶναι οἰκουμενική, ὅπως αὐτὴ τοῦ Βυζαντίου. Οἰκουμενικὴ σημαίνει συμπαντική, πλανητική, παγκοσμία, ἡ χωρὶς σύνορα αὐτοκρατορία ἡ ὁποία συνεχῶς ἀμύνεται κατὰ τῶν Βαρβάρων τῆς περιφερείας, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ εἰσχωρήσουν στὴν καρδιὰ τῆς Οἰκουμένης, δηλαδὴ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ ὑποχρεωτικὰ διοικεῖται ἀπὸ μοναρχικὸ πολίτευμα, μὲ ἀπόλυτο μονάρχη-ἥρωα καὶ ποτὲ μὲ συνταγματικὴ βασιλεία ἤ ἀβασίλευτη δημοκρατία.

5 - Ἡ σύνθεση τῶν ἀκραίων πολιτικῶν στοιχείων τῆς κοινωνίας εἶναι ἀπαραίτητη. Γιὰ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ κοινωνία χρειάζεται ἡ σύνθεση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸ ΚΚΕ σὲ ἕνα σύνολο ποὺ ἀποκαλῶ ἐθνικομπολσεβικισμό.

6 – Τὸ κράτος καὶ οἱ νόμοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Στὴν τρομοκρατία τοῦ κράτους καὶ τὴν αὐθαιρεσία τῶν νόμων ποὺ ψηφίζονται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι  ποντικοί, πρέπει νὰ ἀντιταχθῆ τὸ σύνθημα, «τρομοκρατεῖτε τοὺς τρομοκράτες». Εὐτυχῶς, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ἔχει κατακλυσθῆ ἀπὸ τὶς αὐθαίρετες οἰκοδομὲς οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ πολλαπλασιασθοῦν στὸ ἔπακρον καὶ νὰ κατεδαφισθῆ ἡ μοναδικὴ γνησία αὐθαίρετη οἰκοδομὴ ποὺ εἶναι τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο.

7 – Οἱ λαθρομετανάστες προερχομένοι ἀπὸ χῶρες ἀκραίου ἰσλαμισμοῦ καὶ οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ τοῦ φανατικοῦ μορφώματος πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, διότι τὸ ἀκραῖο Ἰσλὰμ εἶναι ὁ ἀπόλυτος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.

8 - Ἡ μεγαλύτερη ἐπαναστατικὴ προσπάθεια στὸν χῶρο τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄν καὶ ἀποτυχημένη, ὑπῆρξε ἡ ἐπανάσταση τῆς 21^ης Ἀπριλίου καὶ ἡ μεγαλύτερη προπαγανδιστικὴ ἐπίτευξη, βασισμένη στὸ ἀπόλυτο ψεῦδος ὑπῆρξε ἡ ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου τῆς 17^ης  Νοεμβρίου 1973. Ἀντιθέτως, ἡ μεγαλύτερη πατριωτικὴ ἐξέγερση τῶν νεοελληνικῶν χρόνων ὑπῆρξε ὁ ἀνταρτοπόλεμος τοῦ ΕΛΑΣ ὑπὸ τὸν ἥρωα Ἄρη Βελουχιώτη καὶ ὁ κατοπινὸς ἀγὼν τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ, τὸ 1946-1949, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ἡρωϊκοῦ ΚΚΕ.

9 -Ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ στὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ πολιτικὴ συγκυρία εἶναι ἐπιβεβλημένη.

10 -  Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ βασισθῆ στὴν διαμόρφωση τοῦ τριγώνου συνεργασίας Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραὴλ μὲ κέντρο τὴν Κύπρο.

11 -  Ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ συγκρότηση τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

12 – Τὸ σύμβολο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς διαφθορᾶς καὶ ἀνυποληψίας ὑπῆρξε ὁ Κώστας Σημίτης καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι σήμερα ὁ Εὐάγγελος Τούρκογλου, ὁ ἐπωνομαζόμενος Βενιζέλος. Ἀντιθέτως ὁ πλέον δημιουργικὸς ἕλλην πολιτικὸς τῶν νέων χρόνων εἶναι  ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ νεώτερος ποὺ προωθεῖ διακυβέρνηση μέσῳ δημοψηφισμάτων καὶ συμμετοχικῆς δημοκρατίας.

