251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα: Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα:

Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1947, ἕνα Ἑλληνόπουλο, ἡλικίας μόλις 12 ἐτῶν, ἐστέλνετο ἀπὸ τὸν κομμουνιστή, ἀπολυμένο ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο πατέρα του, μὲ ἀεροπλάνο τῆς Air France, στὸ Παρίσι γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὶς συνέπειες τῆς βαρβαρότητος τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ὀλίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, στὸ Κολωνάκι, ἡ μητέρα του συλλαμβάνετο ὡς κομμουνίστρια καὶ κατεδικάζετο σὲ θάνατο ἀπὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο. Τὸ Ἑλληνόπουλο ἤμουν ἐγώ, ὁ πατέρας ἐλέγετο Νῖκος Κιτσίκης καὶ ἡ μητέρα ἦταν ἡ Μπεάτα Κιτσίκη.

Ἡ Μπεάτα ἐβασανίσθη στὰ μπουντρούμια τῆς ἀστυνομίας καὶ ἀργότερα στὶς γυναικεῖες φυλακὲς Ἀβέρωφ, ἀλλὰ δὲν ἐλύγισε οὔτε στιγμὴ καὶ ποτὲ δὲν ὑπέγραψε δήλωση μετανοίας. Παρέμεινε κομμουνίστρια μὲ ψηλὰ τὸ πανέμορφο κεφάλι της (ψηλὰ ὅπως αὐτὸ τῆς Ζωῆς), ἐφ’ὅσον στὸν Μεσοπόλεμο ἀπεκαλεῖτο ἡ ὡραία κυρία Κιτσίκη, ὅταν προτοῦ γίνει κομμουνίστρια  ἦταν μέλος τῆς κολωνακιώτικης κοινωνίας. Αὐτὴ ἡ ξεπεσμένη ἐπαρχιώτικη παρισινὴ κοινωνία τοῦ Κολωνακίου ποὺ θύμιζε τὴν ῥουμάνικη ψευδοπαρισινὴ ἀριστοκρατία τοῦ Βουκουρεστίου, ὅπου ὅλοι, κύριοι καὶ κυρίες ἀπατοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἔκαμαν τὴν Κρητικιὰ Μπεάτα, ἄν καὶ ἄθεη, νὰ σιχαθῇ τὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῆς μικροσκοπικῆς δυσώδους κολωνακιώτικης κοινωνίας. Ὅταν ἔγινε κομμουνίστρια στὴν Κατοχή, ὡς Ἐαμίτισσα, μοῦ ἔλεγε ὅτι στὸ ΚΚΕ ἡ ἠθικὴ ἐπρώτευε καὶ αὐτὸ μὲ ὤθησε ἀργότερα νὰ γίνω πιστὸς Ὀρθόδοξος χριστιανός.

Μεγαλώνοντας ἔκτοτε ἐσωτερικὸς σὲ σχολεῖο στὴν Γαλλία, ἔκρυψα μέσα μου τὴν χαμένη μάνα μου καὶ μέσῳ αὐτῆς ἐθαύμασα τὴν Ἑλληνίδα γυναῖκα. Ἀπὸ τὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ, οἱ συγκρατούμενες τῆς μητέρας μου, μοῦ ἔστελναν τὰ ἐργόχειρά τους στὰ ὁποῖα ἔπλεκαν πάντα τὴν φράση: «Γυναικεῖες Φυλακὲς Ἀβέρωφ». Ἔχω ἀκόμη καὶ σήμερα κρατήσει μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐργόχειρα.

Μεγαλώνοντας λοιπὸν μακρυὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα-μάνα μου, ὡρκίσθηκα νὰ μάθω καλὰ τὰ ἑλληνικά, διότι ἡ πρώτη γλῶσσα στὴν οἰκογένεια ἦταν τὰ γαλλικά, ἀπὸ τὸ σόϊ τῆς μητέρας μου, τοὺς Ἡρακλειῶτες Πετυχάκηδες, ἀπὸ τὸ Κάϊρο καὶ τὴν Τεργέστη. Κατόπιν αὐτοῦ νὰ ἐργασθῶ ὡς διανοούμενος, ποτὲ ὡς πολιτικός, γιὰ τὴν συμφιλίωση τῶν ἀντιπάλων ὁμάδων ποὺ εἶχαν καταστρέψει τὴν Ἑλλάδα καὶ καταρρακώσει τὸ κῦρος της. Πρῶτα μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς γείτονες, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «μηδὲν προβλήματος», πολιτικὴ ποὺ εἶχα διδάξει άνεπιτυχῶς στὸν φοιτητή μου στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸν σημερινὸ πρωθυπουργὸ τῆς Τουρκίας, Ἀχμὲτ Νταβούτογλου. Μετά, μὲ τὶς ἀντίπαλες πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ὁμάδες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ποὺ εἶχαν κατασπαράξει τὴν μητέρα μου καὶ τὴν Ἑλλάδα.

Πέραν τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ ἤμουν πεπεισμένος ὅτι ἡ Ἑλληνίδα μάνα ποὺ ἀγαπᾷ καὶ θυσιάζεται γιὰ ὅλα της τὰ παιδιά, τὰ κομμουνιστάκια καὶ τὰ φασιστάκια, δὲν κάνει διακρίσεις καὶ δὲν καταρᾶται κανέναν, γνωρίζοντας ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅτι οἱ πάντες, χωρὶς ἐξαίρεση, ὅταν δροῦμε εἴμεθα ἐγκληματίες. Γι’αὐτὸ καὶ στὸ τελευταῖο μου βιβλίο ποὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες θὰ παρουσιάσω στὸ κοινό, στὴν πατρίδα τῆς μητέρας μου, τὸ Ἡράκλειο (Περὶ Ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος), συμπεριέλαβα ὡς γυναῖκα ἡρωίδα, τὴν ἐθνικοσοσιαλίστρια Ἑλληνίδα καὶ Γαλλιδούλα Σάβιτρι Ντέβι, τέρας πανεπιστημιακῶν γνώσεων, ἱέρεια τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ μὲ τὴν μόνη της παρουσία συνέτριβε τὴν ἄφθαστη μετριότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἐργατοπατέρων τῆς χώρας μας. Ἔδωσε καὶ δὲν ἐπῆρε, διότι ὁ ἥρωας μόνον προσφέρει καὶ ἰδιαίτερα ὅταν πρόκειται γιὰ γυναῖκα.

Σήμερα ἀναδεικνύεται, μὲ βάθος τὸν Παρθενῶνα, πέραν τοῦ οἴκου ἀνοχῆς τῆς Βουλῆς ποὺ εἶχε ἀμαυρώσει ἡ Μελίνα Μερκούρη, ἡ ὁποία, μὲ ἕνα ποτήρι οὐΐσκυ στὸ χέρι περιεφέρετο στὰ σαλόνια τῆς Ἑσπερίας γιὰ νὰ πείσῃ δῆθεν τοὺς Δυτικοὺς ληστὲς ἀρχαιοτήτων νὰ ἐπιστρέψουν τὰ Μάρμαρα, σήμερα λοιπόν, ἀναδεικνύεται στὸν χῶρο τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος, μία γυναῖκα Ἀθηνᾶ χρυσελεφάντινη, ἡ Ζωή, ἡ ἀγωνίστρια Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, πρότυπο Ἑλληνίδος γυναικός, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐπικεντρώνονται ὅλες οἱ ἐλπίδες τῶν νέων αὐτῆς τῆς χώρας, αὐτῶν στοὺς ὁποίους καὶ ἀφιέρωσα τὸ βιβλίο μου περὶ Ἡρώων, μὲ τὶς ἑξῆς λέξεις: «Τοῦτο τὸ βιβλίο ἀφιερώνεται στὴν ἑλληνικὴ νεολαία καὶ στὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ μὲ τὴν προσδοκία μελλούσης ἐπαναστάσεως". Θὰ ἠμποροῦσα νὰ τὸ εἶχα ἀφιερώσει καὶ στὴν Μπεάτα καὶ τὴν Ζωή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Ὀκτωβρίου 2015

242 - Ὁ Οἶκος τῆς Βουλῆς: 1965-2015. Ἕως πότε;

242 - Ὁ Οἶκος τῆς Βουλῆς: 1965-2015. Ἕως πότε;

Τὸ 2005 ἔγραφα ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ κράτος τοῦ 1821 γιὰ νὰ ἀποδείξῃ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη πόσο ἀρνητικὴ εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ κράτους, αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἀπέρριψε ὁ Χριστὸς εἰσερχόμενος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καθισμένος σὲ πουλάρι, γιὰ νὰ γελοιοποιήσῃ τὴν ἔννοια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ( κύριο ἄρθρο μου, «Τὸ αὐθαἰρετο ἑλληνικὸ κράτος»,  τριμηνιαῖο περιοδικὸ  Ἐνδιάμεση Περιοχή, τ.37, Φθινόπωρο 2005). Καὶ ἐσυνέχιζα λέγοντας: Κατόπιν ἐμβῆκε ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὸν ναό, ὥς εἰς τὴν Βουλή, καὶ ὡς ἀναρχικὸς τῶν Ἐξαρχείων «ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ»  καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια καὶ τὰ καθίσματα τῶν ἐγκαθέτων. Καὶ τοὺς λέγει: Τὸν οἶκο τὸν ἐκάματε σπήλαιο  ποὺ συχνάζουν ληστές, ἀφοῦ  μὲ  τὶς αἰσχροκερδεῖες σας κατακλέπτετε καὶ ληστεύετε τὸν λαό (κατὰ Ματθαῖον, κα΄1-13). Μὲ τὴν σειρά του, ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ὁ πρεσβύτερος ἐχαρακτήρισε τὸ 1965, στὰ Ἰουλιανά, τὸν ναὸ τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὡς οἶκο ἀνοχῆς, προσβάλλοντας ἄθελά του -αὐτὸς ποὺ τόσο ἠγάπησε τὶς γυναῖκες- τὸ πλέον παραδοσιακὸ ἑλληνικὸ ἐπάγγελμα τοῦ κόσμου ποὺ ἀπαρτίζεται ἀπὸ ἱερόδουλες μὲ χρυσῆ καρδιά, οἱ ὁποῖες λειτουργοῦνται τὶς Κυριακὲς πολὺ πιὸ συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἐθνοπατέρες νταβατζῆδες τους. Ἔτσι ἐφθάσαμε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς Μελούνας στὴν Ἑλλάδα τῆς Μελίνας.

Τὸ δεξὶ χέρι τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου, τῆς μόνης προέδρου τῆς Βουλῆς ποὺ ἐτίμησε πλήρως τὸ ἀξίωμά της, ἡ Ῥαχὴλ Μακρῆ, ὑποψηφία μὲ τὴν Λαϊκὴ Ἑνότητα, μιλῶντας στὰ «Παραπολιτικὰ» στὶς 23 Σεπτεμβρίου 2015, ἐξοργίζοντας τοὺς δημοσιογράφους τοῦ Σκάϊ καὶ τοῦ Κατεστημένου, ἐχαρακτήρισε τὴν Βουλή, γιὰ πολλοστὴ φορά, μετὰ τὸν Γεώργιο Παπανδρέου, οἶκο ἀνοχῆς, ἐκφράζοντας τὴν γνώμη ὁλοκλήρου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ὅμως ἐνδίδει στὶς σειρῆνες-ἱερόδουλες, συμπληρώνοντας ὅτι «μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι οἱ ἐργαζόμενες στοὺς οἴκους αὐτοὺς ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία καὶ μεγαλύτερη ἀξιοπρέπεια ἀπὸ αὐτὸ τὸ Κοινοβούλιο ποὺ ἔχει στελεχωθῇ καθ’ὑπόδειξιν τοῦ Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε».

Ἡ Ῥαχὴλ Μακρῆ κατήγγειλε ὅτι ἡ κυβέρνηση Τσίπρα ἔδωσε 100 ἑκατομμύρια στὸ Μέγαρο Μουσικῆς καὶ τὸν Ψυχάρη, ἀφήνοντας ἄφραγκα τὰ σχολεῖα (παρεπιπτόντως, ὁ Δῆμος Ζωγράφου, ἐπὶ Τσίπρα,  ἔπαυσε νὰ χρηματοδοτῇ τὸ διεθνῶς γνωστὸ κέντρο ἐρευνῶν τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ). Προσέθεσε τέλος πὼς ἀρχικὰ στὸν Σύριζα τὸ ἔπαιζαν ἁπλοί, χωρὶς γραβάτα, καὶ τώρα χρησιμοποιοῦν θωρακισμένες  Μερσέντες ὅπως ὁ Γιάννης Δραγασάκης.

Οἱ συγκλονιστικὲς δηλώσεις τῆς Ῥαχὴλ Μακρῆ ἔχουν μεγάλο βάρος ὅταν γνωρίζουμε  ὅτι εἶναι τὸ δεξὶ χέρι τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου ποὺ στὴν διάρκεια τῆς θητείας της ὡς πρόεδρος τῆς Βουλῆς δὲν ἔπαυσε νὰ καταγγέλλῃ τὶς συνεχεῖς ἀντισυνταγματικὲς ἐνέργειες τῆς Βουλῆς. Ἡ Ῥαχὴλ εἶχε δημοσίως εἰπῆ στὴν Ζωή: «Σ’εὐχαριστῶ ποὺ δὲν ὑποτάχθηκες καὶ δὲν παρέδωσες τὴν σφραγίδα στοὺς ἀποικιοκράτες. Ἀξίζει φίλη, νὰ ὑπάρχῃς γιὰ ἕνα ὄνειρο κι ἄς εἶναι ἡ φωτιά του νὰ σὲ κάψῃ». Σίγουρα, ὅλοι ὅσοι ἔχουν παραμείνει Ἕλληνες σὲ αὐτὸν τὸ τόπο συμφωνοῦν μὲ τὴν Ῥαχὴλ Μακρῆ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Σεπτεμβρίου 2015

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

Ἕνα σχόλιο στὸ ἄρθρο τοῦ μπλόγκ μου, "Οἱ Ἐκλεκτοί", τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2014, ἀπὸ τὸν "Ζαρατούστρα", μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρία νὰ ξεκαθαρίσω καὶ πάλι τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ποὺ πρεσβεύω καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμός, ὅπως τὸν ἔχω ὁρίσει έγώ στὰ γραπτά μου, εἶναι ἕνα εἶδος σούπερ ἐθνικισμοῦ. Ἐνῷ ὁ ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ σὲ σύνορα -ὅσο καὶ ἐκτενῆ νὰ εἶναι αὐτὰ τὰ σύνορα- ὁ ἑλληνοκεντρισμός ἐννοεῖ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς οίκουμενικό (ἄλλα ὄχι διεθνιστικό) ὅπως ἦταν ἡ ἔννοια τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἀκόμη περισσότερο ὡς συμπαντικό, ἐπεκτεινόμενο στὸ Σύμπαν. Ὅπως ἔχω γράψει:"Τὰ ἄστρα ψιθυρίζουν ἑλληνικά" (βλέπε καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη, "Δημήτρης Κιτσίκης. Γεωπολιτικὴ Βιογραφία").

Ὁ Γερμανὸς ἐθνικοσοσιαλιστὴς Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ στὸ πολύκροτο βιβλίο του ὥρισε τὸ αἷμα ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ Κ΄ Αἰῶνος". Ἐγὼ ὁρίζω τὸν ἑλληνισμὸ ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος" (Βλέπε τὸ κείμενο "στόχος" τοῦ παρόντος μπλόγκ:"Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ").

Ἡ ἴδια ἡ ζωή μου, κατὰ τὴν ἐκφραζομένη δημοσίως γνώμη τοῦ καθηγητοῦ πατρὸς Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ἔχει πολλὰ χαρακτηριστικὰ μὲ τὴν ζωὴ τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ (ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου). Εἶμαι γόνος ἑλληνοϊταλικῆς οἰκογενείας εὐγενῶν. Ὁ πρόπαππος μου ἀπὸ τὴν μητέρα μου, ὁ κόντες ντ'Ἀντώνιο, κατήγετο ἀπὸ τὴν Τεργέστη καὶ ἡ προγιαγιά μου, ἀπό τὴν μητέρα μου, ἦτο Γαλλίδα -ἡ Ἄννη- ἡ ὁποία εἶχε 16 παιδιά, 8 βαπτισμένα ῥωμαιοκαθολικὰ καὶ 8 ὀρθόδοξα. Ἡ οἰκογένεια τῆς Κρητικιᾶς μητέρας μου ἦτο ἐγκατεστημένη στὸ Κάϊρο. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ὡς Ὀρθόδοξος, ἐγεννήθην μέσα στὴν Ἀθήνα ἀλλὰ μὲ γλῶσσα γαλλική. Τὰ ἑλληνικὰ τὰ ἔμαθα σὲ ἡλικία 5 ἐτῶν μέχρι τὰ 12 μου χρόνια ὁπότε ἔφυγα γιὰ τὴν Γαλλία καὶ ὅταν ἐξῆλθα ἀπὸ τὸ γαλλικὸ λύκειο τῶν Παρισίων, εἶχα ξεχάσει τὰ ὁλίγα ἑλληνικά μου. Μὲ τεραστία προσωπικὴ προσπάθεια ἐπέτυχα νὰ μάθω πολὺ καλὰ τὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ τὰ πρῶτα μου βιβλία στὰ ἑλληνικὰ ἦταν μεταφρασμένα ἀπὸ τὰ γαλλικά.

Ὁ Κάλβος, στὴν γλῶσσα του καὶ στὴν σκέψη του δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ Ἕλλην τοῦ ἐθνοκράτους. Εἶναι συμπαντικὸς Ἕλλην, ὅπως ὁ Νῖτσε καὶ ὁ Βάγνερ, ὅπως καὶ ὁ Καβάφης. Ὅλοι αὐτοὶ ἀναπνέουν ἑλληνισμό. Εἶναι ἑλληνοκεντρικοί. Ὁ Ἕλλην Χέγκελ, ἐμπνευστὴς τοῦ Μάρξ, ἔλεγε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε ἐμπλουτισθῆ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο. Ἡ συνθετική μου ἔννοια τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ βασισμένη στὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ συναντᾷ τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Κάλβου πού, σὲ μικτὴ γλῶσσα, συνθέτει τὸν κλασσικισμὸ μὲ τὸν ῥομαντισμό, τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία μὲ τὸν χριστιανισμό, τὸν ἐρωτισμὸ μὲ τὸν πουριτανισμό, τὸν ἐπαναστατισμὸ μὲ τὸν συντηρητισμό. Ὁ Κάλβος συλλαμβάνεται ὡς μετέχων στὸ κίνημα τῶν Καρμπονάρων καὶ καταφεύγει στὴν Γενεύη, ὅπως καὶ ἐγὼ μετεῖχα στὴν παρισινὴ ἐξέγερση τοῦ Μάη τοῦ 1968 μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπελαθῶ ἀπὸ τὴν Γαλλία, καταφεύγοντας στὸν Καναδᾶ.

