263 - Ὁ ἑλληνισμὸς μεταξὺ τοῦ φραγκικοῦ ῥατσισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ φυλετισμοῦ

263 - Ὁ ἑλληνισμὸς μεταξὺ τοῦ φραγκικοῦ ῥατσισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ φυλετισμοῦ

Ἡ διαμάχη ποὺ ἐξηλίχθη τὰ τελευταῖα χρόνια μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων σκεπτομένων, ὡς πρὸς τὸ γνήσιον τῆς ὁμιλίας τῆς πόλεως Ὤπιδος (ἐπὶ τοῦ Τίγρητος ποταμοῦ, τὸ σημερινὸ χωριὸ Χαλίντ, 50 χλμ νοτιοανατολικὰ τῆς σημερινῆς Βαγδάτης) ὅπου ὁ Ἀλέξανδρος κατέλυσε τὸ 324, ἕνα χρόνο πρὸ τοῦ θανάτου του, ἔχει δευτερέουσα σημασία, διότι ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστὴ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ ἑλληνισμὸς ἔκαμε ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτωντας τὴν αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες ὥσπου νὰ συρρικνωθῇ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Διότι, ἄν καὶ τὴν ἐπανάσταση αὐτὴ τὴν χρεωστᾶμε ἐν πολλοῖς στοὺς Ἀλβανοὺς-Ἀρβανῖτες ἀγωνιστές, φθάνουμε σήμερα στὸ σημεῖο νὰ ἀπαγορεύουμε στὸν νεαρὸ Ἀλβανὸ ποὺ δηλώνει ὁ ἴδιος παιδὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, νὰ κρατᾷ τὴν γαλανόλευκη τοῦ συρρικνωμένου ἑλληνισμοῦ ποὺ ἀντεκατέστησε τὴν ἐρυθρὰ σημαία, μὲ τὸν δικέφαλο, τοῦ Βυζαντίου, ἡ ὁποία ὅμως παρέμεινε τὸ σύμβολο τοῦ ἀλβανικοῦ κράτους!

Αὐτὸν τὸν ἀμφισβητούμενο ἀλλὰ τελείως λογικὸ «ὄρκο τῆς Ὤπιδος», οἱ ἱστορικοὶ μᾶς τὸν περιγράφουν μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα ἀδελφοσύνης τῶν δύο λαῶν τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μακεδόνων ποὺ εἶχε δημιουργήσει ὁ Ἀλέξανδρος ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος μετὰ τὸ 1930 μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ ποὺ τότε ὅπως καὶ τώρα εὕρισκε ἀντιμέτωπους τοὺς συρρικνωτὲς τοῦ οἰκουμενικοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τοὺς γεμάτο μίσους κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ, Πέρση τότε, Τούρκου σήμερα. Τὸν συσχετισμὸ μεταξὺ τῶν δύο καταστάσεων, μεταξὺ τοῦ ἑλληνοπερσισμοῦ τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ τοῦ Κ΄ αἰῶνος μ.Χ., τὸν ἐξέφρασαν θαυμάσια οἱ δραγουμικοὶ μὲ τὸ περίφημο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δραγούμη, Ὄσοι ζωντανοί, τοῦ 1911, ὅπου ὁ Ἀθανάσιος Σουλιώτης ἀναφωνεῖ πρὸς τὸν Ἴωνα Δραγούμη : «Ὁ βασιλιὰς Ἀλέξαντρος ποῦ εἶναι; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιὰς τῆς Ἀνατολῆς πού, ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή».

Οἱ παλαίμαχοι Μακεδόνες στὴν Ὤπη, κάπου 11.500 ἄνδρες,  δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀποχωρήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Μακεδονία, ὅπως τοὺς τὸ ἐπρόσταζε ὁ Ἀλέξανδρος καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ 30.000 Πέρσες πολεμιστές· καὶ ὁ μακεδονικὸς στρατὸς ἐστασίασε. Ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε τὴν ἐντολὴ τοῦ οὐρανοῦ, ἐστύλωσε τὰ πόδια του, διέταξε τὴν σύλληψη 13 ἀρχηγῶν τῆς ἐξεγέρσεως. Ἀντιμετώπισε τὴν στάση μὲ γυμνὸ στῆθος καὶ οἱ Μακεδόνες ἔρριξαν τὰ ὅπλα τους καὶ ἔπεσαν κλαίγοντας στὰ γόνατά τους, ζητῶντας συγγνώμην ἀπὸ τὸν ἀρχηγό. Τότε ὁ Ἀλέξανδρος ἐκάλεσε Μακεδόνες καὶ Πέρσες πολεμιστὲς σὲ  ἕνα τεράστιο συμπόσιο ἐπάνω στὸ γρασίδι, στὶς 29 Μαΐου 324. Αὐτὸς ἐκάθησε στὴν μέση περιστοιχιζόμενος ἀπὸ 9.000 ἄνδρες στρατιωτικούς. Ἕλληνες ἱερεῖς καὶ Πέρσες ζωροάστρες ἱερεῖς ἐπέβλεπαν τὶς θυσίες τῶν ζώων. Ὁ Ἀλέξανδρος ἐπροσευχήθη στὸν θεὸ Ἄμμωνα τῆς Αἰγύπτου, τοῦ ναοῦ-μαντείου τῆς αἰγυπτιακῆς ὀάσεως τοῦ Σιβάχ, οἱ ἱερεῖς τοῦ ὁποίου τὸν εἶχαν ἀναγνωρίσει ἀνώτατο μύστη καὶ υἱὸ τοῦ θεοῦ Ἄμμωνος. Καὶ τότε ἐσηκώθη ἐν μέσῳ τῶν 9.000 Ἑλληνοπερσῶν τῶν διαφόρων φυλῶν καὶ ἐπραγματοποίησε αὐτὸ ποὺ κάθε αὐτοκράτωρ, ἐπὶ δύο χιλιετίες ἐπανέλαβε γιὰ νὰ ἐμφυσήσῃ τὸ πνεῦμα τῆς λαοκρατικῆς μοναρχίας στὸ οἰκοδόμημα τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας. Αὐτὴν τὴν πράξη τὴν ὑπενθύμισε ὁ Ζαγανός, Ἕλλην στρατηγὸς τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητοῦ, τὸ 1453, καὶ κατόπιν πρωθυπουργός του, πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Προσεφώνησε τὸν Πορθητή, νεαρὸ αὐτοκράτορα 21 ἐτῶν, ὡς νέο Μεγαλέξανδρο. Ἀνεφέρθη στὶς προφητεῖες ποὺ προέβλεπαν τὴν πτώση τῆς δυναστείας τῶν Παλαιολόγων καὶ ἐξύμνησε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ποῦ εἶχε πρὶν ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, κατακτήσει τὴν Οἰκουμένη. Κατόπιν αὐτοῦ, ὁ Πορθητὴς παρεμέρισε τοὺς Τούρκους ἀριστοκράτες ποὺ ἐναντιώνοντο στὴν ἅλωση καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ἑλλήνων γενιτσάρων τοῦ στρατοῦ του κατέκτησε τὴν Πόλη καὶ ἀνηγορεύθη αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων, συνεχιστὴς τῶν Παλαιολόγων, στὶς 29 Μαΐου 1453, τὴν ἴδια ἡμέρα τοῦ συμποσίου τῆς Ὤπιδος.

Τώρα, τὶ εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος στὴν περίφημη ὁμιλία του στὸ συμπόσιο τῆς Ὤπιδος, οὐδεὶς γνωρίζει ἐπακριβῶς. Διότι πρῶτον δὲν ἔχει διασωθῆ κανένα πρωτότυπο στὴν ἑλληνικὴ κείμενο καὶ δεύτερον τὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει, τοῦ 340 μ.Χ. εἶναι μεταφρασμένο στὴν λατινική, καὶ συμπεριλαμβάνεται στὸ ἔργο ἑνὸς Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένο στὰ λατινικά, σὲ τρεῖς παραλλαγές τοῦ ΙΑ΄, ΙΕ΄ καὶ ΙΣΤ΄ αίῶνος. Ὁ Ψευδοκαλλισθένης συνέγραψε μία λαϊκὴ μυθιστορία γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δημιούργημα φανταστικῶν ἱστοριῶν ποὺ ἀνεπτύχθησαν στοὺς χρόνους τῶν Διαδόχων καὶ εἶχαν ὡς πηγὴ τὸ ἔργο τοῦ πραγματικοῦ Καλλισθένους. Ὁ πραγματικὸς Καλλισθένης ἦτο μαθητὴς καὶ ἀνεψιὸς τοῦ Ἀριστοτέλους ἀλλὰ μᾶλλον ἐθανατώθη ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο τὸ 327 π.Χ., δηλαδὴ 3 χρόνια πρὸ  τοῦ συμποσίου τῆς Ὤπιδος.