Δημήτρης Κιτσίκης   2 Ἰουλίου 2013

46 - Ὅσοι ζωντανοί

46 - Ὅσοι ζωντανοί

Σὲ τούτην τὴν κοινωνία γερόντων δὲν δίδω συμβουλὲς πρὸς νεολαίαν. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι γέρικος καὶ ἡλικιακὰ καὶ πνευματικά. Πιθηκίζει, ἀπὸ τὸ εὐρὼ μέχρι τὸ black metal. Πιθηκίζει τὴν Δύση καὶ τὴν Ἀνατολή, τὸν οἱονδήποτε ἐπιτυχημένο: Χθὲς τὴν Γαλλία καὶ τὴν Ἀγγλία, σήμερα τὴν Ἑλβετία, τὴν Δανία, τὴν Ἰρλανδία, αὔριο τὴν Κίνα. Πιθηκίζει οἱοδήποτε μοντέλο πλὴν κάποιου ἑλληνικοῦ. Εἰσάγει τὰ πάντα: κοινοβουλευτισμό, συμμετοχικὴ δημοκρατία, ὁλοκληρωτισμό, ἐθνικισμό, νόμους καὶ συντάγματα. Δὲν ἐξάγει τίποτα. Ἔχουμε ξένη σκέψη, ποτὲ ἑλληνική. Ἀπὸ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο,τὸν Ἰωάννη Συκουτρῆ, μέχρι τὸν Δημήτρη Λιαντίνη, οἱ ἐκλεκτοὶ βοοῦν ἐν τῇ ἐρήμῳ θυσιάζοντας τὶς σάρκες τους γιὰ ὅσους ἐλαχίστους ζωντανούς.

Λοιπόν, ὄχι συντάγματα καὶ νόμους ἀλλὰ γλῶσσα. Γλῶσσα ἑλληνικὴ καὶ πάλι γλῶσσα. Μία κυβέρνηση ποὺ ὡς μόνο μέλημα θὰ ἔχῃ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἐγὼ ποὺ γράφω δὲν τὴν γνωρίζω ἀλλὰ τὴν ἐρωτεύομαι. Εἶναι ἡ μόνη σταθερὴ ἀξία τοῦ θεοπνεύστου συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἀκόμη καὶ οἱ θρησκεῖες ἀλλάζουν στὸν ἑλληνικὸ χῶρο. Ἀλλὰ ἐὰν χαθῇ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἡ μοναδικὴ (διότι δὲν ὑπάρχει ἀρχαία ἤ νεωτέρα) ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸν Καβάφη, ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἐξαφανίζεται καὶ μαζὶ ὁ πολιτισμὸς ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου. Ὁ μελλοντικὸς ἡγέτης τῆς χώρας πρέπει νὰ ἀσχοληθῇ μὲ ἕνα πρᾶγμα. Νὰ ταξιδεύῃ ἀνὰ τὸν κόσμο ὡς ἱεραπόστολος καὶ νὰ ἱκετεύῃ τοὺς λαοὺς νὰ ἐνστερνισθοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα γιὰ νὰ μὴν γνωρίσουν τὸν Ἀρμαγεδδῶνα. Νὰ βάλῃ τέλος στοὺς πολυπληθεῖς ἕλληνες φιλολόγους ποὺ συνεχίζουν νὰ πειραματίζονται  μὲ χειρουργικὰ ἐργαλεῖα ἐπάνω στὸ ματωμένο σῶμα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἡ ξένη γλωσσολογία ἀπευθύνεται στὶς ὑπόλοιπες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Δὲν δύναται νὰ ἀφορᾷ τὴν ἑλληνική, μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν. Ὁ ΚΑ’ αἰὼν θὰ ὁμιλῇ ἑλληνικὰ ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ. Πολὺ ἁπλά.

Δημήτρης Κιτσίκης          7 Ἰουνίου 2013

13 - Σὲ ποῖον ἐπιτέλους ἀνήκει ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα

13 - Γνώμη περὶ γλώσσης ἑνὸς συμπαντικοῦ Ἕλληνος.

