284 – Τὸ ἑλλαδικὸ πτῶμα

284 – Τὸ ἑλλαδικὸ πτῶμα

Τὸ προσφυγικὸ ἐφανέρωσε, καὶ στοὺς τυφλοὺς ἀκόμη, μία συγκλονιστικὴ ἀλήθεια: ὅτι ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει πεθάνει καὶ δὲν ὑπάρχει Χριστὸς γιὰ νὰ τὴν ἀναστήση. Δύο ῥιζοσπαστικὲς λύσεις ἔχουν προταθῆ γιὰ μία προβληματικὴ ἀνάσταση: α) ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ μὲ ἐπιστροφὴ βασιλέως. β) Ἡ ὁλοκληρωτικὴ μετάγγιση αἵματος στὸ πτῶμα μήπως ὡς Λάζαρος ἀναστηθῆ μέσῳ τοῦ προσφυγικοῦ.

Ἡ πρώτη ἐνδεχομένη λύση προσκρούει σὲ δύο τοίχους: Τὴν παιδεία τῆς παρούσης βασιλικῆς οἰκογενείας ποὺ ἔχει ποτισθῆ μέχρι τὸ μεδούλι ἀπὸ τὸν ἀγγλοσαξωνισμὸ καὶ εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο γι’ αὐτὴν νὰ βυζαντινοποιηθῇ ὥς καὶ τὴν ἀσύλληπτη παρακμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ἀπείρως μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχε γνωρίσει τὸ στράτευμα πρὸ τοῦ κινήματος τοῦ 1909.

Ἡ δεύτερη ἐνδεχομένη λύση ἔχει προταθῆ ἀπὸ συγκροτήσεως τῆς ψωροκώσταινας, ὅπως οἱ Ἕλληνες ἐσυνήθιζαν νὰ ἀποκαλοῦν τὸ ἀποτυχημένο κράτος (failed state) μὲ τοὺς φασουλῆδες πολιτικούς καὶ ὅπως τοὺς περιέγραψε ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος.  Ὁ Ἴων Δραγούμης, ἤδη τὸ 1910, ἔψαχνε γιὰ δύο-τρεῖς Ἕλληνες ἀκόμη ζωντανούς, καὶ στὸ βιβλίο του Ὅσοι ζωντανοὶ, αὐτὸς ὁ πατέρας τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, ἀπευθυνόμενος στοὺς ἀνεγκεφάλους ὀπαδούς του ἔγραφε: «Ἡ τωρινὴ ἑλληνικὴ φυλὴ δὲν εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴν ἀρχαία» καὶ στὸ ἄλλο του βιβλίο, Ὁ Ἑλληνισμός μου καὶ οἱ  Ἕλληνες, προσέθετε: «Ἕνας Ἕλλην νά’μενε καὶ ὅλοι νὰ πέθαιναν καὶ νὰ ἤρχονταν Σουηδοὶ ἤ Ἰρλανδοὶ ἤ Αἰγύπτιοι νὰ κατοικοῦσαν στὴν Ἑλλάδα, στὰ νησιὰ καὶ στὴν λεκάνη τοῦ Αἰγαίου, θὰ γίνονταν Ἕλληνες».

Ὅλες, χωρὶς ἐξαίρεση, οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις, ναί, χωρὶς ἐξαίρεση, μαζὶ μὲ τὸν γραφικὸ δημοσιογράφο Γιῶργο Παπαδάκη τοῦ «Καλημέρα Ἑλλάδα», ἠσχολήθησαν μὲ τὸ ἀσφαλιστικὸ καὶ τὶς συντάξεις καὶ οὐδείς, μὰ οὐδεὶς με τὸ πρωτεύον θέμα τοῦ δημογραφικοῦ. Καὶ αἰφνιδίως οἱ τηλεοράσεις μᾶς ἔδειξαν ἀτελείωτα μπουλούκια προσφύγων στὸ ἔδαφός μας, κουβαλῶντας μαζί τους μέχρι ὀκτὼ νεογέννητα καὶ παιδιὰ ἡ κάθε οἰκογένεια! Μὲ ἕνα ἀπίστευτο κουράγιο μετέφεραν τὰ παιδιά τους. Καὶ ζηλέψαμε. Τὰ γεροντάκια τῶν ἑλληνικῶν καφενέδων ποὺ εἶχαν καιρὸ νὰ δοῦν τόσα παιδιά, συνεκινήθησαν, ἔκλαυσαν καὶ ἀντελήφθησαν τὶ ἐστὶ ζωντανὴ ἄν καὶ καταταπονημένη κοινωνία, ποὺ δύναται νὰ ἐπιπλεύσῃ χωρὶς συντάξεις ἀλλὰ ποτὲ χωρὶς παιδιά. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σκληρότητα τοῦ ἄρπαγος μονοτέκνου ἤ καὶ ἀτέκνου ταξιτζῆ, ἐπλησίασαν δειλὰ δειλὰ τοὺς ἐξωγήϊνους αὐτοὺς πρόσφυγες μὲ  τὸ τσοῦρμο τῶν παιδιῶν τους, συνεκινήθησαν κοιτάζοντας τὰ ἀθῶα μάτια τῶν παιδιῶν, καὶ τοὺς ἔφεραν ῥοῦχα καὶ φαγητό.

Καὶ τότε ἐτόλμησε ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τῆς διεφθαρμένης ἀτέκνου ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, ὁ Νῖκος Ξυδάκης, νὰ σκεφθῇ γιὰ πρώτη φορὰ δημογραφικὰ καὶ ὄχι συνταξιοδοτικά, καὶ εἶπε σωστά, στὶς 29 Φεβρουαρίου 2016: «Τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος εἶναι τεράστιο. Μεσομακροπρόθεσμα μπορεῖ νὰ ὠφεληθῇ ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ἐνσωμάτωση ἀνθρώπων ποὺ θέλουν νὰ  μποῦν στὴν κοινωνία, νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ ἐνσωματωθοῦν», ἐνῷ ἡ τσιπρικὴ ἐφημερίδα τῆς 2 Μαρτίου 2016, Kontra News, ἐτιτλοφόρει, στὴν πρώτη σελίδα της:  «Συγκλονισμένη ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη, παρακολουθεῖ μὲ ἀγωνία τὸν ἀγῶνα ποὺ δίνουν γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους οἱ ἐγκλωβισμένοι στὴν χώρα μας».

