149 - Ὁ βασιλεὺς δὲν πολιτεύεται

149 - Ὁ βασιλεὺς δὲν πολιτεύεται

Ὁ παρηκμασμένος Ἕλλην, δηλαδὴ τὸ σύνολο τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, συνεχίζει νὰ ζῇ σὲ ἄλλον πλανήτη. Ἔχει ἀποδειχθῆ περίτρανα ὅτι ἡ χώρα ἔχει ἀποπνεύσει λόγῳ τῆς κομματοκρατίας καὶ ὁ Ἕλλην ἀπτόητος συνεχίζει νὰ σκαρώνῃ κόμματα, κομματίδια, κομματάκια. Εἶναι νὰ σὲ πιάνουν τὰ γέλια. Πρόκειται γιὰ ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ἕνα ἀργόσχολο παράσιτο ποὺ δὲν ἔχει οὔτε κἄν τὸ κουράγιο νὰ φτειάξῃ μόνος του τὴν βαλίτσα του καὶ νὰ μεταναστεύσῃ στὸ ἐξωτερικό, μήπως καὶ γίνῃ ἁπλῶς κανονικὸς ἄνδρας ἤ γυναῖκα. Ὅταν συναντᾷς οἱονδήποτε στὸν δρόμο εἶναι σίγουρο ὅτι θὰ σοῦ εἰπῇ ἤ α) Μήπως ἠμπορεῖτε νὰ μὲ βοηθήσετε νὰ ἐγκατασταθῶ στὸ ἐξωτερικὸ (κάτι γνωρίζω ἐγὼ ποὺ ὡς Ἕλλην ὑπήκοος εἶμαι συνάμα καὶ ὑπήκοος τῆς Γαλλίας καὶ τοῦ Καναδᾶ)  ἤ β) λέω νὰ συσπειρωθοῦμε καὶ νὰ φτειάξουμε κόμμα γιὰ νὰ σώσουμε τὴν χώρα ἀπὸ τοὺς πουλημένους.

Τελευταῖο φροῦτο, ἡ εἴδηση ὅτι προτίθενται Μπαλτᾶκος καὶ Καπερνᾶρος νὰ συγκροτήσουν φιλοβασιλικὸ κόμμα καὶ μάλιστα τοποθετημένο «δεξιά» μὲ τὸν πρίγκιπα Νικόλαο! Δηλαδὴ εἶναι σὰν  ἐγώ, ὡς ἀπελπισμένος καὶ ἀνερμάτιστος πολιτικὸς νὰ προτείνω σὲ κάποια προσωπικότητα ἄσχετη μὲ τὴν πολιτική, κάποιον σπουδαῖο, τύπου Αἴνσταϊν νὰ ποῦμε, νὰ στρατευθῶ ὑπὸ τὸ ὄνομά του γιὰ νὰ σκαρφαλώσω στοὺς ὤμους του καὶ μετὰ νὰ τὸν τοποθετήσω σὰν τὸν Παπούλια στὸ γηροκομεῖο τῆς προεδρίας! Ὅσο καὶ ἀφελὴς νὰ εἶναι ὁ Μπρούκλης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν καταλάβῃ τὴν ῥωμέϊκὴ αὐτὴ πονηριά. Κάτι τέτοιο προσεπάθησε ὁ πρώην δεκανέας καὶ κατόπιν ἀντιβασιλεύς (!) Κονδύλης τὸ 1935, φέρνοντας ὀπίσω στὴν Ἑλλάδα μὲ δημοψήφισμα τὸν Γεώργιο Β΄ γιὰ νὰ λάβῃ τὸν σωστὸ κόλαφο ἀπὸ τὸν Ἄνακτα μόλις αὐτὸς ἐπάτησε τὸ πόδι του στὸ Φάληρο.

