166- Jacques Doriot: Μία ἱστορικὴ ἀπόδειξη ταυτότητος φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ

166- Jacques Doriot:  Μία ἱστορικὴ ἀπόδειξη ταυτότητος φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ

Ὁ ἰδεολογικὰ φιλελεύθερος δὲν δύναται ποτὲ νὰ γίνῃ ἰδεολογικὰ κομμουνιστὴς ἤ φασιστής. Ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι τὰ συγκοινωνοῦντα ἀγγεῖα εἶναι τὰ φασιστικὰ καὶ τὰ κομμουνιστικά, καὶ τὰ δύο τους σοσιαλιστικὰ κινήματα (καὶ ὄχι σοσιαλδημοκρατικά, σὰν τὸν ΓΑΠ καὶ τὸν Σύριζα, ποὺ ἀνήκουν στὸ φιλελεύθερο ἰδεολογικὸ ῥεῦμα). Ἐν ὄψει τῆς πιθανῆς καθεστωτικῆς ἐπικρατήσεως τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὴν Ἑλλάδα καὶ γενικὰ τοῦ φασισμοῦ-ἐθνικοσοσιαλισμοῦ στὴν Εὐρώπη, παραθέτω ἐδῶ τὴν χαρακτηριστικὴ περίπτωση τοῦ Jacques Doriot (Ἰακώβου Ντοριό) στὴν Γαλλία.

Στὴν μαρξιστικὴ ὁρολογία,  ὁ φασισμὸς εἶναι ἕνα μικροαστικὸ παραστράτημα. Ὁ μικροαστισμὸς εἶναι μεγαλύτερος ἐχθρὸς ἀπὸ τὸν μεγαλοαστισμό, ἀκριβῶς ἐπειδὴ συγκοινωνεῖ μὲ τὸ προλεταριάτο καὶ τοῦ παίρνει κόσμο χάρι στὴν συγγενική του ἰδεολογία. Καὶ ὅμως ὁ Jacques Doriot (1898-1945) δὲν ἦταν μικροαστός. Ἦταν μεταλλεργάτης, δηλαδὴ ἀνῆκε στὴν ἐργατικὴ ἀριστοκρατία μὲ τὰ ὑψηλότερα ἰδανικά, στὸ πλέον συνειδητὸ τμῆμα τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἐπάνω στὸ ὁποῖο ὁ μαρξισμὸς οἰκοδόμησε τὴν θεωρία του τοῦ προλεταριάτου καὶ τὸν ἐπιστημονικὸ σοσιαλισμό.

Ἀπὸ τὸ 1920, δηλαδὴ στὰ 22 του χρόνια, (διότι ὅπως ἔχουμε ἐξηγήσει ἐπανειλημμένως οἱ νέοι ἀλλάζουν τὸν κόσμο), σὰν τὸ ἴνδαλμά του τὸν Λένιν, ἦταν ἐπαγγελματίας ἐπαναστάτης, μέλος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, γενικὸς γραμματεὺς τὸ 1922 τῆς γαλλικῆς Κομμουνιστικῆς Νεολαίας καὶ τὸ 1924, στὰ 26 του, μέλος τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου (Politburo) τοῦ Κόμματος. Ἀντεπροσώπευσε τὴν Κομμουνιστικὴ Διεθνῆ τὸ 1921, στὴν ἵδρυση τοῦ κινεζικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος στὴν Σαγκάη. Ὅπως καὶ στὴν σημερινὴ περίπτωση τοῦ Κασιδιάρη, ὡς μέλος ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως (ἐξ ὁρισμοῦ, ἐφ’ ὅσον ἔτσι ἀντεμετωπίζετο τότε τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, ὡς βιαίως ἐπαναστατικό) ἐφυλακίσθη τὸ 1923 ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ «Δημοκρατία» ἐπειδὴ εἶχε γράψει ἀντιϊμπεριαλιστικὰ ἄρθρα κατὰ τοῦ ἀποικιακοῦ πόλεμου ποὺ ἐμαίνετο στὸ Rif τοῦ Μαρόκου. Ἡ φυλακὴ τὸν ἔκαμε ἀκόμη πιὸ δημοφιλῆ καὶ ἔτσι ἕνα χρόνο ἀργότερα ἐξελέγη βουλευτὴς καὶ ἡ κυβέρνηση ὑπεχρεώθη νὰ τὸν βγάλει ἀπὸ τὴν φυλακή. Τὸ δὲ 1930 ἐξελέγη δήμαρχος τῆς μεγάλης ἐργατικῆς πόλεως  Saint-Denis, βορείως τῶν Παρισίων.

