231 - Ἡ Ἀκρόπολις στόχος τῶν τζιχαδιστῶν

231 - Ἡ Ἀκρόπολις στόχος τῶν τζιχαδιστῶν

Ἆραγε, ποία εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ πίστεως καὶ φανατισμοῦ; Εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ Ἕλληνος καὶ Γραικύλου. Ὁ Ἕλλην εἶναι ἀριστοκράτης τοῦ πνεύματος καὶ τῆς καρδίας. Οὐδέποτε βωμολογεῖ, οὐδέποτε ποδοσφαιρεῖ, οὐδέποτε μισεῖ. Ὁ Γραικῦλος εἶναι ἡ πλέμπα τοῦ πνεύματος καὶ τῆς καρδίας: Βωμολογεῖ, ποδοσφαιρεῖ, μισεῖ.

Ὁ φανατισμὸς ἐμφανίζεται σὲ ὅλες τὶς ἰδεολογίες, σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, ἁπλούστατα διότι ἡ πλειοψηφία ἀνήκει στὴν πλέμπα. Τὸ ἐξηγεῖ ὁ πλέον συντηρητικὸς τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης, ποὺ λέγει σὲ ἄρθρο του τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου, «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (τ.8, θέρος 1998), τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖ, «Ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δὲν εἶναι θρησκεία ἀλλὰ καὶ θεραπεύει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς θρησκείας», τὰ ἑξῆς: Ἡ θρησκεία ὅπως καὶ ἡ ἰδεολογία εἶναι πηγὴ ἐγκληματικότητος καὶ βαρβαρότητος. Ἡ Δύση εἶναι βουτυγμένη στὸ αἷμα διότι ἐξ ἀρχῆς μετέτρεψε  τὴν σχέση της μὲ τὸν Θεὸ σὲ θρησκεία. Ἡ σημερινὴ διολίσθηση τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὴν θρησκεία τοῦ Ὀρθοδοξισμοῦ, ἀκολουθῶντας τὰ πρότυπα τοῦ καθολικισμοῦ, τοῦ προτεσταντισμοῦ,  τοῦ ἰσλαμισμοῦ καὶ τοῦ ἰνδουϊσμοῦ, σπρώχνει τὴν Ὀρθοδοξία στὸ ἔγκλημα. Μόνον ὁ μοναχισμὸς θὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὸν φοβερὸ τοῦτο κίνδυνο.

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ χριστιανικὴ Δύση ποὺ ὑπέπεσε στὸν φανατισμὸ καὶ στὸ ἔγκλημα. Ὑπέπεσε ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ Βυζάντιο, δηλαδὴ ἡ χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, στὰ χίλια χρόνια τοῦ βίου του. Παρὰ τὶς προσπάθειες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας νὰ διαψεύσῃ ἀναμφισβήτητα γεγονότα βανδαλισμῶν, ἀκόμη καὶ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἐκ τῶν τριῶν ἰεραρχῶν τῆς ἑλληνικῆς παιδείας (!), εἶχε δώσει ἐντολὴ τὸ 401, στὴν πλέμπα τῶν χριστιανῶν (κατὰ τὸν Θεοδώρητο, στὸ ἔργο του «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία»), νὰ καταστρέψῃ τὸν εἰδωλολατρικὸ ναὸ τῆς Ἀρτέμιδος στὴν Ἔφεσσο, ἔνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ κόσμου. Στὶ 13 Ἰουλίου 399, ὁ φανατικὸς χριστιανὸς αὐτοκράτωρ Ἀρκάδιος εἶχε ὑπογράψει διάταγμα ποὺ ἔδιδε ἐντολὴ νὰ καταστραφοῦν ἀμέσως ὅλοι οἱ ἐναπομείναντες «εἰδωλολατρικοί» μὴ χριστιανικοὶ ἀρχαῖοι ναοί. Οἱ πέτρες τῶν κατεστραμένων ναῶν ἐχρησιμοποιήθησαν γιὰ τὴν ἀνέγερση χριστιανικῶν ναῶν καὶ συγκεκριμένα, στύλοι τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς στὴν Κωνσταντινούπολη προέρχονται  ἀπὸ τὸν ναὸ τῆς Ἀρτέμιδος!

Στὸν ΙΕ΄αἰῶνα ὁ μεγαλύτερος φιλόσοφος τοῦ Βυζαντίου καὶ πνευματικὸς πατέρας τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως, ἀρχαιολάτρης, πιστὸς τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας καὶ συνεπῶς «εἰδωλολάτρης», καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔδειχνε, ὡς ἀριστοκράτης τοῦ πνεύματος, πλήρη ἀνεξιθρησκεία πρὸς ὅλες τὶς θρησκεῖες, καὶ ὄχι μόνον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐν τούτοις φοβώμενος τοὺς διωγμοὺς τῶν φανατικῶν Βυζαντινῶν Ὀρθοδόξων, ἐκράτη μυστικὴ τὴν ὀργάνωση του στὸν Μυστρᾶ, τὴν «Φρατρία τῶν Ἑλλήνων». Παρὰ ταῦτα, ὀπαδοί του ὑπέστησαν διωγμούς.

