226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Ἡ περίοδος 2009-2015 ποὺ διανὐει ἡ Ἑλλὰς καὶ ποὺ συνεχίζεται ἐνώπιόν μας σήμερα, ὁμοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἐπαναστατική, θυμίζοντας ἀκόμη καὶ τὴν γαλλικὴ ἐπαναστατικὴ περίοδο τῆς δεκαετίας 1789-1799 ποὺ κατέληξε στὸν βοναπαρτισμό. Ἄν καὶ αἷμα μέχρι στιγμῆς δὲν ἔχει χυθῆ ἡ συνεχὴς ἀντισυνταγματικότης τῆς πολιτικῆς ζωῆς μὲ ἀπανωτοὺς βιασμοὺς τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας ποὺ ὑποχρεώνει τὸ Κοινοβούλιο νὰ διαπληκτίζεται ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀπειλὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀντιδραστικῶν δυνάμεων, ἡ διολίσθηση πρὸς ὅλο καὶ περισσότερες ῥιζοσπαστικὲς προτάσεις ἀπὸ πρωταγωνιστὲς μίας ἀνωμάλου πολιτικῆς ζωῆς, περνῶντας ἀπὸ τὸν Κώστα Καραμανλῆ, στὸν Γιῶργο Παπανδρέου, τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, τὸν Σαμαρᾶ, τὸν Τσίπρα, τὸν Βαρουφάκη, τὸν Λαφαζάνη καὶ τώρα τὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ὅλα μὴ συνήθη πρόσωπα, τείνει ὅλο καὶ πιὸ καθαρὰ  στὴν ἐπιβολὴ  δυναμικῶν μεταξικῶν λύσεων.

Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀνέδειξε ἐν μέσῳ χάους ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ ἑνὸς ἀνεγκεφάλου λαοῦ ξεβράκωτων μία νέα Εὐρώπη. Σὲ κλῖμα κοινωνικῆς ἀποσυνθέσεως ὑπὸ τὴν σκιὰ ἑνὸς Ἕλληνος μονήρη Ῥουσσώ, ἡ διεφθαρμένη καὶ στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ Ἑλλάς, ἀναπηδᾷ σὲ ἀπρόβλεπτα ὕψη ποὺ θὰ τὴν φέρουν σύντομα στὴν κορυφὴ τῆς Εὐρώπης.

Ἄν καὶ ἡ Ἐπανάσταση καταβροχθίζει τὰ παιδιά της, ἕνα ἄκρως ἀσυνήθιστο πρόσωπο προβάλλει μὲ ἐπιμονὴ γιὰ νὰ μείνῃ στὸν ἑλληνικὸ πολιτικὸ ὁρίζοντα, ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία ἀναδεικνύεται καταπληκτικὴ ῥήτωρ, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐγνώρισε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δημοσθένους. Σφυροκοπῶντας ἀνελέητα τοὺς ὑπευθύνους τῶν διαδοχικῶν συνταγματικῶν πραξικοπημάτων ἀπὸ τὸ 2009 ἐνώπιον ἑνὸς ἄβουλου λαοῦ ποὺ τὰ ἔχει κυριολεκτικῶς χαμένα, μὲ περιοδικὲς κρίσεις ἀγανακτησμένων (μὲ ἦτα), ἐκπορθῶντας ἄδειες Βαστίλλες, ἡ Ζωὴ καθυποτάσσει τοὺς Λυσσασμένους  (les Enragés)  τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, οἱ ὁποῖοι ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι δύναται νὰ τοὺς χρησιμοποιήσῃ στὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, λουφάζουν τελευταῖα γινόμενοι σχεδὸν ἄφαντοι.

Ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου ἔχει ἤδη ἀποδείξει τὰ τελευταῖα χρόνια ὅτι εἶναι μία ἀρχαιοελληνικοῦ ἀναστήματος ῥήτωρ καὶ ὅτι, ὅπως ὁ Δημοσθένης, εἶναι θωρακισμένη μὲ καταπληκτικὴ ἐπιμονὴ καὶ θέληση νὰ ξεπεράσῃ τὰ ἐμπόδια ποὺ σύσσωμη ἡ πλέμπα τοῦ Κοινοβουλίου  ὑψώνει  ἐνώπιόν της. Ἑπιτυγχάνει μόνη της νὰ ξιφουλκῇ κατὰ δεκάδων κοινοβουλευτικῶν μετριοτήτων καὶ νὰ καλύπτῃ τὶς φωνασκίες τους μὲ μία κρυστάλλινη φωνή. Ὅπως καὶ ὁ Μεταξᾶς, χρησιμοποιεῖ μὲν τὸ Σύνταγμα γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἀλλὰ ἀντί νὰ τὸ ἀναστείλῃ, ἀναστέλλει τὶς ἀντισυνταγματικὲς πράξεις τῶν ἀντιπάλων της καὶ ἐπιβάλλεται δικτατορικά, θωρακισμένη ἀπὸ τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος.

Μία ἀμυδρὰ ἐλπίδα προβάλλει στὸν ὁρίζοντα τῶν πράξεών της: Μήπως καὶ ἐπιτύχῃ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν κιτσικικὴ σύνθεση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, κομμουνισμοῦ καὶ φασισμοῦ. Ἐὰν τὸ ἐπιτύχῃ θὰ παραμείνῃ στὴν Ἱστορία ἡ σπουδαιότερη Ἑλληνίδα ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Αὐγούστου 2015

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς: Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

138 - Πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς

Μήνυμα τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

Χθὲς στὴν Ἀθήνα, ἑορτάσαμε μὲ ἔντονη αἰσθηματικὴ φόρτωση τὰ διακόσια χρόνια τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας στὴν αἴθουσα συνεδριάσεων τῆς Γενικῆς Γραμματείας Μέσων Ἐνημερώσεως, τὴν Ἑταιρεία ποὺ ἔδωσε τὴν πνευματικὴ ὤθηση στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συνεδριάσεως μοῦ ἐτέθη ἐρώτηση σχετικὰ μὲ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, ὡς νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία, γιὰ τὴν πνευματικὴ ὤθηση ἑνὸς νέου 21. Ὡς ἀπάντηση ἀναδημοσιεύω ἐδῶ σχετικὸ διάγγελμα ποὺ ἀπηύθυνα ἀκριβῶς πρὸ ἑνὸς ἔτους.

«Ἀπὸ τὴν σύστασή μας μελετᾶμε καὶ παρακολουθοῦμε τὴν πορεία τῆς χώρας μας πρὸς τὸν γκρεμό. Καὶ ὅμως  εἴμεθα αἰσιόδοξοι. Ὁ  ἑλληνισμὸς εἶναι πλέον ἔτοιμος νὰ κατεδαφίσῃ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν καὶ νὰ ἀγκαλιάσῃ τὴν παγκοσμιοποίηση γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὰ συμφέροντά του. Σήμερα, ἐπαναλαμβάνεται τὸ δίλημμα μεταξὺ ἑλληνισμοῦ καὶ ἑλλαδισμοῦ τοῦ Δ΄ αίῶνος π.Χ.

Ἡ Ἀθήνα τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. ηὑρίσκετο σὲ παρακμή. Ὁ Ἰσοκράτης ἦταν ἑλληνοκεντρικὸς καὶ πανέλλην. Γι’ αὐτὸν ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶχε σύνορα καὶ μόνον οἱ Βάρβαροι ἦσαν στὴν περιφέρεια τῆς ἑλληνικῆς Οἰκουμένης. Ὁ Δημοσθένης ἦταν Ἀθηναῖος ἐθνικιστής. Συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμὸ μέσα στὰ σύνορα τῆς πόλεως-κράτους (σήμερα τοῦ ἐθνοκράτους). Ὁ ἑλληνισμὸς τοῦ Φιλίππου ἦταν παγκόσμιος, ὁ ἀθηναϊσμὸς συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμό. Τὸ εἶπε ἀργότερα ὁ υἱός του ὁ Ἀλέξανδρος στὴν Ὤπιδα τὸ 324 καὶ ἡ οὐσία ἦτο ὅτι ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστὴ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο, ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ  ἑλληνισμὸς εἶχε κάμει ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες, ὥσπου νὰ συρρικνώθῃ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἀποτυχημένη ἐπανάσταση τοῦ 1821, κατόπιν τῆς δολοφονίας τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια.

Ὁ ἑλληνισμὸς τῆς Διασπορᾶς προῆλθε στὴν συντριπτική του πλειοψηφία ἀπὸ τὰ πλέον ἀγνὰ παιδιὰ τῆς ἀγροτικῆς Λακωνίας. Ὡς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ παρακολουθήσαμε τὴν πορεία τους καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους στὸ ἐξωτερικό, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τὸ γνωρίζουν. Ἡ φτώχεια ποὺ τοὺς ἔσπρωξε νὰ μεταναστεύσουν ἦταν συνδεδεμένη μὲ ἀνεπάρκεια σπουδῶν . Ἐκουβάλησαν μαζί τους τοὺς ῥομαντικοὺς θρύλους ποὺ τὸ ἐθνοκράτος εἶχε συμπεριλάβει στὰ ἐγχειρίδια τοῦ Δημοτικοῦ. Εἶναι φυσικὸ νὰ τὰ πιστεύουν καὶ σήμερα καὶ νὰ δυσκολεύονται νὰ παρακολουθήσουν τὴν μεγάλη πρόοδο τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ποὺ συνετελέσθη τὰ τελευταῖα 50 χρόνια.

Σήμερα, παρὰ τὴν τρομερὴ οἰκονομικὴ κρίση, τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι πιὸ ἀνθηρὸ ἀπὸ πότε. Ἔχει ξεπεράσει τὸν ἐπαρχιωτισμὸ τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου καὶ πορεύεται πρὸς τὸν παγκοσμισμό, χέρι μὲ χέρι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἰσραήλ. Ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς πρώην φτωχοὺς καὶ ὀλιγομαθεῖς ἀγρότες τῆς Λακωνίας οἱ ὁποῖοι μετετράπησαν σὲ εὐκαταστάτους ἐπιχειρηματίες, καθηγητὲς μεγάλων δυτικῶν πανεπιστημίων καὶ ἐντίμων δυτικῶν πολιτικῶν, νὰ βοηθήσουν τὴν μετατροπὴ τῆς χώρας μας σὲ παγκοσμία πνευματικὴ δύναμη μὲ ὅπλο τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα. Μὲ τὶς ἐπενδύσεις τους στὸν περιορισμένο χῶρο τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους θὰ βοηθήσουν τὶς δυνάμεις τοῦ γένους μας νὰ κυριαρχήσουν στὸν πλανήτη μὲ τὴν στενὴ συνεργασία τοῦ παγκοσμίου ἐπιχειρηματικοῦ δυναμικοῦ τοῦ ἀδελφοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Εὐχόμεθα ἡ μίζερη ἑβραιοφοβία ποὺ κουβαλᾷ ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος μέσῳ ἀπὸ ἄπειρες διηγήσεις τῆς λαϊκῆς καὶ θρησκευτικῆς κουλτούρας καὶ τὸν καθιστᾷ περίγελο στὸν πολιτισμένο κόσμο, νὰ καταπολεμηθῇ ἀποτελεσματικὰ ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐπιχειρηματίες καὶ ἀκαδημαϊκοὺς τῆς Διασπορᾶς ποὺ θὰ θελήσουν νὰ ἐπενδύσουν τὰ χρήματά τους, τὶς γνώσεις τους καὶ τὴν καρδιά τους στὴν πατρίδα μας.»

Δημήτρης Κιτσίκης,

Καθηγητὴς Γεωπολιτικῆς καὶ Διεθνῶν Σχέσεων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας,

Τακτικὸ μέλος τῆς Βασιλικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Καναδᾶ,

Ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ ,

Πνευματικὸς ἡγέτης τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ 

                                      13 Σεπτεμβρίου 2014

61 - Ἰσοκράτης κατὰ Δημοσθένους - Μυστρᾶς κατὰ ἀντι-Μυστρᾶ

61 - Ἰσοκράτης κατὰ Δημοσθένους

Μυστρᾶς κατὰ ἀντι-Μυστρᾶ

Ἡ Ἀθήνα τοῦ 4^ου αἰῶνος ηὑρίσκετο σὲ παρακμή. Ὁ Ἰσοκράτης ἦταν ἑλληνοκεντρικὸς καὶ πανέλλην. Ἦταν Μυστρᾶς. Γι’ αὐτὸν ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶχε σύνορα καὶ μόνον οἱ Βάρβαροι ἦσαν στὴν περιφέρεια τῆς ἑλληνικῆς Οἰκουμένης. Ὁ Δημοσθένης ἦταν Ἀθηναῖος ἐθνικιστής. Ἦταν ἀντι-Μυστρᾶς. Συρρίκνωνε τὸν ἑλληνισμὸ μέσα στὰ σύνορα τῆς πόλεως-κράτους (σήμερα τοῦ ἐθνοκράτους). Ἡ διαμάχη μεταξύ τους συγκρίνεται μὲ τὴν διαμάχη μεταξὺ τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ καὶ τῶν ἐθνικιστῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Ἑνωθεῖτε Ἕλληνες! Ὁ ἀλεξανδρινὸς ἑλληνισμὸς εἶναι παγκόσμιος, ὁ ἀθηναϊσμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμό. Τὸ εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος στὴν Ὤπιδα. Ἡ διαμάχη ποὺ ἐξηλίχθη ὡς πρὸς τὸ γνήσιον τῆς ὁμιλίας τῆς πόλεως Ὤπιδος τὸ 324, ἔχει δευτέρουσα σημασία διότι ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστὴ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο, ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ  ἑλληνισμὸς ἔκαμε ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες, ὥσπου νὰ συρρικνωθῇ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Διότι, ἄν καὶ αὐτὴν τὴν ἐπανάσταση τὴν χρεωστᾶμε ἐν πολλοῖς στοὺς Ἀρβανῖτες-Ἀλβανοὺς ἀγωνιστές, φθάνουμε σήμερα στὸ σημεῖο νὰ ἀπαγορεύουμε στὸν νεαρὸ Ἀλβανό, ποὺ δηλώνει ὁ ἴδιος παιδὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, νὰ κρατᾷ τὴν γαλανόλευκη τοῦ συρρικνωμένου ἑλληνισμοῦ, ποὺ ἀντεκατέστησε τὴν ἐρυθρὰ σημαία μὲ τὸν δικέφαλο τοῦ Βυζαντίου, ἡ ὁποία ὅμως παρέμεινε τὸ σύμβολο τοῦ ἀλβανικοῦ κράτους.

Ἱκετεύω τὴν Χρυσῆ Αὐγή, χωρὶς νὰ ἀπαρνηθῇ στὸ ἐλάχιστο τὴν ἐθνικοσιαλιστική της ἰδεολογία, νὰ καταλάβῃ ὅτι ὁ φραγκικῆς προελεύσεως ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἐξαφάνιση. Ἀντιθέτως ὁ οἰκουμενικὸς ἑλληνισμός, δηλαδὴ ὁ ἑλληνοκεντρισμός, στὸν  ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Ἀδόλφος Χίτλερ, ποὺ δὲν ἦταν ἐθνικιστής, ἐπίστευε ἀκράδαντα, εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ ἐπικρατήσῃ ἐπὶ τοῦ πλανήτου καὶ ἐπὶ τοῦ σύμπαντος, διότι ἐκφράζει τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια ποὺ οἱ πάντες ἐπὶ τῆς γῆς ἀναγνωρίζουν. Ἄς ἀντικαταστήσουν στὸ πρόγραμμά τους μία καὶ μοναδικὴ λέξη: ἀντὶ τῆς λέξεως «ἐθνικισμός» νὰ βάλουν τὴν λέξη «ἑλληνοκεντρισμός» . Ἀπὸ Δημοσθένηδες θὰ γίνουν Ἰσοκράτηδες. Ἀπὸ ἀντι-Μυστρᾶδες θὰ γίνουν Μυστρᾶδες. Καὶ ἄν ὁ Πούτιν εἶναι ὁ νέος Φίλιππος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄς εἶναι!

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Σεπτεμβρίου 2013