Τὴν περίοδο 1932-1934 ἐταξίδευε μεταξὺ Γαλλίας καὶ Γερμανίας καὶ ἐντυπωσιάζετο ἀπὸ τὴν καταπληκτικὴ ἄνοδο τοῦ ἑτέρου ἐπαναστατικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ σοσιαλιστικοῦ κινήματος τῶν Ναζίδων ποὺ ἐτρέφετο ἀπὸ τὶς ἀποχωροῦσες δυνάμεις τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εὑρέθη ἐμπλεκόμενος στὴν ἀδελφοκτόνο διαμάχη μεταξὺ τῶν δύο ἐπαναστατικῶν σοσιαλιστικῶν κινημάτων τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἀντιλαμβανόμενος ὅτι τὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα εἶχε πάθει ἀγκύλωση ὅπως σήμερα τὸ ΚΚΕ, καὶ ἀποτυχῶντας νὰ ἐκλεγῇ στὴν ἡγεσία τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος γιὰ νὰ τὸ ἐπαναφέρῃ στὸν ἐπαναστατισμό, ἐγλίστρησε σταδιακὰ πρὸς τὸν φασισμό. Ἡ κατάσταση τότε δύναται νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ σοφὴ κουκουβάγια τοῦ ΚΚΕ. Τὸν ῥόλο τοῦ Κουτσούμπα τὸν ἔπαιζε στὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ὁ Maurice Thorez, ὁ ὁποῖος καὶ  ἐξεδίωξε τὸν Ντοριὸ ἀπὸ τὸ κόμμα μὲ ἀπόφαση τοῦ ἐτησίου συνεδρίου τοῦ ΓΚΚ, τὸν Ἰούνιο 1934.

Τότε ὁ Ντοριὸ ἀπεφάσισε νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὴν θεωρία τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ συνθέτοντας τὸν γαλλικὸ κομμουνισμὸ μὲ τὸν γερμανικὸ φασισμό-ἐθνικοσοσιαλισμό,  ἱδρύοντας τὸ Γαλλικὸ Λαϊκὸ Κόμμα, PPF, ποὺ ἐγνώρισε μεγάλη ἐκλογικὴ ἐπιτυχία ἀλλὰ κάνοντας τὸ λάθος νὰ μὴν ὀργανώσῃ  κομματικὲς  παραστρατιωτικὲς δυνάμεις ὅπως κάθε ἐπαναστατικὸ κόμμα (μπολσεβικικὸ ἤ τὸ κόμμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς) κανονικὰ ἱδρύει. Τὸ πρῶτο συνέδριο τοῦ PPF, τοῦ Νοεμβρίου 1936, ἐξέλεξε κεντρικὴ ἐπιτροπὴ ποὺ συνεκροτεῖτο  κατὰ μεγάλο μέρος ἀπὸ ἀποχωρήσαντες ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα καὶ ἀπὸ φασιστικὰ στοιχεῖα, καὶ μὲ πλῆθος ἐπιφανῶν διανοουμένων, κάτι ποὺ πρὸς τὸ παρὸν στερεῖται ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1937 εἶχε 130.000 μέλη ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ 35.000 προήρχοντο ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα.

Ὅταν στὶς 22 Ἰουνίου 1941 ἡ Γερμανία ἐπετέθη κατὰ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ὁ Ντοριὸ ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιλέξη μεταξὺ τῶν δύο σοσιαλιστικῶν Δυνάμεων καὶ ἐπέλεξε τὴν Γερμανία ὅπως τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ἐπέλεξε τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἐὰν εἶχε κερδίσει τὸν πόλεμο ἡ Γερμανία, οἱ κομμουνιστὲς θὰ εἶχαν χαρακτηρισθῆ ὡς δωσίλογοι ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἔχασε ἡ Γερμανία ὁ Ντοριὸ ἐχαρακτηρίσθη ὡς δωσίλογος. Ὁ πραγματικὸς ὅμως δωσίλογος εἶναι ὁ μαυραγορίτης, ὁ ἐπιχειρηματίας ἤ ὁ πολιτικὸς ποὺ συμμαχεῖ γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς μὲ μία ξένη δύναμη ἡ ὁποία κατέχει τὴν χώρα του, ὅπως σήμερα ἕνας Σαμαρᾶς ἤ ἕνας Βενιζέλος καὶ ὅπως τὸ 1945 ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ὁ Πρεσβύτερος, δωσίλογος τῆς ἀγγλικῆς κατοχῆς. Ὁ ἰδεολόγος δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ δωσίλογος, καὶ ὅπως ὁ Ζαχαριάδης δὲν ὑπῆρξε δωσίλογος τῶν Σοβιετικῶν, ὁ Ντοριὸ δὲν ὑπῆρξε δωσίλογος τοῦ Γ΄Ῥάϊχ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Δεκεμβ ρίου 2014