Ὁ Ξυδάκης δέ, εἶχε προσθέσει: «Ἡ Αὐστρία τῶν 9 ἑκατομμυρίων ἔχει πάρει 95 χιλιάδες πρόσφυγες καὶ θὰ φθάσῃ τοὺς 130.000. Ἡ Ἑλλάδα λοιπὸν δὲν μπορεῖ νὰ ἀπορροφήσῃ 20 μὲ 30 χιλιάδες ἀνθρώπους; Οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἀλβανοὶ ποὺ ἔμειναν στὴν Ἑλλάδα καὶ ποὺ τὰ παιδιά τους μιλοῦν μόνο ἑλληνικὰ δὲν προσέφεραν στὴν Ἑλλάδα;»

Καὶ τὸ κύριο ἄρθρο τῆς Ἑστίας, τῆς 2 Μαρτίου 2016, ἡ μοναδικὴ ἐφημερίδα ποὺ παραμένει πολυτονικὴ καὶ δὲν προδίδει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, κάτι τὸ ὁποῖο τὸ μέλλον θὰ τῆς ἀναγνωρίσῃ, πολὺ σωστὰ τιτλοφορεῖται, ἀναφερόμενο στὸ βασικὸ ἐλάττωμα τοῦ ἑλλαδικοῦ πτώματος: «Γιὰ ὅλα φταῖνε οἱ ἄλλοι», γράφοντας: «Δική της ἐπιλογή [τῆς κυβερνήσεως Τσίπρα] ἡ ὑπουργὸς [Φράνκενσταϊν] Μεταναστεύσεως [ἡ θρυλικὴ πλέον κυρὰ Τασία]  ποὺ μὲ τὶς δηλώσεις της ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου. Καὶ ἔτσι τὰ πρῶτα κύματα προσφύγων μετετράπησαν σὲ τσουνάμι».

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Μαρτίου 2016

259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

259 - Ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Βασιλέως

Οἱ κύριοι ὑπεύθυνοι τῆς ἑλληνικῆς κακοδαιμονίας δὲν εἶναι οἱ ἡγέτες τῆς χώρας. Εἶναι ὁ μέσος Ἕλλην μίας τριτοκοσμικῆς χώρας ἑνὸς ἐξ ἀρχῆς (1821) ἀποτυχημένου κρατικοῦ μορφώματος ποὺ ἐδημιούργησε τὸν Ἕλληνα μικροαστό, τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Ῥώσου μικροαστοῦ πρὸ τοῦ 1917, ποὺ ἀπηχθάνετο ὁ Μάϊακόβσκι.

Αὐτὸς ὁ φωνακλᾶς τῶν καφενέδων ποὺ ποτὲ ποτὲ δὲν φταίει, παρὰ μόνον ὁ ἄλλος, ἐξυπνάκιας, πονηρός, βωμολόγος, ξερόλας, ἐργατοπατέρας, ποὺ τὸν περιπαίζουν οἱ πολιτικοί, ποὺ ποτὲ δὲν σέβεται τὴν γνώση, κάθε φορὰ ποὺ στὸ κρατίδιο γίνεται κάποια ἐπιφανειακὴ πολιτικὴ ἀλλαγὴ πείθεται ὅτι αὐτὴ γίνεται ἀνεπιστρεπτεί. Δὲν γνωρίζει ὅτι ὁ βασιλεὺς ἐξεθρονίσθη καὶ ἐπέστρεψε πολλὲς φορὲς στὴν νεώτερη Ἱστορία τοῦ κρατιδίου.

Ἰδοὺ πῶς ἀξιολογοῦσε τὸν Ἕλληνα μικροαστὸ ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς: «Ἕλληνες γιὰ νὰ ῥίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ Ῥωμιοί...Καὶ ἔτσι ἔγινε ὁ ἐξευτελισμένος Ῥωμιὸς τῶν φωνακλάδων τῶν καφενείων, ὁ φασουλῆς Ῥωμιὸς τῶν σατυρογράφων,  ὁ ἀσυνείδητος Ῥωμιὸς μέσα στὸ ψευτοβασίλειο».

Τὴν 1^η Ἰουνίου 1973, Ὁ Κωνσταντῖνος ἐξεθρονίσθη καὶ ὁ Παπαδόπουλος ἔγινε πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Στὶς 29 Ἰουλίου 1973, ἕνα δημοψήφισμα, ποὺ ἔξ ὁρισμοῦ, ὅπως ὅλα τὰ δημοψηφίσματα γίνονται γιὰ νὰ κερδιθοῦν ἀπὸ τὸν ὀργανωτή τους, ἐπεκύρωσε τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Στὶς 8 Δεκεμβρίου 1974, ἕνα νέο δημοψήφισμα, κατασκεύασμα τοῦ Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, ἐπεκύρωσε γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν κατάργηση τῆς μοναρχίας. Ὁ Ἄναξ, γνωρίζοντας τὴν τεχνικὴ τῶν δημοψηφισμάτων μέσῳ λαοκρατίας, δηλαδὴ ἀμέσου δημοκρατίας, δὲν ἠμφισβήτησε ποτὲ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος αὐτοῦ, ὅπως δὲν εἶχαν ἀμφισβητήσει οἱ προκάτοχοί του τὰ προηγούμενα δημοψηφίσματα ὑπὲρ τῆς δυναστείας, τὸ 1863 καὶ τὸ 1935.

Ὅπως καὶ ὁ Παναγῆς Τσαλδάρης τὸ 1935, ἔτσι καὶ ὁ Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος τὸ 1974 καὶ ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Μεταπολιτεύσεως, ξεσπάθωσαν κατὰ τῆς Μοναρχίας, ἐξυπηρετῶντας συμφέροντα τοῦ ἐπαρχιωτικοῦ Κολωνακίου. Ὅμως λαὸς καὶ ἄναξ, κατὰ τὴν βυζαντινὴ παράδοση ἦσαν πάντα συνδεδεμένοι. Τὸ Βυζάντιο δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἐθνικιστικό. Οἱ βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου κατήγοντο ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἦταν μεγάλη ἀσυνέπεια νὰ κατηγορεῖται ὁ Κωνσταντῖνος ὅτι εἶναι δανικῆς καταγωγῆς (ἀλλὰ Ἕλλην ἀπὸ τὸ 1863!), ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσης Παλαιολόγος τοῦ 1453, ἦταν σερβικῆς καὶ ἰταλικῆς προελεύσεως. Τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία ποὺ ἤθελε νὰ ἀναστήσῃ ὁ ἐθνικιστὴς Ἐλευθέριος Βενιζέλος δὲν θὰ εἶχε καμμία σχέση μὲ τὴν πραγματικὴ πολυεθνικὴ χιλιετῆ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία. Ἐπιπλέον, ἡ ἑλληνικὴ ἀμάθεια, ὀνειρεύετο Βυζάντιο χωρὶς Βασιλέα! Δηλαδὴ Βυζάντιο μὲ πρόεδρο Δημοκρατίας τὸν Προκόπη Παυλόπουλο!