Τὸ 1450 ἕνας ὀπαδὸς τοῦ Πλήθωνος, ὀνόματι Ἰουβενάλιος, κατεδικάσθη ἀπὸ μία ἀρχὴ τοῦ Δεσποτάτου τοῦ Μυστρᾶ ποὺ τοῦ ἔκοψε τὴν γλῶσσα καὶ τὸ δεξὶ χέρι καὶ τὸν ἔπνιξε στὴν θάλασσα. Ὁ Ἰουβενάλιος ἐκατηγορεῖτο ψευδῶς ὅτι εἶχε δολοφονήσει μοναχοὺς, ὅτι εἶχε συλήσει χριστιανικοὺς τάφους, ὅτι  ἱερουργοῦσε σὲ μίαν μυστικὴ θρησκεία. Ὁ Ἰουβενάλιος ἐπῆγε στὸν θάνατο ὠς μάρτυς τῆς θρησκείας του, μὲ πολὺ κουράγιο, δηλώνοντας ὅτι πεθαίνει ὡς "μάρτυς τῆς  ἀρχέγονης Ἀρχῆς τῶν Πάντων". Ὁ Γεννάδιος ὅταν ἦταν γραμματεὺς τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ μέγας δικαστὴς, εἶχε ἐπανειλημμένως καταδικάσει τὴν εἰδωλολατρία τοῦ Μυστρᾶ. Κατὰ τὸν Γεννάδιο, μόνον οἱ Ὀθωμανοὶ ἠμποροῦσαν νὰ σώσουν τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὸ κῦμα αὐτὸ τῆς εἰδωλολατρίας. Ὁ Γεννάδιοςς εἶχε μάθει γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς εἰδωλολατρικῆς φρατρίας, ὅταν τὸ 1438, οἱ κατάσκοποί του εἶχαν πιάσει μίαν ἐπιστολὴ τοῦ Ἰουβεναλίου πρὸς ἕναν φίλο του, ὅπου  ἐγένετο λόγος γιὰ μίαν "φρατρία τῶν Ἑλλήνων" ποὺ ἐκήρυτταν τὸν πολυθεϊσμὸ καὶ ὅπου ἐδίδοντο τὰ ὀνόματα μερικῶν μελῶν της. Ὁ ἀρχηγὸς τῆς φρατρίας ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πλήθων. Τὸ βιβλίο τῆς φρατρίας ἦταν ἕνα μυστικὸ βιβλίο τοῦ Πλήθωνος ποὺ σήμερα εἶναι δημοσιευμένο καὶ ποὺ ἔχει τίτλο, Πλήθωνος Νόμων συγγραφή, καὶ ποὺ ἀρχίζει ὡς ἑξῆς : "Ἡ βίβλος αὐτὴ περιέχει τὴν θεολογία κατὰ Ζωροάστρην καὶ Πλάτωνα". Ὁ μέγας ἐμπνευστὴς τῆς φρατρίας ἦταν ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Ἰουλιανὸς, ὁ ἐπωνομαζόμενος ὁ Παραβάτης ἤ Ἀποστάτης.

Οἱ σημερινοὶ φανατικοὶ τῆς θρησκείας, ἀσχέτως ἐὰν εἶναι μουσουλμᾶνοι, φέρονται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μὲ τοὺς φανατικοὺς χριστιανοὺς τοῦ παρελθόντος, κατεδαφίζοντας  κάθε εἰδωλολατρικὸ ναὸ τῆς Ἀρχαιότητος στὴν Μέση Ἀνατολή. Τοὐλάχιστον ὁ Παρθενὼν εἶχε σωθῇ, παρὰ τὸ διατάγμα τοῦ Θεοδωσίου Β΄, τὸ 435, γιὰ τὸ κλείσμο ὅλων τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν, ὅταν εἶχε μετατραπῆ σὲ χριστιανικὴ ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας ποὺ εἶχε ἐγκαινιάσει ὁ Ἰουστινιανὸς καὶ ἀργότερα σὲ μοναστήρι Μεβλεβήδων. Σήμερα, ὅταν οἱ τζιχαδιστὲς καταλάβουν τὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ λιασθοῦν στὴν Ὁμόνοια θὰ κατεδαφίσουν ὁλοσχερῶς τὰ μνημεῖα τῆς Ἀκροπόλεως, δηλαδὴ τὸ ὑπέρτατο σύμβολο τοῦ πλανητικοῦ πολιτισμοῦ. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ χρωστᾶμε στὴν ἐγκληματικὴ πολιτικὴ τῶν ἑλληνικῶν  κυβερνήσεων, σύμβολο τῆς ὁποίας κατέστη κάποια ἀσχημονοῦσα ὑπουργός, ὀνόματι Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Αὐγούστου 2015

