171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

Σὲ μία πολύωρη συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ Γιῶργος Παπανδρέου στὸν δημοσιογράφο Νῖκο Χατζηνικολάου, στὶς 19 Ἰανουαρίου 2015, ἀνεδύθη πλήρως ἡ προσωπικότητα τοῦ ΓΑΠ. Οἱ λέξεις ποὺ ἐπανήρχοντο συνεχῶς στὸ στόμα του ἦταν «ἀξίες» καὶ «ἀρχές». Ὡς δίκαιος Ἀριστείδης, ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ Νεώτερος, παραμένει σὲ ἐπίπεδο πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κοινό, αὐτὸ τὸ κοινὸ ποὺ ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα στὴν Ἀθήνα ἀδυνατοῦσε νὰ παρακολουθήσῃ τοὺς φιλοσόφους τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ μέτρου καὶ ἐξωστράκιζε τοὺς δίκαιους.

Τὸ ἐρώτημα βεβαίως παραμένει: Πῶς μὲ τέτοιο ἦθος, ὁ ΓΑΠ ἔγινε πολιτικός καὶ μάλιστα πρωθυπουργός; Ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής. Ἔφερε τὸ ὄνομα δύο ἐπιφανῶν πολιτικάντηδων, τοῦ παπποῦ του Γεωργίου Παπανδρέου, γνωστοῦ ὡς παπαντζῆ καὶ τοῦ πατέρα του Ἀνδρέα Παπανδρέου, φοβεροῦ λαοπλάνου. Ὁ ὄχλος παρασύρεται ἀπὸ τὰ ἠχηρὰ ὀνόματα καὶ παραβλέπει τὴν οὐσία τῆς προσωπικότητός τους. Σύρεται ἀπὸ ἁπλοϊκὰ συνθήματα, μὴ κατανοῶντας καὶ διαστρεβλώνοντας φράσεις ὅπως «λεφτὰ ὑπάρχουν» ἤ «τὰ ἐφάγαμε ὅλοι μαζί», χωρὶς νὰ ψάχνῃ  νὰ καταλάβῃ τὴν πραγματική τους ἔννοια. Ὁ κόσμος εἶναι ἔτοιμος πάντα νὰ σταυρώσῃ τὸν δίκαιο καὶ κατόπιν, μετὰ θάνατον, νὰ τὸν θεοποιῇ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ δημοκρατία εἶχε ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ τοὺς κορυφαίους φιλοσόφους τῆς Ἀρχαιότητος ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα.

Ὁ ΓΑΠ ὅμως, στὴν πλήρη ἀγνότητά του, ἐπιμένει νὰ πιστεύῃ στὴν ἰδική του δημοκρατία καὶ νὰ θέλη νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἀνάξιο λαὸ, δηλώνοντας ὅτι εἶναι «ἀντιεξουσιαστὴς στὴν ἐξουσία». Καὶ ἔχει δίκαιο νὰ προτιμᾷ τὸν παραπλανημένο λαὸ ἀπὸ τὸ λησταρχεῖο τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἔλλειψη κρίσεώς του καὶ τὸν προτρέπει νὰ ψηφίζῃ βολευτές  (εἶναι δὲ ἀνάξιο νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἀρχαία λέξη «βουλευτής» γιὰ νὰ ὀνομάζονται οἱ σημερινοὶ «βολευτές»). Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν οὐσία ὁ ΓΑΠ προτιμᾷ τὸ πολιτικὸ σύστημα, ὄχι τῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ τῆς λαοκρατίας, ὅπου ὁ λαὸς ἐκφράζεται ἀπ’εὐθείας μὲ δημοψήφισμα καὶ ὄχι μέσῳ τῶν διεφθαρμένων βολευτῶν.

