59 - Περὶ Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

59 - Περὶ Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

Πολὺς λόγος ἔγινε τοὺς τελευταίους μῆνες γιὰ ὕπαρξη Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ, στοχεύοντας τὴν ἰδική μου σχέση μὲ τὴν ἱστορικὴ καστροπολιτεία ὡς κάτοικος τοῦ Μυστρᾶ. Ὑπενθυμίζω ὅτι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1996 εἶχα ἱδρύσει μὲ μερικοὺς συνεργάτες μου, τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό, μὲ τίτλο Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ ὑπότιτλο «Ὄργανο τοῦ Συλλόγου Μυστρᾶς». Ὅσοι παρηκολούθησαν τὸ περιοδικὸ ἀπὸ τὸ 1996 μέχρι τὸ 2013 εἶχαν ἀντιληφθῆ ὅτι ὀπίσω ἀπὸ τὴν κίνηση αὐτὴ ὑπῆρχε ἕνα θυσιαστικὸ δόσιμο στὸ ὅραμα τοῦ θεοπνεύστου ἑλληνισμοῦ, ἑνὸς ἀπολύτου ἑλληνοκεντρισμοῦ ποὺ συνωψίζετο στὴν συμπαντικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ( τὰ ἄστρα, τὴν νύχτα ψιθυρίζουν σὲ γλῶσσα ἑλληνική), στὴν μελλοντικὴ ὀνομασία τοῦ πλανήτου μας σὲ πλανήτη Ἑλλάς, στὴν ἑρμηνεία τῆς πρώτης φράσεως τοῦ κατὰ Ἰωάννου εὐαγγελίου, νὰ σημαίνῃ «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [Ἑλληνικὸς] Λόγος...καὶ Θεὸς ἦν ὁ [Ἑλληνικὸς] Λόγος». Πέραν τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν συνόρων ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἐστόχευε στὴν μετατροπὴ τῆς Ἀνθρωπότητος σὲ ἑλληνικὸ αἰώνιο γίγνεσθαι.

Φυσικὰ τὸ ὅραμα ἦταν ῥεαλιστικὸ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦταν ἀπόλυτα οὐτοπικό καὶ σήμερα εὑρισκόμεθα στὰ πρόθυρα πραγματώσεως τοῦ ὁράματος: Τὴν μετατροπὴ τοῦ κρατιδίου σὲ Ἁγίους Τόπους τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συνθέτοντας τὸν λόφο τῆς Ἀθηνᾶς τῆς Ἀκροπόλεως μὲ τὸ βουνὸ τῆς Παναγίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στὴν τακτικὴ πραγματώσεως τοῦ ὁράματος ἐκαλέσαμε τὸν πρόεδρο Πούτιν στὸν Μυστρᾶ τοῦ Δήμου Σπάρτης καὶ τὸν περασμένο Ἰούλιο ἐπεσκέφθη μὲ τὸν σκοπό αὐτό, κατόπιν προσκλήσεώς μας, ὁ πληρεξούσιος ὑπουργὸς τῆς Ῥωσικῆς πρεσβείας τῶν Ἀθηνῶν τὸν ὁποῖον ὑπεδέχθη ὁ δήμαρχος Σπάρτης, παρουσίᾳ ὁλοκλήρου τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου μὲ τὴν πρόταση νὰ ἀνακηρυχθῇ ὁ ῥῶσος πρόεδρος ἐπίτιμος δημότης τῆς πόλεως τοῦ Λεωνίδα καὶ νὰ στεφθῆ μέσα στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Μυστρᾶ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, στὶς 6 Ἰανουαρίου 1449, εἶχε τοποθετήσει ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του τὸ στέμμα τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ῥωμαίων.

Μοναδικὸς ὅρος ποὺ ἐθέσαμε στὸν πρόεδρο Πούτιν ἦταν ἡ ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία νὰ ἀναγνωρίσῃ ἐπισήμως καὶ διὰ τὸν αἰῶνα τὸν ἄπαντα, τὰ πρωτεῖα τοῦ ἑλληνισμοῦ ὡς μητέρα τῆς Ῥωσίας καὶ τῆς Ἀνθρωπότητος, νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς τὴν μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν, συνεπῶς καὶ τῆς ῥωσικῆς, νὰ παραμείνη ἡ κόρη μας Ῥωσία, ὑποτακτικὴ τοῦ πνευματικοῦ γέροντος τοῦ ἑλληνισμοῦ, γονατιστὴ στὰ πόδια τῆς Ἀκροπόλεως καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διαφορετικά, ἡ Ἑλλάς, ὡς ναυτικὴ δύναμις, θὰ ὑπεχρεώνετο νὰ παραμείνῃ, σὲ ἕναν γάμο ψυχρῆς λογικῆς, στὴν οἰκία τοῦ ἀγγλοσάξωνος δεσπότου. Ἀπὸ τὸν Πούτιν ἐξηρτᾶτο ποῖον γεωπολιτικὸ δρόμο θὰ ἠκολούθη ὁ ἑλληνισμός. Μὲ εἰλικρίνεια καὶ ὄχι μὲ δόλο.

Οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ δὲν ἀποδέχονται τὴν διάκριση Ἀρχαιολατρῶν καὶ Ὀρθοδόξων, χρυσαυγιτῶν καὶ κομμουνιστῶν. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι θεῖον δῶρο ποὺ δίδεται μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλην τὴν Ἀνθρωπότητα. Διαφορετικά, χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχή-ἑλληνισμὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπὶ τοῦ πλανήτου Ἑλλάς, νεκρώνεται. Ἄς τὸ γνωρίζουν ὅσοι Ῥῶσοι καὶ Ἀμερικανοὶ  ἐπιζητοῦν τὴν ἀθανασία.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Σεπτεμβρίου 2013

50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

Μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ 50στου ἄρθρου τούτου του μπλὸγκ φίλοι μου μὲ παρεκάλεσαν νὰ συνοψίσω σὲ 12 σημεῖα μερικὲς βασικὲς ἀρχὲς τῆς σκέψεώς μου. Ἄς τὸ ἐπιχειρήσουμε λοιπόν:

1 – «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [ἑλληνικὸς] Λόγος...καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» ἔγραψε στὸ Εὐαγγέλιό του ὁ Ἰωάννης, τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα εἶναι θεόπνευστο καὶ συνεπῶς συμπαντικό. Ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέει ὅτι ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἐπεκτείνει, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ συρρικνώνει. «Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει». Ξενοφοβία καὶ ἀντισημιτισμὸς εἶναι ἀδιανόητες ἔννοιες γιὰ τὸν ἑλληνισμό.

2 - Ὁ ἰσοτισμὸς εἶναι μία ἔννοια παρὰ κοινωνίᾳ καὶ παρὰ φύσῃ. Ἀκόμη καὶ ἡ μαρξιστική-λενινιστικὴ κοινωνία θεωρεῖ τὸν ἰσοτισμὸ μαοϊκὴ ῥομαντικὴ οὐτοπία. Ὁ ἰσοτισμὸς πραγματοποιεῖται μόνον ἐν Παραδείσῳ καὶ στὴν ἀταξικὴ κομμουνιστικὴ κοινωνία τοῦ τέλους τῶν καιρῶν. Οἱ ἐκλεκτοί, οἱ ἀριστοκράτες τοῦ πνεύματος πρέπει νὰ κατευθύνουν τὴν κοινωνία καὶ ὄχι ἡ μετριοκρατία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ ἡ ὀχλοκρατικὴ δημοκρατία. Καὶ στὴν φύση ὑπερισχύουν τὰ ἀνώτερα εἴδη. Συμπέρασμα: Κάθε ἔθνος, ὅσο βάρβαρο ἤ πρωτόγονο καὶ ἄν εἶναι, ἔχει τὴν ἰδική του κουλτούρα, ἀλλὰ τρεῖς εἶναι οἱ πολιτισμοὶ στὸν πλανήτη: ὁ κινεζικὸς, ὁ ὁποῖος σταδιακὰ τείνει νὰ ὁλοκληρωθῆ μέσα στὸν ἑλληνισμό, ὁ ἑλληνικὸς, ὁ ὁποῖος εἶναι τέλειος καὶ συμπαντικός, καὶ ὁ δυτικὸς ὁ ὁποῖος ὡς σελήνη ἀποσπασμένη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γῆ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποτυχημένος δορυφόρος.

            Τὸ ἀνώτερο γένος τῆς γῆς εἶναι οἱ Ἄρειοι, οἱ ὁποῖοι κατέκτησαν τὴν κοιλάδα τοῦ Γάγγη χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ μὲ γλῶσσα τὴν ἰνδοευρωπαϊκή, δηλαδὴ τὴν ἑλληνική, ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχονται τὰ σανσκριτικά. Συνεπῶς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ μόνη παγκόσμια γλῶσσα στὴν ὁποία ὑποτάσσονται καὶ ἡ κινεζική, καὶ ἡ οὐραλοαλταϊκή, καὶ ἡ σημιτική. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι φυλετικὸς ἐπειδὴ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων εἶναι  τὸ ἀνώτατο γένος τοῦ Σύμπαντος ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τοὺς σημερινοὺς πολῖτες τοῦ παρηκμασμένου καὶ ἐξευτελισμένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ἀλλὰ ποὺ βασίζεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.

3 - Ἡ Ἱστορία κινεῖται ἡρωϊκά, μέσῳ τῆς ἐπεμβάσεως τῶν ἡρώων. Ὁ Θεὸς ἀποφασίζει πότε θὰ φέρῃ ἐπὶ τῆς γῆς, στὴν συγκεκριμένη περίοδο, τὸν ἥρωα ποὺ θὰ ἐπακινήσῃ τὴν Ἱστορία. Ὁ Ἥρως ἐμφανίζεται  ὡς ἐπαναστάτης καὶ ἐξολοθρευτής, ποτὲ ὡς ῥεφορμιστής-μεταρρυθμιστής. Γι’αὐτὸ καὶ ἡ σοσιαλδημοκρατία εἶναι ἡ χειρότερη πολιτικὴ ἔκφραση μίας κοινωνίας.

