258 – Τρεῖς γυναῖκες, τρία σύμβολα τριῶν ἐποχῶν: Ἡ Μπεάτα, ἡ Ζωὴ καὶ ἡ κυρὰ Τασία

258 – Τρεῖς γυναῖκες, τρία σύμβολα τριῶν ἐποχῶν: Ἡ Μπεάτα, ἡ Ζωὴ καὶ ἡ κυρὰ Τασία

Πῶς αὐτὸ τὸ τέρας, ὀνόματι κυρὰ Τασία Χριστοδουλοπούλου, μὲ ἀκαθόριστα φυσιογνωμικὰ γυναικὸς ἔγινε ὑπουργός, δηλαδὴ ἀντιπρόσωπος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξηγηθῇ παρὰ μόνον μὲ τὴν γνωστὴ πλέον σὲ ὅλους τελεία ἀποβλάκωση τοῦ ὑπεργερασμένου ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ γνωστοῦ γιὰ τὴν ῥήση ὅτι «δὲν τὰ ἔφαγαν ὅλοι μαζί».

Ἐνεφανίσθη πρῶτα ἡ ἐλασίτισσα, ἡ Μπεάτα Κιτσίκη. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν Βικιπαίδεια: «Παρὰ τὰ βασανιστήρια τὰ ὁποῖα ὑπέστη, ἡ Μπεάτα ποτὲ δὲν ἐδέχθη νὰ υπογράψῃ δήλωση μετανοίας καὶ ἡρωποιήθηκε ἀπὸ τὴν νεολαία. Σὲ πολλὰ κορίτσια ποὺ γεννήθηκαν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἐδόθη τὸ ὄνομα Μπεάτα. Στὴν διάρκεια τῆς δίκης της ἐκατηγορήθη ὅτι εἶχε προδώσει τὴν τάξη της, αὐτὴν τοῦ Κολωνακίου».

Στὸ τέλος τῆς Μεταπολιτεύσεως, τὴν ἐποχὴ τῆς προδοσίας τοῦ πρώην κνίτη Ἀλέξη Τσίπρα, ἐνεφανίσθη ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου. Στὶς 17 Σεπτεμβρίου 2015, ἔγραψα γι’αὐτήν: «Ἐνεφανίσθη ἡ Ζωή, ὡς ζωὴ τοῦ ἔθνους, μὲ τὸ ἀπαράμιλλο ῥητορικὸ  ταλέντο της ποὺ δὲν εἶχε γνωρίσει τὸ γένος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀρχαιότητος. Μὲ τὸ φλέγμα καὶ τὴν ἥσυχη ἐπιμονή της ποὺ ὑψώνει φράγμα ἀπροσπέλαστο στὶς πολιτικάντικες ἐπιθέσεις, μὲ μόνο στρατὸ τὰ ἑλληνικὰ νειάτα. Τὸ ἄκομψο καὶ ὑπερβολικὰ ὑψηλό της σῶμα κατορθώνει νὰ τὸ δαμάσῃ καὶ νὰ τὸ ἐκλαμπρύνῃ σὲ ὁπλισμένη Ἀθηνᾶ ἐν μέσῳ τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος μὲ τὴν σοφὴ γλαῦκα τοῦ ΚΚΕ, ὑποστηριζομένη ἀπὸ τὸ δόρυ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς».

