246 - Ἡ Κρήτη ὡς μελλοντικὸ ἀνεξάρτητο κράτος

246 - Ἡ Κρήτη ὡς μελλοντικὸ ἀνεξάρτητο κράτος

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ κομμουνιστικοῦ στρατοπέδου καὶ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως τὸ 1991, οἱ Δυτικὲς Μεγάλες Δυνάμεις ἐπανῆλθαν στὴν πολιτικὴ διαμελισμοῦ καὶ διαμερισμοῦ τῶν ἐδαφῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ποὺ εἶχαν ξεκινήσει στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αίῶνος μὲ τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα κατατεμαχισμοῦ τῆς Ὀθωμανικῆς, πρώην Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, πολιτικὴ ποὺ εἶχε ἀνασταλλῆ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου.

Οἱ Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου, ὡς συνήθως ἀστοιχείωτοι, παρηκολούθουν ὡς θεατὲς τὸν διαμελισμὸ αὐτὸ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς χωρὶς νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα μέρος εὐρυτέρου σχεδίου διαμελισμοῦ καὶ τῶν Βαλκανίων, δηλαδὴ μία ὁλοκλήρωση τοῦ γενικοῦ διαμελισμοῦ ἀπὸ Ἀδριατικῆς μέχρι Περσίας τῶν ὑπολειμμάτων τῆς πάλαι ποτὲ Αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς.

Ἡ θαλασσία Ἀγγλοσαξωνικὴ Δύναμις (Ἀγγλία-ΗΠΑ) ἐχρησιμοποίησε καὶ συνεχίζει νὰ χρησιμοποιῇ ὡς ὅπλο διαμελισμοῦ τὴν δυτικόφερτη ἰδεολογία τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ διχάζει ἐφ’ὅσον ἡ ἐπέκταση ἑνὸς ἔθνους ὑποχρεωτικὰ πραγματοποιεῖται εἰς βάρος ἄλλου ἔθνους. Ἔτσι ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ποὺ στὸν χῶρο τῆς πολυεθνικῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Βυζαντίου-Ὀθωμανίας εἶχε ἐξαπλώσει τὸν ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸν Δούναβη μέχρι τὸν Περσικὸ Κόλπο καὶ ἀπὸ τὴν Κριμαία μέχρι τὴν Αἴγυπτο, ἀντεκατεστάθη τὸ 1910-1922 μὲ τὸν βενιζελικὸ ἐθνικισμὸ τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ὑπὸ τὴν ἐνθάρρυνση τοῦ Λονδίνου, ἐγκαθιστῶντας τὸ κράτος τῶν Άθηνῶν στὴν Μικρὰ Ἀσία ὡς πρῶτο Ἰσραήλ. Ἡ ἀποτυχία τοῦ πρώτου τούτου Ἰσραὴλ ἔφερε μετὰ τὸ 1922 τὴν θεαματικὴ καὶ συνεχῆ συρρίκνωση τοῦ ἑλληνισμοῦ ἡ ὁποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ θαλασσία δύναμη, μετὰ τὸ 1948, προώθησε μὲ τὸν ἴδιο διαμελιστικὸ στόχο τῆς Περιοχῆς, ἕνα δεύτερο Ἰσραήλ, αὐτὸ τῆς Ἱερουσαλήμ, μέχρι στιγμῆς ἀπόλυτα ἐπιτυχὲς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀποτυχία τοῦ πρώτου Ἰσραὴλ τῶν Ἀθηνῶν.

Ὁ στόχος τῆς θαλασσίας ἀγγλοσαξωνικῆς Δυνάμεως, ἐκτὸς ἀπὸ γεωπολιτικός, κατὰ τῆς ῥωσικῆς καθόδου, ὑπῆρξε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου καὶ ὁ ἔλεγχος τῶν πηγῶν ὑδρογονανθράκων, τὸ 1919 τῆς Περσίας, τὸ 1946 τῶν ἀραβικῶν χωρῶν καὶ σήμερα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, δηλαδὴ τοῦ χώρου Κρήτης-Αἰγύπτου-Κύπρου-Ἰσραήλ.

Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ’αἰῶνος, ἡ Ἀγγλία εἶχε ἐκδηλώσει τὴν προτίμησή της, ὅπως πρὸ αὐτῆς, ἡ Βενετία, ὄχι γιὰ ἐπεκταμένα ἠπειρωτικὰ ἐδάφη, ἀλλὰ γιὰ ἐμπορικὲς καὶ στρατηγικὲς σκάλες, ὅπως τὸν βράχο τοῦ Γιβραλτάρ, τὴν Μάλτα, τὴν Κρήτη καὶ τὴν Κύπρο ἁλυσίδα ἐλέγχου τῆς Μεσογείου στὴν ὁποία προσετέθη, μετὰ τὸ 1948 καὶ τὴν ἀμερικανικὴ διαδοχή, καὶ τὸ Ἰσραήλ.

Συνεπῶς ἡ αὐτόνομη Κρήτη ἦταν πάντα στὸ στόχαστρο τῆς θαλασσίας ἀγγλοσαξωνικῆς δυνάμεως, πόσο μᾶλλον ποὺ σήμερα ἀνεγνωρίσθη ἡ θάλασσα πέριξ τῆς Κρήτης πλουσιωτάτη σὲ κοιτάσματα ὑδρογονανθράκων.

Ἡ πλήρης κατάρρευση τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου μετὰ τὸ 2009 μὲ καμμία ἀπολύτως προοπτικὴ ἀνακάμψεως ἔχει πείσει τὸν ἀμερικανικὸ παράγοντα ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἐπιβίωση τοῦ σημερινοῦ κρατικοῦ σχήματος. Ὁ διαμελισμὸς ὁλοκλήρου τῆς χώρας ἔχει ἤδη δρομολογηθῆ καὶ εἶναι ζήτημα χρόνου. Τὸ πρῶτο τεμάχιο τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας ποὺ θὰ ἀποσχισθῇ καὶ θὰ ἀνεξαρτητοποιηθῆ δύναται νὰ εἶναι ἡ Κρήτη.

Οἱ Ἀγγλοσάξωνες ἔχουν παρατηρήσει ὅτι οἱ μόνοι ζωντανοί, δραστήριοι καὶ δημιουργικοὶ Ἕλληνες ποὺ ἔχουν ἀπομείνει ἀνήκουν κατὰ τὸ πλεῖστον σὲ δύο κατηγορίες: τοὺς ἐκ Μικρασίας καὶ τοὺς ἐκ Κρήτης. Ὅταν συναντᾷς στὸν δρόμο ἕναν δημιουργικὸ Ἕλληνα, τὶς περισσότερες φορὲς πρόκειται γιὰ Μικρασιάτη ἤ Κρητικό.

Τὸ ὅπλο ὁλοκληρώσεως τοῦ διαμελισμοῦ τῆς Ἑλλάδος ποὺ θὰ χρησιμοποιήσουν οἱ Ἀγγλοσάξωνες θὰ εἶναι καὶ πάλι ὁ ἐθνικισμός. Γι αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκλείεται  νὰ προωθήσουν τὶς ἐγχώριες ἑλληνικὲς ἐθνικιστικὲς δυνάμεις, ὅπως φερ’εἰπεῖν τὴν Χρυσῆ Αὐγή, γιὰ νὰ προκαλέσουν πόλεμο μὲ τοὺς γείτονες τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι, μετὰ τὴν προβλεπομένη ἧττα της, ἡ Ἑλλὰς θὰ συρρικνωθῇ περαιτέρω ὅπως τὸ 1922.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Ὀκτωβρίου 2015

