220 - Ὁ Βαρουφάκης ἐνώπιον τοῦ ἑλληνικοῦ ῥαγιαδισμοῦ

220 - Ὁ Βαρουφάκης ἐνώπιον τοῦ ἑλληνικοῦ ῥαγιαδισμοῦ

Τὸ ὅτι ὁ Ἕλλην εἶναι ὁ περιούσιος λαὸς σὲ τοῦτον τὸν πλανήτη ἔχει θεολογικῶς ἀποδειχθῆ : Ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅταν ἠστόχησε καὶ ἐσταύρωσε τὸν Χριστό, ἀπώλεσε αὐτομάτως, μὲ τὴν πράξη του αὐτή, τὴν μέχρι τοῦδε δικαιολογημένη προνομιοῦχο θέση του ὡς περιουσίου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Νέο Ἰσραὴλ ἀνεδείχθη ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός -καί ὄχι ὁ αἱρετικὸς χριστιανός ὅπως ὁ παπικὸς ἤ ὁ διαμαρτυρόμενος- ὁ ὁποῖος ἀντὶ τῶν ἑβραϊκῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐχρησιμοποίησε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ συνθέτοντας τὸν χριστιανισμὸ μὲ τὸν ἑλληνισμό, ἐδημιούργησε γιὰ τὸν πλανήτη, τὴν κιβωτὸ τῆς Ῥωμηοσύνης, τοῦ ἑλληνωρθοδόξου δηλαδὴ πολιτισμοῦ πού, ναὶ μὲν χρησιμοποιεῖ καὶ τὰ ῥωσικὰ καὶ τὶς ἄλλες ἐθνικὲς γλῶσσες, δὲν παύει ὅμως νὰ βασίζεται στὴν ἑλληνικὴ καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀπ' ἀρχῆς κόσμου ὁ διανοούμενος τῆς σειρᾶς, παντοῦ ἀνὰ τὴν γῆν  -ἀλλὰ ἰδιαιτέρως στὸν πεπτοκῶτα σημερινὸ ἑλληνικὸ λαό- γιὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν παντελῆ ἔλλειψη δημιουργικότητος ποὺ τὸν διακρίνει, καταφέρεται κατὰ τῶν δημιουργῶν, χλευάζοντάς τους ὡς ἀνισορρόπους καὶ ἐξηγῶντας, μὲ ψευδοφροϋδικὰ ἐπιχειρήματα, τὶς ἀνησυχίες τῶν δημιουργῶν αὐτῶν, ὡς προϊόντα ἀρρωστημένων στερήσεων καὶ ὁρμῶν. Στὴν πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση ὁ ἀποτελεσματικώτερος τρόπος ἐξουδετερώσεως τῶν σκεπτομένων πολιτικῶν ἀντιπάλων ἦτο νὰ τοὺς ἀνακηρύξουν ψυχοπαθεῖς καὶ νὰ τοὺς ἐγκλείσουν σὲ φρενοκομεῖα. Οἱ ΗΠΑ ἠκολούθησαν τὸ σοβιετικὸ παράδειγμα καὶ μὴ δυναμένοι νὰ ἀποκρούσουν τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ, πολωνικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανοῦ ἀγωνιστοῦ τρομοκράτου, γνωστοῦ ὡς "ὁ παμβομβιστὴς", Θεοδώρου Καζύνσκι, τὸν ἀνεκήρυξαν παράφρονα.  Ὁ Γεώργιος Μαλοῦχος, σὲ ἄρθρο του στὴν Καθημερινή τῆς 20-08-2002, μὲ τίτλο, "Μάρξ, Μπακούνιν ἤ Φρόϋντ;" ἐπωφελήθη τοῦ θέματος τῆς τρομοκρατικῆς ὀργανώσεως 17Ν γιὰ νὰ γράψη τὰ ἑξῆς φαιδρά : "Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ εἰπῇ κανεὶς ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐταλάνισαν τὴν Ἑλλάδα καὶ κάποτε κόντεψαν νὰ τὴν πετάξουν ἀπὸ τὸν δυτικὸ κόσμο τὰ τελευταῖα σχεδὸν τριάντα χρόνια, ἴσως νὰ μὴν εἶχαν συμβῆ ἄν ὁ Γιωτόπουλος δὲν εἶχε νὰ ἀναμετρηθῇ μὲ τὴν ἄνοδο καὶ τὴν πτώση, τὴν ἰσχυροποίηση καὶ τὴν ἀπαξίωση τοῦ πατέρα του στὸν χῶρο τῆς Ἀριστερᾶς... Καλές, λοιπόν, οἱ ΠΑΜΚ, οἱ ΚΝΕ καὶ οἱ διάφορες ΜΛ, ΛΜ κοκ.,  ἀλλὰ ἐὰν εἶχε βρεθῆ κι ἕνας χριστιανὸς νὰ τοὺς πάῃ στὸν ψυχολόγο" !

Ἡ ἰδια «σοβαρή» ἐφημερίδα, ἐτιτλοφόρει ἄρθρο τοῦ Ἀντώνη Καρακούση γιὰ τὸν Γιωτόπουλο : "Οἱ περίεργες συναντήσεις τοῦ παράφρονος τῆς 17Ν", ὁ ὁποῖος καὶ ἔκλεινε τὸ ἄρθρο του μὲ τὴν ἑξῆς φράση : "Τὰ ὑπόλοιπα ἀνήκουν στὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ψυχιάτρου ὑπουργοῦ Ὑγείας κ. Στεφανῆ".   Ἐν τῷ μεταξύ, δεκάδες ἑκατομμύρια εἶναι οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὴν σώφρονα, μὴ παράφρονο δράση τοῦ ἀμερικανικοῦ κράτους, καθοδηγητοῦ τῆς ἑλληνικῆς ἀντιτρομοκρατικῆς δράσεως, ὡς καὶ τῆς ἀντιτρομοκρατικῆς δράσεως τῶν ἐκπαιδευμένων ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἀνὰ τὸν κόσμον. Π.χ. "κλεισμένοι σὲ μεταλλικὰ κοντέϊνερ, μὲ τὰ ὁποῖα μετεφέροντο στὸ βόρειο Ἀφγανιστάν, ἐπέθαναν ἀπὸ ἀσφυξία τοὐλάχιστον χίλιοι μαχητὲς Ταλιμπάνοι, ὅπως ἀναφέρει τὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ Newsweek... Οἱ ἀμερικανικὲς δυνάμεις ἐγνώριζαν τὴν κτηνώδη διαδικασία μεταφορᾶς αἰχμαλώτων πολέμου, ποὺ χρησιμοποιοῦσε ὁ φιλικῶς πρὸς αὐτὲς προσκείμενος πολέμαρχος τῆς Βορείου Συμμαχίας, Ἀμπντοὺλ Ρασὶντ Ντοστούμ" ( Καθημερινή, 20-08-2002).

           

Ἡ ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ οἰκοδόμηση κατασταλτικῶν μέτρων κατὰ τῶν δημιουργῶν, ὀφείλεται πρωτίστως στοὺς φιλελευθέρους καὶ σοσιαλδημοκρατικοὺς κύκλους. Ὁ ὀχετὸς ποὺ ξεχείλησε ἀπὸ Τὸ Βῆμα, τὴν Καθημερινὴ  καὶ τὸ Σκάϊ, ἀπαιτῶντας νὰ δικασθῇ ὁ Βαρουφάκης γιὰ σύσταση ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως, ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τὴν σωρεία  τῶν μετρίων σὲ ἀνάστημα Ἑλλήνων συναδέλφων του καθηγητῶν πανεπιστημίου ποὺ ἁπλῶς τὸν φθονοῦν καὶ δὲν τολμοῦν νὰ ἐμφανισθοῦν μὲ πολύχρωμα πουκάμισα.

Στὸ κυριακάτικο Βῆμα, ὁ ἀπίθανος σὲ κυνισμό, σοσιαλδημοκράτης ὑπουργὸς προστασίας τῆς ἀστυνομίας, Γιάννης Πανούσης, ἐδήλωσε: «Ὕπενθυμίζω ὅτι τὸ Σύνταγμα καὶ οἱ νόμοι στηρίζουν τὴν ἀστικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, τὴν λαϊκὴ κυριαρχία καὶ ὄχι τὴν λαϊκὴ δημοκρατία. Ἔχουμε ἀλλαγὴ κυβέρνησης, ὄχι ἀλλαγὴ πολιτεύματος».

Δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι ὁ Πανούσης πιὸ ξεκάθαρα μπάτσος. Καὶ παίρνοντας  φόρα,  ἐκατηγόρησε τὸν Βαρουφάκη ὅτι «διέπραξε τὸ ἀδίκημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας», ἐπειδὴ εἶναι «ὑπόλογος γιὰ τὴν ἀποσταθεροποίηση τοῦ νομίσματος καὶ κατ’ἐπέκτασιν τὴν διατάραξη τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης»(!)  Μόνον γιὰ προδοσία τῶν ἀρχῶν τοῦ κόμματός του  δύναται νὰ κατηγορηθῇ ὁ Τσίπρας ποὺ ἐπέλεξε τέτοιον ὑπουργό.

Ἀλλὰ τὸ ἔσχατο πρόσχημα ἀποδομήσεως τῆς προσωπικότητος τοῦ Βαρουφάκη ἀπὸ τὰ βοθροκάναλα τοῦ Κολωνακίου εἶναι ὅτι παρουσιάζει συμπτώματα σχιζοφρενείας ἐπειδὴ εἶναι  διαφορετικὸς καὶ δημιουργικός. Μακάρι αὐτὸ νὰ ἀληθεύῃ ἄν καὶ παρὰ τὶς πολύμηνες ταχυδακτυλουργίες του στὶς Βρυξέλλες ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ ὅτι μόνον μὲ βιαία ἐπανάσταση δύναται κανεὶς νὰ ἀναμετρηθῇ μὲ τὸ διεθνὲς τοκογλυφικὸ σύστημα. Καὶ θεωρητικά, τοὐλάχιστον, δύο εἶναι στὴν Ἑλλάδα τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα: τὸ ΚΚΕ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ ποὺ τελευταῖα ὁμιλοῦν τὴν ἴδια γλῶσσα. Ἀλλὰ τί νὰ τὴν κάνῃς τὴν ὁμίλία χωρὶς ὅπλα;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 Τετάρτη  Αὐγούστου τοῦ  2015

200 - Ἐν ἀναμονῇ προτάσεων τοῦ ΚΚΕ

200 - Ἐν ἀναμονῇ προτάσεων τοῦ ΚΚΕ

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ταυτόσημη θέση ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς κρίσεως τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ τοῦ ΚΚΕ. Ὁ ἱστορικὸς ὁ ὁποῖος σέβεται τὸν ἑαυτό του εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ δημοσιεύῃ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐρευνῶν του, ἀψηφῶντας τὶς ἀφόρητες πιέσεις ποὺ τοῦ κάνουν οἱ φίλοι, τὰ κόμματα, οἱ ἰδεολογίες καὶ ἡ κοινὴ γνώμη ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸν  ἐπαναφέρουν στὴν τάξη μὲ ἐπιχειρήματα ὅπως «καμμία ἀνοχὴ στὸν  φασισμό. Ἀφοῦ δηλώνῃς κομμουνιστής, λένε, εἶναι ἀνεπίτρεπτο νὰ λὲς ἔστω καὶ μία καλὴ κουβέντα γιὰ τὸν φασισμό» καὶ τἀνάπαλιν. Ἐπίσης,  «τί θὰ ἔλεγε ὁ μακαρίτης πατέρας σου ποὺ τόσο ἀγαπούσαμε, ἐὰν ἐγνώριζε τὴν τοποθέτησή σου;» Ἐὰν δὲν ὑποχωρήσῃς στὶς πιέσεις, χάνεις τοὺς φίλους σου, ἀπομονώνεσαι καὶ τελειώνεις τὴν  ζωή σου κατατρεγμένος σὰν τὸν Ζὰν Ζὰκ Ῥουσσώ,  γράφοντας τὶς «Ὀνειροπολήσεις ἑνὸς μοναχικοῦ περιπατητοῦ», μὲ τὴν παρηγοριὰ ὅμως ὅτι μετὰ τὸν θάνατό σου θὰ ἀναγνωρίσουν ὅλοι πόσο δίκαιο εἶχες. Τὸ σενάριο αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται ἐπὶ χιλιάδες χρόνια. Ἐὰν ὑποχωρήσῃ, ὁ δημιουργὸς  θὰ κρατήσῃ μὲν τοὺς φίλους του ἀλλὰ θὰ καταστρέψη τὴν προσωπικότητά του. Δημιουργία καὶ ἀντιγραφὴ εὑρίσκονται πάντα ἀντιμέτωπες. Ὁ ἀπαίσιος χρηματιστὴς τοῦ φιλελευθερισμοῦ, Βολταῖρος, ἔγραφε στὸν Ῥουσσώ: «Διαβάζοντάς σας, κύριε, μοῦ ἔρχεται νὰ περπατήσω μὲ τὰ τέσσερα!

Ἐπανέρχομαι λοιπὸν στὴν διαπίστωση:  Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ταυτόσημη θέση ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς κρίσεως τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ τοῦ ΚΚΕ: Κατὰ τῶν μνημονίων, ὑπὲρ τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὸ εὐρὼ καὶ τὸ ΝΑΤΟ. Τὸ 1940 οἱ κομμουνιστὲς ηὑρίσκοντο στὴν φυλακή. Τὸ 2015, οἱ φασιστὲς εὑρίσκονται στὴν φυλακή. Ἀλλὰ τὸ μῖσος μεταξὺ τῶν δύο ἄκρων καλὰ κρατεῖ. Μετὰ τὴν ἀποτυχία τῶν δύο ἄκρων, στὴν δεκαετία τοῦ 1920, νὰ συνεργασθοῦν κατὰ τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ, τοῦ φιλελευθερισμοῦ, οἱ μὲν φασιστὲς ἐκατηγόρουν τοὺς κομμουνιστὲς ὅτι παίζουν τὸ παιχνίδι τῶν ἑβραϊκῶν ἀπατρίδων τραπεζῶν, οἱ δὲ κομμουνιστές, ὅτι οἱ  δῆθεν σοσιαλιστὲς φασιστὲς χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὶς καπιταλιστικὲς τράπεζες γιὰ νὰ ἐξοντώσουν τοὺς πραγματικοὺς ἐχθροὺς τοῦ φιλελευθερισμοῦ ποὺ εἶναι οἱ κομμουνιστές. Καὶ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἀδελφοφάδων, οἱ τράπεζες τρίβουν τὰ χέρια τους ἀπὸ ἱκανοποίηση, διότι βλέπουν τοὺς ἐχθρούς τους νὰ παραμένουν γιὰ πάντα διχασμένοι. Τὸ ἴδιο χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι καὶ χριστιανοὶ καθολικοί. Τώρα καὶ χίλια χρόνια τὸ ἴδιο μῖσος ἀδελφοφάδων.

«Τὴν πτώχευση τοῦ μικροαστοῦ ποὺ ξεπέφτει στὸ ἐπίπεδο τοῦ προλεταρίου λόγῳ τῆς ἀναπτύξεως τῆς μεγαλοβιομηχανίας, τὴν περιγράφει στὸ Mein Kampf ὁ ζωγράφος Χίτλερ, ὅπως τὴν  ἔζησε τὸ 1909-1913 στὴν Βιέννη. Συχνὰ ἄνεργος ἐκοιμᾶτο καὶ ἔτρωγε σὲ πτωχοκομεῖα, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ἠσθάνετο ἀνώτερος ἀπὸ τὴν ἐργατικὴ τάξη ἐπειδὴ εἶχε συνείδηση πὼς ἦταν μικροαστός. Γι’ αὐτόν, ἡ ἐργατικὴ τάξη ἦταν τὸ θῦμα τῶν μαρξιστῶν ποὺ τῆς ἐμάθαιναν νὰ περιφρονῇ ὅλες τὶς ἠθικὲς ἀξίες τῆς παραδόσεως. Ἡ νοσταλγία τοῦ χαμένου μικροαστικοῦ παραδείσου ἦταν ἔντονη στὸν Χίτλερ. Ἤθελε νὰ μείνῃ ἠθικὸς καὶ νὰ μὴν κυλίσῃ στὸν βοῦρκο τῶν μεγαλουπόλεων. Δὲν ἐκάπνιζε καὶ δὲν ἔπινε. Ἦταν πολὺ ντροπαλὸς μὲ τὶς γυναῖκες. Ἄκουγε τὶς συζητήσεις τῶν συντρόφων του ἐργατῶν καὶ ἔφριττε. Δὲν ἐσέβοντο τίποτα: τὸ ἔθνος ἦταν δημιουργία τῆς καπιταλιστικῆς τάξεως, ἔλεγαν. Ἡ πατρίδα ἦταν  ὄργανο τῆς μπουρζουαζίας γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Οἱ νόμοι ἦταν μέσον καταπιέσεως τοῦ προλεταριάτου. Ἡ ἠθικὴ ἐδίδασκε ἠλιθία ὑπομονὴ πρὸς χρῆσιν προβάτων. Τίποτα τὸ ἀγνὸ δὲν ἀπέμενε ποὺ νὰ μὴν εἶχε συρθῆ στὴν λάσπη» (Δ.Κιτσίκης, Ἡ τρίτη ἰδεολογία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, 1998, σ.139). Οἱ σωστὲς αὐτὲς παρατηρήσεις τῶν ἀρχῶν τοῦ Κ΄ αἰῶνος, ἰσχύουν μόνον σήμερα γιὰ τοὺς σοσιαλδημοκράτες καὶ γιὰ τὸν δήμαρχο τῆς Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη. Δὲν ἰσχύουν γιὰ τὸ ΚΚΕ ποὺ κατηγορεῖται γιὰ κόκκινο φασισμό! Τί Χίτλερ τί Στάλιν λένε οἱ σοσιαλδημοκράτες γιὰ τὴν συμφωνία Ῥίμπεντροπ-Μολότοβ τοῦ 1939.Ὅσο γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, δὲν κολλᾶμε στὴν συγκεκριμένη πολιτικὴ παράταξη. Ἀναφέρομαι στὴν ἰδεολογία ἡ ὁποία δύναται νὰ ἐκφρασθῇ καὶ ἀπὸ ἄλλο κόμμα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Ἰουνίου 2015

168 – Μοναρχία καὶ οἰκογενειοκρατία

168 – Μοναρχία καὶ οἰκογενειοκρατία

Τώρα ποὺ ὡμίλησε ὁ ΓΑΠ καὶ ἀνέσανε ὁ κόσμος βλέποντας καταγῆς νὰ κείτεται τὸ πτῶμα τοῦ Βενιζέλου, τὸ πρόβλημα παραμένει: Ποῖος ἆραγε θὰ δεχθῇ μὲ βουλωμένη μύτη νὰ τὸν σηκώσῃ γιὰ νὰ τὸν συνοδεύσῃ στὴν τελευταία του κατοικία;

Τί κρῖμα! Ὁ Θεσσαλονικιὸς θὰ ἠδύνατο νὰ εἶχε μίαν ἐπιτυχημένη σταδιοδρομία στὴν ἐπιστήμη ἀλλὰ ἡ ἔλλειψη τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου τῆς ἀρετῆς τὸν ἔρριξε στὸν βοῦρκο τοῦ καιροσκοπισμοῦ. Ναὶ σὲ ὅλα ἔλεγε, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλοι οἱ πολιτικοί, φθάνει νὰ ἀνεδεικνύετο κάποτε πρωθυπουργός, πουλῶντας τὴν χώρα σὲ οἱονδήποτε, ἀκόμη καὶ στὴν Οὐγκάντα τοῦ φυσιογνομικῶς ἀδελφοῦ του, ἀνθρωποφάγου μακαρίτου Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντά. Ἐπούλησε ἀδίκως τὴν ψυχή του στὸν Διάβολο χωρὶς νὰ γίνῃ ποτὲ πρωθυπουργός. Καημένε Βαγγέλη!

Ἀλλά, θὰ διερωτηθοῦν ὅσοι δὲν μὲ γνωρίζουν καλά: Ἐσὺ Κιτσίκη, ποὺ δηλώνεις μαρξιστής-λενινιστής, ὁ ὁποῖος πάντοτε κατεφέρθης κατὰ τῆς σοσιαλδημοκρατίας ποὺ ἀπὸ τὸ 1880 εἶναι τὸ δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ, πῶς καὶ ὑποστηρίζεις τὸ σύμβολο τῆς σοσιαλδημοκρατίας στὴν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶναι καὶ πρόεδρος τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς.  Πῶς ὑποστηρίζεις τὸν ΓΑΠ ποὺ πιστεύει στὴν ἀστικὴ δημοκρατία;

Ἐξηγοῦμαι: Ἀπὸ καταβολῆς κόσμου οἱ ῥήτορες καὶ οἱ πολιτικοὶ μᾶς φλομώνουν μὲ λόγια, λόγια, λόγια καὶ ὁ ἀφελὴς λαός, τὰ χάφτῃ, χάφτῃ, χάφτῃ, ὅπως δημοκρατία, δημοκρατία, δημοκρατία. Λοιπόν, ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο πάντοτε ὑπεστήριξα τὸν ΓΑΠ, ἀπὸ τὸ 1982, καὶ συνεχίζω νὰ τὸν ὑποστηρίζω σήμερα, εἶναι ἐπειδὴ ἀπεδείχθη ἔντιμος καὶ συνεπὴς πρὸς ἀξίες, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἕλληνες ὠνόμαζαν ἦθος καὶ ἀρετὴ καὶ ποὺ σήμερα οὔτε μὲ τὸν πλέον ἰσχυρὸ φακὸ δὲν δύνασαι νὰ ἀνακαλύψῃς στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ ὄχλου γιὰ τὸν ΓΑΠ ὡς Γιωργάκης καὶ βλάξ, ἐπειδὴ ἡ ἐντιμότης ἔχει ἐξαφανισθῆ ἀπὸ τούτην τὴν χώρα, τὸν παρομοιάζει  στὴν πραγματικότητα μὲ τὸν ἀδιάφθορο Ῥοβεσπιέρρο, ὁ ὁποῖος ὡς Ῥουσσωϊκὸς ἐπίστευε στὴν ἀρετὴ καὶ μόνον.

Ὁ ΓΑΠ, ναὶ μὲν λέγει δημοκρατία ἀλλὰ ἐννοεῖ  διαφορετικότητα, κάτι ποὺ συμμερίζομαι κι ἐγώ. Ὁ ΓΑΠ λέγει ἄμεση δημοκρατία ποὺ ἐγὼ ὀνομάζω λαοκρατία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς βασικὸ ὅπλο διακυβερνήσεως τὸ δημοψήφισμα μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνῶ.

Ἐφ’ὅσον μὲ δημοκρατία ἐννοεῖ διαφορετικότητα, καὶ ὄχι τὸν καπιταλιστικὸ ἀτομισμὸ ἀλλὰ τὸν σοσιαλιστικὸ ἀλληλεγγυϊσμό, ἡ διαφορετικότητα ἐνισχύει, πέραν τοῦ ἐθνικισμοῦ, τὸν ἑλληνοκεντρισμό, δηλαδὴ τὸν συμπαντικὸ πανελληνισμό. Καὶ ἐδῶ ὑπεισέρχεται τὸ πρόβλημα τῆς οἰκογενειοκρατίας.

Στὴν ἀπέλπιδα προσπάθεια νὰ σταματήσῃ τὸν ΓΑΠ νὰ ἱδρύσῃ κόμμα ὁ γενεαλογικῶς ψευδο-Βενιζέλος, μὴ ἔχοντας καμμία δυναστικὴ σχέση μὲ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, ἐξεστράτευσε ὅλα τὰ κουτσομπολιὰ περὶ τῆς οἰκογενειοκρατίας Παπανδρέου, ἀπὸ τὶς φαιδρὲς ἀτάκες τῆς Μιμῆς Παπανδρέου, καρικατούρας τῆς Ἐβίτας Περόν, ποὺ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀνδρέα συμπεριέλαβε στοὺς Σημίτη-Βενιζέλο καὶ τὸν Γιῶργο, μέχρι τὴν τραγελαφικὴ ἔκκληση τῆς Φώφης Γεννηματᾶ ὅτι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ προδίδουμε τὸν μπαμπᾶ μας (λὲς καὶ ὁ Ἀνδρέας δὲν εἶχε κάμει τὸ ἴδιο μὲ τὸν δικό του] καὶ τέλος, τὸ χολλυγουντιανὸ ἀράδιασμα φωτογραφιῶν σχετιζομένων μὲ τὴν Μαργαρίτα, κόρη τοῦ ΓΑΠ, ἡ ὁποία φυσικὸ ἦταν νὰ βοηθᾷ ἐθελοντικὰ τὸν πατέρα της στὴν ὀργάνωση τῆς μεγάλης ἡμέρας, χωρὶς νὰ ὑπονοεῖται ὅτι θὰ τὸν διεδέχετο καὶ πολιτικά!

Προσωπικά, ὡς ἐχθρὸς τῆς ἀτομικιστικῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας ποὺ διαλύει καὶ τὴν ἔννοια ἀκόμη τῆς οἰκογενείας καὶ τῆς οἰκογενειακῆς συνυποχρεώσεως, ὑποστηρίζω τὴν οἰκογενειοκρατία, συνδεδεμένη μὲ τὴν ἔννοια τῆς μοναρχίας. Μέσῳ τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ καθιστᾷ ἱεροὺς τοὺς θεσμοὺς τοῦ γάμου, τῆς βαπτίσεως καὶ συνεπῶς τῆς πολυτέκνου οἰκογενείας, παράδειγμα ποὺ μᾶς δίδεται ἀπὸ τὴν βασιλική μας πολύτεκνης οἰκογενείας τοῦ ἄνακτος Κωνσταντίνου, διασφαλίζεται ἡ κοινωνικὴ διάρκεια καὶ συνοχή. Ἕνας Ὠνάσης κατεστράφη ἐπειδὴ ἔχασε τοὺς διαδόχους του, ἕνας Στάλιν ἐξέλειψε ἐπειδὴ δὲν ἐπίστευε στὴν οἰκογενειοκρατία καὶ κατέστρεψε τὴν γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του. Ἀντιθέτως τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα τῆς Ῥουμανίας, τῆς Βορείου Κορέας καὶ τῆς Κούβας κατευθύνθησαν πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενειοκρατίας-μοναρχίας γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν ὡς κοινωνίες ἀλληλεγυϊσμοῦ καὶ ὄχι ἀτομισμοῦ. Σὲ ποῖον θὰ ἐμπιστευθῇς τὸ ἔργο σου, ἄν δὲν ἔχῃς ἐμπιστοσύνη στὰ παιδιά σου, ὡς σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός σου. Ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς οἰκογενείας ποὺ θερίζει τὶς καπιταλιστικὲς ἀτομικιστικὲς κοινωνίες ἐκπέμπουν τὴν ἴδια πτωμαΐνη ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὸ πολιτικὸ πτῶμα τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Ἰανουαρίου 2015

167- Οἱ ἀφόρητες πιέσεις τῶν δωσιλόγων ἐπὶ τοῦ ΓΑΠ γιὰ νὰ μὴν ἱδρύσῃ κόμμα ἀποδεικνύουν τὸν φόβο τῆς τιμωρίας

167- Οἱ ἀφόρητες πιέσεις τῶν δωσιλόγων ἐπὶ τοῦ ΓΑΠ γιὰ νὰ μὴν ἱδρύσῃ  κόμμα ἀποδεικνύουν τὸν φόβο τῆς τιμωρίας

Ἀκριβῶς ὅπως καὶ τὸ 1944, φόβος ἔχει καταλάβει τοὺς γερμανοτσολιάδεςς τῆς Εὐρώπης τῆς Μέρκελ ποὺ εἶναι ἔτοιμοι νὰ περάσουν στὸ ἀγγλοσαξωνικὸ στρατόπεδο τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τοῦ Νεωτέρου γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν κρεμάλα. Ἡ ἐπικείμενη ἀπελευθέρωση τῆς χώρας ἀπὸ τὰ ἀμερικανικὰ στρατεύματα μὲ τὴν βοήθεια τῶν σοσιαλδημοκρατικῶν δυνάμεων τοῦ Σύριζα ποὺ θὰ συμμαχήσουν μὲ τὸν ἐγγονὸ τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τοῦ Πρεσβυτέρου, τοὺς προτρέπουν, μετὰ τὴν ἀποτυχία τους τῆς 29^ης Δεκεμβρίου 2014 νὰ ἐκλέξουν τὸ ἀνδρείκελό τους τὸν Σταῦρο Δῆμα στὴν προεδρία τῆς Δημοκρατίας, νὰ προσφέρουν γῆ καὶ ὕδωρ στὸν ΓΑΠ γιὰ νὰ παραμείνῃ μαζί τους στὸ προδομένο ΠΑΣΟΚ ἀπὸ τὸν Βαγγέλη καὶ τὴν Γεννηματοῦ (τὴν Φώφη Γεννηματᾶ) προβάλλοντας τὸ δυναστικό τους ἐπιχείρημα ὅτι ὁ υἱὸς δὲν δύναται νὰ διαφοροποιηθῇ ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ γνωρίζοντας ὅτι ὁ ΓΑΠ εἶναι μὲν άδιάφθορος ἀλλὰ ἀπὸ χαρακτῆρα ἀναποφάσιστος.

Πράγματι, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις τοῦ Καστανίδη καὶ τοῦ στενοῦ του κύκλου, ὁ ΓΑΠ δὲν προχώρησε στὴν τέλεση τοῦ ἀπαραιτήτου δημοψηφίσματος καὶ παρητήθη. Οἱ ἀπεγνωσμένες προσπάθειές τους τῆς 29^ης Δεκεμβρίου 2014, νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἀπὸ τοῦ νὰ ἱδρύσῃ κόμμα εἶχε τὸν ἴδιο σκοπό: Νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους.

Μετὰ τὶς ἑπόμενες ἐκλογές, ἕνα μή αὐτοδύναμο πλειοψηφικὸ Σύριζα θὰ χρειασθῇ νὰ συμμαχήσῃ μὲ ἕτερο κόμμα ποὺ ὑποχρεωτικὰ θὰ προσπαθήσῃ νὰ τοῦ βάλῃ φρένο στὸν νεανικό του φουριόζικο μεταρρυθμιστικό του ἐνθουσιασμὸ ποὺ δύναται νὰ φθάσῃ καὶ μέχρι τὴν δίκαιη φυλάκιση τῶν γερμανοδωσιλόγων σαμαροτσολιάδων. Δὲν ξεχνοῦν πὼς ὁ Ἰωάννης Ῥάλλης ἀπεβίωσε στὶς φυλακές.

Ἐπειδὴ ἡ δύναμη τοῦ φιλοαγγλικοῦ κόμματος τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων τοῦ Καμμένου μᾶλλον δὲν θὰ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν Σύριζα νὰ ἔχῃ τὴν βουλευτικὴ πλειοψηφία, ἕνα φιλοαμερικανικὸ κόμμα ΓΑΠ θὰ ἦταν ἰδανικὸ γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς πολιτικῆς τὸ 2015, χρονιὰ ποὺ ἡ χώρα θὰ ἀπελευθερωθῇ, ὅπως τὸ 1944, ἀπὸ τὸ Γερμανικὸ Ῥάϊχ.  Ὁ ἐγγονὸς Παπανδρέου, εἰλικρινὴς σοσιαλδημοκράτης, ἀδιάφθορος καὶ ὑπηρέτης τῆς Ἀρετῆς, χρειάζεται γιὰ νὰ ὑψώσῃ τὸ 2015 τὴν γαλανόλευκη στὴν ἀπελευθερωμένη Ἀκρόπολη, μὲ τὴν βοήθεια τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν νέο Τσῶρτσιλ νὰ ἔλθῃ στὴν Ἀθήνα ὥστε νὰ ἀποτραπῇ ἡ ὕψωση τοῦ ἐρυθροῦ σφυροδρεπάνου καὶ ἐνδεχομένως νὰ βοηθήσῃ στὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ.

Αὐτὴν τὴν φορὰ ὅμως ὁ νέος Παπανδρέου πρέπει νὰ τολμήσῃ, ὅπως ὁ Νῖκος καὶ ἡ Μπεάτα Κιτσίκη, οἱ γονεῖς μου, νὰ προδώσῃ τὸ ἄθλιο Κολωνάκι ἐπὶ τῆς πλατείας τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ βοηθήσῃ νὰ ἀναρτηθῆ ὁ λόφος τῶν διεφθαρμένων ὑπὸ τὸ χῶμα τοῦ ὁποίου θὰ ἀναπαυθοῦν οἱ δωσίλογοι τῶν Σαμαροβενιζέλων. Καὶ τότε, μία Νέα Γιάλτα μὲ τοὺς Ῥώσους, μὲ Πούτιν καὶ Ὀμπάμα (ἤ τὸν διάδοχό του) θὰ ἐπιτρέψῃ τὸν θρίαμβο στὸ Φανάρι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Δεκεμβρίου 2014