Καὶ τὸ 2015 ἐνεφανίσθη, πρὸ τοῦ τέλους τῆς ζωῆς τοῦ τεχνητοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου τοῦ 1821, κάτι ποὺ ἔμοιαζε μὲ γυναῖκα, χωρὶς νὰ εἶναι. Κάποια Τασία ἐργατομητέρα συνδικαλίστρια, ἐκμεταλλευομένη τὴν ἀμέριστη ὑποκρισία τοῦ «τομέως ὑπερασπίσεως ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ἐνάντια σὲ κάθε εἴδους διακρίσεις ἐθνικῆς καταγωγῆς, θρησκεύματος,  φύλου (ποίου φύλου;) σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ, πολιτικῶν πεποιθήσεων καὶ κοινωνικῆς προελεύσεως». Ἐνώπιον τῶν τζιχαδιστικῶν ἐρειπίων τῆς Παλμύρας καὶ τῆς Νινευῆς, τοὺς ἀποκεφαλισμοὺς καὶ τὶς σταυρώσεις ἐπὶ  ξύλου τῶν καθυστερημένων χριστιανῶν ποὺ ἐπιμένουν νὰ μὴν ἀκολουθοῦν τὰ φῶτα τῆς ἀθεΐας, ἐδήλωνε στὶς 28 Αὐγούστου 2015, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς τελετῆς παραδόσεως τοῦ ὑπουργείου τῆς Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς στὸν διάδοχό της: «Ἐλπίζω νὰ μὴ ζήσετε τὴν κόλαση ποὺ ἔζησα ἐγώ» ὅταν τὴν κατηγοροῦσαν γιὰ τὶς ὄμορφες δηλώσεις της ὅτι: α) Οἱ πρόσφυγες ἐλίαζοντο στὸν ἥλιο τῆς πλατείας Ὁμονοίας. β) Τὰ νησιὰ ἐπλούτισαν ἀπὸ τὰ πολλὰ χρήματα τῶν μεταναστῶν. γ) Θὰ ἐνοικίαζε διαμερίσματα γιὰ νὰ φιλοξενηθοῦν οἱ μετανάστες.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐπιλέχθηκε καὶ πάλι γιὰ ὑπουργός, ἐδήλωσε στὶς 28 Σεπτεμβρίου 2015: «Δὲν εἶμαι στὴν κυβέρνηση ἐπειδὴ εἶμαι γυναῖκα(;) ἀριστερή(;) καὶ ὁ κρυπτορατσισμὸς ποὺ ὑπάρχει ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ συγκεντρώσω ὅλα τὰ πυρά».

Σήμερα ἡ Εὐρώπη ὁλόκληρη βουλιάζει ὑπὸ τὰ πυρὰ τῶν βαρβάρων σουννιτῶν χρηματοδοτουμένων ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία τῶν δικαιωμάτων τῶν γυναικῶν καὶ σύντομα ὁλόκληρο τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο θὰ αἱματοκυλισθῇ ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς τουρίστες, ἡ δὲ κυρὰ Τασία θὰ φορέσῃ τὸν φερετζὲ μὲ τὴν προτομή της ἀναρτημένη στὴν πλατεῖα Μοναστηρακίου, δίπλα στὸ ἱστορικὸ τζαμί, ὡς φαραωνικὴ μούμια.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                            21 Νοεμβρίου 2015 

251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα: Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα:

Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1947, ἕνα Ἑλληνόπουλο, ἡλικίας μόλις 12 ἐτῶν, ἐστέλνετο ἀπὸ τὸν κομμουνιστή, ἀπολυμένο ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο πατέρα του, μὲ ἀεροπλάνο τῆς Air France, στὸ Παρίσι γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὶς συνέπειες τῆς βαρβαρότητος τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ὀλίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, στὸ Κολωνάκι, ἡ μητέρα του συλλαμβάνετο ὡς κομμουνίστρια καὶ κατεδικάζετο σὲ θάνατο ἀπὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο. Τὸ Ἑλληνόπουλο ἤμουν ἐγώ, ὁ πατέρας ἐλέγετο Νῖκος Κιτσίκης καὶ ἡ μητέρα ἦταν ἡ Μπεάτα Κιτσίκη.

Ἡ Μπεάτα ἐβασανίσθη στὰ μπουντρούμια τῆς ἀστυνομίας καὶ ἀργότερα στὶς γυναικεῖες φυλακὲς Ἀβέρωφ, ἀλλὰ δὲν ἐλύγισε οὔτε στιγμὴ καὶ ποτὲ δὲν ὑπέγραψε δήλωση μετανοίας. Παρέμεινε κομμουνίστρια μὲ ψηλὰ τὸ πανέμορφο κεφάλι της (ψηλὰ ὅπως αὐτὸ τῆς Ζωῆς), ἐφ’ὅσον στὸν Μεσοπόλεμο ἀπεκαλεῖτο ἡ ὡραία κυρία Κιτσίκη, ὅταν προτοῦ γίνει κομμουνίστρια  ἦταν μέλος τῆς κολωνακιώτικης κοινωνίας. Αὐτὴ ἡ ξεπεσμένη ἐπαρχιώτικη παρισινὴ κοινωνία τοῦ Κολωνακίου ποὺ θύμιζε τὴν ῥουμάνικη ψευδοπαρισινὴ ἀριστοκρατία τοῦ Βουκουρεστίου, ὅπου ὅλοι, κύριοι καὶ κυρίες ἀπατοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἔκαμαν τὴν Κρητικιὰ Μπεάτα, ἄν καὶ ἄθεη, νὰ σιχαθῇ τὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῆς μικροσκοπικῆς δυσώδους κολωνακιώτικης κοινωνίας. Ὅταν ἔγινε κομμουνίστρια στὴν Κατοχή, ὡς Ἐαμίτισσα, μοῦ ἔλεγε ὅτι στὸ ΚΚΕ ἡ ἠθικὴ ἐπρώτευε καὶ αὐτὸ μὲ ὤθησε ἀργότερα νὰ γίνω πιστὸς Ὀρθόδοξος χριστιανός.

Μεγαλώνοντας ἔκτοτε ἐσωτερικὸς σὲ σχολεῖο στὴν Γαλλία, ἔκρυψα μέσα μου τὴν χαμένη μάνα μου καὶ μέσῳ αὐτῆς ἐθαύμασα τὴν Ἑλληνίδα γυναῖκα. Ἀπὸ τὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ, οἱ συγκρατούμενες τῆς μητέρας μου, μοῦ ἔστελναν τὰ ἐργόχειρά τους στὰ ὁποῖα ἔπλεκαν πάντα τὴν φράση: «Γυναικεῖες Φυλακὲς Ἀβέρωφ». Ἔχω ἀκόμη καὶ σήμερα κρατήσει μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐργόχειρα.

Μεγαλώνοντας λοιπὸν μακρυὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα-μάνα μου, ὡρκίσθηκα νὰ μάθω καλὰ τὰ ἑλληνικά, διότι ἡ πρώτη γλῶσσα στὴν οἰκογένεια ἦταν τὰ γαλλικά, ἀπὸ τὸ σόϊ τῆς μητέρας μου, τοὺς Ἡρακλειῶτες Πετυχάκηδες, ἀπὸ τὸ Κάϊρο καὶ τὴν Τεργέστη. Κατόπιν αὐτοῦ νὰ ἐργασθῶ ὡς διανοούμενος, ποτὲ ὡς πολιτικός, γιὰ τὴν συμφιλίωση τῶν ἀντιπάλων ὁμάδων ποὺ εἶχαν καταστρέψει τὴν Ἑλλάδα καὶ καταρρακώσει τὸ κῦρος της. Πρῶτα μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς γείτονες, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «μηδὲν προβλήματος», πολιτικὴ ποὺ εἶχα διδάξει άνεπιτυχῶς στὸν φοιτητή μου στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸν σημερινὸ πρωθυπουργὸ τῆς Τουρκίας, Ἀχμὲτ Νταβούτογλου. Μετά, μὲ τὶς ἀντίπαλες πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ὁμάδες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ποὺ εἶχαν κατασπαράξει τὴν μητέρα μου καὶ τὴν Ἑλλάδα.

Πέραν τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ ἤμουν πεπεισμένος ὅτι ἡ Ἑλληνίδα μάνα ποὺ ἀγαπᾷ καὶ θυσιάζεται γιὰ ὅλα της τὰ παιδιά, τὰ κομμουνιστάκια καὶ τὰ φασιστάκια, δὲν κάνει διακρίσεις καὶ δὲν καταρᾶται κανέναν, γνωρίζοντας ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅτι οἱ πάντες, χωρὶς ἐξαίρεση, ὅταν δροῦμε εἴμεθα ἐγκληματίες. Γι’αὐτὸ καὶ στὸ τελευταῖο μου βιβλίο ποὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες θὰ παρουσιάσω στὸ κοινό, στὴν πατρίδα τῆς μητέρας μου, τὸ Ἡράκλειο (Περὶ Ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος), συμπεριέλαβα ὡς γυναῖκα ἡρωίδα, τὴν ἐθνικοσοσιαλίστρια Ἑλληνίδα καὶ Γαλλιδούλα Σάβιτρι Ντέβι, τέρας πανεπιστημιακῶν γνώσεων, ἱέρεια τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ μὲ τὴν μόνη της παρουσία συνέτριβε τὴν ἄφθαστη μετριότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἐργατοπατέρων τῆς χώρας μας. Ἔδωσε καὶ δὲν ἐπῆρε, διότι ὁ ἥρωας μόνον προσφέρει καὶ ἰδιαίτερα ὅταν πρόκειται γιὰ γυναῖκα.