Ἕνα πρόσθετο χαρακτηριστικὸ τοῦ Γιώργου εἶναι ἡ εὐγένειά του. Ὄχι μόνον ποτὲ δὲν ὑβρίζει ἀλλὰ ἀποφεύγει νὰ κατηγορήσῃ τοὺ ἐχθρούς του ποὺ μετὰ μανίας καταφέρονται ἐναντίον του. Ἔτσι χρησιμοποιεῖ ἐλαχίστη καὶ κεκαλυμμένη κριτικὴ κατὰ τῶν ἀντιπάλων του Σημίτη καὶ Βαγγέλη Βενιζέλο. Προτιμᾷ νὰ μὴ συγκρούεται μετωπικὰ μὲ τοὺς θανασίμους ἐχθρούς του καὶ ἁπλῶς ἀναστενάζει ἀναφωνῶντας ὅτι ἡ τόσο καθυστερημένη ἀποχώρησή του ἀπὸ τὸ σάπιο σημιτοβενιζελικὸ ΠΑΣΟΚ ὑπῆρξε λύτρωση!

Μόνος στὴν μέση τῶν ληστάρχων τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς, βέρος τζέντελμαν ἐπιπέδου πανεπιστημίου Ὀξφόρδης, ἀρνεῖται νὰ προχωρήσῃ μαζὶ μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων Πᾶνο Καμμένο, στὴν πολὺ σωστὴ πρόταση τοῦ τελευταίου νὰ περάσουν ἀπὸ λαϊκὸ δικαστήριο καὶ νὰ φυλακισθοῦν οἱ ἐγκληματίες τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς Σαμαρᾶς καὶ Βαγγέλης (τὸ ψευδώνυμο «Βενιζέλος» τοῦ τελευταίου εἶναι ὕβρις πρὸς τὸν μεγάλο πολιτικὸ τοῦ παρελθόντος Ἐλευθέριο Βενιζέλο).

Δέχεται σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα τὶς συκοφαντίες ποὺ ἐκτοξεύονται κατὰ τῆς μητέρας του καὶ τῶν ἀδελφῶν του καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκφρασθῇ ἐπικριτικὰ γιὰ τὴν ἀπίθανη μετριότητα τῆς Δήμητρας Λιάνη ποὺ κατερράκωσε τὴν ὑπόληψη τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του.

Ἐὰν τελικὰ ὁ ΓΑΠ ἐπιβιώσῃ εἰς τὸ μέσον τῆς γενικῆς μετριότητος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, αὐτὸ θὰ τὸ χρωστᾷ στὰ ἑλληνικὰ νειάτα καὶ μόνον στὰ νειάτα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν προφθάσει ἀκόμα νὰ ἐκμαυλισθοῦν. Ἕνα εἶναι σίγουρο: Δίκαιε Ἀριστείδη, ἡ Ἱστορία θὰ σὲ δικαιώσῃ!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Ἰανουαρίου 2015

161 – Νῖκος Ῥωμανὸς ἤ περὶ ἡρώων

161 – Νῖκος Ῥωμανὸς ἤ περὶ ἡρώων

Τὸ τελευταῖο μου βιβλίο ποὺ ἐξεδόθη πρὸ μηνῶν στὸν Ἡρόδοτο, φέρει τὸν τίτλο «Περὶ Ἡρώων» καὶ ἀφιερώνεται στὴν νεολαία ποὺ ἐξαφανίζεται στὴν Ἑλλάδα μὲ σχέδιο νεοκτονίας τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974. Γράφω σὲ αὐτό: «Ἡ ἀνθρωπότης βλέπει τὸ ἑλληνικὸ αἷμα νὰ χύνεται καὶ τὰ νιάτα της νὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ ἀντικαταστήσουν μὲ τὸ πλαστικὸ αἷμα τῶν ψευδῶς ἀποκαλουμένων ἡρώων τοῦ θεάματος καὶ τοῦ γηπέδου καὶ τὸ παραισθησιογόνο  τῆς ἡρωΐνης. Ἐγκληματίες βουλευτές, ἐγκληματίες νομοθέτες, ἐγκληματίες λογιστές, ἐγκληματίες δημοκράτες, τὰ νιάτα τοῦ πλανήτου σᾶς ξερνοῦν. Ξερνοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά σας, ξερνοῦν τὴν αἱματοβαμένη μὲ χρήματα ἐλευθερία σας, δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς νόμους σας».