238 - Ἑλληνικὸς σιωνισμός: Ἑλλάς-Ἰσραήλ, βίοι παράλληλοι

238 - Ἑλληνικὸς σιωνισμός: Ἑλλάς-Ἰσραήλ, βίοι παράλληλοι

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ὁ Παναγιώτης Δημητρᾶς, ὁ κατ’ ἐπάγγελμα κυνηγὸς ἀντισημιτῶν στὴν Ἑλλάδα, ἔγραφε πὼς  μᾶλλον ἤμουν ἀντισημίτης ἐπειδὴ εἶχα γράψει ὅτι ἀπ’ἀρχὰς τῆς Ἱστορίας ὑπῆρχε ἀντιδικία μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἑβραίων καὶ ὅτι τελικῶς, ὅπως σὲ ποδοσφαιρικὸ ἀγῶνα,  ἡ ὁμὰς Ἑλλὰς θὰ ἐκέρδιζε τὴν ὁμάδα Ἰσραήλ. Συνεχίζω νὰ τὸ πιστεύω, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα ἡ Ἑλλὰς ἀντιπροσωπεύει τὸ ἀπόλυτο χάος ἐνῷ τὸ Ἰσραὴλ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀπόλυτη ἐπιτυχία. Γιατί;

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἰστορίας Ἕλληνες καὶ Ἑβραῖοι εὑρέθησαν παρόντες στὶς δύο ὄχθες τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, κάτι ποὺ μαρτυρεῖ τὸ κοινὸ ἑλληνοεβραϊκὸ βιβλίο, ἡ Βίβλος. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἐπιγόνων τοῦ Ἀλεξάνδρου, τῆς ἑλληνικῆς παντοδυναμίας στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ τὸν ἔντονο ἐξελληνισμὸ τῶν Ἑβραίων, κάτι ποὺ μαρτυροῦν τὰ τέσσερα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μὲ τίτλο Οἱ Μακαβαῖοι καὶ τὴν μετάφραση ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ στὰ καθημερινὰ ἑλληνικὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ 272  π.Χ. ἀπὸ 72 Ἑβραίους λογίους τῆς Ἀλεξανδρείας, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ἕλληνος φαραὼ τῆς Αἰγύπτου Πτολεμαίου Β΄, πρὸς χρῆσιν τῶν ἑλληνομαθῶν Ἑβραίων, μεταξὺ αὐτῶν ἀργότερα καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐβασίσθη ἡ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα Καινὴ Διαθήκη.

Ἔχουν δίκαιο καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανοὶ νὰ ἀποκαλοῦν τὸν χριστιανισμὸ ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ μετὰ Χριστὸν, ἑλληνοεβραϊκὸ πολιτισμό. Στὸν ΙΗ΄αίῶνα ὁ φιλόσοφος Χέγκελ, ἐμπνευστὴς τοῦ Μάρξ, ἔγραψε ὅτι ὁ πλανητικὸς ἑλληνισμὸς εἶχε ἐμπλουτισθῆ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἑβραϊσμό, σὲ σημεῖο ποὺ ἡ Ὀρθοδοξία (καὶ ὄχι ὁ ῥωμαιοκαθολικισμὸς ἤ ὁ προτεσταντισμός) νὰ γίνῃ ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ἑλληνισμοῦ, παρὰ τὶς ἐθνικιστικὲς ἐξάρσεις τῶν Ῥώσων ποὺ στὸ ὄνομα τῆς οἰκουμενικότητος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀρνοῦνται τὴν ἀναπόσπαστη σχέση της μὲ τὸν ἑλληνισμό. Ἀκόμη, τὰ τελευταῖα χρόνια, ὁ πρώην πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ εἶχε δηλώσει ὅτι ὁ ῥωμαιοκαθολικισμὸς εἶχε σφάλει διότι εἶχε ὑποτιμήσει, κάποια στιγμή, τὴν ἄμεση σχέση χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς ἡ ἀποδοχὴ τῆς Δύσεως, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα, ὅταν ὁ Guillaume Budé ἵδρυσε στὸ Παρίσι τὸ Collège de France γιὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἐκμάθηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ τῶν ἑβραϊκῶν, καθιέρωνε τὸν ἀναμφισβήτητο κοινὸ ἑλληνοεβραϊκὸ πολιτισμό, παρὰ τὴν ἐπίμονη ἄρνηση τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἑλληνικοὺς ἀρχαιολατρικοὺς κύκλους. Ἀπὸ χιλιάδες χρόνια καὶ ἰδίως στὴν σύγχρονη ἐποχή, ἡ μελέτη τοῦ ἑλληνισμοῦ χρωστᾷ τὰ μέγιστα στοὺς Ἑβραίους ἐπιστήμονες καὶ τὰ δυτικὰ πανεπιστήμια σφίζουν ἀπὸ Ἑβραίους ἑλληνομαθεῖς καθηγητὲς ποὺ  διδάσκουν τὴν ἑλληνικὴ σκέψη.