Ἡ σημασία ποὺ ἐδόθη στὸν ὅρκο τῆς Ὤπιδος γιὰ τὴν διαχρονικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὶς πολλὲς πρωτοβουλίες, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, γιὰ τὴν διάδοση τοῦ κειμένου τοῦ Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένο στὴν νεοελληνικὴ ἀπὸ τὰ λατινικά, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι, τοῦ Ὁμίλου γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ποὺ ἀπεφάσισε νὰ ἐγγράψη στὴν πόλη τῆς Καβάλας, ἐπὶ λευκοῦ μαρμάρου τῆς Θάσου, τὸ κείμενο τοῦ ἀλεξανδρινοῦ αὐτοῦ αὐτοκρατορικοῦ ὅρκου τοῦ ὁποίου ὅμως μόνον τὴν οὐσία γνωρίζουμε. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη τὸ 2002, στὴν Καβάλα στὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ μνημείου αὐτοῦ ποὺ ἔφερε τὸν ὅρκο. Ἰδοὺ τὸ κείμενο, ἔτσι ὅπως διαδίδεται σήμερα σὲ μία περίεργη δημοτική μετάφραση ἀπὸ τὴν λατινική  (τὴν ὁποία προσεπάθησα κάπως νὰ κτενίσω) . Φυσικὰ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐχρησιμοποίησε τὴν λέξη «ῥάτσα», ἀλλὰ κάτσε τώρα νὰ ἐξηγήσῃς στοὺς παρηκμασμένους φιλολόγους-μεταφραστὲς τοῦ κρατιδίου ποὺ πιθηκίζουν τὴν Δύση, τὴν διαφορὰ ῥάτσας καὶ φυλῆς:

«Σᾶς εὐχαριστῶ τώρα ποὺ τελείωνουν οἱ πόλεμοι νὰ εὐτυχήσετε μὲ τὴν εἰρήνη. Ὅλοι οἱ θνητοὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ ζήσουν ὡς ἕνας λαός, μονιασμένοι γιὰ τὴν κοινὴ προκοπή. Νὰ θεωρεῖτε τὴν οἰκουμένη πατρίδα σας, μὲ κοινοὺς νόμους, ὅπου θὰ κυβερνοῦν οἱ ἄριστοι, ἀνεξαρτήτως φυλῆς. Δὲν χωρίζω τοὺς ἀνθρώπους ὅπως κάνουν οἱ στενοκέφαλοι, σὲ Ἕλληνες καὶ Βαρβάρους. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καταγωγὴ τῶν πολιτῶν, οὔτε ἡ ῥάτσα ποὺ ἐγεννήθησαν. Τοὺς καταμερίζω μὲ ἕνα μόνον κριτήριο, τὴν ἀρετή. Δι’ ἐμέ κάθε καλὸς ξένος εἶναι Ἕλλην καὶ κάθε κακὸς Ἕλλην εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν Βάρβαρο. Ἐὰν ποτὲ σᾶς παρουσιασθοῦν δυσκολίες δὲν θὰ καταφύγετε ποτὲ στὴν βία ἀλλὰ θὰ τὶς λύσετε εἰρηνικά. Εἰς τὴν ἀνάγκη θὰ σταθῶ  ἐγὼ διαιτητής σας. Τὸν Θεὸ δὲν πρέπει νὰ τὸν νομίζετε ὡς αὐταρχικὸ κυβερνήτη, ἀλλὰ ὡς κοινὸ πατέρα ὅλων, ὥστε ἡ διαγωγή σας νὰ ὁμοιάζῃ μὲ τὴν ζωή, τὴν ὁποία κάμνουν οἱ ἀδελφοὶ εἰς τὴν οἰκογένεια. Ἀπὸ μέρους μου, θεωρῶ ὅλους ἴσους, λευκοὺς ἤ μελαμψούς, καὶ θὰ ἤθελα νὰ μὴν εἶσθε μόνον ὑπήκοοι τῆς κοινοπολιτείας μου, ἀλλὰ μέτοχοι, συνέταιροι. Ὅσο περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μου, θὰ προσπαθήσω νὰ συντελεσθοῦν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὑπόσχομαι. Τὸν ὄρκο τὸν ὁποῖον ἐδώσαμε μὲ τὴν σημερινὴ σπονδὴ ἀπόψε, κρατῆστε τον ὡς σύμβολο ἀγάπης».

Τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων συνεκροτήθη ἀπὸ φυλές (Ἀχαιοί, Ἴωνες, Δωριεῖς κλπ), ὑποδιαιρέσεις τοῦ Γένους ὅπως ἀργότερα ἡ ὑποδιαίρεση σὲ οἰκο-γένειες ὑπὸ τὴν προστασία τῆς θεᾶς Ἑστίας, βάσει γεωγραφικοῦ συν-οικεσίου, ὅπως ἦσαν οἱ φυλὲς τῶν Ἀθηναίων. Στὴν ἐποχὴ τοῦ μυθικοῦ βασιλέως Κραναοῦ, ἡ Ἀθήνα εἶχε τὶς ἀκόλουθες φυλές: Κραναεῖς (γι΄αὐτὸ καὶ ὠνόμασα τὴν κόρη μου Κρανάη, κόρη τοῦ Κραναοῦ), Ἀτθίς, Διακρίς καὶ Μεσογαία.

Ἡ λέξη ἔθνος ἤ ἔθνεο στὸν Ἡρόδοτο καὶ goy στοὺς Ἰσραηλῖτες (goyim σημαίνει ἐθνικοί) διαφέρει στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴν λέξη λαός (am). Ὑπάρχει ἤδη στὴν Γένεση Ι-5) ὡς Goyim καὶ περισσότερο ἀπὸ 550 φορὲς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, γιὰ νὰ ὁρίσῃ ἀρχικῶς τοὺς Ἰσραηλῖτες καὶ σταδιακά, μὲ τὴν στερέωση τῆς πεποιθήσεως ὅτι τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος εἶναι μοναδικό, χρησιμοποιεῖται ὅλο καὶ περισσότερο γιὰ τοὺς μὴ Ἑβραίους.

Στὴν Γένεση (Ι-5), διαβάζουμε στὴν ἑλληνικὴ μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα τὰ ἑξῆς: «Ἐκ τούτων ἀφωρίσθησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν (goy) ἐν τῇ γῇ αὐτῶν, ἕκαστος κατὰ γλῶσσαν ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν αὐτῶν». Δυστυχῶς, στὴν νεοελληνικὴ μετάφραση διαβάζουμε: «Ἀπὸ αὐτοὺς προῆλθαν λαοί» (ἀντὶ ἔθνοι). Ἡ διαφορὰ μεταξὺ φυλῆς καὶ ἔθνους ἀποσαφηνίζεται στὴν περίφημη φράση τοῦ Ἡροδότου, ὅταν γράφῃ: «Τὸ Ἑλληνικὸν ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα»(Ἡροδότου Ἱστορίαι, βιβλίο «Οὐρανία»). Δηλαδὴ πολλὲς φυλὲς συγκροτοῦνται σὲ ἔθνος ὅταν ὀργανώνονται κοινωνικά, ὄχι ἁπλῶς ὡς λαός. Ἔτσι τὸ Ἰσραὴλ καταλήγει νὰ εἶναι τὸ περιούσιο ἔθνος (καὶ ὄχι λαός) σὲ σχέση μἐ τὰ ἄλλα goy.

Ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία ἐξ’ ἀρχῆς ἐχρειάσθη πολύπλοκο τυπικό. Ὁ ἡγεμὼν καλόγερος ποὺ φορᾷ τὸ ἴδιο ροῦχο μὲ τὸν λαό του εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἰσοτικοῦ συστήματος καὶ ὄχι τῆς λαοκρατικῆς μοναρχίας βασιζομένης στὴν ἀριστοκρατία τοῦ πνεύματος, τοῦ βασιλέως-φιλοσόφου. Τὸ πλατονικὸ σύστημα εἶναι ἀριστοκρατικό. Συνεπῶς ὁ Ἀλέξανδρος ἀνεβαίνοντας στὸν θρόνο τῶν Ἀχαιμαινιδῶν συνέχισε τὸ περσικὸ τυπικὸ τῆς λαμπρῆς αὐτοκρατορικῆς ἐνδυμασίας, τοῦ χαρεμίου-γυναικωνίτου τῶν 365 γυναικῶν, διοικουμένου ἀπὸ εὐνούχους, καὶ ἐπιβάλλοντας τὴν προσκύνηση (ὅπως τὸ ἀραβικὸ σαλαμαλέκ ἤ τὸ κινεζικὸ καοτάο) στὰ πόδια τοῦ αὐτοκράτορος, ἐνῷ ἐχρησιμοποίει τὴν σφραγῖδα τοῦ Δαρείου γιὰ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστελνε στὸ ἀσιατικὸ ἔδαφος.Ὁ αὐτοκρατορικός του τίτλος ἦτο βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, χωρὶς νὰ ὁρίζεται γεωγραφικὰ ὁ χῶρος τοῦ βασιλείου του, ἐφ΄ὅσον ἦτο βασιλεὺς τῆς Οἰκουμένης.

Στὶς ἑλληνικὲς πόλεις-κράτη τῆς Ἀσίας ὅπως καὶ τῆς Εὐρώπης [Βαλκάνια], ὁ Ἀλέξανδρος παρουσιάζεται ὡς προστάτης τοῦ συστήματος τῆς πόλεως-κράτους, πραγματοποιῶντας ἔτσι τὴν σύνθεση τῆς συγκεντρωτικῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῆς ἀποκεντρωτικῆς πόλεως-κράτους. Ἀλλὰ ἡ συνείδηση ποὺ ἔχει ὅτι διεδέχθη τὸν αὐτοκράτορα τῆς Οἰκουμένης, τὸν ὑποχρεώνει νὰ συνεχίσῃ τὴν ἐπέκτασή του μέχρι τὰ πέρατα αὐτῆς τῆς Οἰκουμένης –δηλαδὴ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς- ἐπὶ τῆς ὁποίας οἱ Ἀχαιμενῖδες ἐβασίλευαν. Συνεπῶς ὁ  Ἀλέξανδρος, ὡς ἐνδογενὴς πρίγκιψ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, δὲν κατακτᾷ, δὲν δρᾷ ὡς ἰμπεριαλιστὴς γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ ὑλικὰ ὀφέλη. Ἁπλῶς ὡς ὑποψήφιος καὶ διάδοχος τοῦ περσικοῦ θρόνου προσπαθεῖ νὰ καλύψῃ ὅλην τὴν ἔκταση τῆς Αὐτοκρατορίας ποὺ κληρονομεῖ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι τελείως ἀντίθετο μὲ τὸν ἀποικιακὸ ἐπεκτατισμὸ τῶν Εὐρωπαίων στὰ τέλη τοῦ Μεσαίωνος, ὅπως οἱ Πορτογάλοι, ποὺ ὡς ἰμπεριαλιστὲς κατακτοῦν ἐδάφη τελείως ξένα καὶ ἀπομακρυσμένα ἀπὸ τὴν πολιτισμικὴ περιοχὴ τῆς Δύσεως. Συνεπῶς, εἶναι ἀθέμιτη ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν ἱστορικῶν νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Ἀλέξανδρο ἰμπεριαλιστὴ καὶ νὰ τὸν ἐξομοιώσουν μὲ τοὺς δυτικοὺς ἰμπεριαλιστὲς.

Ὁ Ἀλέξανδρος προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ἀκόμη μεγαλύτερη ἑνότητα στὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία, εἰσάγοντας ἕνα ἑνιαῖο ἀργύριο σὲ κέρμα καὶ ὄχι  ἀσήμι σὲ ράβδους. Ἐπίσης προσπαθεῖ νὰ εἶναι πραγματικὸς ρυθμιστὴς τῆς πολυλαϊκῆς του αὐτοκρατορίας, ὡς βασιλεὺς ὅλων τὼν λαῶν ποὺ συγκροτοῦν τὴν Αὐτοκρατορία-Οἰκουμένη καὶ νὰ μὴν τὸν βλέπουν ὡς ἀντιπρόσωπο ἑνὸς καὶ μόνου λαοῦ, δηλαδὴ τῶν Μακεδόνων, μὲ ἄλλα λόγια νὰ μὴν τὸν θεωροῦν ἀρχηγὸ κόμματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τῶν πράξεών του στὴν Ὤπη, τὸ 424, ὅταν διώχνῃ τοὺς ἰδικούς του Μακεδόνες καὶ ὑποστηρίζῃ τοὺς Πέρσες καὶ τὶς ἄλλες φυλές. Ὁ Ὀθωμανὸς σουλτᾶνος μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετίες λαοκρατικῆς μοναρχίας τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς συμπεριεφέρετο ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος, ἀρνούμενος νὰ ταυτισθῇ μὲ τὴν ἐθνική του ὁμάδα, δηλαδὴ μὲ τοὺς Τούρκους καὶ μάλιστα δίδοντας δυσμενῆ θέση στοὺς συμπατριῶτες του πρὸς χάριν τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἀρμενίων, φυσικὰ πρὸ τῆς δυτικοποιήσεως καὶ τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ δυτικοῦ σωβινιστικοῦ ἐθνικισμοῦ. Χωρὶς νὰ ἀμφισβητήσῃ τὸ σχέδιο τῆς Οἰκουμένης (μὲ ἕνα κέντρο, τὴν Ἑλλάδα τοῦ πολιτισμοῦ, καὶ μία περιφέρεια τῶν Βαρβάρων) προσπαθεῖ νὰ   ἀμβλύνῃ τὸν διαχωρισμὸ πολιτισμένων  καὶ   βαρβάρων.

Ὁ Πλούταρχος στὸ De fortuna Alexandri, δὲν θεωρεῖ  τὸν  Ἀλέξανδρο  ἰμπεριαλιστὴ ἀλλὰ ἐκπολιτιστὴ ποὺ  παίζει ὀρθὰ τὸν ῥόλο τοῦ ρυθμιστοῦ τῆς οἰκουμένης : εἶναι φιλάνθρωπος ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλῃ γύρω του τὴν ὁμόνοια, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀλληλεγγύη μέσα στὴν κοινωνία. Ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία, ἐξ ὁρισμοῦ, βασίζεται στὸν ἥρωα ποὺ εὑρίσκεται ἐπὶ τοῦ θρόνου. Συνεπῶς μετὰ τὸν θάνατό του, πόσον μᾶλλον ὅταν πρόκειται γιὰ θεὸ σὰν τὸν Ἀλέξανδρο, δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ διάδοχος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 5 Δεκεμβρίου 2015

233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

233 –Πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νειάτα: Ἡ ἔννοια της προσωπικῆς θυσίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ

Ἄν καὶ ζωντανὸς σᾶς ὁμιλῶ ἐκ τοῦ τάφου καὶ τὰ γραπτά μου θὰ συνεχίζουν νὰ σᾶς ὁμιλοῦν γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια. Εἶχα τὴν τύχη νὰ εἶμαι ἀπολύτως ἀνεξάρτητος ὅλη μου τὴν ζωή. Οὐδεὶς ἠδυνήθη ποτὲ νὰ μὲ πιέσῃ, οὔτε μυστικὲς ὑπηρεσίες, οὔτε τὰ κατεστημένα τοῦ χρήματος, οὔτε ἐργοδότες, οὔτε ἐκκλησίες, οὔτε κόμματα. Ποτὲ δὲν ἐκάρφωσα κανέναν γιὰ προσωπικὸ ὄφελος, ποτὲ δὲν παρεσύρθην  σὲ προσωπικὴ ἐκδίκηση. Ποτὲ δὲν ἔκρυψα ἐνδόμυχες σκέψεις καὶ ὡμίλησα καὶ ὁμιλῶ μὲ τὴν εἰλικρίνεια νεογεννήτου παιδιοῦ, ὅπως ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσὼ στὶς Ἐξομολογήσεις του. Ἐκτὸς τοῦ Ῥουσσὼ οὐδεὶς μοῦ ὁμοιάζει καὶ σὲ κανένα ὁμοιάζω.

Παρὰ ταῦτα, ἐχόρτασα ἀπὸ τίτλους, ἀπὸ ἐπιστημονικὲς διακρίσεις ἀπὸ ὑψηλοὺς μισθούς καὶ ποτὲ δὲν ἔμεινα ἄνεργος καὶ ποτὲ δὲν ἐνεκλείσθη σὲ φυλακές, καὶ δὲν ἐβασανίσθη ποτέ. Ἔμεινα πάντα καὶ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος μὲ τὴν μόνη ἐξαίρεση μιᾶς βαθιᾶς ἐρωτικῆς πληγῆς. Ἔχω καταπληκτικὴ σύζυγο, τέσσερα παιδιὰ καὶ πολλὰ ἐγγόνια.

Πῶς κάτι τέτοιο ἔγινε δυνατό;  Ἀπευθύνομαι στὰ καταπονημένα ἑλληνικὰ νειάτα στὰ ὁποῖα καὶ μόνον χρωστῶ ἀπάντηση.  Βλέπω τὶς Ἑλληνίδες, ἀπὸ καρυάτιδες στὰ 15 τους καὶ τὰ μάτια ὀρθάνοικτα ἀπὸ εἰλικρίνεια νὰ μεταμορφώνονται σὲ  ἄσχημα τερατώδη  πρόσωπα δημοσίων ὑπαλλήλων μὲ τὰ ὁποῖα οἱοσδήπτε ἄνδρας κάνει τὸ λάθος νὰ συνάψῃ συζυγικὲς σχέσεις θὰ περιπέσῃ στὸν λάκκο τῶν ἐχιδνῶν.

Εἶχα πατέρα τὸν Νῖκο Κιτσίκη ποὺ παρὰ τὸ ἀξεπέραστο ἐπιστημονικό του ἀνάστημα εἶχε καρδιὰ καὶ μάτια μικροῦ παιδιοῦ. Ἄν καὶ ἄθεος ἐνεφορεῖτο ἀπὸ τὴν μόνη ἰδεολογία ποὺ πλησιάζει τὸ θεῖο τῶν μοναστηρίων, τὸν κομμουνισμό. Εἶχε γεννηθῆ τὸ 1887 καὶ ὅμως στὸ τέλος τῆς Κατοχῆς ἀνεφώνησε: «Γεννήθηκα τὸ 1944» ἐπειδὴ εἶχε γίνει μέλος τοῦ ΚΚΕ. Τὸ μόνο ποὺ ἐκέρδισε μὲ τὴν καρδιακὴ αὐτὴ συμμετοχὴ σὲ κόμμα ὑπῆρξε ἡ καταδίκη σὲ θάνατο τῆς κομμουνιστρίας μητέρας μου Κρητικιᾶς Μπεάτας, ἡ ἀπόλυσή του ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο, ἡ ἀπώλεια τῆς περιουσίας του καὶ ἀγάπη τῶν θαυμαστῶν του.