Σήμερα ἀφιερώνω τὸ βιβλίο μου στὸν 21χρονο Νῖκο Ῥωμανὸ ποὺ τὸ ὄνομά του τὸν προώριζε νὰ γίνῃ ἥρωας, νέος Ῥωμανὸς Διογένης (1068-1071) ποὺ «ἐφόρεσε τὴν πανοπλία του, ἐγύμνωσε τὸ ξῖφος ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐσκότωσε πλῆθος βαρβάρων. Ὅμως, πληγωμένος, ἐγλίστρησε ἀπὸ τὸ ἄλογό του καὶ ἐπιάσθη δορυάλωτος». Στὶς 6 Δεκεμβρίου 2008, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, ἕνα τυπικὸ ἑλληνικὸ κτῆνος, ὁ εἰδικὸς φρουρὸς Ἐπαμεινώνδας Κορκονέας, φουσκωμένος ἀπὸ τὸν πρωτόγονο ἀνδρικὸ ἐγωϊσμὸ γνωστὸ ὡς φιλότιμο, ἐδολοφόνη μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ῥωμανοῦ τὸν ἀδελφικό του φίλο Ἀλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τὸ φέρετρο τοῦ ὁποίου ἐτοποθέτησε στὸ χῶμα. Ἀποτέλεσμα: Ἠνδρώθη ὁ Ῥωμανὸς καὶ ἔγινε ἀντάρτης πόλεων.  Ἀντί νὰ συχνάζῃ, σὰν ἄλλοτε ὁ δολοφόνος Κορκονέας, στὰ γήπεδα, οὐρλιάζοντας πρὸς δόξαν τῆς μπάλας, ἐπῆρε τὰ σοκάκια τῶν πόλεων καὶ ἔγινε ἥρωας. Καὶ τώρα ἀργοπεθαίνει στὰ σαμαρικὰ δεσμωτήρια τοῦ γερμανοκρατουμένου ἐξευτελισμένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν.

Σὲ ὅλους ἐμᾶς, τὰ ὑπολείμματα τοῦ ὑπογεννητικοῦ ἑλληνισμοῦ, τὰ χούφταλα τῶν καφενοβίων ποὺ προτιμοῦμε νὰ ζητιανεύουμε, ψηφίζοντας Σαμαρᾶ, τὶς πενταροδεκάρες τῶν μειομένων συντάξεών μας, παρὰ νὰ ἀγοράζουμε στὰ ἐλάχιστα ἐναπομείνοντα ἐγγόνια μας ὅπλα καὶ φισεκλίκια γιὰ νὰ καθαρίσουν τὰ ἀπορρίμματα τοῦ τόπου μας, κατάρα καὶ τρισκατάρα!

Ἡ ἐπανάσταση εἶναι ὅπως ὁ καθαρὸς ἀέρας ποὺ εἰσέρχεται στὶς κατοικίες μας ὅταν ἀνοίγουμε διάπλατα τὰ παράθυρα. Ἀλλὰ ἐμεῖς, οὔτε τὰ ἄχρηστα χέρια μας ἀπλώνουμε γιὰ νὰ ἀνοίξουμε τὰ παράθυρα αὐτά. Ἀλέξανδρε Γρηγορόπουλε, Νῖκο Ῥωμανέ, ἔφηβοι τοῦ ἀρχαίου κάλλους καὶ τῆς ἀρετῆς, ἔστω καὶ τὴν ὑστάτη στιγμή, μὲ τὴν θυσία σας, σῶστε ἀπὸ τὴν ἐσχάτη ἐξαθλίωση τὴν Ψωροκώσταινα, τὴν πόρνη τοῦ Κολωνακίου!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Δεκεμβρίου 2014  

115 - Τὸ παράδειγμα τοῦ Μαϊάμι γιὰ τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης

115 - Τὸ παράδειγμα τοῦ Μαϊάμι γιὰ τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης

Σᾶς γράφω ἀπὸ τὸ Μαϊάμι τῆς Φλόριδας τῶν Ἡνωμένω Πολιτειῶν καὶ ἀπευθύνομαι στὸν σὲφ τῶν γκαρσονιῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ. (Ἀντώνη ἐλεγαν καὶ τὸν σωφὲρ τοῦ πατέρα μου στὸ ἐξοχικὸ σπίτι τῶν Κιτσίκηδων στὴν Ἐκάλη).

Ὅταν δὲν ἔχεις ἱκανότητες δηλώνεις ὅτι θέλεις νὰ ἀντιγράψῃς τοὺς ἐπιτυχημένους. Ἔτσι οἱ πολιτικοί (ὅλοι τους ἀποτυχημένοι χωρὶς ἐξαίρεση) μᾶς εἶπαν ὅτι θέλουν νὰ κάνουν τὴν Ἑλλάδα, Ἑλβετία, Σουηδία, Δανία, Ἰρλανδία καὶ τί ἄλλο ἀκόμα.

Ὅταν εἶσαι Πολιτεία μίας ἐπιτυχημένης ὁμοσπονδίας ποὺ ὑπάρχει τώρα καὶ 238 χρόνια δὲν συγκρίνεσαι μὲ μία ἀποτυχημένη Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν τραπεζιτῶν τῆς Γερμανίας. Οἱ τραπεζῖτες τῶν ΗΠΑ δὲν κατεβαίνουν στὸ Μαϊάμι γιὰ νὰ ξεκουράσουν μόνον τὰ κορμιά τους. Γιὰ ἕναν τέτοιο σκοπὸ εἶχαν κάποτε τὴν Κούβα τοῦ Μπατίστα ὡς ἀποικία-πορνεῖο ὅπως ἡ ΕΕ ἔχει σήμερα τὴν Μύκονο. Ἡ ἰσχὺς δίδει ἀρχοντιά καὶ γενναιωδορία. Ἡ περιοχὴ τοῦ Μαϊάμι εἶναι χώρα μεταναστῶν ἀπὸ τὴν Λατινικὴ Ἀμερική. Ὅταν ἔχεις λεφτὰ συχνὰ δὲν χρειάζεται νὰ κατακτήσῃς μὲ πόλεμο. Οἱ Ἑβραῖοι ἀγόρασαν τὴν ἀκτὴ τῆς Παλαιστίνης γιὰ νὰ ἐγκατασταθοῦν ἐκεῖ καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ ἀγόρασαν τὴν Φλόριδα γιὰ 5 ἑκατομμύρια δολλάρια τὸ 1819.

Τὸ Μαϊάμι εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα παγκόσμια τραπεζικά, οἰκονομικὰ καὶ πολιτιστικἀ κέντρα ποὺ ἐλέγχουν τὴν οἰκονομικὴ δραστηριότητα τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Ἐὰν ἡ Ἀθήνα ἦταν τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Μαϊάμι στὴν περιοχὴ τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου θὰ ἤλεγχε τὴν οίκονομικὴ δραστηριότητα τῆς Αἰγύπτου καὶ ὁλοκλήρου τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ὅταν δὲ συνειδητοποιήσῃ κανεὶς τὴν τεραστία πολιτισμικὴ σημασία τοῦ ἑλληνισμοῦ, μία στενὴ  πολιτιστικὴ συνεργασία μὲ τὸ Ἰσραὴλ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνῃ τὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια τοὐλάχιστον ἐφάμιλλα μὲ τὴν Σορβόννη, τὸ Ὄξφορντ  καὶ τὸ Χάρβαρντ μὲ καθηγητὲς παγκοσμίας ἐμβελείας κατόπιν προσελκύσεως τῶν περιφήμων Ἑλλήνων καθηγητῶν τοῦ Ἐξωτερικοῦ καὶ ἄλλους τόσους Ἑβραίους καθηγητὲς τῶν δυτικῶν χωρῶν. Αὐτὸ δὲν θὰ  ἀπέκλειε καὶ μία τεραστία τουριστικὴ κίνηση σὲ ὑποχρεωτικὴ συνεργασία μὲ τὴν Τουρκία ποὺ κατέχει, μὲ τὴν Ἀνατολία, τὸν ἄλλο πνεύμονα τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου.

Τὸ Μαϊάμι εἶναι τὸ μεγαλύτερο λιμάνι τοῦ κόσμου γιὰ τὴν κίνηση τῶν κρουαζιεροπλοίων. Ἀλλὰ ὁ τουρισμός, ἄν καὶ σπουδαιότατος καὶ κέντρο τῶν Καναδῶν συνταξιούχων ποὺ τοὺς χειμερινοὺς μῆνες διαμένουν στὸ Μαϊἀμι, ἐφ’ὅσον ἡ θερμοκρασία δὲν κατεβαίνει κάτω τῶν 20 βαθμῶν Κελσίου, πόρρω ἀπέχει ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι ἡ βαρειὰ βιομηχανία της. Κατατάσσεται ὡς «Ἄλφα-παγκόσμια πόλη» ἤ global city,  ἕναν ὅρο ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὶς κυριώτερες οἰκονομικὲς πόλεις τοῦ πλανήτου, ποὺ θεωροῦνται κόμβοι τοῦ παγκοσμίου οἰκονομικοῦ συστήματος, ὡς τραπεζικὰ καὶ ἐμπορικὰ κέντρα καὶ ποὺ κατέχουν μεγάλη ἰσχὺ στὸν τομέα τῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν ἀποφάσεων.

Δύναται τὸ σημερινὸ ἐξευτελισμένο ἀπὸ τοὺς πολιτικούς ἑλληνικὸ κρατίδιο νὰ γίνῃ πραγματικὴ Φλόριδα καὶ Μαϊάμι; Βεβαίως καὶ δύναται, ἀλλὰ γι αὐτὸ χρειάζεται ὄχι ἁπλῶς προσαρμογὴ καὶ μεταρρύθμιση καὶ ἰδίως ὄχι Στουρνάρηδες ἀλλὰ ἐπανάσταση καὶ πάλι ἐπανάσταση, μὲ ἀποχώρηση  ἀπὸ τὴν ΕΕ καὶ τὸ εὐρωνόμισμα καὶ στενὴ συνεργασία μὲ τὶς χῶρες τοῦ ἑλληνικοῦ γεωπολιτικοῦ χώρου, δηλαδὴ τὴν Ῥωσία, τὴν Τουρκία καὶ τὸ Ἰσραήλ, χωρὶς νὰ χαλαρώσῃ τὶς σχέσεις του μὲ τὶς ΗΠΑ. Ἀλλὰ τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν πραγματώνονται χωρὶς ἡγέτη.

Δημήτρης Κιτσίκης                     8 Ἰουνίου 2014

107 - Ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

107 - Ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ὁ κατοχικὸς πρωθυπουργὸς Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὑλοποιῶντας τὸ σχέδιο δεκαετιῶν τῆς Εὐρώπης νὰ μετατρέψῃ τὴν Ἑλλάδα σὲ Φλόριδα τῆς ΕΕ καὶ τὸν Ἕλληνα σὲ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης, ἐδήλωνε προσφάτως ὅτι ναὶ μὲν ἡ ἔκφραση, «ὁ τουρισμός, βαρειὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδος» ἦταν ἄκομψος (ἀντὶ δηλαδὴ τῆς «Βαρειᾶς Βιομηχανίας στὴν Ἑλλάδα» τοῦ 1947, τῶν ἀειμνήστων Δημήτρη Μπάτση καὶ Νίκου Κιτσίκη) ἀλλὰ  ἀπέδιδε τὴν οὐσία τῆς προσπαθείας τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ὄνειρο νὰ γίνουν οἱ Ἕλληνες Μαῦροι τῶν Μπαχαμῶν (βλέπε τὸ ἄρθρο μου, «Οἱ Μπαχάμες καὶ ἡ Μπαχαμοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τεῦχος 67, ἄνοιξη 2013).

Ἤδη, στὶς 14 Δεκεμβρίου 1997, ὁ οἰκονομολόγος Νῖκος Κεράνης, εἶχε δημοσιεύσει ἄρθρο στὴν Οίκονομικὴ Καθημερινή, ὑπὸ τὸν χαρρυκλυννικὸ καὶ βαρέως βροντῶν τίτλο, «Ἡ Ἑλλάδα, Φλόριδα τῆς Εὐρώπης: Μία ῥηξικέλευθη πρόταση γιὰ μία νέα οἰκονομικὴ στρατηγική. Χώρα φιλοξενίας τῶν Βορειοευρωπαίων συνταξιούχων». Τὸ παραπάνω κείμενο εἴχαμε παρουσιάσει στὸ τεῦχος 11, ἀνοίξεως 1999, τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, μὲ τὸ ἑξῆς σχόλιο:

