121 - Ὁ κροκόδειλος

121 - Ὁ κροκόδειλος

Τεράστιο τὸ γεγονὸς καὶ οὐδεὶς τὸ ἀντελήφθη. Ἔγινε μετατόπιση ἠπείρου. Κατεποντίσθη μία νέα Ἀτλαντίδα καὶ πάλι στὸν ἴδιο χῶρο τοῦ Αἰγαίου. Ἡ Ἀτλαντίς, πρὸ Πλάτωνος, ἥνωνε τὴν στεριὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν στεριὰ τῆς Ἀνατολίας. Μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς Ἀτλαντίδος ἡ Κρήτη ἀποκομένη ἀπὸ τὴν Θήρα, ἄρχισε νὰ ἀρμενίζῃ πρὸς τὴν Αἴγυπτο. Ξάφνου, τὸ 2014, ὡς ἐπικύρωση τῶν λεγομένων τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου, τοῦ Συκουτρῆ καὶ τοῦ Λιαντίνη, ἐπὶ τῆς σαλαμούρας τῶν Ἀθηναίων  καὶ τὸ ἀκατάπαυστο λάδωμα τοῦ σικελικοῦ ἑλληνισμοῦ, χέρι χέρι οἱ ταξιτζῆδες μὲ τὰ πειραγμένα ταξίμετρά τους, οἱ γιατροὶ δολοφόνοι μὲ τὰ φακελλάκια τους καὶ οἱ ἑστιάτορες Μυκόνου τοῦ ὑποκόσμου, ἄνευ ἀποδείξεων, ὑπὸ τὰς καννιβαλικὰς ὀρέξεις τοῦ Βαγγέλη Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντά, ἡ χώρα ἐγλίστρησε νοτίως καὶ ἡνώθη μὲ τὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο, ἀφήνοντας τὴν εὐρωπαϊκὴ Τρόϊκα στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ. Ἡ Εὐρώπη διακρίνεται πλέον ἀμυδρά, ἐκεῖ ἐπάνω, πλέοντας πρὸς Βόρειον Πόλο. Τοὺς τὴν ἐφέραμε καὶ ἐγίναμε Ἀφρική καὶ ἔτσι ἡ Τρόϊκα δὲν δύναται πλέον νὰ μᾶς ἀγγίξῃ.

Ἐδῶ λοιπὸν εἶναι ποὺ ἐμφανίζεται ὁ Μανωλιός, ὁ κροκόδειλος. Ἦλθε στὰ νερά του, τὰ ἀφρικανικά. Μὲ μία ἀδιαπέραστη πέτσα πονηριᾶς καὶ βλέμμα ῥωμέϊκο ἐτρύπωσε στὴν λιμνάζουσα θολούρα τοῦ κρατιδίου καὶ ἔγινε σύμβολο ἑλληνικῆς σκέψεως. Λέγεται πὼς ὅπως ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία ἔχει τὴν σπάθα στὴν σημαία της,  ὁ Βαγγέλης-Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντὰ  σκέπτεται νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν σταυρὸ τῆς ἑλληνικῆς σημαίας μὲ τὸν κροκόδειλο. Σκεφθήκατε ποτὲ γιατί 30% τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ κρατιδίου, δηλαδὴ τρία ἑκατομμύρια ταλαιπωρημένα ὑπέργηρα κορμιὰ συνεχίζουν νὰ ψηφίζουν σαμαροβαγγελισμό;  Ἄν κοιτάξετε τὰ βλέμματά τους θὰ ἀναγνωρίσετε τὴν σκέψη ποὺ κρύβεται ὀπίσω ἀπὸ τὰ λέπια τοῦ κροκοδείλου.

Ἐκπλήσσομαι γιὰ τὸ κουράγιο ποὺ ἐπιδεικνύουν οἱ ἐλάχιστοι ἐναπομείναντες Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου. Εἰσέρχονται στὰ ταξιὰ μὲ ὀδηγοὺς κροκοδείλους, ξαπλώνουν στὰ κρεβάτια τῶν νοσοκομείων μὲ γιατροὺς κροκοδείλους, γευματίζουν σὲ ἑστιατόρια μὲ γκαρσόνια κροκοδείλους, ψηφίζουν τὰ ἐπικίνδυνα σάλια τοῦ κροκοδείλου Βαγγέλη. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ μερικοὶ ἐναπομείναντες κυνηγοὶ κροκοδείλων ποὺ κατεβάζουν ἀπὸ τὸν τοῖχο τὸ καριοφίλι τῶν παππούδων τους, τὸ μετατρέπουν σὲ πυροβόλο ὅπλο καὶ ὁνειρεύονται νὰ ὑψώσουν λόφο  κεφαλῶν κροκοδείλων.