Ὁ πατέρας μου μὲ ἀνέθρεψε μὲ μία καὶ μόνη ἐπαναλαμβανομένη λέξη: παιδεία καὶ πάλι παιδεία. Μή σκέπτεσαι ποτὲ τὰ χρήματα, οὔτε τοὺς τίτλους, οὔτε τὶς θέσεις, οὔτε τὴν δόξα. Ὅλα αὐτὰ θὰ σοῦ τὰ δώσῃ ἡ παιδεία, ἡ Θεὰ Παιδεία. Ἀργότερα ὅταν ἔγινα πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἐκατάλαβα ὅτι ἡ Θεὰ Παιδεία τοῦ ἀθέου κομμουνιστοῦ πατέρα μου ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Ὁ ἐμφύλιος μὲ ἔστειλε στὴν Γαλλία τὸ 1947, σὲ ἡλικία 12 ἐτῶν καὶ ἐκεῖ ἔγκλειστος σὲ γαλλικὸ σχολεῖο μὲ παρέλαβε ἡ Παιδεία. Μετὰ τὴν ὑποστήριξη τῆς διδακτορικῆς μου διατριβῆς στὴν Σορβόννη τὸ 1962, παρουσίᾳ τοῦ μουσικοσυνθέτου Γιάνη Ξενάκη καὶ τὴν ἐρωτική μου σχέση μὲ τὸ χρῶμα ποὺ μοῦ εἶχε διδάξει ὁ θεῖος μου ὁ ζωγράφος Ἀλέκος Κοντόπουλος, ἐσυνέχισα νὰ ταξιδεύω στὴν Κίνα ὅπου ὁ δάσκαλός μου, ὁ πρόεδρος Μάο μᾶς ἔλεγε: Νεολαία τοῦ κόσμου, μέσῳ τῆς πολιτιστικῆς ἐπαναστάσεως ἐπιβάλλατε τὴν καθαρὴ καρδιά, τὸ ὄνειρο τῆς θεϊκῆς παιδείας τοῦ Διογένους στὸ πιθάρι του. «Εἶπα στὸ παιδί μου, ἔλεγε ὁ Μάο, πήγαινε στὴν ὕπαιθρο καὶ πὲς στοὺς φτωχοὺς καὶ μικρομεσαίους ἀγρότες πὼς ὁ πατέρας μου λέει ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγα χρόνια σπουδῶν, γινόμαστε ὅλο καὶ πιὸ ἠλίθιοι. Σᾶς παρακαλῶ θεῖοι καὶ θεῖες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, γίνατε δάσκαλοί μας. Θέλω νὰ μὲ μάθετε ἐσεῖς».

Ἡ ἀγάπη μου γιὰ τὸν δάσκαλό μου τὸν Μάο μὲ ἔδιωξε ἀπὸ τὴν Σορβόννη τὸν Μάη τοῦ 1968 καὶ εὑρέθην πολιτικὸς πρόσφυγας στὸν Καναδᾶ, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, πάντα ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ πατέρα μου Νίκου ποὺ μοῦ ἀπηγόρευε κάθε ἀνάμιξη σὲ κόμματα καὶ βουλευτιλίκια. Ἡ τρελὴ ἀγάπη μου γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ μὲ ἔφερνε συνεχῶς ὀπίσω στὰ ἀχνάρια τῶν παιδικῶν μου χρόνων, τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ ἔχοντας πάντα κατὰ νοῦ τὶς νουθεσίες τοῦ πατέρα μου: μὴν εἰσέλθῃς ποτὲ στὴν κομματικὴ ζωὴ τοῦ παρηκμασμένου τούτου τόπου. Μὲ παιδεία καὶ πάλι παιδεία οὐδεὶς θὰ δυνηθῇ ποτὲ νὰ σὲ ἀγγίξῃ.

Τώρα, ἐκ τοῦ τάφου, μὲ ὀρθάνοικτα παιδικὰ μάτια βλέπω νὰ παραμένουν στὸ τόπο μας τρεῖς ἀγνὲς ἑστίες: τὸ ἀντάρτικο πόλεων, τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Οἱ δύο πρῶτες ἀγνὲς ἀλλὰ ἀναποτελεσματικές. Ἡ τρίτη ἀγνὴ καὶ ἀποτελεσματική. Χάρι στὴν παιδεία τοῦ πατέρα μου, αὐτὸ ποὺ λέω τὸ γνωρίζω καὶ δὲν πρόκειται οὐδεὶς νὰ μὲ μεταπείσῃ. Ἀγνότητα καὶ βία συγκατοικοῦν πάντα: στὸν Χριστὸ, στὴν ἐκδίωξη τῶν ἐμπόρων ἀπὸ τὸν ναό καὶ στοὺς Σπαρτιᾶτες στὶς Θερμοπῦλες. Χριστὸς καὶ Λεωνίδας ἐπέτυχαν διότι ἐθυσίασαν τὸ εἶναι τους γιὰ τὴν ἐπίτευξη πνευματικοῦ σκοποῦ. Καὶ τότε ὁ Ἀλέξανδρος προσεκύνησε τὸν Διογένη στὸ πιθάρι του.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 1^η Σεπτεμβρίου 2015

179 - Ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός: Ὁ Βαρουφάκης ὡς ταχυδακτυλουργός

179 - Ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός: Ὁ Βαρουφάκης ὡς  ταχυδακτυλουργός

 Μεταρρύθμιση ἤ ἐπανάσταση;  Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνιμο δίλημμα τοῦ σοσιαλισμοῦ ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1890, μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἐδουάρδου Μπέρνσταϊν (1850-1932), Γερμανοῦ θεωρητικοῦ τοῦ ἐξελικτικοῦ (ῥεφορμιστικοῦ) σοσιαλισμοῦ ποὺ ἵδρυσε τὴν σημερινὴ σοσιαλδημοκρατία ὡς ἀριστερὸ παρακλάδι τοῦ φιλελευθερισμοῦ-καπιταλισμοῦ, μὲ  τὸ ὁποῖο ἀντετίθετο ὡς ὑπέρμαχος τῆς κοινοβουλευτικῆς ἀστικῆς δημοκρατίας, στὸν ὁλοκληρωτικὸ μονοκομματικὸ σοσιαλισμὸ τῶν δύο τάσεων: φασισμοῦ-ἐθνικοσοσιαλισμοῦ καὶ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ τῆς δικτατορίας τοῦ προλεταριάτου.

Ὁ σοσιαλιστικὸς αὐτὸς ῥεφορμισμὸς διατείνεται ὅτι εἶναι ἐφικτὴ ἡ μετουσίωση τοῦ καπιταλισμοῦ σὲ σοσιαλιστικὴ κοινωνία χωρὶς χρησιμοποίηση βίας, κάτι ἄκρως οὐτοπικό. Οἱοδήποτε κοινωνικὸ σύστημα θὰ ἀμυνθῇ μέχρι θανάτου, μὲ τὴν βία τοῦ χρήματος καὶ τῶν ὅπλων κατὰ οἱασδήποτε προσπαθείας καταλύσεώς του. Οὐδεὶς θὰ περιμένῃ νὰ μαχαιρωθῇ χωρὶς νὰ ἀντιδράσῃ. Τὸ ἐρώτημα ἐὰν εἶναι κανεὶς ὑπὲρ ἤ κατὰ τῆς βίας δὲν ἔχει νόημα. Ἡ βία εἶναι  ὑποχρεωτικὴ γιὰ ἀλλαγὴ συστήματος ἑνῷ ὁ ῥεφορμισμὸς δύναται νὰ ἀποδώσῃ μόνον γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἐπιφανειακῶν ἀλλαγῶν ἐντὸς συστήματος. Οἱ δύο συνιστῶσες τοῦ σοσιαλισμοῦ, δηλαδὴ ὁ φασισμός-ἐθνικοσοσιαλισμὸς τῆς μικροαστικῆ τάξεως, βασισμένος στὴν συνεργασία τῶν λαϊκῶν τάξεων κατὰ τῶν ὀλιγαρχῶν καὶ ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς βασισμένος στὴν πάλη τῶν τάξεων τῆς ἐργατικῆς τάξεως, χρησιμοποιοῦν ἐξ ὁρισμοῦ τὴν βία γιὰ τὴν ἐπικράτησή τους καὶ ἀλληλοσφάζονται μονίμως ὡς ἀδελφοφάδες, μεταξὺ τῶν μαυροσκούφηδων καὶ τῶν κοκκινοσκούφηδων, ἐνῷ ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς τὸν ὁποῖο ὑπερασπίζομαι ἐγὼ στὴν Ἑλλάδα, προσπαθεῖ νὰ διαμορφώσῃ μία μαυροκόκκινη συμμαχία κατὰ τοῦ φιλελευθερισμοῦ-καπιταλισμοῦ, συνεπῶς καὶ ὑποχρεωτικὰ κατὰ τοῦ ῥεφορμισμοῦ τῆς σοσιαλδημοκρατίας. Δηλαδή, ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς προωθεῖ μία συμμαχία τῶν δύο ἄκρων ἐναντίον τοῦ «δημοκρατικοῦ τόξου», κατὰ τὴν σωστὴ φρασεολογία τοῦ θλιβεροῦ  Γερμανοτσολιᾶ  Εὐαγγέλου Βενιζέλου.