Γόνος γνωστῆς ἀθηναϊκῆς οἰκογενείας, ἀπὸ τὸ 1865, γεννημένος στὴν Ἀθήνα, ἀλλὰ μὲ πρώτη γλῶσσα τὴν γαλλική, μία διάλεκτος ἑλληνικὴ ὅπως ἀνεκάλυψα ἀργότερα, μόλις καὶ ἐπρόφθασα στὸ ἀθηναϊκὸ Δημοτικὸ σχολεῖο νὰ μάθω  κάπως μίαν ἄλλη ἑλληνικὴ διάλεκτο, τὴν ὀνομαζομένη νεοελληνική. Διότι σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν ὁ πατέρας μὲ ἐνέκλεισε ἐσωτερικὸ σὲ σχολεῖο τῶν Παρισίων καὶ τοιουτοτρόπως ὅταν ἐξῆλθα ἀπὸ τὸ ἀγγλικοῦ τύπου γαλλικὸ public school, πτυχιοῦχος τοῦ γαλλικοῦ baccalauréat, εἶχα ξεχάσει καὶ τὰ ὀλίγα μου γραικικά. Καὶ τότε, περιέργως συνειδητοποίησα ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶχε οὐδεμίαν σχέση μὲ τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως καὶ τὰ γερμανοελβετικὰ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὰ γερμανικά. Ἐβάλθην λοιπόν, ἔστω καὶ καθυστερημένα νὰ μάθω τὰ συμπαντικὰ ἑλληνικά καὶ ἔκτοτε ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες μου, ἔγραψα δεκάδες βιβλία καὶ χιλιάδες ἄρθρα στὰ ἑλληνικά· βεβαίως μὲ πολλὰ ὀρθογραφικὰ καὶ συντακτικὰ λάθη. Αὐτὸ ὅμως δὲν μὲ ἀπεθάρρυνε ἐφ’ὅσον ἡ ἑλληνικὴ εἶναι ζῶσα ψυχὴ καὶ ὄχι σῶμα νεκρό.

Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὶς ἔξαλλες ἀντιδράσεις τῶν γλωσσολόγων του κρατιδίου σχετικὰ μὲ τὴν ἀπολύτως τεκμηριωμένη καταγγελία ποὺ τοὺς ἔγινε ὅτι προχωροῦν καὶ πάλι, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔκδοση τῆς Γραμματικῆς τῆς Ε΄ καὶ ΣΤ΄Δημοτικοῦ, στὴν βαθμιαία εἰσαγωγὴ τῆς φωνητικῆς ὀρθογραφίας, ἀπεφάσισα νὰ ἐπαναλάβω ἐδῶ γιὰ χιλιοστὴ φορὰ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἀνήκει στοὺς γλωσσολόγους, ὅπως καὶ οἱ πνεύμονες δὲν ἀνήκουν στοὺς πνευμονολόγους καὶ ἰδίως ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει  στοὺς διανοουμένους τοῦ ἀθηναϊκοῦ κατεστημένου, οὔτε τοῦ Τριανταφυλλίδη στὸ παρελθόν, οὔτε τοῦ Μπαμπινιώτη σήμερα. Ἡ προσωδία ἡ ὁποία πράγματι ἀπωλέσθη πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ πρέπει νὰ διδαχθοῦν νὰ προφέρουν τὸ ὠμέγα μακρόν, δηλαδὴ τὸ Βύρων Πολύδωρας νὰ προφέρεται Βύροον Πολύδοορας.

Ὡς πρὸς τὴν γραφὴ τῆς γλώσσας, ὁ πολιτισμὸς διαφέρει ἀπὸ τὸν βαρβαρισμό, μὲ τρία χαρακτηριστικά. Πρῶτον, τὴν συντηρητικότητα, γιὰ μὴ κοπῇ τὸ νῆμα τῆς πολιτισμικῆς συνεχείας, δηλαδὴ ἐμμονὴ στὴν παραδοσιακὴ γραμματικὴ καὶ ὀρθογραφία καὶ στὸ πολυτονικὸ σύστημα. Δεύτερον, τὴν γραφικὴ ποιοτικὴ ἀξία τοῦ λόγου, ποὺ δὲν δύναται νὰ βασίζεται στὴν ἔννοια τοῦ πρακτικοῦ. Δηλαδή, ἁπλοποίηση ἤ ἀλλαγὴ ἀλφαβήτου ποὺ νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ὀπτικὴ παρουσίαση τῆς γραφῆς καὶ νὰ ἀποξενώνῃ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν διαχρονικότητα τοῦ λόγου, εἶναι πλῆγμα στὴν διατήρηση τοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ γραπτὸς λόγος πρέπει «νὰ μιλᾷ στὰ μάτια». Μέχρι καὶ τὸ ποιητικὸ ἔργο τοῦ Μάο στὴν Κίνα, βασίζεται ἐξ ἴσου σημαντικὰ στὴν ζωγραφικὴ τῶν κινεζικῶν χαρακτήρων ὅσο καὶ στὸ περιεχόμενο τοῦ ποιητικοῦ λόγου. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μεταφράζονται πλήρως. Τὸ τρίτο χαρακτηριστικὸ εἶναι ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὸν ἐπαρχιωτισμὸ τῶν πολλῶν διαλέκτων ὅπως τῶν νεοελληνικῶν, γαλλικῶν, ἀγγλικῶν καὶ ἄλλων παραλλαγῶν τῆς παγκοσμίας γλώσσας τῶν ἑλληνικῶν καὶ ἡ ἐξάπλωση μίας κοινῆς γλώσσας (τῆς ἑλληνικῆς) γιὰ ὅλον τὸν ἐδαφικὸ χῶρο τῆς παγκοσμίας κοινότητος, χωρὶς ὅμως νὰ θιγοῦν καὶ οἱ γλῶσσες τῶν διαφόρων ἐθνικοθρησκευτικῶν κοινοτήτων ποὺ στερεώνουν ὡς κίονες τὴν αὐτοκρατορικὴ οἰκουμενικὴ κοινωνία.

Καὶ μία τελευταία πρόταση: νὰ ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὅλοι οἱ γλωσσολόγοι καὶ οἱ ταξιτζῆδες καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἑλληνοφώνους Σουηδούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             22 Ἰουλίου 2012