Ἀλλὰ πρέπει αὐτοὶ οἱ κυνηγοὶ νὰ  ἐπιταχύνουν τὸν ῥυθμὸ τῶν γυμνασίων τους, διότι ἤδη ἡ προηγούμενη γενιὰ κυνηγῶν κροκοδείλων ἔχει ἀποχωρήσει κατὰ τὸν πλέον ἑλληνικὸ τρόπο: Συνταξιοδοτοῦνται ἀβέρτα μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι δὲν φταίει ποτὲ κανεὶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὅτι δὲν ἐφάγαμε ὅλοι τὸν  καρδιοπαθῆ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καρδιολόγο, ὅτι δὲν ἐφυλακίσαμε ὅλοι τοὺς βουλευτὲς ἐπειδὴ ἦσαν ὀξύθυμοι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν δικαστή, ὅτι ἐμεῖς πάντως δὲν ἐπήραμε φακελλάκι ἀλλὰ ὁ ἀδελφός μας ποὺ ἁπλῶς μᾶς ἔδωσε τὰ μισὰ γιὰ νὰ δυνηθοῦμε νὰ πίνουμε κάθεν ἡμέρα  τὸ φραπεδάκι μας καὶ ποὺ ἐπιτέλους δὲν πᾶνε νὰ γαμηθοῦνε ὅλοι καὶ ἄς βουλιάξῃ αὐτὸς ὁ τόπος στὴν λίμνη τῶν κροκοδείλων διότι τὸ μόνο ποὺ μᾶς πονᾷ εἶναι αὐτὴ ἡ πατρίδα νὰ μὴν περιέλθῃ στὸ ἔλεος τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν Τούρκων ποὺ θὰ μᾶς φᾶνε τὴν σύνταξη.

Ἀκόμα καὶ ὁ Χριστόφορος Ξηρός, μετὰ τὸ ἠχητικό του διάγγελμα τῆς 20^ης Ἰανουαρίου 2014, ἔχει οὐσιαστικὰ ἀποφασίσει νὰ συνταξιοδοτηθῇ ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι Δεκαεπτανοεμβρῖτες δηλώνουν ἀπὸ τὴν φυλακὴ ὅτι ἡ δράση τους ἔχει τελειώσει γιὰ τὰ καλὰ καὶ εὑρίσκονται σὲ πορεία συνταξιοδοτήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν ἐπιστρέψῃ μὲ τὸ καλὸ ὁ βασιλιάς μας, δίδοντας γενικὴ ἀμνηστία, δὲν πρέπει νὰ τοὺς ξεχάσῃ, νὰ τοὺς βγάλῃ καὶ νὰ τοὺς συνταξιοδοτήσῃ διότι εἶναι τόσο καλὰ παιδιὰ ποὺ οὔτε κἄν προσεπάθησαν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.

Ἔχουμε ἤδη περάσει  στὴν ἐποχὴ τοῦ Κροκοδείλου, προτοῦ κἄν εἰσέλθουμε στὴν ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου. Ἡ Ἑλλὰς ποὺ ποτὲ δὲν πεθαίνει θὰ ἐπιβιώσῃ ὡς βαρειὰ βιομηχανία τουρισμοῦ, γδέρνοντας τὸν τουρίστα στὶς δαγκάνες τοῦ ἀγαπημένου μας Μανωλιοῦ κροκοδείλου. Ἐπιτέλους, ἡ Ἑλλὰς ποὺ ποτὲ δὲν πεθαίνει εὑρῆκε τὸ σύμβολό του. Μόνον μὴν πᾶμε καὶ συνταξιοδοτήσουμε καὶ τὸν κροκόδειλο!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Ἰουλίου 2014 

116 – Κατάθλιψη –Πῶς τὴν καταντήσαμε ἔτσι τὴν χώρα μας;

116 – Κατάθλιψη –Πῶς τὴν καταντήσαμε ἔτσι τὴν χώρα μας;

Κατ’ἀρχὰς ζητῶ συγγνώμην ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες μου γιὰ τὴν σιωπή μου. Σήμερα ἔφθασα στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Παρίσι. Καὶ ἤδη μὲ ἔχει πιάσει μία φοβερὴ κατάθλιψη. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ  χώρα δὲν ὑπάρχει πιά καὶ διαπιστώνω ὅτι:

1 – Τὸ κρατίδιο εἶναι πλέον στέκι γερόντων ἤ γηρασμένων νέων.

2 – Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ τουρισμοῦ ὡς «ἐθνικὴ βιομηχανία».