Εἴτε ἡ τετράμηνη ἐκεχειρία ἐφαρμοσθῆ εἴτε ὄχι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Ἑλλὰς παραμείνῃ μετέωρη, χωρὶς νὰ ἔχῃ ὀπίσω της οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἰσχὺ ποὺ μόνον μία μεγάλη δύναμη δύναται νὰ τῆς ἐξασφαλίσῃ, ὁ ταχυδακτυλουργὸς Βαρουφάκης θὰ παραμείνῃ γυμνὸς καὶ κάποια στιγμὴ κάποιος ἀπὸ τὸ πλῆθος θὰ ἀναφωνήσῃ ὅτι  ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός.

Ἡ Ῥωσία ἐτούτη τὴν στιγμὴ ἔχει μεγάλες οἰκονομικὲς καὶ στρατιωτικὲς δυσκολίες στὴν Συρία καὶ τὴν Οὐκρανία καὶ δύσκολα δύναται νὰ βοηθήσῃ ἀποτελεσματικὰ τὴν χώρα μας. Ἡ Κίνα ποὺ ἐνδιαφέρεται νὰ ἁλώσῃ οἰκονομικὰ τὴν Εὐρώπη ὡς σύνολο καὶ ἔχει ἐπιλέξει τὴν Ἑλλάδα ὡς θύρα εἰσόδου στὴν Εὐρώπη θέλει πάσῃ θυσίᾳ νὰ παραμείνῃ ἡ Ἀθήνα στὴν ΕΕ καὶ στὸ εὐρώ. Μένει ἡ Ἀμερικὴ μὲ τὴν Ἀγγλία ποὺ καὶ αὐτὴ εὑρίσκεται σὲ δεινὴ οἰκονομικὴ κατάσταση καὶ ἄν καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ  βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἀποδυναμώσῃ τὴν Γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ νὰ ἀποτρἐψῃ τὴν ῥωσικὴ κάθοδο στὸ Αἰγαῖο, διστάζει νὰ τὴν ἀποκόψῃ τελείως ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Ἐνδεχόμενο ἀμερικανικὸ νέο σχέδιο Μάρσαλ πρὸς ὄφελος τῆς Ἑλλάδος ἀπαιτεῖ μία ἰσχυρὰ δημοσιονομικὴ Ἀμερικὴ ποὺ σήμερα δὲν ὑπάρχει.

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011 εἶχα δηλώσει στὴν τηλεόραση ὅτι ἠτοιμάζετο στρατιωτικὸ πραξικόπημα, ἀλλὰ τὸ σχετικὸ you tube εἶχε ἀποσυρθῆ, μετὰ ἀπὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι εἶχα πέσει ἔξω στὶς προβλέψεις μου, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα τέτοιο σχέδιο πραξικοπήματος ὑπῆρχε ἀλλὰ εἶχε ματαιωθῆ.

Σήμερα ἡ συγκυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ ἔχει τὶς ἑξῆς δυνατότητες: α) Προσφυγὴ σὲ δημοψήφισμα γιὰ νὰ ἀποφασίσῃ ὁ λαὸς ἐὰν ἐπιθυμῇ τὴν ἐπιστροφή στὴν δραχμή. β) Νὰ κηρύξῃ χρεωκοπία. γ) Νὰ ἐπιστρέψῃ τὸν βασιλέα μὲ δημοψήφισμα ὡς διαιτητὴς τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ὑπεράνω κομμάτων, μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν Ἀγγλοσαξώνων Ἄγγλων καὶ Ἀμερικανῶν καὶ τὴν ἀνοχὴ τῆς Ῥωσίας, στὰ πλαίσια μία νέας Γιάλτας στὴν Μαύρη Θάλασσα  καὶ τὸ Αἰγαῖο, ἀλλὰ καὶ συνομοσπονδιοποίηση Ἑλλάδος-Τουρκίας καὶ στρατηγικὴ συμφωνία Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραήλ.

Ἐὰν ἡ συγκυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ ἀποτύχῃ στὴν παροῦσα συγκυρία ἀλλὰ καὶ δὲν δυνηθῇ νὰ πραγματοποιήσῃ κανένα ἀπὸ τὰ ἄνω σενάρια, ἀπομένει ἡ δυνατότητα «ἰσραηλοποιήσεως» τῆς Ἑλλάδος. Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὸ 1948 τὸ Ἰσραὴλ ἱδρύθη ὡς σοσιαλιστικὸ κράτος καὶ ἐξειλίχθη σὲ καπιταλιστικὴ κοινωνία γιὰ νὰ λάβῃ τὴν ἀπαραίτητη  οἰκονομικὴ ὑποστήριξη τῶν Ἑβραίων καπιταλιστῶν τῆς Δύσεως. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο δύναται ἡ Ἑλλὰς νὰ κυβερνηθῇ ἀπὸ τὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ Χρυσῆ Αὐγή, μὲ βασιλικὸ πολίτευμα καὶ μὲ τὴν πολιτικὴ ὑποστήριξη, μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς δυναστείας, τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν Δυνάμεων, ὡς καὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση τῶν «ἐθνικῶν καπιταλιστῶν» τοῦ ἐφοπλιστικοῦ μας δυναμικοῦ καὶ τῆς διεθνοῦς ἑλληνικῆς ἰντελλιγκέντσιας. Γιὰ νὰ ἔχῃ ὅμως ἡ τελευταία αὐτὴ λύση δυνατότητες ἐπιτυχίας πρέπει νὰ ἀποδεκατισθῇ κυριολεκτικὰ ἡ «κολωνακιώτικη παρασιτικὴ ἀστικὴ τάξη», κάτι ποὺ δὲν ἠδυνήθη νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ΕΛΑΣ τοῦ 1944 οὔτε τὸ καθεστὼς τῆς 21^ης Ἀπριλίου καὶ ποὺ θὰ ἠδύνατο ἐνδεχομένως νὰ πραγματοποιήσῃ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ ἐὰν στὴν παραστρατιωτική της ὀργάνωση (ἀναγκαία ὡς ἐκτελεστικὸ βραχίωνα γιὰ τὴν πάταξη τοῦ Κολωνακίου) προσετίθετο μία ἀμείλικτη πολιτικὴ κατὰ τῆς λαθρομεταναστεύσεως, βασισμένη στὴν χρησιμοποίηση μίας διεθνοῦς ἑλληνικῆς ἰντελλιγκέντσιας ἑβραϊκοῦ ἐπιπέδου ποὺ θὰ τῆς ἐπέτρεπε νὰ δημιουργήσῃ μία ἑλληνικὴ πνευματικὴ ἡγεσία ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ἀντισημιτικὲς  καὶ  ἀντιτουρκικὲς ἀγκυλώσεις.

Τὸ 1922, ἡ Ἑλλὰς στὴν Μικρασία ὑπῆρξε ἕνα ἀποτυχημένο Ἰσραήλ. Ἡ ἑλληνικὴ ἰσχὺς δύναται σήμερα νὰ οἰκοδομηθῇ στὸν λίκνο τοῦ πολιτισμοῦ, τὴν Μικρασία, μόνον μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ συνθήματος ὅτι «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι» καὶ ὅτι «οἱ καλύτεροι Σπαρτιᾶτες εἶναι οἱ Ἰσραηλινοί». Ἐπειδὴ δὲ ὁ μέσος Ἕλλην εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ ἐννοήσῃ τὰ ἀνωτέρω, ὅπως οἱ Μακεδόνες ὁπλῖτες τοῦ Ἀλεξάνδρου ἦταν ἀδύνατον νὰ ἐννοήσουν ὅτι ὁ ἡγέτης τους γιὰ νὰ ἐξαπλώσῃ τὸν ἑλληνισμὸ στὴν Ὑφήλιο ἔπρεπε  νὰ χρισθῇ βασιλεὺς τῶν Περσῶν, ἡ μόνη λύση εἶναι νὰ ἐμφανισθῇ ὁ πολιτικὸς ἥρωας μὲ σιδερένια θέληση γιὰ νὰ κραυγάσῃ ὅπως ὁ Ἀθανάσιος Σουλιώτης πρὸς Ἴωνα Δραγούμη, στὸ «Ὅσοι Ζωντανοί»(1911) : «Ὁ βασιλιᾶς Ἀλἐξαντρος ποῦ εἶναι; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιᾶς τῆς Ἀνατολῆς πού, ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή»!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Φεβρουαρίου 2015  

177- Ἡ Ἀθήνα ἐπιστρέφει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἀμερικῆς

177- Ἡ Ἀθήνα ἐπιστρέφει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἀμερικῆς

Καὶ αἰφνιδίως ἐσώπασε τὸ ἀντιαμερικανικὸ μένος τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁ πρόεδρος Ὀμπάμα ἔγινε φίλος μὲ τὸν πρωθυπουργό μας, τὸν Τσίπρα. Ἡ Γερμανία ἔγινε καὶ πάλι μισητή, ἡ Ρωσία, ναὶ μὲν ὀρθόδοξη ἀλλὰ ἐπικίνδυνη στὸ Αἰγαῖο καὶ ἡ Κίνα ἀκάθεκτη στὴν πλανητική της κατάκτηση, νὰ ἀναβιώνῃ τὸν κίτρινο κίνδυνο. Καιρὸς λοιπὸν γιὰ μία νέα ματιὰ στὴν Ἀμερική.

Ἡ κοινὴ γνώμη φαντάζεται τὴν βορειοαμερικανικὴ κοινωνία μὲ τὸ ἁπλουστευμένο πρόσωπο τοῦ ἐπιτυχημένου ἐπιχειρηματία, ποὺ μὲ ὅπλο τὴν τεχνολογία κατακτᾷ τὴν ὑλικὴ εὐημερία. Οὐδεὶς φαντάζεται τὴν φαουστικὴ τραγικότητα ἑνὸς λαοῦ ποὺ ὡς ἱππεὺς τῆς Ἀποκαλύψεως κατατρύχεται ἀπὸ τὸ αἴσθημα ἐνοχῆς ποὺ τὸν σπρώχνει πρὸς τὴν αὐτοκτονία. Ὑποκρισία, εἶναι ἡ φοβερὴ κατηγορία ποὺ τώρα καὶ διακόσια χρόνια, σφενδονίζεται ἐναντίον του. Αὐτὴ ἡ ὑποκρισία προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀνικανότητά του νὰ λύσῃ τὴν ἐγγενῆ θρησκευτικὴ ἀντίφαση ποὺ φέρει μέσα του μεταξὺ τῆς ἐπιδιώξεως τοῦ καθαροῦ, τοῦ πουριτανισμοῦ καὶ τοῦ ἀναποφεύκτου ἐγκλήματος. Ἔτσι, ἡ βόρειος Ἀμερική, ἡ πλέον μισαλλόδοξη κοινωνία ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπαναλαμβάνει μονότονα, σὲ κάθε φράση ποὺ προφέρει, τὶς λέξεις δημοκρατία καὶ ἐλευθερία, ἀνάγοντας μάλιστα αὐτὲς τὶς λέξεις στὸν ἑλληνισμό, τὸν ὁποῖο καὶ γελοιοποιεῖ μὲ τὴν ἔννοια ποὺ αὐτὴ δίδει σὲ τοῦτες τὶς ἀρχές.

Χωρὶς πολιτισμό, ἀλλὰ μὲ μία πλούσια κουλτούρα, ἡ ἀμερικανικὴ νομαδικὴ κοινωνία τῶν καουμπόϊδων ἀποβλήτων μεταναστῶν ἀκραίων αἰσθημάτων τοῦ δυτικοῦ κόσμου, εἶναι συνεχιστὴς τῶν Ἄγγλων πουριτανῶν (puritans) τῆς Βοστώνης καὶ προσκυνητῶν (pilgrims) τοῦ Πλύμουθ τῆς Νέας Ἀγγλίας, τῆς δεκαετίας τοῦ 1620, μὲ βαθειὰ ῥιζωμένο τὸ αἴσθημα  ἐνοχῆς ὅτι προέβη στὴν μεγαλύτερη γενοκτονία τῆς Ἱστορίας, τὴν ἐξολόθρευση τῶν Ἰνδιάνων, γιὰ νὰ κλέψῃ τὴν γῆ τους καὶ δημιουργῶντας –γιὰ νὰ τὴν καλλιεργήσῃ- καὶ δεύτερη γενοκτονία, μεταφέροντας τοὺς Μαύρους τῆς Ἀφρικῆς μὲ τὰ σκλαβοκάραβα, στὰ ὁποῖα αὐτοὶ οἱ δοῦλοι, ἀπεβίωναν σὰν μύγες. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς τῆς ἐνοχῆς ἡ ἀμερικανικὴ κοινωνία οἰκοδόμησε, ὡς ψυχολογικὸ ἀντιστάθμισμα, μία ἰδεολογία, στὸν ΙΘ΄αἰῶνα, ποὺ ὠνόμασε manifest destiny, θεϊκὸς προκαθορισμὸς τοῦ ἔθνους μέσῳ ἀποκαλύψεως, τὸ ἀμερικανικὸ πεπρωμένο.

Ἡ τραγικότης αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι χωρὶς προηγούμενο στὴν Ἱστορία. Διότι ναὶ μὲν ὑπάρχουν πλεῖστοι λαοὶ ποὺ αὐτοανεκηρύχθησαν, μετὰ τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς Ἕλληνες, περιούσιος λαός, φερ’εἰπεῖν ἡ Ἰταλία τοῦ Μαζζίνι στὸν ΙΘ΄αἰῶνα, ἀλλὰ οὐδεὶς ἐφαντάσθη τὸν λαό του νὰ ἀνέρχεται ἐπὶ τῆς γῆς γιὰ νὰ κατακτήσῃ τὸν πλανήτη μὲ συνεχῆ ἐπέκταση καὶ ὅταν θὰ ἔφθανε στὸν προορισμό του καὶ θὰ ἐγένετο ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου θὰ αὐτοκτονοῦσε! Ἡ ἰδέα τῆς μάχης τοῦ Ἀρμαγεδδῶνος τοῦ τέλους τοῦ κόσμου εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν γέννηση τῆς Ἀμερικῆς.

Ἡ τραγωδία τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ συνεχὴς ἀγὼν ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ὑποτελείας, γιὰ ἰσότητα καὶ μετὰ γιὰ ἐπικράτηση ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων λαῶν, μέσῳ τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ ζατρικίου, εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση μία τεραστία αὐταπάτη. Ἡ ἐπιδίωξη ἰσχύος τῶν πάντων λαῶν, μὲ τὸ πρόσχημα μάλιστα ὅτι ὑποκινεῖται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, φέρνει τοὺς συνεχεῖς πολέμους, τὶς συνεχεῖς σφαγές, τὶς γενοκτονίες, ἕως ποὺ στὸ τέλος νὰ ἐπιστρέψῃ ὁ πλανήτης στὴν Λιθήνη Ἐποχή.

Σήμερα, στήνουμε ἕνα σχέδιο Β γιὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν Γερμανία καὶ νὰ ἐξισορροπήσουμε τὴν ἀμερικανικὴ παρουσία, ἀναζητῶντας ἐρείσματα στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κίνα. Αὔριο, ὅταν ἡ Κίνα μᾶς δυναστεύσῃ, θὰ στήσουμε ἕνα σχέδιο Β γιὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν Κίνα.

Στὴν φανταστικὴ στιχομυθία Διογένους-Ἀλεξάνδρου, κατὰ τὴν ὁποία ὁ στρατηλάτης κατακτητὴς τῆς γῆς ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία νὰ ἦτο Διογένης ζῶντας στὸ πυθάρι, ἐὰν δὲν ἦτο Ἀλέξανδρος, περικλύεται τὸ μυστήριο τοῦ ἀσάρκου καὶ πνευματικοῦ ἑλληνισμοῦ. Μόνον ἐὰν ὁ ἑλληνισμὸς ἀποτραβηχθῆ ἀπὸ παίκτης ζατρικίου, χωρὶς κράτος, ἀλλὰ ὡς κέντρο τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ, μὲ Παρθενῶνα καὶ Ἅγιον Ὄρος ὡς πυθάρι γιὰ κατοικία, μόνον τότε ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ὁλοκληρώσῃ τὸν προορισμό του καὶ θὰ σώσῃ τὴν Οἰκουμένη. Μήπως ὅμως ἡ ἀναγκαιότης τῆς ἱδρύσεως τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τὸ 1948, ἀποδεικνύει ὅτι καὶ ἡ ἐπιδίωξη τοῦ ἀσάρκου ἑλληνισμοῦ εἶναι ἐξ ἴσου ἀνέφικτη;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Φεβρουαρίου 2015 

146 – Καὶ οἱ Τοῦρκοι περιμένουν νὰ ξυπνήσῃ ὁ μαρμαρωμένος βασιλιᾶς

146 – Καὶ οἱ Τοῦρκοι περιμένουν νὰ ξυπνήσῃ ὁ μαρμαρωμένος βασιλιᾶς

Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀθάνατοι, οἱ Γραικύλοι θνητοί. Οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ ἀριστοκράτες τοῦ πνεύματος. Οἱ Γραικύλοι εἶναι ὁ ὄχλος τῆς ἀρπαχτῆς γεμᾶτοι μῖσος κατὰ τῶν Φράγκων, τῶν Ἑβραίων, τῶν Τούρκων καὶ κατὰ τῶν ἑαυτῶν τους. Οἱ Γραικύλοι εἶναι ἡ ντροπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι οἱ γάϊδαροι τῆς Ἀκροπόλεως. Ὁ Ἑβραῖος Χριστὸς δὲν ἐχρησιμοποίησε, γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ μέσῳ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴν διάλεκτό του, τὰ ἀραμαϊκά. Ἐχρησιμοποίησε τὴν θεϊκὴ γλῶσσα τῶν ἑλληνικῶν. Ὁ Θεὸς τῶν Ἑλλήνων, ὁ Θεὸς τοῦ φωτός, ὁ παγκοσμιστὴς τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὁ Ἀλέξανδρος, ὡς Πέρσης βασιλεύς, ἐτοίμασε, μέσῳ τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἑλληνοεμπνευσμένου Χριστοῦ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη, ὡς μαρμαρωμένο βασιλιᾶ. Αὐτὸν περιμένουν σήμερα οἱ Τοῦρκοι Ἀλεβῆδες, διότι, ὅπως ἔγραψα τὸ 1992, στὸ ἱστορικὸ περιοδικὸ «Τότε» (τεῦχος 39), «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι».