225 - Ἡ καθοριστικὴ συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό

225 - Ἡ καθοριστικὴ συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό

Ὁ Ἑλληνόξενος, πέραν τοῦ ὁμογενοῦς, εἶναι ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς ξένος ποὺ κάποια στιγμὴ στὴν ζωή του, στὰ ξένα, κατακεραυνώνεται ἀπὸ ἀστροπελέκι ποὺ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ἀνθρωπίνου "εἶναι" του. Ἀντιθέτως ὁ Γραικῦλος εἶναι ὁ ἡμιμαθὴς Ἕλλην ποὺ φθονεῖ τὸν Ἑλληνόξενο γιὰ  τὸν παγκοσμισμό του καὶ μετατρέπει τὴν μετριότητά του σὲ ὑπερεθνικισμό. Μόνον ὁ Ἀρμάνδος Δελαπατρίδης (1895-1960), ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Κυανολεύκων ἐκατάλαβε, μέσα στὴν θεϊκή του σχιζοφρένεια τὴν μετριότητα τοῦ Γραικύλου ὅταν αὐτοαποκαλούμενος ὅπως ὅλοι οἱ Ἀθηναῖοι «πρόεδρος», ἔταζε στὸν  κάθε Γραικῦλο νὰ τὸν κάνῃ ὑπουργό (τοῦ ἐπιπέδου τῆς νῦν ὑπουργοῦ μεταναστευτικῆς πολιτικῆς, Τίνας Χριστοδουλοπούλου) καταβάλλοντας δύο δραχμὲς γιὰ τὰ ἔξοδα ὁρκωμοσίας.

Ὁ Ἑλληνόξενος εἶναι ἐμπνευστὴς τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ. Χωρὶς αὐτὸν, θὰ ὑπῆρχε μόνον ἡ Ἑλλαδίτσα τῶν πονηρῶν, τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν ντόπιων δημοσίων ὑπαλλήλων, βουλευτῶν, ὑπουργῶν, καθηγητῶν Πανεπιστημίου, φιλολόγων, μεταφραστῶν, ταξιτζίδων καὶ ἀεριτζίδων. Στὸ τελευταῖο μου βιβλίο, ἀφιερωμένο στὴν συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό, ποὺ φέρει τὸν τίτλο, «Περὶ Ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό», (Ἡρόδοτος, 2014),παρουσιάζω ὡς ἥρωες, πέραν τοῦ Ἰταλοῦ Σολωμοῦ, τὸν Ῥουμᾶνο Χενάκη, τὸν Ἀμερικανὸ Ῥωμανίδη, τὸν Ὀθωμανὸ Καραθεοδωρῆ, τὴν Γαλλίδα Σάβιτρι Ντέβι καὶ τὸν Ἰάπωνα Κουντεχόβε-Καλλέργη.

Ποία ἡ ἀντίδραση τῶν ἐγχωρίων ἐπαρχιωτῶν τοῦ ἀποτυχημένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν; Κατηγοροῦν τοὺς Ἑλληνόξενους ὅτι ἔχουν πολλαπλὰ διαβατήρια (ὁ Κουντενχόβε Καλλέργης  ἐγνώριζε 16 γλῶσσες καὶ ἦταν κάτοχος οὑγγρικῶν, τσεχικῶν καὶ γαλλικῶν διαβατηρίων) καὶ δὲν ὀμνύουν στὸν ἁπλοϊκὸ Κολοκοτρώνη καὶ τὴν Γαλανόλευκη, μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ διαβατήριο, καὶ τρία κουτσὰ δημοσιοϋπαλληλικὰ ἀγγλικά.

Συγκεκριμένα, φίλτατός μου ἱερεύς, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, προσπαθεῖ ἀκόμα σήμερα νὰ ὑπερασπισθῇ ὡς νομίζῃ τὸν πατέρα τῆς Ῥωμηοσύνης, Ῥωμανίδη, ἀπορρίπτοντας μετὰ βδελυγμίας τὴν ἀποδεδειγμένη προσήλωση τοῦ τελευταίου στὴν πολιτικὴ τῆς χούντας τοῦ Παπαδοπούλου καὶ τὴν ἀπέχθειά του γιὰ τὴν ἀστικὴ κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία, λὲς καὶ οἱ μεγάλοι ὁριοθετοῦνται στὰ πλαίσια τῆς Δεξιᾶς ἤ τῆς Ἀριστερᾶς. Ἔγραφα γιὰ τὸν Ῥωμανίδη: «Καὶ ὅμως, αὐτὸς ὁ Σωκράτης τῆς Ῥωμηοσύνης, μὲ μία προφορικὴ ἤ γραπτὴ φράση, σὲ ἀπέσπαζε ἀμέσως ἀπὸ τὴν μετριότητα τοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου».