4 -Ὁ Στάλιν, προφήτης τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος

4 -Ὁ Στάλιν, προφήτης τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος

Λαοὶ εὐφρανθεῖτε ! Τὸ τέλος τοῦ κόσμου φθάνει ! Ἡ Δύση θνήσκει μὲ σύσσωμη τὴν διανοουμενίστικη ἀριστερά της. Πρὸ 50 ἐτῶν, ὁ Ναπολέων τῆς Ρωσίας, ὁ Στάλιν ἄφηνε, ἐν εἴδει πνευματικῆς διαθήκης, δύο κείμενα προτοῦ ἀποβιώσῃ, ποὺ ἐχλευάσθησαν ἀπὸ τοὺς πολέμιους τῆς ἀξιοκρατίας, κείμενα τὰ ὁποῖα προέβλεπαν τὸ τέλος τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῶν ἀριστερῶν γλωσσολόγων τῆς σειρᾶς Ψυχάρη-Κριαρᾶ-Κακριδῆ-Μπαμπινιώτη καὶ τοῦ ἀριστερίστικου πνευματικοῦ λούμπενπρολεταριάτου τῆς νατοϊκῆς παρέας Πρετεντέρη-Σωμερίτη. Οἱ προφῆτες ἔχουν πάντα δίκαιο ἐπειδὴ δὲν ὑπολογίζουν τὸν χρόνο. Παρὰ τὴν λιλιπούτια τριάδα Χρουστσώφ-Γκορμπατσώφ-Γιέλτσιν ποὺ ἠσέλγησαν ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦ νεκροῦ Ρώσου Ναπολέοντος, τὸ φάντασμά του ἐπανέρχεται μὲ τὴν δύναμη στίχων ἑνὸς Βίκτωρος Οὑγκό. Ἰδοὺ ἀποσπάσματα τῆς διαθήκης του :
α) Περὶ γλωσσολόγων (κείμενο 28ης Ἰουλίου 1950) : Δὲν ὑπάρχει γλῶσσα ταξική, γλῶσσα τοῦ λαοῦ, παρὰ μόνον γλῶσσα ἐθνική. Ὑπάρχει δημοτική -ὑπὸ μορφὴν τοπικῶν διαλέκτων- ποὺ πρέπει σταδιακῶς νὰ παραμερισθῇ πρὸς ὄφελος τῆς ἱστορικῆς ἐθνικῆς γλώσσης (δηλαδὴ ἀκριβῶς ὅπως ἔκαμε τὸ Ἰσραὴλ μὲ τὰ ἑβραϊκά). "Ἐρώτηση : Μήπως εἶναι σωστὸ πὼς ἡ γλῶσσα πάντα εἶχε καὶ διατηρεῖ ταξικὸ χαρακτῆρα ; Στάλιν : Ὄχι. Αὐτὸ εἶναι λάθος. [Μερικοὶ ἰσχυρίζονται] πὼς κάθε ταξικὴ γλῶσσα ἔχει τὴν ταξικὴ γραμματική της, ἤτοι προλεταριακὴ γραμματική [δημοτική], καὶ ἀστικὴ γραμματική [καθαρεύουσα]. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, τέτοιο πρᾶγμα δὲν ὑπάρχει... Στὴν ἐθνικὴ γλῶσσα ὑποτάσσονται οἱ διάλεκτοι [δημοτική], ὡς κατώτερες μορφές".
β) Περὶ ἀναποφεύκτου ἀλληλοεξοντώσεως τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν μὲ πολέμους (κείμενο 28ης Σεπτεμβρίου 1952) : Μεγαλύτερες εἶναι οἱ πιθανότητες πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν, παρὰ μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου. Ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ Στάλιν ἀπεδείχθη τελείως σωστή. Πόλεμος μεταξὺ ΝΑΤΟ καὶ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας δὲν ἔγινε ποτέ, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ κατέρρευσε τὸ κομμουνιστικὸ στρατόπεδο, τὸ ΝΑΤΟ ὀργιάζει μὲ φοβεροὺς πολέμους. Τὶς  χῶρες ποὺ κτυπᾷ ἔχουν ἤδη ἐνταχθῆ στὸ καπιταλιστικὸ οἰκονομικὸ σύστημα. Ὁ Στάλιν γράφει : "Λένε ὅτι οἱ ἀντιφάσεις μεταξὺ καπιταλισμοῦ καὶ σοσιαλισμοῦ εἶναι περισσότερο ἔντονες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ὑπάρχουν μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Παρὰ ταῦτα, ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δὲν ἤρχισε μὲ πόλεμο ἐναντίον τῆς ΕΣΣΔ, ἀλλὰ μὲ πόλεμο μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Γιατί ; Πρῶτον, διότι ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ, εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὸν καπιταλισμό ἀπὸ τὸν πόλεμο μεταξὺ τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν. Διότι ἐνῷ ὁ πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν θέτει μόνον τὸ πρόβλημα τῆς ἐπικρατήσεως καπιταλιστικῶν χωρῶν ἐπὶ ἄλλων, ἐπίσης καπιταλιστικῶν, ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ ὑποχρεωτικὰ θὰ πρέπη νὰ θέση τὸ ζήτημα τῆς ἰδίας τῆς ὑπάρξεως τοῦ καπιταλισμοῦ. Τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἐθεωρῆτο ἐπίσης ὅτι ἡ Γερμανία ἦταν διὰ παντὸς ἐκτὸς μάχης, ὅπως εἶναι σήμερα κατὰ τὴν γνώμη μερικῶν συντρόφων [ἐνῷ δὲν εἶναι] ἡ Ἰαπωνία καὶ ἡ Γερμανία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἔλεγον ἐπίσης καὶ διελάλουν διὰ τοῦ τύπου, ὅτι οἱ ΗΠΑ εἶχαν συρρικνώσει τὴν Εὐρώπη, στὴν θέση τοῦ φτωχοῦ συγγενοῦς, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε πλέον ποτὲ νὰ ὑπάρξη πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Καὶ ὅμως, εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀγγλία καὶ οἱ ΗΠΑ οἱ ὁποῖες ἐβοήθησαν τὴν Γερμανία νὰ ἀνακάμψῃ οἰκονομικά. Παρὰ ταῦτα, τελικά, ἡ Γερμανία κατηύθυνε τὶς δυνάμεις της κατὰ τοῦ ἀγγλογαλλοαμερικανικοῦ συνόλου ποὺ ὑπεχρεώθη νὰ συμμαχήσῃ μὲ τὴν ΕΣΣΔ. Συνεπῶς, ἡ πάλη τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν ἀγορῶν καὶ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ ἐξουδετερώσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ἀπεδείχθησαν ἰσχυρότερες τῶν ἀντιφάσεων μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ στρατοπέδου καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ".