121 - Ὁ κροκόδειλος

121 - Ὁ κροκόδειλος

Τεράστιο τὸ γεγονὸς καὶ οὐδεὶς τὸ ἀντελήφθη. Ἔγινε μετατόπιση ἠπείρου. Κατεποντίσθη μία νέα Ἀτλαντίδα καὶ πάλι στὸν ἴδιο χῶρο τοῦ Αἰγαίου. Ἡ Ἀτλαντίς, πρὸ Πλάτωνος, ἥνωνε τὴν στεριὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν στεριὰ τῆς Ἀνατολίας. Μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς Ἀτλαντίδος ἡ Κρήτη ἀποκομένη ἀπὸ τὴν Θήρα, ἄρχισε νὰ ἀρμενίζῃ πρὸς τὴν Αἴγυπτο. Ξάφνου, τὸ 2014, ὡς ἐπικύρωση τῶν λεγομένων τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου, τοῦ Συκουτρῆ καὶ τοῦ Λιαντίνη, ἐπὶ τῆς σαλαμούρας τῶν Ἀθηναίων  καὶ τὸ ἀκατάπαυστο λάδωμα τοῦ σικελικοῦ ἑλληνισμοῦ, χέρι χέρι οἱ ταξιτζῆδες μὲ τὰ πειραγμένα ταξίμετρά τους, οἱ γιατροὶ δολοφόνοι μὲ τὰ φακελλάκια τους καὶ οἱ ἑστιάτορες Μυκόνου τοῦ ὑποκόσμου, ἄνευ ἀποδείξεων, ὑπὸ τὰς καννιβαλικὰς ὀρέξεις τοῦ Βαγγέλη Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντά, ἡ χώρα ἐγλίστρησε νοτίως καὶ ἡνώθη μὲ τὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο, ἀφήνοντας τὴν εὐρωπαϊκὴ Τρόϊκα στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ. Ἡ Εὐρώπη διακρίνεται πλέον ἀμυδρά, ἐκεῖ ἐπάνω, πλέοντας πρὸς Βόρειον Πόλο. Τοὺς τὴν ἐφέραμε καὶ ἐγίναμε Ἀφρική καὶ ἔτσι ἡ Τρόϊκα δὲν δύναται πλέον νὰ μᾶς ἀγγίξῃ.

Ἐδῶ λοιπὸν εἶναι ποὺ ἐμφανίζεται ὁ Μανωλιός, ὁ κροκόδειλος. Ἦλθε στὰ νερά του, τὰ ἀφρικανικά. Μὲ μία ἀδιαπέραστη πέτσα πονηριᾶς καὶ βλέμμα ῥωμέϊκο ἐτρύπωσε στὴν λιμνάζουσα θολούρα τοῦ κρατιδίου καὶ ἔγινε σύμβολο ἑλληνικῆς σκέψεως. Λέγεται πὼς ὅπως ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία ἔχει τὴν σπάθα στὴν σημαία της,  ὁ Βαγγέλης-Ἰντὶ Ἀμὶν Νταντὰ  σκέπτεται νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν σταυρὸ τῆς ἑλληνικῆς σημαίας μὲ τὸν κροκόδειλο. Σκεφθήκατε ποτὲ γιατί 30% τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ κρατιδίου, δηλαδὴ τρία ἑκατομμύρια ταλαιπωρημένα ὑπέργηρα κορμιὰ συνεχίζουν νὰ ψηφίζουν σαμαροβαγγελισμό;  Ἄν κοιτάξετε τὰ βλέμματά τους θὰ ἀναγνωρίσετε τὴν σκέψη ποὺ κρύβεται ὀπίσω ἀπὸ τὰ λέπια τοῦ κροκοδείλου.