Στὶς 12 Ἰουνίου 1968, ἐπὶ χούντας, ὁ Ῥωμανίδης ἐξελέγη τακτικὸς καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ στὴν ἕδρα αὐτὴ ἀπὸ τὸ 1970. Ἐὰν δὲν ξεκίνησε τὴν διδασκαλία του ἀπὸ τὸ 1968 αὐτὸ ὀφείλεται στὸν συνήθη γραικυλισμὸ τοῦ κατεστημένου τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ποὺ κατηγορεῖ συστηματικὰ τὸν ἀντίπαλο ὑποψήφιο γιὰ ἰδεολογικὴ τοποθέτηση μὴ ἀρεστὴ στὴν κυβέρνηση ποὺ εὑρίσκεται ἐκείνη τὴν στιγμὴ στὴν ἐξουσία.

Ὁ Ῥωμανίδης ἐκατηγορήθη ἀπὸ Γραικῦλο συνάδελφό του τὸ 1968 ὅτι ἦταν κομμουνιστής. Τὴν ἴδια στιγμὴ εἶχε κατηγορηθῆ γιὰ κομμουνιστὴς ἀπὸ ἄλλον συνάδελφο, ὁ φασιστὴς καὶ θεωρητικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ καθηγητὴς Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968). Γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ψεύδους, ὁ Ῥωμανίδης προσεκόμισε μία δημοσιευμένη διάλεξή του ποὺ εἶχε κάμει στὴν Βοστώνη, στὶς 9 Ἀπριλίου 1964, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀμερικανοῦ γερουσιαστοῦ τῆς Μασσαχουσέττης Soltonstall.

Μὲ τὴν Μεταπολίτευση, ἡ νοοτροπία τῶν "συναδέλφων" δὲν εἶχε ἀλλάξει. Αὐτὴν τὴν φορὰ τὸν ἐκατηγόρησαν γιὰ χουντικό. Φυσικά, ὁ Ῥωμανίδης ὡς μοναρχικὸς αὐτοκρατορικός, δὲν ἦταν οὔτε δημοκράτης, οὔτε χουντικός, οὔτε ὑπὲρ τῆς συνταγματικῆς βασιλείας οὔτε τῆς ρεπούμπλικας καὶ δὲν εἶχε οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τοὺς νεωρθοδόξους (νεω... μὲ ὠμέγα) "δημοκράτες καὶ σοσιαλιστές", τοὺς ἀποκαλουμένους "χριστιανοσοσιαλιστὲς" τοῦ μεταπολιτευτικοῦ κατεστημένου ("χριστιανοσοσιαλιστὲς γιὰ νὰ μὴν μᾶς ποῦν φασίστες" ἔλεγαν, ποὺ εἶχαν δῆθεν κάμει "ἀντιδικτατορικὸ ἀγῶνα"). Ὡς γνήσιος Ὀρθόδοξος δὲν εἶχε τίποτα τὸ "νέο" ἀλλὰ μόνον τὸ συντηρητικὸ καὶ τὸ ἐπαναστατικό. Δὲν εἶχε στὸ πρόσκέφαλόν του τὴν ἀνδρεϊκή «Ἐλευθεροτυπία», οὔτε ἐχρησιμοποίει τὴν ἀνδρέϊκὴ δημοτική. Δὲν ἔγραφε τό «νὰ ἀναπαραγάγῃ», ἀλλὰ τό «νὰ ἀναπαράξη». Ἧταν ὑπὲρ τοῦ βυζαντινοῦ προτύπου διακυβερνήσεως, σφόδρα ἀντιδυτικὸς ἀντιφρᾶγκος, ἀντιοικουμενιστὴς ἀντιπαπικός, συνάμα ὅμως καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου ὡς ἀπολωλὼς καὶ παραστρατημένο πρόβατο τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ. Δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ προτιμᾷ τοὺς ἀστοὺς τοῦ Κολωνακίου τῆς Μεταπολιτεύσεως ἀπὸ τοὺς συνταγματάρχες τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν τῆς Ἀθήνας. Καὶ πάλι, γιὰ νὰ ὑποστηρίξη τὸν φίλο του, ὁ π. Μεταλληνὸς ἐθεώρησε ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψη ὅτι "ἡ προσπάθεια τοῦ π. Σπιτέρη, [καπουτσίνου κληρικοῦ καθηγητοῦ Ἱωάννου Σπιτέρη], νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ π. Ῥωμανίδης ἔχει ἀντιδυτικὰ αἰσθήματα εἶναι ἀποκύημα καθαρᾶς φαντασίας".