3 -  Τὰ γεροντάκια  καὶ τὰ γκαρσόνια τῆς Εὐρώπης ἐπῆγαν νὰ τρελλαθοῦν ἀπὸ τὴν χαρά τους ἐπειδὴ εἶχαν τοὐλάχιστον μία ποδοσφαιρικὴ νίκη κατὰ τῆς Ἀκτῆς τοῦ Ἐλεφαντοστοῦ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν Βικιπαίδεια: «Ἡ οἰκονομία τῆς Ἀκτῆς τοῦ Ἐλεφαντοστοῦ βασίζεται στὴν γεωργία. Γιὰ 30 χρόνια ἦταν ὁ 3ος παραγωγὸς καφέ στὸν κόσμο. Τώρα κατέχει τὴν ἕβδομη θέση. Μὲ 40% τῆς παραγωγῆς, εἶναι ὁ πρῶτος παραγωγὸς κακάο στὸν κόσμο. Ἐκτὸς ἀπὸ καφὲ καὶ κακάο, παράγει μεγάλες ποσότητες βαμβακιοῦ ποὺ ἐξάγει κυρίως στὴν Κίνα, τὴν Ἰνδονησία, τὴν Ταϊλάνδη καὶ τὴν Ταϊβάν. Ἡ Ἀκτὴ τοῦ Ἐλεφαντοστοῦ παράγει ἐπίσης καλαμπόκι, ρύζι, μανιόκα καὶ φοινικέλαιο. Ὁ κύριος φυσικὸς πόρος εἶναι τὸ ξύλο». Βάλε καὶ τὰ διαμάντια καὶ τὸ χρυσό. Ἀλλὰ καὶ τί μ’ αὐτό;  Αὐτοὶ εἶναι Ἀφρική. Ἐμεῖς Εὐρώπη. Αὐτοὶ πρὸ τοῦ 1960 ἦσαν τὰ γκαρσόνια τῶν Γάλλων. Τώρα εἴμεθα ἐμεῖς τὰ γκαρσόνια τῆς Εὐρώπης.

4 – Μὰς ἔμειναν τὰ ἀγαθὰ τῆς δημοκρατίας καὶ διώκουμε ἄγρια ἕνα νόμιμο κόμμα ποὺ ἀποκαλοῦμε «ἐγκληματικὴ ὀργάνωση» ἐνῷ ταυτόχρονα ὑπακούομε στὴν Δύση ποὺ καθημερινὰ στὶς χῶρες τοῦ κόσμου διαπράττει φοβερὰ ἐγκλήματα καὶ ῥίχνει στὶς στράτες τοῦ πλανήτου δεκάδες ἑκατομμύρια ἀπελπισμένους πρόσφυγες, ἐνῷ ὑποστηρίζει τὴν ναζιστικὴ καὶ ἀντισημιτικὴ πραξικοπηματικὴ κυβέρνηση τοῦ Κιέβου. Προβλέπω ὅτι ἐὰν παραμείνῃ ἀκόμα στὴν φυλακὴ ὁ Νῖκος Μιχαλολιᾶκος θὰ μεταμορφωθῇ, χάρη στὸν σημερινὸ Ἰωάννη Ῥάλλη ποὺ εἶναι ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, σὲ Μανώλη Γλέζο τοῦ ἐθνικισμοῦ.

5 – Μὲ μόνη πολιτιστικὴ ἐνέργεια τὴν προσπάθεια ἐπαναπατρισμοῦ τῶν Μαρμάρων ἀπὸ τὴν Ἀγγλία γιὰ τουριστικοὺς καὶ μόνον σκοπούς, ἡ βαγγελοσαμαρικὴ κυβέρνηση διώχνει τὰ ὑπολείμματα τοῦ πνευματικοῦ δυναμικοῦ τῆς χώρας στὸ ἐξωτερικό, κάτι ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τεράστιο ἔγκλημα ποὺ σὲ ἄλλους καιροὺς θὰ ἐτιμωρῆτο μὲ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου.

6 – Στὴν ἐξωτερική πολιτική, ἡ ἐμμονή μας νὰ παραμένουμε προσκολλημένοι στὴν καταρρέουσα Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μᾶς κλείνει κάθε σοβαρὴ διέλευση πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ῥωσία καὶ πρὸς Ἀνατολάς, πρὸς τὸν φυσικὸ χῶρο τοῦ ἀλεξανδρινοῦ ἑλληνισμοῦ, μέχρι τοὐλάχιστον τὸν Ἰνδό ποταμό. Οὐσιαστικά, ἡ ἔλλειψη ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μᾶς παρομοιάζει μὲ τὴν Ἀκτὴ τοῦ Ἐλεφαντοστοῦ πρὸ τοῦ 1960, ὅταν ἡ χώρα αὐτὴ ἦταν ἀποικία τῆς Γαλλίας.

7 –Τὸ πλέον ἀνησυχητικὸ ὅμως εἶναι  ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἱστορικοῦ ΚΚΕ σὲ σοφὴ κουκουβάγια ποὺ ὡς Κασσάνδρα προβλέπει σωστὰ τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας, χωρὶς ὅμως νὰ δρᾷ δυναμικὰ γιὰ νὰ ἀποτρέψῃ τὸ κακό.

8 –Τέλος τὸ ἀπίστευτο: Ὁ ἄλλοτε τιμημένος ἑλληνικὸς στρατὸς εὑρίσκεται σὲ λήθαργο καὶ δὲν ἐπεμβαίνει γιὰ νὰ τραβήξῃ ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τὸν πνιγμένο στὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου. Αἶσχος καὶ ντροπὴ στὸν ἀποκαλούμενο κατ’ εὐφημισμὸ ἑλληνικὸ στρατό, τὴν στιγμὴ ποὺ στὴν Αἴγυπτο,  ὅπως μὲ τὸν Νάσερ ἄλλοτε καὶ τώρα μὲ τὸν Σίσι, ὁ αἰγυπτιακὸς στρατὸς τιμᾷ τὴν πατρίδα του.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 27 Ἰουνίου 2014