Ὁ Κωνσταντῖνος μετὰ τὴν ἐκθρόνισή του καὶ τὴν προδοσία τοῦ πρώην εὐνοουμένου του πολιτικοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου, χάρη στὶς καλὲς συμβουλὲς προερχομένες κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀγγλία καὶ τὶς ΗΠΑ, ἀπέφυγε ὅλες τὶς παγίδες, πόσο μᾶλλον ποὺ ὑπῆρξε θῦμα καὶ τοῦ καθεστῶτος τῆς 21^ης Ἀπριλίου ἀλλὰ καὶ τοῦ Κολωνακίου. Μόνον ἡ ἑλληνικὴ ἐφοπλιστικὴ τάξη τοῦ Ἐξωτερικοῦ παρέμεινε στὸ πλευρό του. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τοῦ Νεωτέρου, ποὺ ἐπανέφερε στὸ προσκήνιο τὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὁ Κωνσταντῖνος (ἤ κάποιος ἀπὸ τοὺς υἱούς του) θὰ δυνηθῆ ἐνδεχομένως προσεχῶς νὰ ἐπανακτήσῃ τὸν θρόνο του μὲ ἄμεση λαοκρατικὴ ἐντολή (χαρακτηριστικὴ δὲ ἦταν ἡ σκυλίσια ἀντίθεση τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου στὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος), μὲ τὴν σταθερὴ φιλοϊσραηλινὴ στάση τῆς Μοναρχίας, ἐφ’ὅσον ὁ ἀντισημιτισμὸς θὰ καθίστατο θανάσιμος ἐχθρὸς τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, καὶ τέλος ἐνθυμούμενος τὴν μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ 1936-1941, ὅταν ὁ Γεώργιος Β΄, ἐπανερχόμενος μέσῳ δημοψηφίσματος, εἶχε ἐπιλέξει γιὰ κυβερνήτη τὸν ἀντικαπιταλιστὴ καὶ φιλοεβραῖο ὁλοκληρωτικῶν πεποιθήσεων Ἰωάννη Μεταξᾶ, ὁ Κωνσταντῖνος θὰ ἐπανέλθῃ στὸν θρόνο μὲ λαϊκὴ ὑποστήριξη, ὡς έκφραστὴς τῆς λαοκρατίας καὶ ὄχι τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας.

Ἡ ἐπάνοδος τὸ 1935 τοῦ Βασιλέως εἶχε καταστῇ ἀναγκαία γιὰ τὶς ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις λόγῳ τοῦ ἰταλοαιθιοπικοῦ πολέμου καὶ τοῦ ἰταλικοῦ ἀνταγωνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Καὶ σήμερα ὁ ῥωσικὸς στόλος ἀλλὰ καὶ τὸ ἰσλαμικὸ χαλιφᾶτο ἀμφισβητοῦν τὴν κυριαρχία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὴν ἴδια περιοχή. Ἐπιπλέον ἡ ἐξάπλωση καὶ πάλι  στὰ Βαλκάνια, ὅπως καὶ τὸ 1935, τοῦ γερμανικοῦ Ῥάϊχ μὲ τὸ ἀνταγωνιστικὸ γιὰ τὸ δολλάριο, εὐρωνόμισμα, ἀπαιτεῖ τὴν διασφάλιση τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν συμφερόντων καὶ ἡ καλύτερη λύση, ὅπως καὶ τὸ 1935, εἶναι ἡ ἐπανενθρόνιση τοῦ Ἕλληνος βασιλέως. Ἄλλωστε, ὅπως καὶ τὸ 1935, ἡ οἰκονομικὴ καὶ χρηματοπιστωτικὴ ἑλληνικὴ κρίση ἔχει φέρει σὲ ἀδίεξοδο τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν Ἀθηνῶν. Μέσῳ ἑνὸς νέου Κονδύλη, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς μοναρχίας θὰ δυνηθῇ νὰ βασισθῆ σὲ ἕναν ἀκραιφνῆ βασιλικὸ πολιτικό, ὅπως ὑπῆρξε ὁ Μεταξᾶς.

Συμβουλεύω τὸν μέσο Ἕλληνα ὁ ὁποῖος σήμερα ἔχει χάσει ἀκόμη καὶ τὴν φωνή του στὰ καφενεῖα, λόγῳ τοῦ ψαλιδίσματος τῶν συντάξεών του, νὰ σταματήσῃ νὰ ἀναφέρεται σὲ μασονοεβραϊκὲς σιωνιστικὲς συνωμοσίες καὶ μὲ τὴν μαρξιστικὴ λενινιστικὴ κοινωνικὴ ἐπιστήμη ποὺ τοῦ προσφέρει ἀκόμα τὸ ΚΚΕ, ἄν καὶ δυστυχῶς χωρὶς ῥήξη καὶ άνατροπή, νὰ κάτσῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ σκέφτεται πέραν τῶν εὐφυολογιῶν τοῦ Καραγκιόζη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Νοεμβρίου 2015  

216 - Ὁ προδότης

216 - Ὁ προδότης

Ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθε στὴν τροχιὰ τῆς ξένης κατοχῆς. Ἀκριβῶς ὅπως τὸ 1941. Πλέον, οἱ ἰδεολογικὲς διαφορὲς ἔχουν σιγήσει. Οἱ προτιμήσεις συνεργασίας μὲ ξένες δυνάμεις ἔχουν περάσει σὲ δεύτερη μοῖρα. Ῥωσικὸ κόμμα, ἀγγλικὸ κόμμα, γερμανικὸ κόμμα, τὸ 1941 παρεμερίσθησαν ὑπὲρ τῆς ἐπιβιώσεως τῆς πατρίδος. Τὸ γερμανικὸ κόμμα τοῦ Μεταξᾶ ἐπέρασε στὴν ἀντίσταση στὸν γερμανὸ κατακτητὴ καὶ ὑπεστήριξε τὸν Ἄγγλο σύμμαχο, ἐνῶ ἡ μεταξικὴ νεολαία τῆς ΕΟΝ μετουσιώθη σὲ κομμουνιστικὴ ΕΠΟΝ. Δύο στρατόπεδα παρέμειναν. Ἀπὸ τὴν μιὰ οἱ Ῥάλληδες χωρὶς καμμία ἰδεολογία, πλὴν τοῦ βᾶστα Ῥόμμελ τῶν μαυραγοριτῶν, μὲ τοὺς γερμανοτσολιάδες ποὺ ἔδιδαν ὅρκο στὸν ἡγέτη τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν, ἀπὸ τὴν ἄλλη, φιλελεύθεροι, φασιστὲς καὶ κομμουνιστές, μὲ μόνο σημεῖο ἀναφορᾶς τὴν πατρίδα, πολεμῶντας στὸ πλευρὸ τῶν Συμμάχων, Ἄγγλων καὶ Σοβιετικῶν.

Ἡ πατρίδα στὴν Κατοχὴ ἀνεγεννήθη. Ἀπὸ τὴν παρακμὴ τῆς Μεταπολιτεύσεως  τοῦ 1924-1935 ἐπέρασε, ὄχι στὴν εὐημερία, ἀλλὰ στὴν μεταξικὴ λαϊκὴ κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ ἀμέσως μετὰ στὴν πείνα τῆς Κατοχῆς μὲ πατριωτικὴ ἀξιοπρέπεια, μὲ ὅπλα καὶ ἄπειρες ἡρωϊκὲς θυσίες. Ἐθνικιστὲς καὶ διεθνιστὲς ἥνωσαν τὰ χέρια τους καὶ ἐκράτησαν μαζὶ τὸ ἱερὸ ὅπλο τῆς Ἀντιστάσεως ἕως ποὺ καὶ πάλι τὸ 1944, ὡς νέοι κατακτητἐς, οἱ Ἄγγλοι ἀντεκατέστησαν τοὺς Γερμανοὺς καὶ αἱματοκύλησαν τὴν πατρίδα.