«1999: Τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης -Ἡ καταστροφὴ ἐπῆλθε. Οἱ φόβοι τοῦ Νίκου Κιτσίκη ἐπαληθεύθησαν πλήρως. Τὸ 1999, ὁ Μεγαλέξανδρος προτείνεται ἀνεπιτυχῶς νὰ γίνῃ τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης, ὑπὸ τὸ ἠλίθιο χαμόγελο τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τὰ μπιμπίκια... Τὸ δίλημμα τὸ ὁποῖο ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσωμε στὰ πρόθυρα εἰσόδου μας στὸ κοινὸ νόμισμα εἶναι: Θέλουμε πλοῦτο χρηματιστηρίου καὶ καζινῶν χωρὶς παραγωγή, ἐντὸς εὐρώ, δηλαδὴ ἕνα παρασιτικὸ κρατίδιο τύπου Φλόριδας, ἤ παραγωγὴ μὲ ἰσχὺ ἐκτὸς εὐρώ. Ἡ Ἑλλὰς τῶν τριῶν χιλιάδων χρόνων πολιτισμοῦ θὰ καταντήσῃ πορνεῖο-Μπανγκὸκ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως; Ἐδῶ ἡ Κούβα ἐκράτησε ψηλὰ τὸ κεφάλι σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ θηρίο, φτωχὴ καὶ ὑπερήφανη κι ἐμεῖς «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή», μόνο τραγούδι θἆναι; Θὰ συνεχίσωμε νὰ γλύφωμε τὸ ποῦρο τοῦ ἰσχυροῦ, σὰν τὴν Μόνικα, ἐνῷ θὰ προδίδωμε τὰ κουρδικὰ παληκάρια στὸ τουρκικὸ κατεστημένο; Παραδομένοι στὸν σημιτικὸ σαλίγκαρο, ἀναφωνοῦμε: Ποῦ εἶσε Μεγαλέξανδρε νὰ σβήσῃς τὴν ντροπή μας;»

Δεκαπέντε χρόνια ἀργότερα ὁ Σαμαρᾶς ὑλοποιεῖ τὸ σχέδιο, κατ’ ἐντολὴν τῶν Γερμανῶν. Κι  ἐγώ, στὸ προαναφερθὲν ἄρθρο μου γιὰ τὶς Μπαχάμες, τῆς ἀνοίξεως τοῦ 2013, γράφω: «Ἰδοὺ μία εἰκόνα [τῶν Μπαχαμῶν] τοῦ τί μᾶς καταδικάζει ἡ Εὐρώπη νὰ γίνουμε: τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης. Ἕνας λαὸς μὲ τὸ χέρι μονίμως τεντωμένο, ἱκετεύοντας ἕνα γερὸ φιλοδώρημα. Ἕνας λαὸς πιτσαδόρων, ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ μέχρι τὴν Κύπρο. Ἕνας λαὸς ἀπὸ καμάκια ποὺ ἀρέσκεται νὰ προφέρῃ τὸ Do you like Mademoiselle the Greece?»

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 Ἀγωνιστικὴ Πρωτομαγιὰ 2014

68 - Ἕλληνες, ἀνεβῆτε στὴν κιβωτό !

68 - Ἕλληνες, ἀνεβῆτε στὴν κιβωτό !