Ὁ ἑλληνικὸς ἀντισημιτισμὸς ποὺ ἀντιγράφει τὸν δυτικὸ ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸν νεώτερο ἀραβικὸ ἀντισημιτισμό, ἐξαπολύει συνεχῶς ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ ἑβραϊκοῦ σιωνισμοῦ, προφασιζόμενος ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἀντισημιτισμοῦ ἀλλὰ περὶ ἀντισιωνισμοῦ.

Ὁ σιωνισμός, ὅπως γνωρίζουμε, εἶναι ἡ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία τοῦ πατέρα τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, Χέρτζλ. Πέραν αὐτοῦ τοῦ ἐθνικιστικοῦ σιωνισμοῦ, ὑπάρχει καὶ ὁ ἑβραιοκεντρικὸς πλανητικὸς σιωνισμός, ὁ πλανήτης  Ἰσραήλ, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸ περίφημο κείμενο τοῦ 1903, πλαστογραφημένο ἤ μή, τῶν Πρωτοκόλλων τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ποὺ παρουσιάζει σχέδιο κυριαρχίας τοῦ κόσμου ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους. Τίποτα τὸ μεμπτὸν γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἀνησυχητικὸ βεβαίως γιὰ τοὺς Δυτικούς, γιατί;

Ἐγράφη ἐπανειλημμένως ὅτι ὁ Κιτσίκης ἦταν ὁ Ἕλλην Χέρτζλ. Τί ἐννοοῦσαν μὲ αὐτό;  Ὅτι πέραν τῆς Μεγάλης Ἰδέας τοῦ  βενιζελικοῦ ἐθνοκράτους, ὑπάρχει γιὰ τὸν Κιτσίκη ἡ ἔννοια τοῦ πλανήτου Ἑλλάς, ἔκφραση ποὺ καθιέρωσε πρὸ δεκαετιῶν καὶ ποὺ σήμερα χρησιμοποιεῖται εὐρέως ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ τύπο.

Πράγματι, βασιζόμενος στὴν Ἁγία Γραφή,  φρονῶ, πρῶτον ὅτι ἡ πρώτη φράση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος», σημαίνει «ὁ ἑλληνικὸς Λόγος» καὶ ἐπειδὴ ὁ Λόγος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι θεόπνευστη. Δεύτερον, ἡ Ἁγία Γραφὴ διδάσκει ὅτι ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι δὲν ἀνεγνώρισαν τὸν Χριστὸ ὡς Μεσσία, ἔχασαν τὰ πλανητικά τους πρωτεῖα καὶ τὸ περιούσιο τοῦ λαοῦ τους ποὺ εἶχαν μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι οἱ Ἕλληνες ἔγιναν ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ, ὁ νέος περιούσιος λαός. Οἱοσδήποτε παρακολουθεῖ τὴν θεία λειτουργία, ἀκούει ἐπανειλημένως ὅτι εἴμεθα τὸ Ἰσραήλ, τὸ νέο Ἰσραήλ, ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, συνεπῶς καὶ ἡ νέα Σιών.