Στὴν μελέτη μου στὸ «Τρίτο Μάτι»,(τεῦχος 153, Ἰουλίου 2007), ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο, «Οἱ θρῦλοι τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ καὶ τῆς Κόκκινης Μηλιᾶς», ἀπεδείκνυα ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐπίστευαν, ὡς οὐσιαστικὰ Ἕλληνες ποὺ ἦσαν, στοὺς ἴδιους θρύλους, στὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ καὶ στὴν Κόκκινη Μηλιᾶ, ἀκόμη καὶ στὴν προφητεία τῶν τριῶν τρίτων τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ἔγραφα: «Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς καὶ Κόκκινη Μηλιᾶ εἶναι ἔννοιες ἀλληλένδετες ποὺ ἀφοροῦν καὶ ἐμπλέκουν Ἕλληνες καὶ Τούρκους σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ τελικὰ δύσκολα διακρίνουμε ποῖος εἶναι ὁ Ἕλληνας καὶ ποῖος ὁ Τοῦρκος. Ἡ προσπάθεια τῶν ἐθνικιστῶν ἑκατέρωθεν νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν μῦθο σὲ ἕναν ἀνύπαρκτο τουρκοελληνικὸ πόλεμο πολιτισμῶν, ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῶν Δυτικῶν τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε γιὰ τὸν ἀποκλειστικὸ ἔλεγχο τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου».

Οἱ Τοῦρκοι σήμερα γνωρίζουν κάλλιστα ὅτι ἡ χώρα τους θὰ διαμελισθῆ (προφητεία τοῦ Κοσμᾶ) ὅτι ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς θὰ ξυπνήσῃ ὅταν κατέβῃ ὁ Μόσκοβος καὶ θὰ ἐπαναφέρη τὸ Βυζάντιο στὰ χέρια τῶν Ἑλληνωρθοδόξων καὶ Ἀλεβηδῶν καὶ προσδοκοῦν τὴν ἀναγέννηση αὐτή. Γνωρίζουν, ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ Οἰκουμένη, πλὴν τῶν Γραικύλων, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πολυτονικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου (κακῶς ὀνομαζομένη ἀρχαία) θὰ γίνῃ ἡ γλῶσσα τοῦ σύμπαντος. Ὁ Ἠσαΐας Κωνσταντινίδης ἐτοιμάζει βιβλίο γιὰ τὴν γραμματικὴ τῶν ἑλληνικῶν ποὺ τοῦ ἐδίδαξα καὶ ποὺ προβλέπεται νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς διεθνῆ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Βατάτζη ὅταν ξυπνήσῃ. Πέραν τοῦ παντουρκισμοῦ καὶ τοῦ πανσλαυϊσμοῦ, ὁ Πούτιν, ὅταν παραδώσῃ τὴν Κωνσταντινούπολη στοὺς Ἑλληνωρθοδόξους, στὸ ὄνομα τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ Ἰωάννη Βατάτζη (ὁ ἕτερος Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς, ὁ ῥωμαιοκαθολικὸς Παλαιολόγος,  δὲν ἐμπνέει τὸν Πούτιν ἐπειδὴ ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ ἀπεκήρυξε τὴν Ὀρθοδοξία πρὸς χάριν τῆς Οὐνίας), θὰ ἀποδεχθῇ νὰ δώσῃ στὴν ἑλληνικὴ τῆς Πόλης,  τὴν θέση διεθνοῦς γλώσσας, ὡς γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ Ῥωσία τοῦ Πούτιν, ἀφοῦ πάρῃ τὴν Κωνσταντινούπολη, θὰ ἐπεκταθῇ καὶ στὴν Βόρειο Ἰνδία, ὅπου πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο (βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας», σ. 59-60) ὁ ἑλληνισμὸς καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶχαν ἐγκατασταθῆ κατὰ μῆκος τοῦ Γάγγη ποταμοῦ μὲ τοὺς Ἀρείους καὶ τὸν θεάνθρωπο Διόνυσο. Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὴν Βομβάη τὴν εἶχαν ἱδρύσει οἱ Ἕλληνες πρὸ Χριστοῦ ὑπὸ τὴν ὀνομασία Ἑπτανησία. Συνεπῶς εἶναι πρωταρχικῆς σημασίας νὰ ἐκδοθῇ τὸ συντομώτερο δυνατὸν τὸ βιβλίο περὶ πλανητικῶν ἑλληνικῶν .

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Ὀκτωβρίου 2014

142 – Μόνη λύση ἡ ἐπάνοδος τῆς βασιλείας

142 – Μόνη λύση ἡ ἐπάνοδος τῆς βασιλείας

Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ τὸ ΙΒ' ῥωσικὸ φόρουμ τῆς Ῥόδου, πεπεισμένος περισσότερο ἀπὸ ποτὲ πὼς μόνον ὁ μοναρχικὸς θεσμὸς δύναται νὰ σώσῃ τὴν ἑλληνικὴ κρατικὴ ὀντότητα ἀπὸ τὸν πλήρη καταποντισμό. Φυσικὰ δὲν βασίζω τὴν πεποίθηση αὐτὴ στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὁ ὁποῖος κοιμᾶται ὄρθιος μὴ δυνάμενος πλέον νὰ προσφέρῃ στὴν κοινωνία οὔτε κἄν μία ζωή, νὰ γεννήσῃ οὔτε κἄν ἕνα τέκνο, σκεπτόμενος ἀποκλειστικὰ νὰ λάβῃ μία συνταξιούλα καὶ ἀπὸ τὴν παραμονή του στὸ καφενεῖο νὰ περάσῃ ἀθόρυβα στὸ νεκροταφεῖο ποὺ θὰ πληρώσῃ τὸν τάφο του μὲ τὴν σύνταξή του. Αὐτός, συνηθισμένος νὰ ἐπαναλαμβάνῃ ὅτι, «αὐτὰ δὲν γίνονται πλέον», βασιλεῖες καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ δεχόμενος ἀδιαμαρτύρατα, μὲ τοὺς παπάδες του, νὰ παραβιάζονται στὴν ἐκκλησία τὰ ἱερὰ κείμενα ἀπὸ τὴν μονίμως ἐξευτελισμένη πολιτικὴ ἡγεσία, ἡ ὁποία μετέτρεψε τὸ «νίκας τοῖς Βασιλεύσι» σὲ «νίκας τοῖς Εὐσεβέσι», δηλώνει ὅτι ἡ βασιλεία δὲν δύναται νὰ προσαρμοσθῇ μὲ τὸ ἀθάνατο ἑλληνικὸ πνεῦμα ποὺ φωλιάζει πάντα στὰ σημερινὰ ἀνθρώπινα ἐρείπια κοντὰ στὴν Ἀκρόπολη. Σημειωτέον ὅτι ἐνῷ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν κυβερνητικὴ ἀπόφαση νὰ παραμένουν ἀνοικτὰ τὰ καταστήματα τὴν Κυριακὴ ποὺ δῆθεν δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐκκλησιάζονται, οἱ διαμαρτυρόμενοι αὐτοὶ δὲν πατᾶνε ποτὲ στὴν ἐκκλησία.

Παράλληλα ὅμως ὁ λαὸς ὑμνεῖ τὸ Βυζάντιο ποὺ τὸ θεωρεῖ ἀμιγῶς ἑλληνικό, περιμένει τὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ ποὺ φυσικὰ δὲν εἶναι ὁ πρόεδρος Δημοκρατίας, φλυαρεῖ ἀκατάσχετα στὸν καφενὲ ὅτι θὰ πάρῃ τὴν... Βασιλεύουσα!