Ἐκπλήσσομαι γιὰ τὸ κουράγιο ποὺ ἐπιδεικνύουν οἱ ἐλάχιστοι ἐναπομείναντες Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου. Εἰσέρχονται στὰ ταξιὰ μὲ ὀδηγοὺς κροκοδείλους, ξαπλώνουν στὰ κρεβάτια τῶν νοσοκομείων μὲ γιατροὺς κροκοδείλους, γευματίζουν σὲ ἑστιατόρια μὲ γκαρσόνια κροκοδείλους, ψηφίζουν τὰ ἐπικίνδυνα σάλια τοῦ κροκοδείλου Βαγγέλη. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ μερικοὶ ἐναπομείναντες κυνηγοὶ κροκοδείλων ποὺ κατεβάζουν ἀπὸ τὸν τοῖχο τὸ καριοφίλι τῶν παππούδων τους, τὸ μετατρέπουν σὲ πυροβόλο ὅπλο καὶ ὁνειρεύονται νὰ ὑψώσουν λόφο  κεφαλῶν κροκοδείλων.

Ἀλλὰ πρέπει αὐτοὶ οἱ κυνηγοὶ νὰ  ἐπιταχύνουν τὸν ῥυθμὸ τῶν γυμνασίων τους, διότι ἤδη ἡ προηγούμενη γενιὰ κυνηγῶν κροκοδείλων ἔχει ἀποχωρήσει κατὰ τὸν πλέον ἑλληνικὸ τρόπο: Συνταξιοδοτοῦνται ἀβέρτα μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι δὲν φταίει ποτὲ κανεὶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὅτι δὲν ἐφάγαμε ὅλοι τὸν  καρδιοπαθῆ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καρδιολόγο, ὅτι δὲν ἐφυλακίσαμε ὅλοι τοὺς βουλευτὲς ἐπειδὴ ἦσαν ὀξύθυμοι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν δικαστή, ὅτι ἐμεῖς πάντως δὲν ἐπήραμε φακελλάκι ἀλλὰ ὁ ἀδελφός μας ποὺ ἁπλῶς μᾶς ἔδωσε τὰ μισὰ γιὰ νὰ δυνηθοῦμε νὰ πίνουμε κάθεν ἡμέρα  τὸ φραπεδάκι μας καὶ ποὺ ἐπιτέλους δὲν πᾶνε νὰ γαμηθοῦνε ὅλοι καὶ ἄς βουλιάξῃ αὐτὸς ὁ τόπος στὴν λίμνη τῶν κροκοδείλων διότι τὸ μόνο ποὺ μᾶς πονᾷ εἶναι αὐτὴ ἡ πατρίδα νὰ μὴν περιέλθῃ στὸ ἔλεος τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν Τούρκων ποὺ θὰ μᾶς φᾶνε τὴν σύνταξη.

Ἀκόμα καὶ ὁ Χριστόφορος Ξηρός, μετὰ τὸ ἠχητικό του διάγγελμα τῆς 20^ης Ἰανουαρίου 2014, ἔχει οὐσιαστικὰ ἀποφασίσει νὰ συνταξιοδοτηθῇ ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι Δεκαεπτανοεμβρῖτες δηλώνουν ἀπὸ τὴν φυλακὴ ὅτι ἡ δράση τους ἔχει τελειώσει γιὰ τὰ καλὰ καὶ εὑρίσκονται σὲ πορεία συνταξιοδοτήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν ἐπιστρέψῃ μὲ τὸ καλὸ ὁ βασιλιάς μας, δίδοντας γενικὴ ἀμνηστία, δὲν πρέπει νὰ τοὺς ξεχάσῃ, νὰ τοὺς βγάλῃ καὶ νὰ τοὺς συνταξιοδοτήσῃ διότι εἶναι τόσο καλὰ παιδιὰ ποὺ οὔτε κἄν προσεπάθησαν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.