Ὅταν ἀρνοῦμαι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἐθνικιστοῦ καὶ ἐπιμένω στὴν ἔννοια τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ μὲ τὴν φράση, «Ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ»,  τοποθετοῦμαι στὸ ἐπίπεδο τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνικοῦ σιωνισμοῦ, γράφοντας τὰ νέα πρωτόκολλα τῆς Ἑλληνικῆς Σιών παγκοσμίας ἐπικρατήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ, αὐτοπροσδιορίζομαι  ὡς Ἕλλην σιωνιστής.

Ὁ Ἑβραῖος δὲν μισεῖ τὸν alter ego του, τὸν Ἕλληνα καὶ ὁ Ἕλλην δὲν μισεῖ τὸν Ἑβραῖο. Εἶναι ἁπλῶς θέμα ἀνταγωνισμοῦ μεταξὺ ἀδελφῶν. Καὶ ἐγὼ εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες θὰ ὑπερισχύσουμε. Τόσο ἁπλό.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 10 Σεπτεμβρίου 2015  

152 - Ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐξαφάνιση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

152 - Ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐξαφάνιση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

1 - Ἐπειδὴ τὸ ἑλληνικὸ κράτος εἶναι ἐξ ἀρχῆς, ἕνα ἀποτυχημένο κράτος ποὺ μόνον κακὸ κάνει στὸν ἑλληνισμό, καὶ ἐπειδὴ σήμερα εἶναι σκέτο ἐρείπιο, πρέπει νὰ κατεδαφισθῇ καὶ νὰ ἐξαφανισθῇ.

2 - Ἐπειδὴ ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμὸς συρρικνώνει  τὸν ἑλληνισμό, ἀκολουθῶντας τὰ πρότυπα τῶν ἑκατοντάδω ἐθνικισμῶν στὸν πλανήτη, πρέπει νὰ διευρυνθῇ σὲ ἑλληνοκεντρισμὸ πού, ἐξ ὁρισμοῦ,  ἀποκλείει ὅλους τοὺς ἄλλους ἐθνικισμοὺς καὶ καλύπτει ὁλόκληρο τὸν πλανήτη μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ, μὲ παγκόσμια γλῶσσα τὴν ἑλληνική.

3 – Τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη θὰ ἀναλάβουν νὰ διοικοῦν τὸν ὀμφαλὸ τοῦ ἑλληνισμοῦ, δηλαδὴ τοὺς ἁγίους τόπους τοῦ ἑλληνισμοῦ,  μὲ τὰ πλέον σημαντικὰ κέντρα ποὺ συμπυκνώνουν τὴν τρισχιλιετῆ Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἤτοι τὸν ἱερὸ βράχο τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος,  καὶ τὴν Ὀλυμπία ὅπου θὰ ὀργανώνονται ἐσαεὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ποὺ συσπειρώνουν ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς οἱ ὁποῖοι ὑποχρεωτικὰ θὰ εἶναι ὅλοι τους ἐξελληνισθέντες (γυμνοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, χωρὶς μποῦρκα!)

4 - Ἐπειδὴ οὐδεμία κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ὀντότητα δὲν γίνεται νὰ ἐπιβιώσῃ χωρὶς τὴν προστασία Μεγάλης Δυνάμεως καὶ ἐπειδὴ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη δὲν εἶναι κρατικὴ Μεγάλη Δύναμη, ἡ στρατιωτικὴ προστασία τοῦ ὀμφαλοῦ τοῦ ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ ἀνατεθῇ στὴν ὁμόθρησκη Ῥωσία. Αὐτὴ θὰ ἐπιβληθῇ διὰ τοῦ Φαναρίου στὴν Κωνσταντινούπολη, θὰ συγκροτήσῃ τὸ κράτος τοῦ Νέου Βυζαντίου, θὰ ἀνακηρύξῃ Ἕλληνα Βυζαντινὸ βασιλέα μὲ ἕδρα τὴν Κωσταντινούπολη ποὺ θὰ ἔχῃ τὴν εