274 –Εὐγονική: Μία δυτικὴ διαστροφή

274 –Εὐγονική: Μία δυτικὴ διαστροφή

Στὴν Ἀρχαιότητα οἱ λέξεις εὐγονία καὶ εὔγονος ἀνεφέροντο σὲ μία φυσικὴ κατάσταση· τὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ γεννᾷ μὲ καλὰ ἀποτελέσματα. Ἡ λέξη εὐγονικὴ ἦταν ἄγνωστη. Οἱ πρόγονοί μας δὲν ἐσκέφθησαν ποτὲ νὰ χρησιμοποιήσουν τεχνητὰ μέσα, δηλαδὴ τεχνολογία, γιὰ νὰ ἐπηρεάσουν τὴν γέννηση τῶν παιδιῶν. Ἡ ἐπιστήμη τους ἦταν βασισμένη στὸν σεβασμὸ τῆς φύσεως διότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέρος τῆς φύσεως καὶ δὲν νοεῖται νὰ διαταράξῃ τὴν ἁρμονία καὶ τὴν φυσικὴ ἰσορροπία τοῦ οἰκοσυσυστήματος, δηλαδὴ τὸ σύνολο τῶν ζωντανῶν ὀργανισμῶν (βιοκοινότητα) μέσα στὸ σύνολο τοῦ περιβάλλοντος (βιοτόπου).

           

1 - Τὸ πρῶτο μικρόβιο ποὺ εἰσεχώρησε πολὺ ἀργότερα, μὲ τὴν ἄνοδο τῆς Δύσεως, στὸ φαινόμενο τῆς εὐγονίας, ἦταν ἡ ἠθικολογία ποὺ ἀντεκατέστησε τὸ ἦθος, ἰδίως δὲ εἰς τοὺς Ἀγγλοσάξωνες. Καὶ ἔτσι, μὲ τὴν ἄνοδο τῆς δυτικῆς τεχνολογίας ποὺ ὄχι μόνον ἀπεμάκρυνε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φύση ἀλλὰ καὶ τὴν ἐβίασε ὡς βάρβαρος, ἐνεφανίσθη ἡ εὐγονικὴ "ἐπιστήμη", δηλαδὴ μία τεχνολογία, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐξ ἴσου τεχνικὴ "δυσγονική". Τὸ ἦθος, συνδεδεμένο μὲ τὴν ἀρετή,  προέρχεται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ συνδέεται μὲ τὴν παράδοση τοῦ γένους καὶ μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἐνῷ ἡ ἠθικὴ (ὡς ἠθικολογία) ἐπιβάλλεται ἀπ'ἔξω στὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ἀπὸ τὴν θρησκεία.

           

Χαρακτηριστικὸ τῆς ἐπιρροῆς τῆς δυτικῆς ἠθικολογίας στοὺς Νεοέλληνες, εἶναι τὸ ἑξῆς: στὸ ἔργο τοῦ Πλουτάρχου (46-120 μ.Χ.), Βίοι παράλληλοι ποὺ ἀπέδωσε στὴν συντηρητικὴ νεοελληνική, τὸ 1864, ὁ Ἀ. Ῥ. Ῥαγκαβῆς, ὁ τελευταῖος κάνει ἕνα κάπως περίεργο σχόλιο σὲ μία φράση τοῦ Πλουτάρχου, στὸν βίο τοῦ Λυκούργου: "Ἡ ἔποψις αὕτη, ἡ ἀφομιοῦσα τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὰ ζῶα, ἦτον τοῦ Λυκούργου, ἐλπίζομεν ὅμως ὅτι ὄχι καὶ τοῦ ἠθικοῦ Πλουτάρχου". Ὁ Πλούταρχος λέγει πράγματι ὅτι οἱ ἄλλοι Ἕλληνες, ἐκτὸς τῶν Σπαρτιατῶν, εἶναι ἄφρονες, διότι ἐνῷ θέλουν τὰ σκυλιά τους καὶ τὰ ἄλογά τους νὰ εἶναι καθαρόαιμα, γιὰ τὶς γυναῖκες τους ἐπιμένουν νὰ τὶς κρατᾶνε κλεισμένες στὰ σπίτια γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύσουν νὰ κάνουν παιδιὰ μὲ ἄλλους ἄνδρες, πιὸ ὑγιεῖς καὶ πιὸ ἔξυπνους ἀπὸ τοὺς συζύγους των. Τὸ σχόλιο ὅμως τοῦ Ῥαγκαβῆ εἶναι ἁπλῶς ἀντιγραφὴ τοῦ Γάλλου μεταφραστοῦ τοῦ ἰδίου κειμένου ποὺ ἐδημοσιεύθη στὸ Παρίσι τὸ 1830, τοῦ D. Ricard, ὁ ὁποῖος γράφει: "Τὸ νὰ δίδῃς ὡς παράδειγμα [στοὺς ἀνθρώπους] τὰ ζῶα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπιλέγουμε τὶς καλύτερες ῥάτσες, ὅταν θέλουμε νὰ τὰ πολλαπλασιάσουμε, εἶναι καταστροφικὸ γιὰ τὴν ἠθική" (Les vies des hommes illustres de Plutarque, tome 5, Paris, 1830).