Σήμερα οἱ Ῥάλληδες ἀντεκατεστάθησαν ἀπὸ τοὺς Τσίπρηδες. Παραμερίζοντας κάθε ἰδεολογία, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἐβυθίσθη στὴν συνεργασία μὲ τὸν ξένο κατακτητή καὶ φυσικά, ὅπως καὶ τὸ 1941, μὲ τὸν Πλαστήρα καὶ τὸν Γονατᾶ, τὸ κατεστημένο τὸν ἀκολουθεῖ . Φασιστὲς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ κομμουνιστὲς τοῦ ΚΚΕ, ἐθνικιστὲς καὶ διεθνιστές, ἐτοιμάζουν πατριωτικὴ ἀντίσταση καὶ ἀπευθύνονται γιὰ βοήθεια, στοὺς συμμάχους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κούβα-Βενεζουέλα. Καὶ τὰ ἱερὰ ὅπλα δὲν θὰ ἀργήσουν νὰ ἐμφανισθοῦν. Τὰ συνθήματα, ὅπως καὶ στὴν πρότερη Κατοχή, «Οἱ προδότες στὴν κρεμάλα» θὰ ἠχήσουν καὶ πάλι. Ἡ ΟΠΛΑ καὶ οἱ παραστρατιωτικὲς πατριωτικὲς  ὁμάδες θὰ ἐκτελοῦν καὶ πάλι τοὺς δωσιλόγους. Βασιλικοὶ καὶ ἀντιβασιλικοί, Ἀμερικανόφιλοι καὶ Ῥωσόφιλοι, ὅλοι μαζἰ ἑνωμένοι κατὰ τοῦ Δ΄ Ῥάιχ καὶ τοῦ κατοχικοῦ εὐροῦ, ἔτοιμοι νὰ κάνουν τὸ πήδημα πρὸς τὸν γκρεμὸ τῆς δραχμῆς, ἔναντι τῶν φοβισμένων ἀνθρωπάκηδων τῆς συνταξιούλας τῶν γηρασμένων Γραικύλων, ἔτοιμοι νὰ πεινάσουν μὲ λάβαρο τὸ νέο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ἔτοιμοι νὰ ἀπομακρύνουν ὅλους τοὺς φοβισμένους ἕρποντες κατ’ὄνομα καὶ μόνον Ἕλληνες. Τὸ καρυοφύλλι τῆς ἐθνικῆς ἐπαναστάσεως θὰ ἠχήσῃ καὶ πάλι. «Τὸ σφυρὶ καὶ τὸ δρεπάνι στὴν κόκκινη σημαία τοῦ Βυζαντίου ἐπάνω, μὲ τὰ ἐμβλήματα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος, τοὺς προδότες θὰ ξεκάνουν». Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ πατὴρ Ῥωμανίδης, στὸ βιβλίο του «Ῥωμηοσύνη», τὸ αἶμα ἄφθονο θὰ χυθῇ γιὰ νὰ βάψῃ τὰ ροῦχα καὶ τὰ μαλ.λιὰ ὁλοκόκκινα τῶν ἑλληνίδων γυναικῶν, διότι μόνον μὲ τὸ αἷμα δύναται ἡ Πατρίδα νὰ ἀναγεννηθῇ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ἰουλίου 2015

212 – Carthago delenda est

212 – Carthago delenda est

Ἡ Καρχηδὼν πρέπει νὰ καταστραφῇ! Τὸ Κολωνάκι πρέπει νὰ καταστραφῇ! Ὁ Κάτων ὁ Πρεσβύτερος (234-149 π.Χ.) ἐπανελάμβανε τὴν φράση αὐτὴ μέχρι ποὺ τὸ 146 π.Χ. ἡ πόλη ἰσοπεδόθη καὶ ἐξηφανίσθη ἀπὸ προσώπου γῆς. Καὶ τότε, γράφοντας γιὰ πρώτη φορὰ στὴν γλῶσσα τῶν ἀγροτῶν, δηλαδὴ τῶν λατινικῶν, ἀντί  τῶν ἑλληνικῶν τοῦ ῥωμαϊκοῦ Κολωνακίου, τὸ  «Περὶ Γεωργίας», ἐπανέφερε στὸ προσκήνιο τοὺς ἐργάτες τῆς γῆς καὶ ὁ Σκιπίων Αἱμιλιανὸς ἔσφαξε σχεδὸν ὁλόκληρο τὸν πληθυσμὸ τῶν πατρικίων τῆς Καρχηδόνος, δηλαδὴ 200.000 ἀπὸ τοὺς 250.000 θαμῶνες τῆς ἁμαρτωλῆς πόλεως, μὲ τὸν ἀναθεματισμὸ νὰ μείνῃ ἔκτοτε ἀκατοίκητη γιὰ πάντα.

Ἐμέναμε στὸ Κολωνάκι. Ἡ μητέρα μου, ἡ Κρητικιὰ Μπεάτα, ὑπῆρξε ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες Κολωνακιώτισσες ποὺ ἐμίσησαν τὴν μικροσκοπικὴ αὐτὴ παρασιτικὴ ἐπαρχία τῆς Δύσεως μὲ τὴν γελοία ἐπωνυμία «Κολωνάκι». Ὡς μικρὸ παιδὶ τὴν ἄκουγα νὰ λέγῃ ὅτι ὅσο ζοῦσε δὲν τὴν ἄφηνε νὰ κοιμηθῇ τὸ φάντασμα τοῦ ἁμαρτωλοῦ Κολωνακίου. Τὸ Κολωνάκι ἔπρεπε νὰ καταστραφῇ. Γι’αὐτὸ καὶ τὸν Νοέμβριο 1947, σὲ κατάστημα τοῦ Κολωνακίου, συνελήφθη ἀπὸ τὴν ἀστυνομία καὶ κατεδικάσθη σὲ θάνατο, ὑπὸ τὶς ἐπευφημίες τῶν κυριῶν τῶν σαλονιῶν τοῦ Κολωνακίου ποὺ τὴν ἐκατηγόρουν ὅτι εἶχε προδώσει τὴν τάξη της αὐτὴν τῶν μεγαλοαστῶν.

Ἔκτοτε ὡς υἱὸς της δὲν ἔπαυσα νὰ ἐπαναλαμβάνω καθημερινῶς Kolonaki delenda est! Καὶ ὅταν αὐτὸ συμβῇ ἀκούω αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι θὰ ἀνεγερθῇ ἐπὶ τῆς πλατείας Κολωνακίου, ἕνας τύμβος, ἕνας λόφος τῶν διεφθαρμένων, ποὺ θὰ καλυφθῇ μὲ ἕναν ὑπέροχο κῆπο μὲ παγκάκια, γιὰ νὰ ξαποσταίνουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ μόχθου μὲ τὶς οἰκογένειές τους.

Στὸ δημοψήφισμα τῆς 5^ης Ἰουλίου 2015, σύσσωμο τὸ Κολωνάκι, ἐκφραζόμενο ἀπὸ τὸ δημοσιογραφικὸ συγκρότημα τῆς Καθημερινῆς καὶ τοῦ Σκάϊ, ἐψήφισε Ναί, ναὶ καὶ πάλι ναὶ στὴν δουλεία τῶν Βρυξελλῶν, ὅπως εἶχε ψηφίσει Ναὶ στοὺς Γερμανοὺς, στὴν Κατοχή, καὶ πάντα μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ψηφίζει τάξη καὶ ἀσφάλεια, δημοκρατία καὶ ἐλευθερία, ὑπὲρ τοῦ δημοκρατικοῦ τόξου, μακριὰ ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἄκρων τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ. Τὸ ἄκρως δημοκρατικὸ καὶ φιλελεύθερο Κολωνάκι σνομπάρει καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Βασιλέως ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς Ἕλληνος Πινοσέτ, διότι θέλει νὰ συνεχίζῃ νὰ ἐκμεταλλεύται τὴν ἄμοιρη ἑλληνικὴ οἰκογένεια μὲ μέτρο καὶ μὲ γάντι καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν  διανοουμένων τῆς ἀστικῆς τάξεως,  τοὺς νομπελίστες Σεφέρη καὶ Ἐλύτη, τοὺς ὁμοφυλοφίλους Τσαρούχη καὶ Ταχτσῆ καὶ τοὺς δημάρχους Μπουτάρη καὶ Καμίνη. Τί ὡραῖος πολιτισμένος κόσμος ποὺ ξαποσταίνει στὰ καφενεῖα  τῆς πλατείας Κολωνακίου; Δημοκρατικός, δημοτικιστής, μονοτονιστής, μακριὰ ἀπὸ κάθε ἀκρότητα. Τὰ ζευγάρια συνουσιάζονται ἀκάθεκτα στὶς ἐρημικὲς ἀμμουδιὲς τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, ἀπὸ τὴν Ὕδρα, τὸν Πόρο καὶ τὶς Σπέτσες μέχρι τὴν Μύκονο καὶ τὴν Σαντορίνη ἐνῷ τὸ παίζουν ῥωμαίϊκα στὶς ταβέρνες ὑψηλῆς λαϊκούρας μὲ ἀστακὸ γιὰ μεζέ.

Κάποτε θὰ ἐμφανισθῇ ὁ συμμορίτης κομμουνιστὴς μὲ τὴν χαντζάρα ἀνάμεσα στὰ δόντια καὶ ἡ παράσταση θὰ λάβῃ τέλος. Ἀλληλούϊα!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             8 Ἰουλίου 2015

153 – ΓΑΠ καὶ Βασιλεύς: Τὰ ἐθνικὰ κεφάλαια

153 – ΓΑΠ καὶ Βασιλεύς: Τὰ ἐθνικὰ κεφάλαια

Γιατί ὁ ΓΑΠ εἶναι ἐθνικὸ κεφάλαιο; Ἐπειδὴ δὲν εἶναι ποσοστό, δὲν εἶναι κόμμα. Γιατί ὁ Βασιλεὺς εἶναι ἐθνικὸ κεφάλαιο;  Ἐπειδὴ δὲν εἶναι ποσοστό, δὲν  εἶναι κόμμα. Ἀπὸ τὸ 1981, ὅταν ἐξελέγη βουλευτὴς γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ΓΑΠ, τὸν ὑπεστήριξα σταθερὰ σὲ πλῆθος συγγραμμάτων μου ἀποκαλῶντας τὸν Ῥοβεσπιέρρο τὸν Ἀδιάφθορο καὶ τὸν προώθησα σὲ ὅσους διεθνεῖς κύκλους ἠδυνάμην νὰ ἐπηρεάσω. Γιὰ τὸν Βασιλέα συμμετεῖχα σὲ ἀποτυχὸν πραξικόπημα, τὸ 1975-1977, ποὺ εἶχε στόχο τὴν ἐπιστροφή του (βλ. Τρίτο Μάτι, τ.111, Μάρτιος 2003, σσ.20-25). Καὶ ὅμως:

Ἐγεννήθην καὶ παρέμεινα στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ ΚΚΕ ἀπὸ μητέρα ἐρυθρὰ φλεγομένη σὰν τὸν ἥλιο, ὁλοκόκκινη φεμινίστρια, μέλος τοῦ ΚΚΕ (βλ. Μπεάτα Κιτσίκη, Βικιπαίδεια) ποὺ μοῦ ἔδωσε τὸ ἀρχαῖο γυναικεῖο ὄνομα τῆς Δήμητρας, τῆς θεᾶς τῆς Γῆς καὶ ἔκτοτε παρέμεινα κόκκινος μέχρι τὸ μεδούλι, πιστὸς στὶς ἀρχὲς τοῦ ΚΚΕ, ἁπλῶς προσθέτοντας, ἤδη στὰ δώδεκά μου χρόνια, στὴν ψυχρὴ ἰδεολογία ὅπως ἀπεκάλεσε τὸν μαρξισμό-λενινισμὸ ὁ φίλος μου ἀπὸ τὸ Παρίσι ὁ φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάνου (1925-1981), οἰκουμενικὸς Ἕλλην, στὴν κομμουνιστικὴ δικαιοσύνη, τὴν ἀγάπη τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ φεμινισμὸς εἶναι κομμουνιστικῆς προελεύσεως ἐπειδὴ εἶναι ταξικός. Μετὰ ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ τὸν διεθνῆ καπιταλισμὸ ποὺ τὸν ἐστρέβλωσε. Γράφω: «Στὴν παρισινὴ ἐξέγερση τοῦ Μάη 1968, ἡ γαλλίδα γυναῖκα ἦταν άκόμη πολὺ παραδοσιακὴ καὶ ἐγώ, μὲ τὸν ἀκραῖο τότε φεμινισμό μου, ἦμουν κάπως  ἀποκομμένος ἀπὸ τὶς ἰδεολογικές μου συντρόφισσες...Στὴν δεκαετία ὅμως τοῦ 1970... αἰφνιδίως εἰσέβαλαν στὴν βορειοαμερικανικὴ διεθνῆ πολιτικὴ τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα», τὰ ὁποῖα ὡς ἀποκλειστικὸ στόχο εἶχαν τὴν κατεδάφιση τοῦ σοβιετικοῦ ἀντιπάλου» (Δ.Κιτσίκης, «Περὶ ἡρώων», Ἡρόδοτος, 2014, 471 σελ. σ.394)

Ὡς Ῥουσσωϊκὸς ἔχω ὑπέμετρη ἐκτίμηση πρὸς τὶς γυναῖκες. Οἱ γυναῖκες, μὲ πρώτη τὴν μητέρα μου μὲ ἐπῆραν ἀπὸ τὸ χέρι ἀπὸ μικρὸ παιδὶ καὶ μὲ ἔφεραν μέχρι ἐδῶ. Στὶς τελευταῖες ἐκλογὲς τοῦ Δήμου Ζωγράφου, μόνον ἀπὸ εὐγνωμοσύνη (κάτι ποὺ σπανίως διακρίνει τὸν Ἕλληνα) πρὸς τὸν πρώην δήμαρχο, τὸν χουντικὸ Γιάννη Καζᾶκο, ὁ ὁποῖος τὸ 2006 ἐδημιούργησε μὲ μεγάλη ἐπιτυχία τὸ Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ, ποὺ κατέπεσε σὲ λήθαργο κατὰ τὴν δημαρχία  κάποιας ἀκίνητης σαλαμάνδρας, ὀνόματι Καλλίρης, ἐδέχθην νὰ βάλω ὑποψηφιότητα μὲ τὸν ὑποψήφιο δήμαρχο Ἀγγελόπουλο. Ἀλλά, ἄν  καὶ ποτὲ δὲν εἶχα συναντήσει τὴν Τίνα Καφατσάκη, ἐγνώριζα  ὅτι ὡς ἀποτελεσματικὴ φεμινίστρια θὰ ἔκαμε καλὴ δουλειά. Κὰι ἤδη ἔχουμε ἐνδείξεις γι’ αὐτό.

Εἶμαι νυμφευμένος ἀνελλιπῶς ἀπὸ ἡλικίας 20 ἐτῶν, μὲ συντρόφισσες ὅλες ἐξαίρετες γυναῖκες: Βρεταννίδα, Ἑλληνίδα ἀπὸ τὸ Κολωνάκι καὶ τώρα ἀγρότισσα ἀπὸ τὸν Μυστρᾶ. Ὁ ΓΑΠ ἔχει τὴν ἰσορροπία καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα δράσεως τῶν γυναικῶν. Γι αὐτὸ καὶ δὲν ἐντυπωσιάζει τὸν μέσο Ἕλληνα ποὺ τὸν θεωρεῖ βλάκα. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ῥουσσὼ καὶ ὁ Ῥοβεσπιέρρος καὶ ὁ Χριστὸς εἶχαν γυναικεῖο προφίλ. Ὅλοι βλᾶκες λοιπόν; Καὶ ὁ Κωνσταντῖνος ἔχει δημιουργήσει μία πολυπληθῆ οἰκογένεια καὶ φαίνεται νὰ εἶναι καλὸς οἰκογενειάρχης. Καὶ ἡ Παπαρήγα, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν 22 ἐτῶν τῆς γραμματείας της (1991-2013) ἦταν σαφῶς πιὸ ἀποτελεσματικὴ ἀπὸ τὸν μουντὸ Κουτσοῦμπα.

Κατώρθωσα στὴν διάρκεια τῆς μακροχρόνου ζωῆς μου, κάτι πάρα πολὺ σπάνιο: νὰ παραμείνω ἀπολύτως ἀνεξάρτητος, νὰ διδάσκω ἐλεύθερα, νὰ δημοσιεύσω 82 βιβλία, τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ πραγματικὴ βόμβα καὶ χιλιάδες ἀνεξάρτητα ἄρθρα. Δὲν ἔγινα ποτὲ μέλος τοῦ ΚΚΕ (οὔτε φυσικὰ κανενὸς ἄλλου κόμματος), ἄν καὶ ἐψήφιζα ΚΚΕ καὶ ἄν στὶς τελευταῖες ἐκλογὲς ὑπεστήριξα τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ὡς ἐπαναστατικὸ ἀντισυστημικὸ κίνημα (ὅπως συνεχίζω νὰ τὸ πιστεύω), καὶ ἄν καὶ ἀποκηρύσσω μετὰ βδελυγμίας τὸν ἀντικομμουνισμό της καὶ τὸν ἀντισημιτισμό της ποὺ θὰ τὴν ὁδηγήσῃ μακροπρόθεσμα στὸν τάφο της. Στὴν Ὀρθοδοξία, ἐβαπτίσθην μὲν στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ ἡ καρδιά μου φλέγεται ὑπὲρ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἐνῷ οἱ γονεῖς μου καὶ οἱ δύο καθηγήτριες Πανεπιστημίου ἀδελφές μου εἶναι τελείως ἄθεοι.

Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ, θεωρῶ τοὺς Ἑλληνοκυπρίους (καὶ ὄχι τοὺς Τουρκοκυπρίους) συστηματικοὺς κατεδαφιστὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1955. Πρὸς χάριν τους ὁ ἑλληνισμὸς τοῦ χώρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, μὲ ἀπανωτὰ πογκρὸμ στὴν Τουρκία, τὸ 1955, τὸ 1964, τὸ 1974, ἔχασε τὰ πάντα. Τὶ ἄλλο σκοπεύουν ἀκόμη τώρα νὰ καταστρέψουν; Καὶ ἔχουν τὸ θρᾶσος νὰ συνεχίζουν νὰ ἀπαιτοῦν.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Νοεμβρίου 2014

97 χρόνια ἀπὸ τὴν μεγάλη μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1917

147 - Τὸ δῶρο τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἕλληνος βασιλέως

147 -  Τὸ δῶρο τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἕλληνος βασιλέως

Τὸ 1864 ἡ βρεταννικὴ μοναρχία, ἱκανοποιημένη ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Δανοῦ Γεωργίου Α΄ ὡς νέου βασιλέως τῆς Ἑλλάδος τοῦ προσέφερε ὡς δῶρο τὰ Ἑπτάνησα. Μὲ τὴν ἴδια γενναιοδωρία, ἡ βασίλισσα Ἐλισάβετ Β΄, σήμερα 88 ἐτῶν, ὡς μάμμη τῶν βασιλικῶν οἰκογενειῶν τῆς Εὐρώπης, ἡγέτις τῶν 53 κρατῶν τῆς Βρεταννικῆς Κοινοπολιτείας, μονάρχης 16 κρατῶν καὶ κυβερνῆτις τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, προτίθεται νὰ δωρήσῃ στὴν Ἑλλάδα τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνος ποὺ εὐρίσκονται στὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο καὶ εἶναι νόμιμη ἰδιοκτησία τοῦ βρεταννικοῦ κράτους, στὴν περίπτωση ποὺ τὸ ἀγγλοσαξωνικό (βρεταννικὸ καὶ ἀμερικανικό) σχέδιο ἐπανόδου τῆς ἑλληνικῆς βασιλικῆς οἰκογενείας  στὸν θρόνο τῆς Ἑλλάδος πραγματοποιηθῇ.