Σήμερα ἀναδεικνύεται, μὲ βάθος τὸν Παρθενῶνα, πέραν τοῦ οἴκου ἀνοχῆς τῆς Βουλῆς ποὺ εἶχε ἀμαυρώσει ἡ Μελίνα Μερκούρη, ἡ ὁποία, μὲ ἕνα ποτήρι οὐΐσκυ στὸ χέρι περιεφέρετο στὰ σαλόνια τῆς Ἑσπερίας γιὰ νὰ πείσῃ δῆθεν τοὺς Δυτικοὺς ληστὲς ἀρχαιοτήτων νὰ ἐπιστρέψουν τὰ Μάρμαρα, σήμερα λοιπόν, ἀναδεικνύεται στὸν χῶρο τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος, μία γυναῖκα Ἀθηνᾶ χρυσελεφάντινη, ἡ Ζωή, ἡ ἀγωνίστρια Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, πρότυπο Ἑλληνίδος γυναικός, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐπικεντρώνονται ὅλες οἱ ἐλπίδες τῶν νέων αὐτῆς τῆς χώρας, αὐτῶν στοὺς ὁποίους καὶ ἀφιέρωσα τὸ βιβλίο μου περὶ Ἡρώων, μὲ τὶς ἑξῆς λέξεις: «Τοῦτο τὸ βιβλίο ἀφιερώνεται στὴν ἑλληνικὴ νεολαία καὶ στὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ μὲ τὴν προσδοκία μελλούσης ἐπαναστάσεως". Θὰ ἠμποροῦσα νὰ τὸ εἶχα ἀφιερώσει καὶ στὴν Μπεάτα καὶ τὴν Ζωή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Ὀκτωβρίου 2015

242 - Ὁ Οἶκος τῆς Βουλῆς: 1965-2015. Ἕως πότε;

242 - Ὁ Οἶκος τῆς Βουλῆς: 1965-2015. Ἕως πότε;

Τὸ 2005 ἔγραφα ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ κράτος τοῦ 1821 γιὰ νὰ ἀποδείξῃ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη πόσο ἀρνητικὴ εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ κράτους, αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἀπέρριψε ὁ Χριστὸς εἰσερχόμενος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καθισμένος σὲ πουλάρι, γιὰ νὰ γελοιοποιήσῃ τὴν ἔννοια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ( κύριο ἄρθρο μου, «Τὸ αὐθαἰρετο ἑλληνικὸ κράτος»,  τριμηνιαῖο περιοδικὸ  Ἐνδιάμεση Περιοχή, τ.37, Φθινόπωρο 2005). Καὶ ἐσυνέχιζα λέγοντας: Κατόπιν ἐμβῆκε ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὸν ναό, ὥς εἰς τὴν Βουλή, καὶ ὡς ἀναρχικὸς τῶν Ἐξαρχείων «ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ»  καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια καὶ τὰ καθίσματα τῶν ἐγκαθέτων. Καὶ τοὺς λέγει: Τὸν οἶκο τὸν ἐκάματε σπήλαιο  ποὺ συχνάζουν ληστές, ἀφοῦ  μὲ  τὶς αἰσχροκερδεῖες σας κατακλέπτετε καὶ ληστεύετε τὸν λαό (κατὰ Ματθαῖον, κα΄1-13). Μὲ τὴν σειρά του, ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ὁ πρεσβύτερος ἐχαρακτήρισε τὸ 1965, στὰ Ἰουλιανά, τὸν ναὸ τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὡς οἶκο ἀνοχῆς, προσβάλλοντας ἄθελά του -αὐτὸς ποὺ τόσο ἠγάπησε τὶς γυναῖκες- τὸ πλέον παραδοσιακὸ ἑλληνικὸ ἐπάγγελμα τοῦ κόσμου ποὺ ἀπαρτίζεται ἀπὸ ἱερόδουλες μὲ χρυσῆ καρδιά, οἱ ὁποῖες λειτουργοῦνται τὶς Κυριακὲς πολὺ πιὸ συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἐθνοπατέρες νταβατζῆδες τους. Ἔτσι ἐφθάσαμε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς Μελούνας στὴν Ἑλλάδα τῆς Μελίνας.

Τὸ δεξὶ χέρι τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου, τῆς μόνης προέδρου τῆς Βουλῆς ποὺ ἐτίμησε πλήρως τὸ ἀξίωμά της, ἡ Ῥαχὴλ Μακρῆ, ὑποψηφία μὲ τὴν Λαϊκὴ Ἑνότητα, μιλῶντας στὰ «Παραπολιτικὰ» στὶς 23 Σεπτεμβρίου 2015, ἐξοργίζοντας τοὺς δημοσιογράφους τοῦ Σκάϊ καὶ τοῦ Κατεστημένου, ἐχαρακτήρισε τὴν Βουλή, γιὰ πολλοστὴ φορά, μετὰ τὸν Γεώργιο Παπανδρέου, οἶκο ἀνοχῆς, ἐκφράζοντας τὴν γνώμη ὁλοκλήρου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ὅμως ἐνδίδει στὶς σειρῆνες-ἱερόδουλες, συμπληρώνοντας ὅτι «μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι οἱ ἐργαζόμενες στοὺς οἴκους αὐτοὺς ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία καὶ μεγαλύτερη ἀξιοπρέπεια ἀπὸ αὐτὸ τὸ Κοινοβούλιο ποὺ ἔχει στελεχωθῇ καθ’ὑπόδειξιν τοῦ Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε».

Ἡ Ῥαχὴλ Μακρῆ κατήγγειλε ὅτι ἡ κυβέρνηση Τσίπρα ἔδωσε 100 ἑκατομμύρια στὸ Μέγαρο Μουσικῆς καὶ τὸν Ψυχάρη, ἀφήνοντας ἄφραγκα τὰ σχολεῖα (παρεπιπτόντως, ὁ Δῆμος Ζωγράφου, ἐπὶ Τσίπρα,  ἔπαυσε νὰ χρηματοδοτῇ τὸ διεθνῶς γνωστὸ κέντρο ἐρευνῶν τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ). Προσέθεσε τέλος πὼς ἀρχικὰ στὸν Σύριζα τὸ ἔπαιζαν ἁπλοί, χωρὶς γραβάτα, καὶ τώρα χρησιμοποιοῦν θωρακισμένες  Μερσέντες ὅπως ὁ Γιάννης Δραγασάκης.

Οἱ συγκλονιστικὲς δηλώσεις τῆς Ῥαχὴλ Μακρῆ ἔχουν μεγάλο βάρος ὅταν γνωρίζουμε  ὅτι εἶναι τὸ δεξὶ χέρι τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου ποὺ στὴν διάρκεια τῆς θητείας της ὡς πρόεδρος τῆς Βουλῆς δὲν ἔπαυσε νὰ καταγγέλλῃ τὶς συνεχεῖς ἀντισυνταγματικὲς ἐνέργειες τῆς Βουλῆς. Ἡ Ῥαχὴλ εἶχε δημοσίως εἰπῆ στὴν Ζωή: «Σ’εὐχαριστῶ ποὺ δὲν ὑποτάχθηκες καὶ δὲν παρέδωσες τὴν σφραγίδα στοὺς ἀποικιοκράτες. Ἀξίζει φίλη, νὰ ὑπάρχῃς γιὰ ἕνα ὄνειρο κι ἄς εἶναι ἡ φωτιά του νὰ σὲ κάψῃ». Σίγουρα, ὅλοι ὅσοι ἔχουν παραμείνει Ἕλληνες σὲ αὐτὸν τὸ τόπο συμφωνοῦν μὲ τὴν Ῥαχὴλ Μακρῆ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Σεπτεμβρίου 2015