93 - Ἔρχεται ἡ σειρά μας

93 - Ἔρχεται ἡ σειρά μας

Ὁ Μεταξᾶς, τὸ 1940, βλέποντας τὸν περίγυρο νὰ φλέγεται ἤλπιζε ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀπέφευγε τὴν σύρραξη. Ἔγραφε στὸ τετράδιό του, στὶς 18 Ἀπριλίου 1940 (βλέπε στὴν σελίδα 107 τοῦ βιβλίου μου, Ἡ Ἑλλὰς τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, Ἐλεύθερη Σκέψις): "Ὁ πόλεμος θὰ βαστάξῃ πολὺ πολὺ καιρό... Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἰσορροπία [εἰς τὴν ἀναμέτρησι] καὶ ἡ βαθμιαία φθορά,  ἀπὸ τὶς δύο μεριές, εἶναι ποὺ θὰ γεννήσῃ τὸ νέο πολιτισμό. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, συγκεντρωμένοι, πειθαρχημένοι, μὲ ψηλὰ ἰδανικά, εἴμαστε πιὸ κοντὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους σ'αὐτὴ τὴ νέα φάσι πολιτισμοῦ... Οἱ Ἄγγλοι θέλουν νὰ καταστρέψουν, λένε, τὸ ναζισμό. Ἀλλὰ μὲ αὐτὸ κατὰ βάθος ἐννοοῦνε τὸν ἀντικοινοβουλευτισμό. Θέλουν λοιπὸν νὰ ἐπιβάλουν παντοῦ τὸ παλαιωμένο λιμπεραλιστικὸ πολίτευμα. Ὥστε περπατοῦνε μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ πίσω".

Δυστυχῶς, στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους, ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθε στὸ καζάνι τοῦ γενικευμένου πολέμου. Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ σήμερα, ἀλλὰ χωρὶς τὸν Μεταξᾶ, δηλαδὴ χωρὶς τὴν πειθαρχία καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐπέτρεψαν στὴν ΕΟΝ νὰ μετουσιωθῇ στὴν ΕΠΟΝ, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς. Θὰ εἰσέλθουμε στὴν πολεμικὴ σύρραξη μὲ τὰ ὑπολείμματα τοῦ βρωμεροῦ καθεστῶτος τῶν Βενιζελοσαμαρικῶν δωσιλόγων. Ἡ προσπάθεια ἐξοντώσεως τῆς λαϊκῆς θελήσεως ἐνσωματωμένης στὴν Χρυσῆ Αὐγὴ θὰ ἔχῃ καταστρεπτικὲς ἐπιπτώσεις. Μία κοινὴ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸν στρατὸ καὶ τὴν ἀστυνομία, ἐὰν ἐξεδηλώνετο καὶ ἀπετύγχανε, θὰ ἔφερνε τὴν χώρα στὴν τραγικὴ κατάσταση τῆς Οὐκρανίας. Ὁ πλανητικὸς πόλεμος καλὰ κρατεῖ καὶ θὰ βουλιάξῃ τὴν Ἑλλάδα, ἐνῷ ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ μὴν καταλαβαίνουμε, γράφοντας ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ξεσπάσῃ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ὅπως τὸ ἔχω ἐξηγήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1999, στὰ πολλὰ γραπτά μου, ἡ ἀνθρωπότης, ἀπὸ τῆς 24ης Μαρτίου 1999, ἔχει εἰσέλθει σὲ κάτι παραπάνω ἀπὸ παγκόσμιο πόλεμο. Ἔχει εἰσέλθει σὲ 30χρονο (1999-2030) πλανητικὸ πόλεμο καὶ ἡ Γιουγκοσλαυΐα, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, ἡ Λιβύη, ἡ Συρία, ἡ Οὐκρανία, εἶναι ἁπλῶς διαδοχικὰ πολεμικὰ μέτωπα τοῦ ἰδίου πλανητικοῦ πολέμου. Τὸ ΚΚΕ, ἀπὸ φόβο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τείνει νὰ εὐθυγραμμισθῇ μὲ τὸν κοινοβουλευτισμό. Ὁ Λένιν θὰ ἔφριττε βλέποντας αὐτὴν τὴν ἀναποφασιστικότητα ἐκ μέρους τοῦ ΚΚΕ.