4 - Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκφρασθῆ μέσῳ τοῦ ἐθνοκράτους. Ἐκφράζεται μόνον μέσῳ τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐπεκτατική, ἰμπεριαλιστική, κατακτητική, ἀποικιακή, ὅπως ὑπῆρξαν οἱ ψευδοαυτοκρατορίες τῆς Δύσεως (πορτογαλική, ἱσπανική, γαλλική, ἀγγλική, γερμανική, ἀμερικανική) διότι ὑποχρεωτικὰ εἶναι οἰκουμενική, ὅπως αὐτὴ τοῦ Βυζαντίου. Οἰκουμενικὴ σημαίνει συμπαντική, πλανητική, παγκοσμία, ἡ χωρὶς σύνορα αὐτοκρατορία ἡ ὁποία συνεχῶς ἀμύνεται κατὰ τῶν Βαρβάρων τῆς περιφερείας, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ εἰσχωρήσουν στὴν καρδιὰ τῆς Οἰκουμένης, δηλαδὴ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ ὑποχρεωτικὰ διοικεῖται ἀπὸ μοναρχικὸ πολίτευμα, μὲ ἀπόλυτο μονάρχη-ἥρωα καὶ ποτὲ μὲ συνταγματικὴ βασιλεία ἤ ἀβασίλευτη δημοκρατία.

5 - Ἡ σύνθεση τῶν ἀκραίων πολιτικῶν στοιχείων τῆς κοινωνίας εἶναι ἀπαραίτητη. Γιὰ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ κοινωνία χρειάζεται ἡ σύνθεση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸ ΚΚΕ σὲ ἕνα σύνολο ποὺ ἀποκαλῶ ἐθνικομπολσεβικισμό.

6 – Τὸ κράτος καὶ οἱ νόμοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Στὴν τρομοκρατία τοῦ κράτους καὶ τὴν αὐθαιρεσία τῶν νόμων ποὺ ψηφίζονται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι  ποντικοί, πρέπει νὰ ἀντιταχθῆ τὸ σύνθημα, «τρομοκρατεῖτε τοὺς τρομοκράτες». Εὐτυχῶς, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ἔχει κατακλυσθῆ ἀπὸ τὶς αὐθαίρετες οἰκοδομὲς οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ πολλαπλασιασθοῦν στὸ ἔπακρον καὶ νὰ κατεδαφισθῆ ἡ μοναδικὴ γνησία αὐθαίρετη οἰκοδομὴ ποὺ εἶναι τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο.

7 – Οἱ λαθρομετανάστες προερχομένοι ἀπὸ χῶρες ἀκραίου ἰσλαμισμοῦ καὶ οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ τοῦ φανατικοῦ μορφώματος πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, διότι τὸ ἀκραῖο Ἰσλὰμ εἶναι ὁ ἀπόλυτος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.

8 - Ἡ μεγαλύτερη ἐπαναστατικὴ προσπάθεια στὸν χῶρο τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄν καὶ ἀποτυχημένη, ὑπῆρξε ἡ ἐπανάσταση τῆς 21^ης Ἀπριλίου καὶ ἡ μεγαλύτερη προπαγανδιστικὴ ἐπίτευξη, βασισμένη στὸ ἀπόλυτο ψεῦδος ὑπῆρξε ἡ ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου τῆς 17^ης  Νοεμβρίου 1973. Ἀντιθέτως, ἡ μεγαλύτερη πατριωτικὴ ἐξέγερση τῶν νεοελληνικῶν χρόνων ὑπῆρξε ὁ ἀνταρτοπόλεμος τοῦ ΕΛΑΣ ὑπὸ τὸν ἥρωα Ἄρη Βελουχιώτη καὶ ὁ κατοπινὸς ἀγὼν τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ, τὸ 1946-1949, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ἡρωϊκοῦ ΚΚΕ.

9 -Ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ στὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ πολιτικὴ συγκυρία εἶναι ἐπιβεβλημένη.

10 -  Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ βασισθῆ στὴν διαμόρφωση τοῦ τριγώνου συνεργασίας Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραὴλ μὲ κέντρο τὴν Κύπρο.

11 -  Ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ συγκρότηση τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

12 – Τὸ σύμβολο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς διαφθορᾶς καὶ ἀνυποληψίας ὑπῆρξε ὁ Κώστας Σημίτης καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι σήμερα ὁ Εὐάγγελος Τούρκογλου, ὁ ἐπωνομαζόμενος Βενιζέλος. Ἀντιθέτως ὁ πλέον δημιουργικὸς ἕλλην πολιτικὸς τῶν νέων χρόνων εἶναι  ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ νεώτερος ποὺ προωθεῖ διακυβέρνηση μέσῳ δημοψηφισμάτων καὶ συμμετοχικῆς δημοκρατίας.

Δημήτρης Κιτσίκης   2 Ἰουλίου 2013