Λοιπόν, ἐπαναλαμβάνουμε γιὰ πολλοστὴ φορά. Ὁ Βασιλεὺς δὲν πολιτεύεται, διαφορετικὰ δὲν θὰ ἦτο βασιλεύς. Ἡ ἰδέα τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ συναθροιστικὸς καὶ ὑπεράνω κομμάτων καὶ ὅποιος τὸν κομματικοποιεῖ εἴτε τὸ κάνει ἐκ τοῦ πονηροῦ εἴτε εἶναι μᾶλλον, ὡς πλέον λογικό, βλάξ. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ βασιλεὺς πρέπει νὰ εἶναι Παπούλιας, ἕνα ξόανο, νὰ βασιλεύῃ καὶ νὰ μὴν κυβερνᾷ. Τὸ πρότυπο γιὰ ἐμᾶς εἶναι ὁ Μεγαλέξανδρος, ὁ ἀταξικὸς βασιλεὺς ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἄν καὶ δυστυχῶς ἡ δυτικοποίηση μᾶς ἐσυνήθισε μὲ τὴν εἰκόνα ἑνὸς βασιλέως ὑποστηρικτοῦ μία συγκεκριμένης τάξεως.

Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος ἔμαθε ἀπὸ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος καὶ ἐὰν ἐπανέλθη μὲ τὴν οἰκογένειά του, παραχωρῶντας τὸν θρόνο σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά του, θὰ ἐπιλέξη, αὐτὸς καὶ μόνον (καὶ ἄς μὴν ἔχουν ψευδαισθήσεις οἱ πολλοί) τὸν ἰδικό του Μεταξᾶ ποὺ θὰ κυβερνήσῃ τὴν χώρα λαϊκά, οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Διαφορετικὰ θὰ προτιμήσῃ νὰ μὴν ἐπανέλθῃ ποτέ. Ἕνα εἶναι σίγουρο. Ὁ Βασιλεὺς ἔχει ξεπεράσει τὰ τραύματα καὶ τὰ μίση τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Σίγουρα δὲν εἶναι ἀντικομμουνιστὴς ἀλλὰ οὔτε καὶ ΚΚΕ! Ἐὰν μερικοὶ ὀνειρεύονται ἕναν Ἕλληνα Πινοσέτ, ἐπειδὴ, ὅπως δηλώνουν ἐγεννήθησαν ἀντικομμουνιστὲς καὶ θὰ πεθάνουν ἀντικομμουνιστές, ὁ Βασιλεὺς δὲν τοὺς κάνει καὶ νὰ τὸν ἀφήσουν ἥσυχο.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                               24 Ὀκτωβρίου 2014

100 - Πρὸς τὸν λαὸ τῶν ἀνέργων

100 - Πρὸς τὸν λαὸ τῶν ἀνέργων

Στὸ βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ  Ἱστορία  Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν 20ο αἰῶνα», εἶχα γράψει γιὰ τὸ πραξικόπημα στὸ Γουδὶ τοῦ 1909 (διότι εὐτυχῶς καὶ ἐπρόκειτο γιὰ πραξικόπημα, ὅπως  παραστρατιωτικὸ πραξικόπημα κοκκινοφρουρῶν ὑπῆρξε ὁ ῥωσικὸς Ὀκτώβρης τοῦ 1917) ὅτι «οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ θὰ μποροῦσαν  νὰ σχηματίσουν οἱ ἴδιοι κυβέρνηση, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν ν’ ἀναλάβουν μία τέτοια εὐθύνη». Εὐτυχῶς ὁ Παπαδόπουλος ἐτόλμησε ἀλλὰ ὑπὸ τὴν συνεχῆ πίεση τοῦ Κατεστημένου ἐδήλωνε ὅτι τὸ ἐπαναστατικό του καθεστὼς  ἦταν μεταβατικὸ μέχρι ποὺ νὰ ἐπιστρέψῃ ἕνας ὑγιὴς κοινοβουλευτισμὸς καὶ δυστυχῶς αὐτὸ ἀπεφάσισε νὰ κάνῃ τὸ 1973 καὶ ἔπεσε.

 Ἀλλὰ ὑγιὴς κοινοβουλευτισμός, ἐξ ὁρισμοῦ, δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ποτέ. Ὁ μελλοντικὸς ἐπαναστάτης ἀξιωματικὸς πρέπει μιὰ γιὰ πάντα νὰ ἀποκλείσῃ τὸν ἀστικὸ κοινοβουλευτισμό, νὰ ἀφανίσῃ τοὺς βουλευτὲς καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσῃ λαοκρατία, μὲ δημοψηφίσματα καὶ ἀπόλυτο μονάρχη βυζαντινοῦ τύπου.  Θὰ ἀντιμετωπίσῃ βεβαίως τὴν παρακμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ λόγῳ προχωρημένης γηράνσεως καὶ ἀνοίας ἀδυνατεῖ νὰ πρωτοτυπήσῃ ὅπως κάνουν οἱ Ἱσπανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ κίνημα τῶν ἀγανακτησμένων ποὺ ἐμεῖς ἁπλῶς ἀντιγράψαμε ὡς αἰώνιοι ἀντιγραφεῖς. Τώρα οἱ Ἱσπανοὶ πρωτοτυποῦν καὶ πάλι μὲ τὴν «πορεία τῆς φτώχειας» τῶν ἀνέργων, ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς χώρας, ὁδηγούμενοι μὲ τὰ πόδια πρὸς τὴν Μαδρίτη, ὅπως ἔκαμε τὸ κίνημα τοῦ Μουσσολίνι τὸ 1922, μὲ τὴν «πορεία πρὸς τὴν Ῥώμη».

Διερωτῶμαι γιατὶ τὸ ΚΚΕ, παραμένει σοφὴ κουκουβάγια καὶ δὲν ὀργανώνει πορεία-ποδαρόδρομο ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς χώρας πρὸς τὴν Ἀθήνα, γιὰ τὴν κατάληψη τοῦ Κολωνακίου καὶ ἀφήνει ἕναν Τάκη Μπαλτᾶκο, γραμματέα τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, κομματόσκυλο τοῦ Σαμαρᾶ, νὰ διαιρῇ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ μὲ τὴν ἀπίθανη δήλωσή του ὅτι «ἀσφαλῶς καὶ εἶμαι ἀντικομμουνιστής, ἔτσι γεννήθηκα καὶ ἔτσι θὰ πεθάνω», στὸ ῥαδιόφωνο Βῆμα 99,5, τὴν Παρακευὴ 21 Μαρτίου 2014. Ἡ ἀναγέννηση τῆς χώρας χρειάζεται ἑνότητα καὶ κανένα «ἀντί». Ἐὰν ἐννοοῦσε ὅτι «κουτσὸς γεννήθηκα καὶ ἔτσι θὰ πεθάνω» ἡ ἀναπηρία του αὐτὴ εἶναι προσωπικό του πρόβλημα ἀλλὰ καὶ εἶναι ἐπικίνδυνη διότι εἶναι καὶ πνευματικὴ ἀναπηρία. Μόνον μία ξένη Δύναμις θὰ ἐνδιεφέρετο νὰ διχάσῃ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Καλά, ποῦ εἶναι οἱ τιμωροὶ αὐτῶν τῶν προδοτῶν τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους; Ὅταν ὁ βυζαντινὸς βασιλεὺς ἐπιστρέψῃ μὲ δημοψήφισμα καὶ ὄχι ἐκλογές, πρέπει νὰ ἐξαφανίσῃ τὸ ἀντικομμουνιστικὸ Κολωνάκι, ὄχι γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσῃ κομμουνισμὸ ἀλλὰ  γιὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν ἑνότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τῆς λαοκρατίας.

Ἐσεῖς, οἱ ὀλίγοι νέοι ποὺ ἔχετε παραμείνει στὴν Ἑλλάδα, σκεφθῆτε το. Βγάλτε τοὺς καναπέδες τῶν γερόντων  στὸ πεζοδρόμιο καὶ κάψατέ τους. Νὰ παρατήσετε ἀκόμη καὶ τὰ ποδήλατα καὶ μὲ τὰ πόδια νὰ διασχίσετε τὴν ὀμορφώτερη χώρα τοῦ κόσμου, στὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια, καὶ νὰ κατασκηνώσετε, ὄχι στὴν πλατεῖα Συντάγματος ἀλλὰ στὶς κορυφὲς τοῦ δωδεκάθεου Ὀλύμπου, ἐκεῖ ποὺ ἀπεβιβάσθησαν οἱ πρῶτοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν οὔτε κομμουνιστὲς οὔτε καπιταλιστές. Ἦσαν θεοί.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                                         22 Μαρτίου 2014