Ὁμαλὴ λύση πουθενὰ δὲν διαφαίνεται. Ἡ Ἑλλὰς κυριολεκτικὰ βουλιάζει μέσα στὸ χάος. Ὁ Ὀμπάμα ἔχει χάσει τὸν ἔλεγχο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Τὸ Ἰσραήλ, τρομοκρατημένο ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ χάσῃ σταδιακὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ πρὸς χάριν τῶν Ἀράβων καὶ τῶν Ἰρανῶν, ὑποστηρίζει τοὺς ἐξεγερμένους Ναζὶ στὴν Οὐκρανία. Μόνη ἐλπὶς παραμένει ἡ καταπληκτικὴ διπλωματικὴ ἱκανότητα τοῦ Πούτιν νὰ φθάσῃ μὲ τὴν Ἀμερικὴ σὲ μία νέα Γιάλτα. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται ἡ Ῥωσία νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα ἐὰν αὐτὴ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ πάρῃ τὴν τύχη της στὰ χέρια της. Γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἡ στιγμὴ ἔφθασε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἡ ὀργάνωσή της δὲν εἶναι μόνον στὰ χαρτιά. Ὅτι ξέρει νὰ ἀγωνίζεται.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                             21 Φεβρουαρίου 2014 

63 - Κιτσικισμός: Περὶ βίας καὶ πολιτικῆς ἀπεργίας

63 - Κιτσικισμός: Περὶ βίας καὶ πολιτικῆς ἀπεργίας

Οἱ παρακάτω σκέψεις ἑστιάζονται στὸ ἐπίπεδο τῆς πολιτικῆς ἐπιστήμης καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ ἐνθαρρύνουν τὴν βία.

1 - Ἡ βία εἶναι πανταχοῦ παροῦσα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς πτώσεως ἀπὸ τὸ Παράδεισο, καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τῶν κρατῶν καὶ στὸ ἐξωτερικό. Ἡ εἰρήνη δὲν εἶναι οὐτοπία διότι τότε θὰ ἦτο κάποτε πραγματοποιήσιμη. Ὑπάρχει μόνον στὰ νεκροταφεῖα καὶ θὰ ὑπάρξῃ μόνον μετὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία. Οἱ εἰρηνιστὲς εἶναι ἀφελεῖς ἤ ὑποκριτές.

2 -Ἡ πάλη τῶν τάξεων εἶναι μία πραγματικότης ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Κομμουνιστὲς καὶ φασιστὲς τὸ ἀναγνωρίζουν. Οἱ πρῶτοι τὴν χρησιμοποιοῦν ὡς μηχανὴ τῆς Ἱστορίας, οἱ δεύτεροι πασχίζουν νὰ τὴν μετατρέψουν σὲ συνεργασία τῶν τάξεων.

3 – Τὸ κόμμα τοῦ Λένιν ὑπῆρξε τὸ πρότυπο στρατιωτικῆς ὀργανώσεως γιὰ τὴν κατάληψη τῆς ἐξουσίας. Στὸ περιοδικό μου Ἐνδιάμεση Περιοχὴ (τεῦχος 60, θέρος 2011), εἶχα δημοσιεύσει μία φωτογραφία (μία φωτογραφία ἀξίζει χίλιες λέξεις) στὸ ἄρθρο μου, «Ὁ ῥόλος τοῦ λενινιστικοῦ ΚΚ καὶ τὰ 90 χρόνια τοῦ ΚΚ Κίνας», ποὺ ἔδειχνε «ἄνδρες καὶ γυναῖκες τοῦ ῥωσικοῦ ΚΚ νὰ ἐξασκοῦνται στὰ ὅπλα, προετοιμαζόμενοι νὰ καταλάβουν τὴν ἀρχή, μὲ τὴν μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1917». Καὶ τὸ σχόλιό μου προσέθετε: «Ἡ ἐπάνοδος στὴν κομμουνιστικὴ ὀρθοδοξία τοῦ ΚΚΕ θὰ ἔπρεπε νὰ συμπεριλάβῃ καὶ τὴν ἐξάσκηση στὰ ὅπλα τῶν στελεχῶν του». Στὸ ἴδιο ἄρθρο δημοσιεύω σοβιετικὸ πίνακα ποὺ δείχνει τὴν κατάληψη δημοσίων κτιρίων ἀπὸ ἐνόπλους μπολσεβίκους ἐρυθροφρουρούς  ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀργότερα οἱ ἐθνικοσοσιαλιστὲς στὴν Γερμανία θὰ ἐμπνευσθοῦν γιὰ νὰ ὀργανώσουν τὰ τάγματα ἐφόδου (ὁμοίως καὶ ἡ Χρυσῇ Αὐγή). Μετὰ τὴν ἀπαγόρευσή τους, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1917, οἱ ὁπλισμένοι ἐρυθροφρουροί πέρασαν στὴν παρανομία (ὅπως ἐνδεχομένως ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μὲ τὰ τάγματα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἐὰν τεθῆ τὸ κόμμα τους ἐκτὸς νόμου) γιὰ νὰ ἐπανεμφανισθοῦν στὴν κατάληψη τῆς ἀρχῆς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1917 καὶ νὰ καταλήξουν στὴν ἵδρυση τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ, τὸν Ἰανουάριο 1918. (Βλέπε SA καὶ SS στὸ Γ΄Ῥάϊχ).