Οἱ Ἑλληνόξενοι διανοούμενοι, καὶ μόνον αὐτοί, ἀντιπροσωπεύουν τὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ καὶ συμβάλλουν μὲ τὴν παρουσία τους καθοριστικὰ στὴν διάσωση τῆς θεοπνεύστου ἑλληνικῆς σκέψεως ποὺ θάβεται ἀπὸ τοὺς Γραικύλους τοῦ Κρατίδιου ὑπὸ λόφων ἀπορριμάτων τῶν χωματερῶν μὲ ἄρωμα Κολωνακίου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 13 Αὐγούστου 2015

216 - Ὁ προδότης

216 - Ὁ προδότης

Ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθε στὴν τροχιὰ τῆς ξένης κατοχῆς. Ἀκριβῶς ὅπως τὸ 1941. Πλέον, οἱ ἰδεολογικὲς διαφορὲς ἔχουν σιγήσει. Οἱ προτιμήσεις συνεργασίας μὲ ξένες δυνάμεις ἔχουν περάσει σὲ δεύτερη μοῖρα. Ῥωσικὸ κόμμα, ἀγγλικὸ κόμμα, γερμανικὸ κόμμα, τὸ 1941 παρεμερίσθησαν ὑπὲρ τῆς ἐπιβιώσεως τῆς πατρίδος. Τὸ γερμανικὸ κόμμα τοῦ Μεταξᾶ ἐπέρασε στὴν ἀντίσταση στὸν γερμανὸ κατακτητὴ καὶ ὑπεστήριξε τὸν Ἄγγλο σύμμαχο, ἐνῶ ἡ μεταξικὴ νεολαία τῆς ΕΟΝ μετουσιώθη σὲ κομμουνιστικὴ ΕΠΟΝ. Δύο στρατόπεδα παρέμειναν. Ἀπὸ τὴν μιὰ οἱ Ῥάλληδες χωρὶς καμμία ἰδεολογία, πλὴν τοῦ βᾶστα Ῥόμμελ τῶν μαυραγοριτῶν, μὲ τοὺς γερμανοτσολιάδες ποὺ ἔδιδαν ὅρκο στὸν ἡγέτη τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν, ἀπὸ τὴν ἄλλη, φιλελεύθεροι, φασιστὲς καὶ κομμουνιστές, μὲ μόνο σημεῖο ἀναφορᾶς τὴν πατρίδα, πολεμῶντας στὸ πλευρὸ τῶν Συμμάχων, Ἄγγλων καὶ Σοβιετικῶν.

Ἡ πατρίδα στὴν Κατοχὴ ἀνεγεννήθη. Ἀπὸ τὴν παρακμὴ τῆς Μεταπολιτεύσεως  τοῦ 1924-1935 ἐπέρασε, ὄχι στὴν εὐημερία, ἀλλὰ στὴν μεταξικὴ λαϊκὴ κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ ἀμέσως μετὰ στὴν πείνα τῆς Κατοχῆς μὲ πατριωτικὴ ἀξιοπρέπεια, μὲ ὅπλα καὶ ἄπειρες ἡρωϊκὲς θυσίες. Ἐθνικιστὲς καὶ διεθνιστὲς ἥνωσαν τὰ χέρια τους καὶ ἐκράτησαν μαζὶ τὸ ἱερὸ ὅπλο τῆς Ἀντιστάσεως ἕως ποὺ καὶ πάλι τὸ 1944, ὡς νέοι κατακτητἐς, οἱ Ἄγγλοι ἀντεκατέστησαν τοὺς Γερμανοὺς καὶ αἱματοκύλησαν τὴν πατρίδα.