           

Ὁ Πλούταρχος δὲν ἀναφέρεται σὲ θανάτωση παραμορφωμένων παιδιῶν. Λέγει ὅτι τὰ ἐναπόθεταν  σὲ μία τοποθεσία ποὺ ὀνομάζει Ἀποθέτες. Ἐκεῖ ἀπεβίωναν ἀπὸ μόνα τους ἤ, ὅπως ἄλλες πηγὲς λένε, περισυλλέγοντο ἀπὸ περαστικοὺς ποὺ τὰ ἐμεγάλωναν καὶ τὰ χρησιμοποιοῦσαν ὡς "θρεπτοὺς δούλους". Ὁ Πλούταρχος παρατηρεῖ ὅτι δὲν ἦταν συμφέρον οὔτε γιὰ τὸ παιδί, οὔτε γιὰ τὴν πόλη νὰ ἐπιβιώσῃ κάποιος ποὺ δὲν θὰ ἦτο σὲ θέση νὰ μεγαλώσῃ μέσα στὴν κοινωνία. "Γι'αὐτὸ καὶ οἱ γυναῖκες δὲν ἔλουαν τὰ βρέφη μὲ νερό, ἀλλὰ μὲ κρασί γιὰ νὰ δοκιμάσουν τῆν ἀντοχή τους. "Διότι, λέγεται ὅτι τὰ ἐπιληπτικὰ καὶ νοσώδη δὲν ἀντέχουσι πρὸς τὸν ἄκρατον οἶνον, ἀλλ' ἀποκάμνοντα ἀποθνήσκουσιν, ἐν ᾦ τὰ ὑγειϊνὰ μᾶλλον ἐνδυναμοῦνται καὶ ἀποσκληρύνονται". Ἀντιθέτως γνωρίζουμε ἀπὸ τὸν Θουκυδίδη ὅτι στὴν τοποθεσία "Καιάδας" (ποὺ ἴσως διέφερε ἀπὸ τὶς Ἀποθέτες) ἔρριχναν τοὺς ἐγκληματίες καὶ αἰχμαλώτους πολέμου. Ἄλλωστε ὁ Στράβων γράφει ὅτι ὁ Καιάδας ἦταν "δεσμωτήριον τὸ παρὰ Λακεδαιμονίους σπήλαιο τι". Γι'αὐτὸ καὶ δὲν εὑρέθησαν σκελετοὶ παιδιῶν παρὰ μόνον ἀνδρῶν.

           

2 -  Τὸ δεύτερο μικρόβιο ποὺ εἰσεχώρησε στὸ μυαλὸ τῶν Δυτικῶν, διαβάζοντας τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, εἶναι ὁ ῥατσισμός, ἔννοια ποὺ διαφέρει ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ φυλετισμό τοῦ ὁμαίμου. Πράγματι, ἡ προέλευση τῶν πόλεων-κρατῶν ἦταν ἡ ἀρχικὴ συσπείρωση τῶν φυλῶν. Οἱ φυλὲς αὐτὲς δὲν ὠργάνωσαν ἕνα καὶ μοναδικὸ ἑλληνικὸ κράτος ἀλλὰ πολλὲς πόλεις. Βάσει αὐτοῦ ὁ Ἡρόδοτος ὁ Ἀλικαρνασσεὺς στὴν Ἱστορία του (Ἱστορίαι-Οὐρανία, Η΄, 144, 2) ἔγραψε: "αἶτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα" (τὸ ἑλληνικόν, τὸ ὁποῖο εἶναι ὅμαιμον καὶ ὁμόγλωσσο καὶ ἔχει κοινοὺς τόπους ἱδρυθέντες γιὰ τοὺς θεοὺς καὶ θυσίες καὶ παρόμοια ἤθη). Τὸ ἔγραψε δὲ γιὰ νὰ κατακρίνῃ,  μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὸν ἰσχυρισμὸ τῶν Ἰώνων τῶν δώδεκα πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας πὼς εἶναι περισσότερο Ἴωνες ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους. Ὁ Ἡρόδοτος λποιπὸν ἀναφέρει τὰ διάφορα ἔθνη μὲ τὰ ὁποία ἔχουν ἀναμιχθῆ οἱ Ἴωνες: Ἄβαντες τῆς Εὐβοίας, Μίνυες ἀπὸ τὸν Ὀχομενό, Κάδμειοι, Δρύοπες, Φωκαεῖς, Μολοσσοί, Πελασγοὶ ἀπὸ τὴν Ἀρκαδία, Δωριεῖς ἀπὸ τὴν Ἐπίδαυρο καὶ πολλὰ ἄλλα ἔθνη, δηλαδὴ φυλές. Οἱ Ἴωνες "ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ πρυτανεῖο τῶν Ἀθηνῶν, νομίζοντας πὼς ἔχουν τὴν πλέον εὐγενικὴ καταγωγή, ὅμως δὲν ἐπῆραν γυναῖκες μαζί τους, στὴν ἀποικία, ἀλλὰ ἐπῆραν γυναῖκες ἀπὸ τὴν Καρία, ἀφοῦ ἐφόνευσαν τοὺς γονεῖς τους" (Ἱστορίαι-Κλειώ, Α΄, 146).  Καταλήγει δὲ μὲ εἰρωνεία πὼς "ἐφ' ὅσον χρησιμοποποιοῦν  τὸ ὄνομα αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἴωνες, ἄς εἶναι λοιπὸν Ἴωνες μὲ καθαρὴ καταγωγή" (Α΄147).

           

Συνεπῶς ὁ Ἡρόδοτος, μὲ τὸ ὅμαιμον δὲν ἐννοεῖ καθαρὴ βιολογικὴ φυλὴ ἀλλὰ τὴν ἴδια κράση ἀνθρώπων, τὴν ἴδια ἰδιοσυγκρασία, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸ "αἶμα" τῆς κοινῆς ἀγωγῆς. Πρὸς ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἄνω ἑρμηνείας, ὁ Ἡρόδοτος προσθέτει ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος εἶχε τὴν ἴδια γλῶσσα, ἀπεσχίσθη ἀπὸ τοὺς Πελασγοὺς καὶ ἐξειλίχθη μὲ τὴν προσθήκη καὶ ἄλλων βαρβαρικῶν ἐθνῶν ("καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων") (Α΄58)

Ὁ Ἕλλην διεμορφώθη τελικῶς ὄχι μέσῳ βιολογικῆς ἐπιλογῆς  "καθαροῦ αἵματος", ἀλλὰ μέσῳ τῆς ἀγωγῆς του ποὺ τὸν ἔκαμε δημιουργὸ τοῦ πλανητικοῦ πολιτισμοῦ, γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν κραυγὴ τοῦ Ἄγγλου ποιητοῦ στὸν ΙΘ΄(19ο) αἰῶνα, Percy Shelley, "We are all Greeks!", εἴμεθα ὅλοι Ἕλληνες, κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει ὁ Ἰσοκράτης ὁ Ἀθηναῖος, ὅταν λέγει, πιθανῶς στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, τὰ ἑξῆς: "Καὶ ἔκανε τὸ ὄνομα τῶν Ἑλλήνων νὰ μὴν δηλώνῃ πλέον τὴν καταγωγὴ ἀλλὰ τὴν διανόηση, καὶ περισσότερο νὰ καλοῦνται Ἕλληνες αὐτοὶ ποὺ μετέχουν στὴν ίδική μας παιδεία παρὰ στὴν κοινὴ φύση" (Πανηγυρικός, 50).

           

Συνεπῶς, οὔτε οἱ Ἀθηναῖοι, οὔτε οἱ Σπαρτιᾶτες ἦσαν ῥατσιστὲς μὲ τὴν δυτικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, διότι καὶ οἱ δύο ἐβασίζοντο στὴν ἀγωγή, τὴν φυσική καὶ τὴν διανοητική, ἕνας ὑγιὴς νοῦς σὲ ἕνα ὑγιὲς σῶμα. Ὁ Ἕλλην ἦταν ἐπίκτητος διὰ φυσικῶν μέσων καὶ ὄχι κατασκεύασμα τεχνολογικῶν ἐπεμβάσεων, αὐτὸ ποὺ λέμε σήμερα στὴν ἔγγυο γυναίκα, νὰ μὴν καπνίζῃ, νὰ μὴν πίνῃ οἰνόπνευμα καὶ νὰ ἀκούῃ κλασσικὴ μουσικὴ γιὰ νὰ γεννηθῇ τὸ παιδὶ της ὑγιὲς καὶ εὐφυές. Δὲν κατέφευγε στὴν εὐγονική.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                            9 Ἰανουαρίου 2016

171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

171 - Ἡ διαφορετικότητα τοῦ ΓΑΠ

Σὲ μία πολύωρη συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ Γιῶργος Παπανδρέου στὸν δημοσιογράφο Νῖκο Χατζηνικολάου, στὶς 19 Ἰανουαρίου 2015, ἀνεδύθη πλήρως ἡ προσωπικότητα τοῦ ΓΑΠ. Οἱ λέξεις ποὺ ἐπανήρχοντο συνεχῶς στὸ στόμα του ἦταν «ἀξίες» καὶ «ἀρχές». Ὡς δίκαιος Ἀριστείδης, ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ Νεώτερος, παραμένει σὲ ἐπίπεδο πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κοινό, αὐτὸ τὸ κοινὸ ποὺ ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα στὴν Ἀθήνα ἀδυνατοῦσε νὰ παρακολουθήσῃ τοὺς φιλοσόφους τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ μέτρου καὶ ἐξωστράκιζε τοὺς δίκαιους.

Τὸ ἐρώτημα βεβαίως παραμένει: Πῶς μὲ τέτοιο ἦθος, ὁ ΓΑΠ ἔγινε πολιτικός καὶ μάλιστα πρωθυπουργός; Ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής. Ἔφερε τὸ ὄνομα δύο ἐπιφανῶν πολιτικάντηδων, τοῦ παπποῦ του Γεωργίου Παπανδρέου, γνωστοῦ ὡς παπαντζῆ καὶ τοῦ πατέρα του Ἀνδρέα Παπανδρέου, φοβεροῦ λαοπλάνου. Ὁ ὄχλος παρασύρεται ἀπὸ τὰ ἠχηρὰ ὀνόματα καὶ παραβλέπει τὴν οὐσία τῆς προσωπικότητός τους. Σύρεται ἀπὸ ἁπλοϊκὰ συνθήματα, μὴ κατανοῶντας καὶ διαστρεβλώνοντας φράσεις ὅπως «λεφτὰ ὑπάρχουν» ἤ «τὰ ἐφάγαμε ὅλοι μαζί», χωρὶς νὰ ψάχνῃ  νὰ καταλάβῃ τὴν πραγματική τους ἔννοια. Ὁ κόσμος εἶναι ἔτοιμος πάντα νὰ σταυρώσῃ τὸν δίκαιο καὶ κατόπιν, μετὰ θάνατον, νὰ τὸν θεοποιῇ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ δημοκρατία εἶχε ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ τοὺς κορυφαίους φιλοσόφους τῆς Ἀρχαιότητος ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα.

Ὁ ΓΑΠ ὅμως, στὴν πλήρη ἀγνότητά του, ἐπιμένει νὰ πιστεύῃ στὴν ἰδική του δημοκρατία καὶ νὰ θέλη νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἀνάξιο λαὸ, δηλώνοντας ὅτι εἶναι «ἀντιεξουσιαστὴς στὴν ἐξουσία». Καὶ ἔχει δίκαιο νὰ προτιμᾷ τὸν παραπλανημένο λαὸ ἀπὸ τὸ λησταρχεῖο τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἔλλειψη κρίσεώς του καὶ τὸν προτρέπει νὰ ψηφίζῃ βολευτές  (εἶναι δὲ ἀνάξιο νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἀρχαία λέξη «βουλευτής» γιὰ νὰ ὀνομάζονται οἱ σημερινοὶ «βολευτές»). Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν οὐσία ὁ ΓΑΠ προτιμᾷ τὸ πολιτικὸ σύστημα, ὄχι τῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ τῆς λαοκρατίας, ὅπου ὁ λαὸς ἐκφράζεται ἀπ’εὐθείας μὲ δημοψήφισμα καὶ ὄχι μέσῳ τῶν διεφθαρμένων βολευτῶν.

Ἕνα πρόσθετο χαρακτηριστικὸ τοῦ Γιώργου εἶναι ἡ εὐγένειά του. Ὄχι μόνον ποτὲ δὲν ὑβρίζει ἀλλὰ ἀποφεύγει νὰ κατηγορήσῃ τοὺ ἐχθρούς του ποὺ μετὰ μανίας καταφέρονται ἐναντίον του. Ἔτσι χρησιμοποιεῖ ἐλαχίστη καὶ κεκαλυμμένη κριτικὴ κατὰ τῶν ἀντιπάλων του Σημίτη καὶ Βαγγέλη Βενιζέλο. Προτιμᾷ νὰ μὴ συγκρούεται μετωπικὰ μὲ τοὺς θανασίμους ἐχθρούς του καὶ ἁπλῶς ἀναστενάζει ἀναφωνῶντας ὅτι ἡ τόσο καθυστερημένη ἀποχώρησή του ἀπὸ τὸ σάπιο σημιτοβενιζελικὸ ΠΑΣΟΚ ὑπῆρξε λύτρωση!

Μόνος στὴν μέση τῶν ληστάρχων τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς, βέρος τζέντελμαν ἐπιπέδου πανεπιστημίου Ὀξφόρδης, ἀρνεῖται νὰ προχωρήσῃ μαζὶ μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων Πᾶνο Καμμένο, στὴν πολὺ σωστὴ πρόταση τοῦ τελευταίου νὰ περάσουν ἀπὸ λαϊκὸ δικαστήριο καὶ νὰ φυλακισθοῦν οἱ ἐγκληματίες τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς Σαμαρᾶς καὶ Βαγγέλης (τὸ ψευδώνυμο «Βενιζέλος» τοῦ τελευταίου εἶναι ὕβρις πρὸς τὸν μεγάλο πολιτικὸ τοῦ παρελθόντος Ἐλευθέριο Βενιζέλο).

Δέχεται σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα τὶς συκοφαντίες ποὺ ἐκτοξεύονται κατὰ τῆς μητέρας του καὶ τῶν ἀδελφῶν του καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκφρασθῇ ἐπικριτικὰ γιὰ τὴν ἀπίθανη μετριότητα τῆς Δήμητρας Λιάνη ποὺ κατερράκωσε τὴν ὑπόληψη τοῦ πατέρα του καὶ τῆς μητέρας του.

Ἐὰν τελικὰ ὁ ΓΑΠ ἐπιβιώσῃ εἰς τὸ μέσον τῆς γενικῆς μετριότητος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, αὐτὸ θὰ τὸ χρωστᾷ στὰ ἑλληνικὰ νειάτα καὶ μόνον στὰ νειάτα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν προφθάσει ἀκόμα νὰ ἐκμαυλισθοῦν. Ἕνα εἶναι σίγουρο: Δίκαιε Ἀριστείδη, ἡ Ἱστορία θὰ σὲ δικαιώσῃ!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Ἰανουαρίου 2015