Ὁ χαρακτηρισμός «κλεμμένα μάρμαρα» δὲν συγκινεῖ τοὺς εἰδήμονες διότι ἐξ ὁρισμοῦ μία αὐτοκρατορία ὅπως ὑπῆρξε ἡ Ἀγγλία στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα, οἰκοδομήθη ἀποκλειστικὰ μὲ κατακτήσεις, ἤτοι μὲ κλοπιμέϊκα. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ γνωρίζοντες συμβουλεύουν στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ ἐπιδείξῃ ψυχραιμία καὶ ὑπομονὴ καὶ νὰ μὴν ἐπαναλάβῃ τὸ μοιραῖο λάθος τοῦ στρατάρχου Παπάγου ποὺ ὡς πρωθυπουργός, ἀπὸ τὸ 1952 ἕως τὸ 1954 ἐπίεσε ἀφόρητα τὸ Λονδῖνο νὰ παραχωρήσῃ στὴν Ἑλλάδα τὴν Κύπρο. Μόνον ὁ ἀγγλόφιλος Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὸν τότε ἔμπιστο φίλο του πρωθυπουργὸ τῆς Ἀγγλίας Λόϋδ Τζώρτζ, σχεδὸν μὲ ἐπιτυχία, τὴν παραχώρηση τῆς Κύπρου, αἴτημα ποὺ ἐπανελήφθη, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα, τὸ 1941, ἀπὸ τὸν βασιλέα Γεώργιο Β΄. Ἀλλὰ τὸ 1954, τὰ πράγματα εἶχαν τελείως ἀλλάξει, ἐφ’ ὅσον τὸ 1947, ἡ Βρεταννικὴ Αὐτοκρατορία εἶχε κηρύξει πτώχευση καὶ εἶχε παραχωρήσει στὸν ἕτερο Ἀγγλοσάξωνα, τὶς ΗΠΑ, τὴν τύχη τῆς αύτοκρατορίας της.

Ὁ Παπάγος ἐπαγιδεύθη μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι τὸ τεράστιο κῦρος ποὺ εἶχε ἀποκτήσει στοὺς ἀγγλοσαξωνικοὺς κύκλους, ἔφθανε γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ τοὺς πιέσῃ ἀφόρητα ὥστε νὰ τοῦ δώσουν τὴν Κύπρο. Ἐὰν εἶχε ἐπιδείξει μετριοπάθεια καὶ ὑπομονή, ἀντί νὰ σπρώξῃ τοὺ Κυπρίους νὰ ξεκινήσουν τὸ 1955 πόλεμο ἀνεξαρτησίας, σήμερα τὰ πράγματα θὰ ἦσαν διαφορετικά. Εἶχε φέρει μάλιστα τὸ Κυπριακὸ στὸν ΟΗΕ, στὶς 16 Σεπτεμβρίου 1954, κάτι ποὺ ἡ Ἀγγλία ἐθεώρησε κόλαφο καὶ ἔτσι ἦλθε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς Βρεταννοὺς ἀλλὰ κὰ μὲ τοὺς Ἀμερικανούς.

Ἡ Ἀγγλία, ἀπό μόνη της, ἐνώπιον τῆς προϊούσας καταρρεύσεως τοῦ ἀποικιακοῦ της συστήματος, θὰ ἔδιδε τὴν Κύπρο ὁλόκληρη στὴν Ἑλλάδα χωρὶς νὰ ἐμπλέξῃ ὅπως τὸ ἔκαμε, τοὺς Τούρκους. Ἴσως αὐτὸ νὰ ἔπαιρνε μία γενεὰ ἀλλὰ τελικὰ θὰ ἐπετυγχάνετο.

Γιὰ μία μικρὴ καὶ ἐξαρτημένη χώρα σὰν τὸ ἑλλαδικὸ κράτος δὲν συμφέρει  νὰ παίζῃ τοὺς νταῆδες. Ἡ ἐδαφικὴ ἐντυπωσιακὴ αὔξηση τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του μέχρι τὸ 1947 ἐπετεύχθη μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἐὰν αὔριο ἡ Ῥωσία μᾶς παραχωρήσῃ τὸν ἔλεγχο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, φυσικὰ ὑπὸ τὴν προστασία της, αὐτὸ θὰ προέλθῃ ἀπὸ μία ἰδική μας μετριοπαθῆ φιλορωσικὴ πολιτική. Τὸ 1944, τὸ ΚΚΕ εἶχε κάνει τὴν ἐκλογὴ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἐνῷ οἱ ἀντίπαλοί του εἶχαν ἐπιλέξει τοὺς Ἀγγλοσάξωνες. Τελικὰ ἐκέρδισαν οἱ δεύτεροι. Πάντως, καμμία παράταξη δὲν εἶχε ἐπιλέξει τὸν ἑαυτό της καὶ μόνον. Σήμερα ἡ συγκρότηση τοῦ Μεγάλου Κουρδιστὰν καὶ τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας ἐπιτυγχάνεται ὡς πελατειακὰ κράτη τῶν ΗΠΑ.

Ὑπομονή λοιπόν. Τὰ Μάρμαρα θὰ ἐπιστρέψουν, ἀλλὰ μὲ τὸν Βασιλέα.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Ὀκτωβρίου 2014

145 - Ἡ σωτήριος στιγμὴ πλησιάζει

145 - Ἡ σωτήριος στιγμὴ πλησιάζει

Ἐπιτέλους!  Ἰδού, καὶ πολὺ πιὸ νωρὶς ἀπ’ ὅτι οἱ περισσότεροι τὸ εἶχαν προβλέψει. Τὸ ἑλλαδικὸ οἰκοδόμημα καταρρέει σήμερα ἐνώπιόν μας. Καὶ ἰδοὺ τὰ ἀδιάσειστα στοιχεῖα καὶ οἱ ἀνεμόνεμες ἐξελίξεις:

1 – Τὸ ΚΚΕ ἔχει ἐγκλωβισθῆ στὸ παρελθόν του, ἀνίκανο νὰ προσαρμοσθῇ στὰ νέα δεδομένα τῆς χώρας μας. Παρὰ τὰ 22 ἐποικοδομητικὰ χρόνια τῆς γραμματείας τῆς Ἀλέκας Παπαρήγα (1991-2013) ποὺ ἐπανέφερε τὸ κόμμα στὴν σωστὴ ἰδεολογικὴ κατεύθυνση τοῦ Στάλιν καὶ τοῦ Ζαχαριάδη δὲν ἠδυνήθη οὔτε αὐτὴ ἀλλὰ ἰδίως οὔτε ὁ συνεχιστὴς της Δημήτρης Κουτσούμπας, νὰ μετουσιώσῃ σὲ πράξη τὶς σωστές του θεωρητικές του ἀναλύσεις. Τὸ ὡραῖο σύνθημα «ῥήξη καὶ ἀνατροπή» παρέμεινε στὰ χαρτιά. Ἐντυπωσιακὴ ὅμως ὑπῆρξε ἡ ἀνάλυση τοῦ Κόμματος, ἀπὸ τὴν πρώτη ἤδη στιγμή, προτοῦ ἀκόμη ἀνδρωθῆ ὁ Σύριζα, ὅτι τὸ κόμμα αὐτὸ δὲν εἶχε πλέον σχέση μὲ τὸν μαρξισμὸ λενινισμὸ καὶ μετεξελίσσετο σὲ σοσιαλδημοκρατικὸ κόμμα, δηλαδὴ σὲ ἀστικοῦ τύπου λαϊκιστικὸ ΠΑΣΟΚ. Ἀπέφυγε εὐτυχῶς οἱαδήποτε συνεργασία μαζί του διότι μία σύμπραξη ΚΚΕ-Σύριζα θὰ ἐσήμαινε ταφόπλακα γιὰ τὰ σχεδὸν ἑκατὸ χρόνια ἐνδόξου πορείας τοῦ μοναδικοῦ ἑλληνικοῦ κόμματος ἡρώων.

2 – Τὸ ΚΚΕ  ἀνέλυσε σωστὰ τὴν πορεία τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τοῦ νεωτέρου. Ὁ τελευταῖος,  βέρος Ἀμερικανὸς σοσιαλδημοκράτης, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔλλειπε ἡ ῥωμέϊκη πονηριὰ τοῦ βασιλικοῦ καὶ ἀντικομμουνιστοῦ παπποῦ του Γεωργίου Παπανδρέου τοῦ πρεσβυτέρου, τοῦ παπατζῆ, νεκροθάφτη τῶν ὁραμάτων ἀπελευθερώσεως τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν κατοχὴ τῶν Βρεταννῶν τοῦ Τσῶρτσιλ, ἀλλὰ καὶ ὁ ἄφθαστος λαϊκισμὸς τοῦ πατέρα του Ἀνδρέα Παπανδρέου, πράκτορα τοῦ στρατοβιομηχανικοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου, ἐπορεύθη μὲ τὰ ῥουσβελτιανὰ συνθήματα τοῦ Νιοῦ Ντῆλ, μὲ ἀπόλυτη ἐντιμότητα καὶ ἀγνότητα γιὰ νὰ οἰκοδομήσῃ μία ἀξιοκρατικὴ καὶ σύχρονη ἀστικὴ Ἑλλάδα ἀλλὰ χωρὶς τὰ κότσια τῶν κομμουνιστῶν τοῦ 1944, νὰ προχωρήσῃ ἄφοβα στὸν δρόμο ποὺ εἶχε χαράξει, νὰ πραγματοποιήσῃ  τὸ ὑποσχόμενο δημοψήφισμα, καὶ ὑπέκυψε τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, στὸ ἐνδοπασοκικὸ πραξικόπημα τοῦ ἀθλίου Βαγγέλη Βενιζέλου. Τὸ ΚΚΕ, τὸ 2011, ἀπέτυχε λόγῳ λουμπάγκο, ὁ ΓΑΠ τὴν ἴδια ἐποχὴ ἀπέτυχε λόγῳ  δειλίας. Ἔκτοτε ἀνέκαμψε καὶ τείνει σήμερα νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἀντιρωσικὴ καὶ ἀντικινεζική του ἀρχική του θέση, παραμένοντας ὅμως σταθερὰ στὸ πλευρὸ τοῦ ἀμερικανικοῦ ἀντιγερμανικοῦ στρατοπέδου.

3 –  Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἄν καὶ ἀντισυστημικὸ γνήσιο φασιστικὸ ἐπαναστατικὸ κόμμα, μεταφέροντας ὅμως τὴν φοβερὴ ἀρρώστια τοῦ ἀντισημιτισμοῦ (ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ ἀντισιωνισμοῦ) ἀρρώστια ποὺ καθηλώνει στὴν ἀποβλάκωση τὴν μεγάλη πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὴν ἄκρα ἀριστερὰ μέχρι τὴν ἄκρα δεξιά, ἄν καὶ ἀντέγραψε σωστὰ πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐπαναστατικὲς μεθόδους τοῦ παλαιοῦ ΚΚΕ χωρὶς ὅμως νὰ δυνηθῇ νὰ ἐννοήσῃ τὴν οὐσία τοῦ μαρξισμοῦ λενινισμοῦ, μὲ τὴν ἐφηβική της ἀνωριμότητα ἔπεσε στὴν φάκα τοῦ κατεστημένου ποὺ τὴν εὐνούχισε.

4 – Τὸ ἀμερικανικὸ ἀντιγερμανικὸ στρατόπεδο ἐπέτυχε τὶς προάλλες μία ἐντυπωσιακὴ σύμπραξη Τσίπρα-Καμμένου μεταξὺ τοῦ κομμουνιστογενοῦς Σύριζα καὶ τοῦ μικροαστικοῦ βασιλικοῦ κόμματος τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων. Καὶ τὰ δύο κόμματα στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ εἶναι ὑπὲρ μίας στενῆς συνεργασίας μὲ τὴν Ῥωσία καὶ τὸ Ἰσραὴλ χωρὶς νὰ θέλουν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ἐλπίζοντας σὲ μία νέα Γιάλτα Μόσχας-Οὐασιγκτῶνος.

5 - Ὁ θεσμὸς τοῦ προέδρου τῆς Δημοκρατίας εἶναι σήμερα πλήρως καταφρονημένος λόγῳ τῆς ἀπαραδέκτου στάσεως τοῦ Παπούλια. Ὁ καθηγητὴς τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Γεώργιος Κασιμάτης, ἐκατηγόρησε τὸν Κάρολο Παπούλια οὐσιαστικὰ γιὰ ἐσχάτη προδοσία ἐπειδὴ προέβη σὲ κατάφωρη παραβίαση τοῦ Συντάγματος, ἀφοῦ ὅλες οἱ ἐκτελεστικὲς πράξεις τῶν δανειακῶν συμβάσεων, ποὺ δὲν ἔχουν περάσει ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο, φέρουν τὴν ὑπογραφή του. Σὲ συνδυασμὸ λοιπὸν, μελλοντικά, μὲ τὴν καθιέρωση τοῦ παπανδρεϊκῆς ἐμπνεύσεως δημοψηφίσματος, οἱ συνασπισμένες φιλοαμερικανικὲς κοινοβουλευτικὲς δυνάμεις τοῦ Σύριζα-ΑΝΕΛ-ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, προβλέπεται ὅτι θὰ χρησιμοποιήσουν τὸν θεσμὸ τοῦ δημοψηφίσματος γιὰ νὰ θέσουν τὸ ἐρώτημα στὸν ἑλληνικὸ λαό: Θέλετε ἤ ὄχι τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ; Ὁ βασιλεὺς θὰ ἐπιστρέψῃ, ὅπως καὶ τὸ 1935, ὡς συναθροιστὴς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὸ ΚΚΕ μέχρι τὴν Χρυσῆ Αὐγή, δίδοντας ἀμνηστεία στοὺς πολιτικοὺς κρατουμένους, ἀπὸ τὴν 17Ν μέχρι καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, καὶ θὰ ἐπιλέξῃ, αὐτὸς καὶ μόνον αὐτός, ἕναν νέο Μεταξᾶ νὰ κυβερνήσῃ τὴν χώρα.

6 –Γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ ὅμως αὐτὴ ἡ καθεστωτικὴ ἀλλαγὴ οἱ ἐσωτερικὲς πολιτικὲς ἐξελίξεις δὲν ἐπαρκοῦν. Χρειάζεται «ἐθνικὴ καταστροφή» μὲ ἐξωτερικὴ πολεμικὴ κρίση. Τὰ ἐθνικιστικὰ γεγονότα τοῦ Βελιγραδίου μεταξὺ Ἀλβανῶν καὶ Σέρβων, ὅπως καὶ ἡ ἐξάπλωση τοῦ ISIS στὰ Βαλκάνια, ποὺ θὰ ἐπιφέρουν ὑποχρεωτικὰ ῥωσικὴ ἐπέμβαση θὰ ὑπάρξη ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπάνοδο τοῦ βασιλέως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 16 Ὀκτωβρίου 2014