Σήμερα οἱ Ῥάλληδες ἀντεκατεστάθησαν ἀπὸ τοὺς Τσίπρηδες. Παραμερίζοντας κάθε ἰδεολογία, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἐβυθίσθη στὴν συνεργασία μὲ τὸν ξένο κατακτητή καὶ φυσικά, ὅπως καὶ τὸ 1941, μὲ τὸν Πλαστήρα καὶ τὸν Γονατᾶ, τὸ κατεστημένο τὸν ἀκολουθεῖ . Φασιστὲς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ κομμουνιστὲς τοῦ ΚΚΕ, ἐθνικιστὲς καὶ διεθνιστές, ἐτοιμάζουν πατριωτικὴ ἀντίσταση καὶ ἀπευθύνονται γιὰ βοήθεια, στοὺς συμμάχους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κούβα-Βενεζουέλα. Καὶ τὰ ἱερὰ ὅπλα δὲν θὰ ἀργήσουν νὰ ἐμφανισθοῦν. Τὰ συνθήματα, ὅπως καὶ στὴν πρότερη Κατοχή, «Οἱ προδότες στὴν κρεμάλα» θὰ ἠχήσουν καὶ πάλι. Ἡ ΟΠΛΑ καὶ οἱ παραστρατιωτικὲς πατριωτικὲς  ὁμάδες θὰ ἐκτελοῦν καὶ πάλι τοὺς δωσιλόγους. Βασιλικοὶ καὶ ἀντιβασιλικοί, Ἀμερικανόφιλοι καὶ Ῥωσόφιλοι, ὅλοι μαζἰ ἑνωμένοι κατὰ τοῦ Δ΄ Ῥάιχ καὶ τοῦ κατοχικοῦ εὐροῦ, ἔτοιμοι νὰ κάνουν τὸ πήδημα πρὸς τὸν γκρεμὸ τῆς δραχμῆς, ἔναντι τῶν φοβισμένων ἀνθρωπάκηδων τῆς συνταξιούλας τῶν γηρασμένων Γραικύλων, ἔτοιμοι νὰ πεινάσουν μὲ λάβαρο τὸ νέο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ἔτοιμοι νὰ ἀπομακρύνουν ὅλους τοὺς φοβισμένους ἕρποντες κατ’ὄνομα καὶ μόνον Ἕλληνες. Τὸ καρυοφύλλι τῆς ἐθνικῆς ἐπαναστάσεως θὰ ἠχήσῃ καὶ πάλι. «Τὸ σφυρὶ καὶ τὸ δρεπάνι στὴν κόκκινη σημαία τοῦ Βυζαντίου ἐπάνω, μὲ τὰ ἐμβλήματα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος, τοὺς προδότες θὰ ξεκάνουν». Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ πατὴρ Ῥωμανίδης, στὸ βιβλίο του «Ῥωμηοσύνη», τὸ αἶμα ἄφθονο θὰ χυθῇ γιὰ νὰ βάψῃ τὰ ροῦχα καὶ τὰ μαλ.λιὰ ὁλοκόκκινα τῶν ἑλληνίδων γυναικῶν, διότι μόνον μὲ τὸ αἷμα δύναται ἡ Πατρίδα νὰ ἀναγεννηθῇ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ἰουλίου 2015

208 – Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦλθε ἡ ὥρα τῶν ἄκρων

208 – Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦλθε ἡ ὥρα τῶν ἄκρων

Ἐδῶ ποὺ εἴχαμε χάσει κάθε ἐλπίδα γιὰ τὴν χώρα μας ὅτι ἠδύνατο ποτὲ νὰ μεγαλουργήσῃ καὶ πάλι, ἐδῶ ποὺ διεπιστώναμε τὴν  ἀφόρητη παρακμή της, αἰφνιδίως, ἀρχὲς Ἰουλίου τοῦ 2015 ἐγένετο τὸ θαῦμα. Ἡ Ἑλλάς, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, ἀφοῦ ἐπέρασε ἀνεπιστρεπτεὶ τὸν Ῥουβίκωνα, καὶ κατευθυνομένη πρὸς τὴν αἰωνία πόλη τῆς Ῥώμης, μὲ σιδερένια γροθιά, διέλυσε τὶς ἀκρίδες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ συρφετοῦ τῶν ἡγετίσκων τῆς Εὐρώπης, μὲ τὰ γραφικὰ ὀνόματα Μέρκελ, Ὁλλάντ, Ντράγκι, Ντάϊσελμπλούμ, Γιουνκέρ.

Μὲ λαοκρατία, αὐτοκρατορικὸ δημοψήφισμα, ἀποφασισμένη νὰ ἐξασκήσῃ ἐπαναστατικὴ βία, νὰ πάῃ στὰ ἄκρα, σὲ ὁλοκληρωτικὲς λύσεις, πέραν τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, νὰ ὑποτάξῃ τὸ Κολωνάκι, νὰ περάσῃ μέσα ἀπὸ τὸ αἷμα σὲ λυτρωτικὲς λύσεις, ὁ Γραικῦλος μεταμορφώνεται σὲ ἥρωα, βαραίνει ἡ πατημασιά του καὶ στὸν  διάβα του ἡ Εὐρώπη τῶν μετριοτήτων τρέμει.

Ξεχασμένη ἡ ἐποχὴ ποὺ ὡς σημιτικὸς λωποδυτάκος ἐχάλκευε τὶς στατιστικὲς γιὰ νὰ εἰσέλθῃ ὡς λακὲς στὴν  εὐρωπαϊκὴ οἰκία τῶν τεχνοκρατῶν, αὐτὴν ποὺ ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ μεγαλείου του ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ κατεκεραύνωνε ὡς συνονθήλευμα μὴ ἐκλεγμένων εὐροκρατῶν. Αὐτὸς εἶχε ἐπιστρέψει στὴν ἐξουσία, στὶς 13 Μαΐου 1958 μὲ πραξικόπημα καὶ μὲ πραξικόπημα ἐτοιμάζεται ὁ Ἕλλην ντὲ  Γκὼλ νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἀρχὴ γιὰ νὰ σκουπίσῃ  τὶς ἀκαθαρσίες τῶν πολιτικάντηδων.