Ἔχουμε ἤδη περάσει  στὴν ἐποχὴ τοῦ Κροκοδείλου, προτοῦ κἄν εἰσέλθουμε στὴν ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου. Ἡ Ἑλλὰς ποὺ ποτὲ δὲν πεθαίνει θὰ ἐπιβιώσῃ ὡς βαρειὰ βιομηχανία τουρισμοῦ, γδέρνοντας τὸν τουρίστα στὶς δαγκάνες τοῦ ἀγαπημένου μας Μανωλιοῦ κροκοδείλου. Ἐπιτέλους, ἡ Ἑλλὰς ποὺ ποτὲ δὲν πεθαίνει εὑρῆκε τὸ σύμβολό του. Μόνον μὴν πᾶμε καὶ συνταξιοδοτήσουμε καὶ τὸν κροκόδειλο!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Ἰουλίου 2014 

117 - Ἔκκληση πρὸς τοὺς δασκάλους τῆς καταστροφῆς: Ἑλληνισμὸς καὶ γλῶσσα

117 - Ἔκκληση πρὸς τοὺς δασκάλους τῆς καταστροφῆς: Ἑλληνισμὸς καὶ γλῶσσα

Πέραν τοῦ ῥομαντισμοῦ, τῆς νοσταλγίας τοῦ χαμένου παραδείσου καὶ τῆς ψυχαναλύσεως, ὁ ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι κράτος, οὔτε ἔθνος, οὔτε ἔδαφος, οὔτε θάλασσα οὔτε ξηρά. Ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ ἀξεπέραστος πολιτισμὸς τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐξωγηΐνων, εἶναι τὰ χνῶτα τοῦ Θεοῦ ποὺ γιὰ νὰ τὸν πλησιάσῃς καὶ νὰ τὸν χαϊδέψῃς χρειάζεσαι ἕνα καὶ μοναδικὸ πρᾶγμα: τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅποιος δὲν γνωρίζει ἑλληνικὰ δὲν δύναται πλήρως νὰ αἰσθανθῇ τὸν ἑλληνισμό. Αὐτὸ τὸ ὀνομάζω ἑλληνοκεντρισμός. Εἶναι σὰν νὰ θέλῃς νὰ καταλάβῃς τὸν Κονφούκιο χωρὶς νὰ γνωρίζῃς κινεζικά.

Ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμὸς εἶναι κάτι πολὺ πιὸ περιορισμένο. Ὑπάρχουν ἑκατοντάδες ἐθνικισμοὶ ἀνὰ τὴν γῆ, ὅσα καὶ τὰ ἐθνοκράτη. Ὁ Ἕλλην ἐθνικιστὴς ὑποβιβάζεται καὶ γίνεται ἴσος μὲ τὸν Κροάτη ἐθνικιστὴ ἤ μὲ τὸν Οὐκρανὸ ἐθνικιστή. Ἀπευθύνεται σὲ 11 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, βάλε 20. Ἐὰν ἐξαφανισθοῦν αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα ἑκατομμύρια (καὶ ἡ Κωνσταντινούπολη μετὰ περιχώρων ἔχει σήμερα 2.500 ἐθνικοὺς Ἕλληνες καὶ 18 ἑκατομμύρια ἄλλων φυλῶν) τότε ἐξαφανίζεται ὁ ἑλληνισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ὁ Κινέζος εἶναι Ἕλλην ὑπὸ δύο προϋποθέσεις : Νὰ εἰσέρχεται στὸ πνεῦμα τοῦ Σωκράτους ὡς πρώτη προσέγγιση. Νὰ γνωρίζῃ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ εἰσέλθῃ μόνιμα στὰ Μυστήρια τῶν Ἐλευσινίων. Ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος Ἕγελος προσέθετε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς συνεπληρώθη μὲ τὴν ἑλληνωρθοδοξία (μὲ ὠμέγα ὡς δύο ὄμικρον, ἤτοι ἑλληνοορθοδοξία), δηλαδὴ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν Δήμητρα τῶν Ἐλευσινίων , στὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὴν ὀρθόδοξη Παναγία.

Ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶναι οὔτε αὐτὴ τῶν καθαρευουσιάνων, οὔτε τῶν δημοτικιστῶν, οὔτε τῶν νεοελληνιστῶν, οὔτε τῶν μονοτονιστῶν. Ὁ Κινέζος ποὺ χρειάζεται τὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ γίνῃ Ἕλλην, ἄς κάνῃ ὅσα ὀρθογραφικὰ θεωροῦνται λάθη ἀπὸ τοὺς Μπαμπινιώτηδες. Ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε μητρικὴ τὴν ἑλληνικὴ πρέπει νὰ προτείνουμε στὴν γῆ καὶ τὸ σύμπαν μία μέση γλῶσσα,  αὐτὴν τοῦ Χριστοῦ, μία μέση ὁδὸ γιὰ νὰ μὴ κοπῇ ὁ μίτος τῆς  Ἀριάδνης, ἀπὸ τὸν Ὄμηρο μέχρι τὸν Ἐλύτη καὶ ἄς συνεχίσουμε ἐμεῖς νὰ χρησιμοποιοῦμε μία διάλεκτο, σὰν τὰ γερμανοελβετικά, ποὺ ὀνομάζουμε νεοελληνικά. (Νὰ παρατηρήσω ὅτι ὅλο καὶ περισσότεροι ἰθαγενεῖς τοῦ κρατιδίου, λόγῳ πασοκικῆς ἐπιβολῆς τοῦ μονοτονικοῦ τὸ 1982, γράφουν τώρα ἀντιεβραῖος ἀντὶ  ἀνθεβραῖος, ἀντιέλλην ἀντὶ ἀνθέλλην, ἀγνοῶντας τὴν δασεῖα στὸ ἔψιλον. Τέτοια ἑλληνικὰ περιττεύουν γιὰ τὸν ἑλληνοκεντρικὸ Γάλλο ἤ Κινέζο).

Ἀντί λοιπόν, γιὰ νὰ ἐνισχύσουμε τὸν τουρισμό, νὰ  ἀπαιτοῦμε τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος, καλὸν θὰ ἦτο ὁ ἑκάστοτε Ἕλλην πρωθυπουργὸς νὰ ἐπέμενε στὶς Βρυξέλλες καὶ στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη νὰ καθιερωθοῦν τὰ ἑλληνικὰ κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης καὶ ἀργότερα ὁλοκλήρου τῆς Ἀνθρωπότητος, στέλνοντας ὡς πρέσβυ στὴν Δύση καὶ τὴν Ἀνατολὴ ἕναν σύγχρονο Σωκράτη καὶ ὄχι οἰκονομολόγους τῆς Λέσχης Μπίλντερμπεργκ (Στουρνάρας, Χαρδούβελης).

Ἡ χώρα μας εἶναι ὁ πλανήτης καὶ τὸ σύμπαν. Τέτοια πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ ῥητοῦ, «Ἡ Ἑλλάδα ποτὲ δὲν πεθαίνει». Βεβαίως, στὸν Ῥωμηὸ ποὺ κατήντησε γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης, τέτοια ἑρμηνεία δὲν  συμφέρει, διότι αὐτὸς τὸ μόνο ποὺ ἐπιζητᾷ εἶναι ἕνα φιλοδώρημα (νὰ μὴ δίδετε ποτὲ φιλοδώρημα στὰ γκαρσόνια γιὰ νὰ τοὺς ἐξαφανίσετε! Εἴδατε στὸν τύπο τὴν μελέτη γιὰ τὸ ποῖοι ξένοι τουρίστες δίδουν τὰ πιὸ γερὰ φιλοδωρήματα; Σημεῖα τῶν καιρῶν). Τὸ γκαρσόνι δὲν χρειάζεται φιλοσοφίες διανοουμένων. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ ὀλίγοι τέτοιον λαὸ δὲν θέλουμε. Τὸν ἀφήνουμε στοὺς Βαγγελοσαμαράδες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                   30 Ἰουνίου 2014