4 - Ὁ φασισμὸς τοῦ μεσοπολέμου ἀντέγραψε τὶς μεθόδους δράσεως καὶ προπαγάνδας του ἀπὸ τὸ λενινιστικὸ κόμμα. Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ὡς γνήσιο ἐθνικοσοσιαλιστὸ κίνημα, συνεχίζει μὲ τὰ τάγματα ἐφόδου, νὰ ἀκολουθῇ τὸ λενινιστικὸ πρότυπο.

5 – Τὸ σημερινὸ ΚΚΕ, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὸ 1991, χάρη στὴν σοφὴ καθοδήγηση τῆς Ἀλέκας Παπαρήγα ἐπανέφερε τὸ ἑλληνικὸ ἐργατικὸ κίνημα τοῦ Νίκου Ζαχαριάδη στὸ λενινιστικὸ πρότυπο, ὡς σιδηρόφρακτο κόμμα, τὸ ἔκαμε μόνον στὰ λόγια, μιλῶντας γιὰ ἀνυπακοή, ῥήξη καὶ ἀνατροπή, ἐνῷ στὴν οὐσία κατέληξε σὲ ἕνα κοινοβουλευτικὸ κόμμα σεβόμενο τὴν ἀστικὴ δημοκρατία, ἀφήνοντας ἔτσι ἐλεύθερο τὸ πεδίο δράσεως στὴν Χρυσῆ Αὐγή, διότι φυσικὰ ὁ Σύριζα δὲν εἶναι λενινιστικὸ κόμμα. Ἡ ἀπογοήτευση πολλῶν κομμουνιστῶν γιὰ τὴν ἀδράνεια αὐτὴ τοὺς ἔσπρωξε πρὸς τὴν Χρυσῆ Αὐγή.

6 -Ἡ ἐξωφρενικὴ θεωρία τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως ὅτι μόνον τὸ κράτος δικαιοῦται νὰ ἐξασκῇ βία διότι εἶναι δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη καὶ οἱ νόμοι ποὺ ψηφίζονται στὴν Βουλὴ νομιμοποιοῦν τὴν κρατικὴ βία, δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ ἐπειδὴ ἡ ἀστικὴ προπαγάνδα ἔχει πείσει τοὺς ψηφοφόρους νὰ ψηφίζουν ἀστικὰ κόμματα, νομιμοποιῶντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν κοινοβουλευτικὴ δικτατορία.

7 - Ἡ ἀπεργία ἐγεννήθη στὸν ΙΘ΄αἰῶνα ὡς πολιτικὸ ὅπλο ἀνατροπῆς τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος. Ἡ ἀπεργία εἶναι έξ ὁρισμοῦ πολιτικὴ καὶ συνεπῶς βίαιη, μὲ χρησιμοποίηση, φερ’εἰπεῖν, καταλήψεων σχολείων καὶ δημοσίων κτιρίων, μὲ στόχο τὴν ἀνατροπὴ τοῦ κατεστημένου.  Δὲν νοεῖται νὰ εἶναι  μόνον μέσον γιὰ καλυτέρευση τοῦ μισθοῦ καὶ τῆς κοινωνικῆς προνοίας ὅπως τὴν κατήντησε ἡ σοσιαλδημοκρατία. Ἡ ἐργατικὴ πρωτομαγιὰ εἶναι ἀγωνιστικὴ πολιτικὴ ἑορτὴ καὶ ὡς τούτη καθιερώθη ἐπισήμως ἀπὸ τὰ κομμουνιστικὰ καὶ τὰ φασιστικὰ καθεστῶτα.

8 – Ἀπὸ τὴν κρατικὴ καὶ τὴν ἐπαναστατικὴ βία, καμμία ἐκ τῶν δύο δύναται νὰ ἱσχυρισθῇ ὅτι εἶναι νόμιμη, διότι πρόκειται περὶ κοινωνικοῦ ἐσωτερικοῦ πολέμου, ὅπως καὶ οἱ διεθνεῖς συρράξεις εἶναι ἐξωτερικοὶ κοινωνικοὶ πόλεμοι. Ἡ κρατικὴ δικτατορία (ὀνομαζομένη κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία) ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἐπαναστατικὴ δικτατορία (φασιστικὴ δικτατορία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἤ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου τοῦ ΚΚΕ).

9 – Μόνον ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς δύναται νὰ ἑνώσῃ προσωρινὰ τὰ δύο ἐπαναστατικὰ κινήματα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ τοῦ ΚΚΕ γιὰ νὰ κατεδαφισθῇ ὁ κοινὸς ἐχθρός, δηλαδὴ ἡ κοινοβουλευτικὴ δικτατορία τοῦ ἀστισμοῦ. Φυσικά, μετὰ τὴν ἧττα τοῦ καπιταλισμοῦ ὑπὸ τὰ συντονισμένα κτυπήματα καὶ τῶν δύο, Χρυσῇ Αὐγὴ καὶ ΚΚΕ θὰ ἀναμετρηθοῦν γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Σεπτεμβρίου 2013

43 - Τί περιμένω ἀπὸ τὸ ΚΚΕ

43 - Τί περιμένω ἀπὸ τὸ ΚΚΕ

Εἴμεθα στὴν μέση τοῦ 30 χρόνου πλανητικοῦ πολέμου ποὺ ξεκίνησε ὁ δυτικὸς ἰμπεριαλισμὸς στὴν τελευταία του μαφιόζικη φάση, μὲ τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, στὶς 24 Μαρτίου 1999 καὶ ποὺ θὰ ὁλοκληρωθῇ μὲ τὸ πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα ὅταν οἱ ΗΠΑ ἐπιτεθοῦν κατὰ τῆς Κίνας. Σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα διαπιστώνουμε ὅτι τὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα ἔχει καταρρεύσει ἐνῷ τὸ ΚΚΕ, τὸ μόνο ποὺ παρέμενε ὀρθόδοξα μαρξιστικό-λενινιστικό, εἶναι ὑποτονικό. Προβλέπω ὅτι ἐὰν γίνουν ἐκλογὲς σήμερα θὰ καταρρεύσῃ κυριολεκτικά. Ἡ ἡγεσία τοῦ ΚΚΕ ἄς μὴν εἶναι ὑπεροπτική. Ἄς ἀκούσῃ καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἰλικρινὰ ἀγαπᾶνε τὸ ἡρωϊκὸ αὐτὸ κόμμα. Κάτι τὸ δυναμικὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ξεπηδήσῃ ἀπὸ τὴν νεολαία τῆς ΚΝΕ. Βέβαια φταίει καὶ ἡ ὑπογεννητικότητα τῆς χώρας ποὺ δύσκολα δύναται νὰ ἀναδείξη εἰκοσιπεντάρηδες, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπιτυγχάνουν τὶς ἐπαναστάσεις. Ἀλλὰ τότε ἡ λύση πρέπει νὰ ἔλθῃ ἀπὸ ἀλλοῦ διότι λύση πρέπει νὰ ὑπάρξῃ. Καὶ ὡς μητέρα τοῦ λαοῦ, τὸ ΚΚΕ, νὰ μὴν παραπονιέται ὅτι δὲν τὴν ἀγαπᾶνε καὶ ὅτι μὲ τὴν παραμικρὴ κριτικὴ νὰ μᾶς λέγῃ ὅτι κάνουμε ἀντικομμουνισμό. Ὅπως καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, τὸ ΚΚΕ εἶναι ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἀλλὰ χρειάζεται μεγάλη καρδιά, πολὺ ἀνεξιθρησκεία καὶ ὄχι μόνον ἡρωϊσμό. Χρειάζεται μυαλό. Ἀναρωτιέμαι τί θὰ μᾶς ἔλεγε ὁ Λένιν σήμερα; Τί ἔγινε τὸ κόμμα τῶν διανοουμένων, τῶν μεγάλων ποιητῶν, τῶν μεγάλων ζωγράφων; Μὲ ἀγωνία περιμένουμε ἕνα θαῦμα στὸ ΚΚΕ. Βεβαίως, ἐγὼ ποὺ ὁμιλῶ, δὲν εἶμαι μέλος τοῦ κόμματος καὶ ἴσως νὰ μὴ δικαιοῦμαι νὰ ὁμιλῶ. Ὅμως, ἡ ὑπεροψία δὲν βοηθᾷ καὶ οὐδεὶς τὰ γνωρίζει ὅλα, ὅσο Λένιν καὶ νὰ διαβάζουμε. Σὺν Λένιν καὶ χεῖρα κίνει!

                        Δημήτρης Κιτσίκης                                   13 Μαΐου 2013 

36 - Ἡ μαφιοκρατία, ἀνώτατο στάδιο τοῦ καπιταλισμοῦ

36 - Ἡ μαφιοκρατία, ἀνώτατο στάδιο τοῦ καπιταλισμοῦ

Ὁ Λένιν ποὺ τὸν ἐθαύμαζαν ἀκόμη καὶ ὁ Γκαῖμπελς, ἀκόμη καὶ ὁ Σορέλ -καλὸ θὰ ἦταν δὲ νὰ τὸν ἐδιάβαζε καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή- στὸ περίφημο πόνημά του, ποὺ ἔγραψε στὴν Ζυρίχη, τὸ 1916,  "Ὁ ἰμπεριαλισμός, ἀνώτατο στάδιο τοῦ καπιταλισμοῦ" (Σύγχρονη Ἐποχή), ἀφιέρωνε τὸ δεύτερο κεφάλαιο, στὶς "Τράπεζες καὶ ὁ νέος τους ῥόλος". Οἱ τράπεζες, ἔγραφε, "ἀγκαλιάζουν ὅλην τὴν χώρα, συγκεντροποιοῦν ὅλα τα κεφάλαια καὶ τὰ χρηματικὰ ἔσοδα, μετατρέπουν χιλιάδες καὶ χιλιάδες σκόρπια νοικοκυριὰ σὲ μία ἑνιαία, πανεθνικὴ καπιταλιστικὴ καὶ ὕστερα σὲ παγκόσμια καπιταλιστικὴ οἰκονομία... Ἀπὸ τοὺς σκόρπιους καπιταλιστὲς διαμορφώνεται ἕνας συλλογικός καπιταλιστής. Ἡ τράπεζα, ὅταν κρατᾷ τὸν τρέχοντα λογαριασμὸ μερικῶν καπιταλιστῶν, φαίνεται σὰν νὰ ἐκπληρώνῃ μία καθαρὰ τεχνική, ἀποκλειστικὰ βοηθητικὴ πράξη. Ὅταν ὅμως ἡ πράξη αὐτὴ ἀναπτύσσεται σὲ γιγαντιαῖες διαστάσεις, τότε ἀποδεικνύεται ὅτι μία χούφτα μονοπωλητὲς ὑποτάσσουν τὶς ἐμπορικὲς καὶ βιομηχανικὲς πράξεις ὅλης τῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας, ἀποκτῶντας τὴν δυνατότητα – μὲ τὶς τραπεζικὲς συνδέσεις, μὲ τοὺς τρέχοντες λογαριασμοὺς καὶ τὶς ἄλλες χρηματικὲς πράξεις – στὴν ἀρχὴ νὰ γνωρίζουν μὲ ἀκρίβεια τὴν κατάσταση τῶν διαφόρων καπιταλιστῶν, ὕστερα νὰ τοὺς ἐλέγχουν, νὰ τοὺς ἐπηρεάζουν μὲ τὴν ἐπέκταση ἤ τὸν περιορισμό, τὴν διευκόλυνση ἤ τὴν  δυσκόλευση τῆς παροχῆς πιστώσεως, καὶ τέλος νὰ καθορίζουν ἀπολύτως τὴν τύχη τους, νὰ καθορίζουν τὰ εἰσοδήματά τους, νὰ τοὺς στεροῦν τὸ κεφάλαιο ἤ νὰ τοὺς δίδουν τὴν δυνατότητα ν' αὐξάνουν τὸ κεφάλαιό τους γρήγορα καὶ σὲ τεράστιες διαστάσεις". Ἐὰν τώρα, οἱ τραπεζῖτες αὐτοὶ εἶναι ἑβραῖοι τοκογλύφοι ἤ ὄχι ὅπως τὸ ὑπονοεῖ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ δὲν ἀλλάζει σὲ τίποτα τὴν κατάσταση.

Στὸν ΙΗ΄ αἰῶνα, ἡ ἀστικὴ τάξη ἐφημίζετο γιὰ τὴν "ἀστικὴ ἠθική" της, μέσα στὴν "ἀστικὴ οἰκογένεια". Μὲ τὴν αὔξηση ὅμως τῆς ἀνταγωνιστικότητος καὶ τὴν θηριωδία τῆς ἐπιβιώσεως μὲ ἀποκλειστικὸ ἐλατήριο τὸ χρῆμα, ἐβγῆκαν οἱ μάχαιρες παγκοσμίως καὶ ὁ ἰμπεριαλισμὸς τῆς ἐποχῆς τοῦ Λένιν ἐξεπεράσθη μὲ τὸ κοινὸ ἔγκλημα τῶν μαφιόζων τοῦ καπιταλισμοῦ ἐπὶ τῶν ὁποίων χορεύει ὁ Σατανᾶς. Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς διδάσκει ἡ κυπριακὴ κρίση. Τὸ ΑΚΕΛ ὡς κομμουνιστικὸ κόμμα αὐτοαναιρέθηκε καὶ ἔκαμε μία τρύπα στὸ νερό, ὅταν ἔλαβε δημοκρατικά  -δηλαδὴ ἀστικά-  τὴν ἀρχὴ καὶ ἐκυβέρνησε δημοκρατικά. Τὸ ΚΚΕ θὰ αὐτοαναιρεθῇ ἐὰν δεχθῇ ποτὲ νὰ κυβερνήσῃ τὴν χώρα δημοκρατικά, δηλαδὴ χωρὶς νὰ ἀνατρέψη βίαια, μὲ "προλεταριακὴ δικτατορία", τὸ καπιταλιστικὸ σύστημα. Τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν ἰμπεριαλισμὸ στὴν μαφιοκρατία χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν παραβίαση καὶ ἀκόμη τῆς ἀστικῆς ἱερότητος τῆς ἰδιοκτησίας ὅταν οἱ μεγαλύτεροι καπιταλιστὲς δημεύουν "σὰν κομμουνιστὲς" τὴν ἰδιοκτησία τῶν μικροτέρων καπιταλιστῶν, ἐνῷ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Κίνας ἐπιτρέπει τὴν συσσώρευση τεραστίων καπιταλιστικῶν περιουσιῶν. Τὸ σύνορο μεταξὺ καπιταλιστικοῦ κομμουνισμοῦ καὶ κομμουνιστικοῦ καπιταλισμοῦ ἐξαφανίζεται, στὸ ὄνομα πάντοτε τῆς δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς παγκοσμίας ἰσχύος.

Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς πρεσβεύει τὴν συμμαχία τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ μὲ τὸν μαρξισμό-λενινισμὸ γιὰ τὴν βίαιη ἀνατροπὴ τῆς κυριαρχίας τῆς παγκοσμίας καπιταλιστικῆς μαφιοκρατίας τῶν τραπεζῶν, εἴτε αὐτὲς εἶναι ἤ ὄχι ἑβραϊκές, εἴτε εἶναι ἤ ὄχι μασονικές, καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση δικτατορίας τῶν μαζῶν, τὴν ἀποκαλουμένη λαοκρατία. Νὰ ξεχασθοῦν οἱ ἑκατέρωθεν  ὕβρεις (κομμουνισμὸς ὡς ψώρα γιὰ τοὺς μέν, φασισμὸς ὡς δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ γιὰ τοὺς δέ, καὶ οἱ ἑκατέρωθεν σφαγὲς τοῦ Ἐμφυλίου). Ὅταν μὲ τὸ καλὸ καταρρεύσῃ τὸ παγκόσμιο μαφιοκαπιταλιστικὸ θηρίο, τότε μόνον ἄς διαλυθῇ ἡ ἐθνικομπολσεβικικὴ συμμαχία καὶ ἄς ὑπερισχύσῃ -ἐφ'ὅσον τότε δὲν τὰ εὕρουν- ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο σοσιαλιστικὲς παρατάξεις, ὁ φασισμὸς ἤ ὁ κομμουνισμός.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Μαρτίου 2013