Ὅλες οἱ μεγάλες ἀλλαγές, ὅλες οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται μὲ τὴν ἄσκηση βίας, γίνονται μὲ παραξικοπήματα, γίνονται μὲ λαοκρατία. Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστὶ τὸ αἷμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Καὶ οἱ ἁμαρτίες τῶν Ἑλλήνων εἶναι τεράστιες, εἶναι ἀκατανόμαστες. Σὰν τὸν Πέτρο ποὺ τρεῖς φορὲς ἠρνήθη τὸν Χριστὸ καὶ ἔκλαψε βοερά, ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαός, μόνον μέσῳ βιαίας ἐπαναστάσεως δύναται νὰ ξεπλύνῃ τὰ φοβερά του ἐγκλήματα, νὰ ἐξαγνησθῇ μέσα στὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Δειλός, ἀναποφάσιστος, τρέμοντας καὶ ἄτολμος, μιὰ φωνή, ἀπὸ τὰ βάθη τῶν ἑλληνικῶν αἰώνων τοῦ προστάζει νὰ παρατήσῃ τὶς φαιδρότητες τῆς εὐρολαγνείας καὶ τὴς ἀπρόσωπης σημαίας τῆς Εὐρώπης καὶ νὰ βάψῃ μὲ τὸ αἶμα του τὴν κόκκινη πολεμικὴ σημαία τοῦ Βυζαντίου, οἱ Ἑλληνίδες νὰ βάψουν ὁλοκόκκινα τὰ μαλλιά τους ἀντί γιὰ ξανθά, ἀκολουθῶντας τὶς προσταγὲς τοῦ προφήτου τῆς Ῥωμηοσύνης καὶ τῆς Ῥωμανίας, τοῦ πατέρα Ῥωμανίδη.

Μακριὰ ἀπὸ τὰ ἀποβράσματα τοῦ Βαρδάρη, τοῦ δημάρχου Μπουτάρη τῆς γκέϋ παρέϊντ καὶ τοῦ εὐρολάγνου ἀρχιεπισκόπου Ἀνθίμου, Γραικῦλοι ἦλθε ἡ στιγμὴ νὰ γίνετε Ἕλληνες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ἰουνίου 2015

184 - Ὁ φανατισμός, ὑψίστη ἀσθένεια τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῆς θρησκείας!

184 - Ὁ φανατισμός, ὑψίστη ἀσθένεια τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῆς θρησκείας!

Ὁ φανατισμὸς τρώει τὰ σωθικὰ τῶν λαῶν. Ἀκόμη καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Πλάτωνος. Οἱ Ἀρχαῖοι δὲν ἦσαν  φανατικοί, οἱ χριστιανοί εἶναι. Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας καὶ τοῦ περσικοῦ ζωροαστρισμοῦ δὲν ἦσαν φανατικοί. Οἱ ὀπαδοὶ τῶν θρησκειῶν τῆς Βίβλου εἶναι φανατικοί: ἑβραῖοι, χριστιανοί, μουσουλμᾶνοι. Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «προστάτης τῶν γραμμάτων», ἔσπρωχνε τοὺ ὀπαδοὺς του νὰ καταστρέφουν τοὺς πνευματικοὺς θησαυροὺς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως σήμερα τὸ κάνουν οἱ φανατικοὶ ἰσλαμιστές μὲ τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα καὶ τὰ δῆθεν εἰδωλολατρικὰ ἔργα τέχνης. Διαβάζουμε στὴν Βικιπαιδεία ὅτι «στὶς ἀρχὲς τοῦ Ε΄ μ.Χ. αἰῶνος, ὁ Θεοδώρητος στὸ ἔργο του Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἀναφέρει ὅτι ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος Ἐφέσου ὑπέστη ξανὰ καταστροφὴ μὲ ἐντολὴ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἐνῷ ὁ νόμος τοῦ Ἀρκαδίου, τὸ 399, ἀπηγόρευε τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων ναῶν». Καὶ ἡ γαλλικὴ Βικιπαιδεία προσθέτει: «Τὸ 401, ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος κατεστράφη ἀπὸ ἕναν ὄχλο ποὺ ὡδηγοῦσε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος».

Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης μᾶς ἐδίδαξε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δὲν εἶναι θρησκεία, ἀλλὰ καὶ θεραπεύει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς θρησκείας, γράφοντας τὰ ἑξῆς συνταρακτικά (βλέπε τὸ ἄρθρο του στὸ τριμηνιαῖο περιοδικό μου Ἐνδιάμεση Περιοχή, θέρος 1998, σ. 10): «Πολλοὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ Ἑβραῖοι δὲν συμμετέχουν ἐνεργῶς στὴν παραδοσιακὴ θεραπεία τῆς ἀρρώστιας τῆς θρησκείας ποὺ ὅμως ὑποτίθεται πὼς εἶναι στὴν βάση τῶν δοξασιῶν τους καὶ τῶν δραστηριοτήτων τους. Γι  αὐτὸ καὶ μερικὲς φορὲς εἶναι σὲ θέση νὰ ξεπεράσουν ἄλλους σὲ σκληρότητα καὶ βαρβαρότητα. Πάντως, ἡ ἰδέα ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι χρήσιμη καὶ ἀναγκαία γιὰ τὴν κοινωνία εἶναι τελεία ἀνοησία. Ὑπάρχουν ἱστορικὲς περιπτώσεις στὶς ὁποῖες συναντοῦμε ἀνθρώπους ποὺ ἐπίστευαν καὶ ἀκόμη πιστεύουν ὅτι θὰ ἔχουν εἰδικὰ προνόμια στὸν παράδεισο [καὶ ὄχι μόνον οἱ μουσουλμᾶνοι] ἐπειδὴ ἐσκότωσαν καὶ ὑποδούλωσαν ἄλλους ἀνθρώπους, μάλιστα δὲ πὼς θὰ ἱκανοποιηθοῦν ἐκεῖ οἱ αἰσθήσεις τους!»

Σήμερα, 21 Μαρτίου, ἑορτάζουμε τὴν μεγάλη ἑορτὴ τοῦ ἰρανικοῦ ἀριανοῦ ζωροαστρισμοῦ τοῦ ἀπολλωνίου φωτός, πυρὸς καὶ ἀνοίξεως, κατὰ τῆς σεληνιακῆς βαρβαρότητος τῶν Ἀράβων τῆς σαουδικῆς ἐρήμου, τὴν ἑορτὴ τῆς ἀρχῆς τοῦ χρόνου, τὸ Νορούζ. Πρωτοχρονιὰ ποὺ ἐφέτος σημαδεύεται ἀπὸ τὴν ἐπάνοδο στὸ προσκήνιο, ὡς μεγάλης δυνάμεως, τῆς Τεχεράνης, ἡ ὁποία, χάρη στὴν ἠλιθία πολιτικὴ τῶν Ἀμερικανῶν, ἐλέγχει ἤδη τέσσερα κράτη: Ἰράκ, Συρία, Λίβανο καὶ Γιεμένη. Μὲ τὴν προβλεπομένη ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας στὸ Ἰράν ποὺ θὰ ἐλέγχῃ τὴν πυρηνική του δύναμη, ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ θὰ ἐπανεύρῃ τὴν μεγαλεξανδρινὴ ἰσχύ της μὲ μία συμμαχία Ἑλλάδος-Ἰσραήλ-μοναρχικοῦ Ἰράν, στὴν ὁποία, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ἔρντογαν δύναται νὰ προστεθῇ καὶ ἡ Τουρκία. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ συσταθοῦν οἱ δύο συνομοσπονδίες ποὺ ἀπὸ δεκάδες χρόνια, ὡς γεωπολιτικός, ἔχω σχεδιάσει ἐπὶ χάρτου: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία καὶ ἡ περσοσιϊτικὴ συνομοσπονδία ποὺ μαζὶ θὰ καλύπτουν τὸν μεγαλεξανδρινὸ χῶρο ἀπὸ Ἀδριατικῆς μέχρι Κίνας. Καὶ νὰ μὴν διαμαρτυρηθοῦν  μὲ εἰρωνεῖες, τὰ μέτρια μυαλὰ τῶν ῥεαλιστῶν, διότι ὅπως ἔγραφε σὲ βιβλίο του ὁ περίφημος Γάλλος παλαιοντολόγος καὶ φιλόσοφος Pierre Teilhard de Chardin, διευθυντὴς στὸ Ἐθνικὸ Κέντρο Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν τῆς Γαλλίας (CNRS) :  «Οἱ οὐτοπιστὲς καὶ ὄχι οἱ ῥεαλιστὲς ἔχουν ἐπιστημονικὰ δίκαιο» (L’avenir de l’homme, Paris, Seuil, σ.96). Δυστυχῶς οἱ Ἕλληνες ἔπαυσαν νὰ δημιουργοῦν διότι ἔπαυσαν νὰ ὀνειρεύονται.

Δημήτρης Κιτσίκης                     21 Μαρτίου 2015