Ὁ πρωθυπουργὸς Ἀντώνης Σαμαρᾶς, στὶς 14 Φεβρουαρίου 2014, ἐδήλωσε ἔμπροσθεν τῶν μοναχῶν, στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου εἶχε μεταβῆ γιὰ προεκλογικοὺς λόγους, ὅτι δύο εἶναι οἱ προτεραιότητες τῆς κυβερνήσεώς του: Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία! Ἀβυσσαλέο ψεῦδος! Ποτέ, μὰ ποτέ, αὐτὸς ὅπως καὶ ὅλοι οἱ προηγούμενοι πρωθυπουργοὶ τοῦ ἐθνοκρατιδίου, στὰ διεθνῆ φόρα, δὲν ἀνέδειξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ποτὲ δὲν ἐπρότειναν στὶς Βρυξέλλες ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ τὸ πολιτισμικὸ εὐρώ, δηλαδὴ νὰ καθιερωθῇ ὡς ἡ κοινὴ γλῶσσα τῆς ΕΕ, καὶ νὰ διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς ΕΕ ὑποχρεωτικά, ἀπὸ τὴν πρώτη δημοτικοῦ μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο. Ἀντιθέτως κατέσφαξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὴν καθιέρωση, πρῶτα τῆς καθαρευούσης, μετὰ τῆς δημοτικῆς καὶ τέλος τοῦ μονοτονικοῦ. Ἀντί γιὰ πολιτισμὸ πουλᾶνε τουρισμό. Μεταξὺ τῶν βουλευτῶν, μόνον ὁ Βύρων Πολύδωρας ὑπερασπίσθη δημοσίως τὸ πολυτονικὸ σύστημα καὶ δευτερευόντως ἡ Λιάνα Κανέλλη.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς φαιδρᾶς Μελίνας ποὺ δὲν ἔκαμε ποτὲ ἔρωτα τὴν Κυριακή, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσε τὴν ἐπάνοδο στὰ στενὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος μέχρι τὸν σημερινὸ Ἀμερικανὸ ἠθοποιὸ George Clooney, ποὺ εἰσεχώρησε μὲ τὴν σειρά του στὴν κλίνη τῆς Μελίνας, τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ἀρέσκεται, ὡς μοναδικὴ πολιτισμικὴ πολιτική, νὰ προβάλλῃ τὸν φράγκικο φιλελληνισμὸ ποὺ καταλήγει στὰ σεξουαλικὰ ὄργια τῆς Μυκόνου πρὸς χάριν τουρισμοῦ. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἡ Τουρκία ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸ Βερολῖνο, τὴν ἐπιστροφὴ μέσα στὰ στενὰ σύνορά της, τοῦ Βωμοῦ τοῦ Διὸς Σωτῆρος καὶ τῆς Ἀθηνᾶς Νικηφόρου τῆς Περγάμου, βασιζομένη στὴν λογικὴ τῶν συνόρων τοῦ ἐθνοκράτους. Ἔτσι, προσπαθοῦμε νὰ συρρικνώσουμε τὸν ἑλληνισμό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ ὑπεχρεώναμε τὸν Νῖτσε καὶ τὸν Βάγνερ νὰ πολιτογραφηθοῦν Ἕλληνες πολῖτες τοῦ κρατιδίου.

Ἡ μελλοντικὴ κυβέρνηση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς πρέπει νὰ ἔχῃ ὡς ἀπόλυτη προτεραιότητα νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα παγκοσμίως ὡς ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο ἐξαπλώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ὄχι τὸν ξεβράκωτο τουρισμό. Ὁ Ἕλλην δὲν δύναται νὰ συνεχίσῃ νὰ εἶναι τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου. Εἶναι ἄρχων καὶ πρέπει νὰ παραμείνῃ ἄρχων. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἐγὼ θὰ ψηφίσω Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ἄν κηρυχθῇ ἐκτὸς νόμου, τότε μόνον θὰ ψηφίσω ΚΚΕ.

                Δημήτρης Κιτσίκης                24 Φεβρουαρίου 2014