Τὸ ἔθνος μας βουλιάζει. Ὅποιος δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεται ἀκόμη εἶναι ψυχικὰ τυφλός. Οἱ πάντες μᾶς προδίδουν. Οἱ πάντες μᾶς ἐμπαίζουν. Τρεῖς εἶναι οἱ σημερινὲς σειρῆνες ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐμποδίσουν νὰ ἀνεβοῦμε στὴν κιβωτὸ διαδίδοντας ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπέλθῃ κατακλυσμός. Ἡ πρώτη σειρήνα εἶναι ἡ παθητικὴ ἀναμονὴ τοῦ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ. Τὸν περιμένουμε  καὶ περιμένοντας ἀδρανοῦμε. Ἡ δεύτερη σειρήνα εἶναι ὁ Σύριζα. Περιμένουμε τὶς ἐκλογὲς νὰ τὸν ψηφίσουμε. Στὸ μεσοδιάστημα αὐτὸς κάνει ἐντυπωσιακὴ στροφή 180 μοιρῶν σὲ ἐλάχιστο χρόνο, ξεπερνῶντας ἀκόμη καὶ τὸν Ἀνδρέα τοῦ 1981.  Ἀπὸ ἔξοδο ἀπὸ τὴν ΕΕ καὶ τὸ εὐρώ, ἐπέρασε στὴν κατάργηση τοῦ μνημονίου, στὴν πολιτικὴ ἐπαναδιαπραγμάτευση τοῦ μνημονίου καὶ τώρα στὴν ὑποψηφιότητα Τσίπρα τοῦ Κόμματος Εὐρωπαϊκῆς Ἀριστερᾶς γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς θέσεως τοῦ προέδρου τῆς Κομισιόν. Προδομένος καὶ ὁ Τσὲ καὶ  ὁ Τσάβεζ σὲ χρόνο μηδενικό. Ἡ τρίτη σειρήνα εἶναι ὁ Σαμαρᾶς ποὺ αἰφνιδίως εἶπε καὶ αὐτὸς νὰ ὑπερκεράσῃ τὸν Τσίπρα καὶ νὰ ἐπαναδιαπραγματευθῇ πολιτικὰ τὸ μνημόνιο! Ἔτσι στὶς προσεχεῖς ἐκλογὲς ὁ ταλαιπωρημένος Ἕλληνας γιὰ χιλιοστὴ φορὰ θὰ πάῃ νὰ ψηφίσῃ ΝΔ ἤ Σύριζα, μήπως καί...

Λοιπόν, ἐπιτέλους, ξυπνήσατε Ἕλληνες! Βουλώσατε τὰ ὦτα σας ὅπως ἔκαμαν οἱ σύντροφοι τοῦ Ὀδυσσέως καὶ μὴν ἀκοῦτε πλέον τὶς σειρῆνες.  Περιμένοντας τὴν πραγμάτωση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, πρὸς τὸ παρὸν ἄπιαστο ὄνειρο συμφιλιώσεως φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ, παραμείνατε στὶς δύο μοναδικὲς ἄφθαρτες ἀξίες σὰν τὸ ἀνόθευτο χρυσό: τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ ΚΚΕ. Ἀφήσατε τὶς ἐπικρίσεις, ὅτι οἱ παπάδες τὰ παίρνουν καὶ οἱ κομμουνιστὲς παραμένουν στὰ ὡραῖα ἀλλὰ ἀναποτελεσματικὰ καὶ σκονισμένα λόγια. Πρὸς τὸ παρόν, τίποτα καλύτερο δὲν ὑπάρχει. Ὁ Θεὸς θὰ διαχωρίσῃ τὰ παιδιά του ἀπὸ τοὺς φαύλους. Ὀρθοδοξία καὶ ΚΚΕ εἶναι τὰ μόνα ποὺ σοῦ μαθαίνουν νὰ δίδῃς καὶ νὰ μὴν  παίρνῃς. Νὰ θυσιάζεσαι σὰν τοὺς ἁγίους μάρτυρες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ. Θὰ σὲ προδώσουν χίλιες φορὲς ὅπως ἐπρόδωσαν τὸν Χριστό. Θὰ σὲ πᾶνε στὰ γκούλαγκ ὅπου θὰ πεθάνῃς σὰν τὸν Ζαχαριάδη. Ἀλλὰ στὸ τέλος τῆς μαρτυρικῆς σου πορείας ὁ Θεὸς θὰ σὲ νταντεύσῃ στὴν ἀγκαλιά του. Πάρε ἐπάνω σου ὅλες τὶς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων. Ἀπὸ Γραικύλος γίνου Ἕλλην καὶ ἐπιτέλους πές, ἄν καὶ δὲν φταῖς: ναὶ ἐγὼ φταίω γιὰ ὅλα καὶ ὄχι ὁ ἄλλος.

Δημήτρης Κιτσίκης         19 Ὀκτωβρίου 2013