92 - Οἱ ἐκλεκτοί

92 - Οἱ ἐκλεκτοί

Ἡ πολιτικὴ φυλακὴ ἐξαγνίζει καὶ ἀναδεικνύει τοὺς ἐκλεκτοὺς διότι ὁ μῦθος τῆς ἰσότητος ποτὲ δὲν ὑπῆρξε ἑλληνικός. Ἡ ἀρετὴ ἀναδεικνύει τὸν ἡγέτη κι ὁ Ἀλέξανδρος στὴν ἔρημο τῆς Ἀσίας ὅταν τὸ ἐξουθενωμένο στράτευμά του ἐστερεῖτο ὕδατος γιὰ νὰ ξεδιψάσῃ, ἐπέταξε στὴν ἄμμο τὸ μοναδικὸ γεμάτο παγούρι ποὺ τοῦ προέτεινε ὁπλίτης: Ὁ ἀρχηγὸς συμπάσχει μὲ τὸ στράτευμά του, συνδιψάζει, ὄχι ἐπειδὴ εἶναι ἴσος ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι ἐκλεκτός. Ἡ ταξικὴ δημοκρατία εἶναι δυτική. Λαὸς καὶ λαοκρατία εἶναι ἑλληνικὲς ἔννοιες βασισμένες στὴν τιμή, τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἀφοσίωση. Ὁ σκύλος δίδει μάθημα στὸν γραικύλο. Στὸ Ἐδιμβοῦργο δεσπόζει ἄγαλμα τοῦ σκύλου Μπόμπυ ὁ ὁποῖος ἀπεβίωσε στὶς 14ης Ἰανουαρίου 1872 φυλάττοντας τὸν τάφο τοῦ ἀφεντικοῦ του, ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του, ἐπὶ 14 χρόνια! Ἐσύ, ἐθνικόφρονε γραικύλε ἀναφωνεῖς ζήτω ἡ Ἑλλάς, καὶ ἀμέσως μετά: Δῶσε μου ἕνα πεντοχίλιαρο!

Τὸ νευρόσπαστο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, "ἐξαρθρωτής" τῆς Ε.Ο. 17Ν, ἔγινε σύμβολο, ὑπεράνω κομμάτων τοῦ γραικυλισμοῦ. Ὁ ἔγκλειστος Νῖκος Μιχαλολιᾶκος, ἀρχηγὸς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐστέφθη  Ἕλλην μὲ τὴν εἴσοδό του στὴν πολιτικὴ φυλακή, ὅπως Ἑλληνίδα ἐστέφθη ἡ κομμουνίστρια μητέρα μου (βλέπε τὸ λῆμμα, "Μπεάτα Κιτσίκη" στὴν Βικιπαίδεια) ἡ ὁποία ἔμεινε πέντε χρόνια στὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ, καταδικασμένη σὲ θάνατο, χωρὶς ποτὲ νὰ ὑπογράψῃ δήλωση μετανοίας παρὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη, διότι Ἕλλην δὲν ὑπογράφει ποτὲ τὸν ἐξευτελισμό του, ὅπως δὲν ὑπέγραψε ποτὲ ὁ  πραξικοπηματίας Ντερτιλῆς ποὺ ἐκρατήθη στὸν Κορυδαλλό, 38 ὁλόκληρα χρόνια, μέχρι τὸν θάνατό του σὲ ἡλικία 92 ἐτῶν, ὅταν κοινοὶ ἐγκληματίες ἀποφυλακίζονται συστηματικά.

Ὑποχρέωση τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, μετὰ τὴν ἀναγέννησή του, εἶναι νὰ μετατρέψῃ τὰ κελλιὰ ὅλων τῶν πολιτικῶν κρατουμένων, ἀσχέτως ἰδεολογίας, σὲ τόπο προσκυνήματος, ἐνῷ θὰ δεσπόζῃ στὸ Κολωνάκι ὁ λόφος τῶν Διεφθαρμένων. Τὸ διεφθαρμένο καθεστὼς τῆς Μεταπολιτεύσεως ἔκαμε τὴν τιμὴ στὸν Νῖκο Μιχαλολιᾶκο νὰ τὸν φυλακίσῃ καὶ νὰ τὸν ἡρωποιήσῃ.

Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἰδεολόγοι, Ὀρθόδοξοι καὶ μή Ὀρθόδοξοι, κομμουνιστές, ἀναρχικοί, φασιστές, ἑλληνοκεντρικοὶ καὶ ἐθνικιστές, στὶς ἑπόμενες τριαδικὲς ἐκλογὲς θὰ ἔχουν τὴν μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ καθαρίσουν τὸν τόπο ἀπὸ τὸν ῥύπο τῆς δωσιλογίας τοῦ Δ΄ Ῥάϊχ, ψηφίζοντας Χρυσῆ Αὐγή. Οἱ ἀλληλοκατηγορίες διαιροῦν καὶ διαιωνίζουν τὴν δικτατορία τῆς Μεταπολιτεύσεως. "Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος τὸν λίθον ἐπ' αὕτη βαλέτω"! Ὄχι ἡμίμετρα ἀλλὰ σκούπα!

                                                Δημήτρης Κιτσίκης         15 Φεβρουαρίου 2014