Τὸ 2001, δηλαδὴ πρὸ 13 ἐτῶν, οἱ ἐκδόσεις Ἔσοπτρον ἐδημοσίευσαν βιβλίο μου μὲ τίτλο, «Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο  διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ»,  τίτλος ποὺ ἐσήμαινε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἀπολύτου μοναρχίας χωρὶς κοινοβούλιο, κατὰ τὸ βυζαντινὸ πρότυπο. Κάθεν ἡμέρα ποὺ περνᾷ μᾶς φέρνει πιὸ κοντὰ στὸ ποθούμενο, δηλαδὴ στὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ ἀπολύτου βασιλείας, εἴτε τύπου Βορείας Κορέας ἤ τοῦ συνεχιστοῦ τοῦ Βυζαντίου,  τοῦ Πούτιν τῆς Ῥωσίας.

Σήμερα, στὸ κρατίδιο, ὅλοι ἐπιζητοῦν τὴν ἔλευση τοῦ ἥρωος, ὅλοι ἔχουν στραμμένα μὲ ἀγωνία τὰ ὄμματά τους πρὸς τὸν  τάφο τῆς Ἀμφιπόλεως μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἐγερθῇ ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, συνάμα ὅμως ὡς πυγμαῖοι ποὺ ἔχουν ξεχάσει τὴν γλῶσσα τους σὲ μία προτεραία καταστροφή, ψελλίζουν, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν τὴν ἔννοια τῶν λέξεων, ὅτι θέλουν δημοκρατία καὶ ἐλευθερία, κατακτήσεις ποὺ θὰ τοὺς  ἀφαιρέσουν οἱ βασιλεῖς.

Ἄν καὶ ὀνειρευόμεθα νὰ γίνουμε Δανία, μερικοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι μετὰ τὴν παρέλευση 150 ἐτῶν οἱ Δανοὶ βασιλεῖς μας εἶναι ἀκόμη ξένοι. Πλήρης παραλογισμὸς χουφτάλων τῆς πάλαι ποτὲ ἑλληνικῆς κοινωνίας τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ πολιτογραφοῦμε Ἀφγανοὺς καὶ Πακιστανοὺς πρώτης γενεᾶς.

Ἕνα εἶναι σίγουρο. Οἱ βασιλεῖς μας θὰ ἐπανέλθουν ἀλλὰ ἐὰν κάποιοι στενοχωροῦνται ποὺ δὲν εἶναι λαὸς ὅπως  λαὸς εἶναι φυσικὰ ὁ Παπούλιας, πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἄς πάρουν τὰ βουνὰ μὲ τὰ δεκανίκια τους καὶ ἄς μᾶς φέρουν βασιλέα ἕναν Ἄρη Βελουχιώτη. Ἀπόλυτη μοναρχία θέλουμε: κομμουνιστική,  βυζαντινὴ ἤ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 1^η Ὀκτωβρίου 2014

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς: Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς

Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

Χθὲς στὴν Ἀθήνα, ἑορτάσαμε μὲ ἔντονη αἰσθηματικὴ φόρτωση τὰ διακόσια χρόνια τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας στὴν αἴθουσα συνεδριάσεων τῆς Γενικῆς Γραμματείας Μέσων Ἐνημερώσεως, τὴν Ἑταιρεία ποὺ ἔδωσε τὴν πνευματικὴ ὤθηση στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συνεδριάσεως μοῦ ἐτέθη ἐρώτηση σχετικὰ μὲ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, ὡς νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία, γιὰ τὴν πνευματικὴ ὤθηση ἑνὸς νέου 21. Ὡς ἀπάντηση ἀναδημοσιεύω ἐδῶ σχετικὸ διάγγελμα ποὺ ἀπηύθυνα ἀκριβῶς πρὸ ἑνὸς ἔτους.

«Ἀπὸ τὴν σύστασή μας μελετᾶμε καὶ παρακολουθοῦμε τὴν πορεία τῆς χώρας μας πρὸς τὸν γκρεμό. Καὶ ὅμως  εἴμεθα αἰσιόδοξοι. Ὁ  ἑλληνισμὸς εἶναι πλέον ἔτοιμος νὰ κατεδαφίσῃ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν καὶ νὰ ἀγκαλιάσῃ τὴν παγκοσμιοποίηση γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὰ συμφέροντά του. Σήμερα, ἐπαναλαμβάνεται τὸ δίλημμα μεταξὺ ἑλληνισμοῦ καὶ ἑλλαδισμοῦ τοῦ Δ΄ αίῶνος π.Χ.

Ἡ Ἀθήνα τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. ηὑρίσκετο σὲ παρακμή. Ὁ Ἰσοκράτης ἦταν ἑλληνοκεντρικὸς καὶ πανέλλην. Γι’ αὐτὸν ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶχε σύνορα καὶ μόνον οἱ Βάρβαροι ἦσαν στὴν περιφέρεια τῆς ἑλληνικῆς Οἰκουμένης. Ὁ Δημοσθένης ἦταν Ἀθηναῖος ἐθνικιστής. Συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμὸ μέσα στὰ σύνορα τῆς πόλεως-κράτους (σήμερα τοῦ ἐθνοκράτους). Ὁ ἑλληνισμὸς τοῦ Φιλίππου ἦταν παγκόσμιος, ὁ ἀθηναϊσμὸς συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμό. Τὸ εἶπε ἀργότερα ὁ υἱός του ὁ Ἀλέξανδρος στὴν Ὤπιδα τὸ 324 καὶ ἡ οὐσία ἦτο ὅτι ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστὴ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο, ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ  ἑλληνισμὸς εἶχε κάμει ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες, ὥσπου νὰ συρρικνώθῃ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἀποτυχημένη ἐπανάσταση τοῦ 1821, κατόπιν τῆς δολοφονίας τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια.

Ὁ ἑλληνισμὸς τῆς Διασπορᾶς προῆλθε στὴν συντριπτική του πλειοψηφία ἀπὸ τὰ πλέον ἀγνὰ παιδιὰ τῆς ἀγροτικῆς Λακωνίας. Ὡς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ παρακολουθήσαμε τὴν πορεία τους καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους στὸ ἐξωτερικό, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τὸ γνωρίζουν. Ἡ φτώχεια ποὺ τοὺς ἔσπρωξε νὰ μεταναστεύσουν ἦταν συνδεδεμένη μὲ ἀνεπάρκεια σπουδῶν . Ἐκουβάλησαν μαζί τους τοὺς ῥομαντικοὺς θρύλους ποὺ τὸ ἐθνοκράτος εἶχε συμπεριλάβει στὰ ἐγχειρίδια τοῦ Δημοτικοῦ. Εἶναι φυσικὸ νὰ τὰ πιστεύουν καὶ σήμερα καὶ νὰ δυσκολεύονται νὰ παρακολουθήσουν τὴν μεγάλη πρόοδο τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ποὺ συνετελέσθη τὰ τελευταῖα 50 χρόνια.

Σήμερα, παρὰ τὴν τρομερὴ οἰκονομικὴ κρίση, τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι πιὸ ἀνθηρὸ ἀπὸ πότε. Ἔχει ξεπεράσει τὸν ἐπαρχιωτισμὸ τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου καὶ πορεύεται πρὸς τὸν παγκοσμισμό, χέρι μὲ χέρι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἰσραήλ. Ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς πρώην φτωχοὺς καὶ ὀλιγομαθεῖς ἀγρότες τῆς Λακωνίας οἱ ὁποῖοι μετετράπησαν σὲ εὐκαταστάτους ἐπιχειρηματίες, καθηγητὲς μεγάλων δυτικῶν πανεπιστημίων καὶ ἐντίμων δυτικῶν πολιτικῶν, νὰ βοηθήσουν τὴν μετατροπὴ τῆς χώρας μας σὲ παγκοσμία πνευματικὴ δύναμη μὲ ὅπλο τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα. Μὲ τὶς ἐπενδύσεις τους στὸν περιορισμένο χῶρο τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους θὰ βοηθήσουν τὶς δυνάμεις τοῦ γένους μας νὰ κυριαρχήσουν στὸν πλανήτη μὲ τὴν στενὴ συνεργασία τοῦ παγκοσμίου ἐπιχειρηματικοῦ δυναμικοῦ τοῦ ἀδελφοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Εὐχόμεθα ἡ μίζερη ἑβραιοφοβία ποὺ κουβαλᾷ ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος μέσῳ ἀπὸ ἄπειρες διηγήσεις τῆς λαϊκῆς καὶ θρησκευτικῆς κουλτούρας καὶ τὸν καθιστᾷ περίγελο στὸν πολιτισμένο κόσμο, νὰ καταπολεμηθῇ ἀποτελεσματικὰ ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐπιχειρηματίες καὶ ἀκαδημαϊκοὺς τῆς Διασπορᾶς ποὺ θὰ θελήσουν νὰ ἐπενδύσουν τὰ χρήματά τους, τὶς γνώσεις τους καὶ τὴν καρδιά τους στὴν πατρίδα μας.»

Δημήτρης Κιτσίκης,

Καθηγητὴς Γεωπολιτικῆς καὶ Διεθνῶν Σχέσεων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας,

Τακτικὸ μέλος τῆς Βασιλικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Καναδᾶ,

Ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ ,

Πνευματικὸς ἡγέτης τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ 

                                      13 Σεπτεμβρίου 2014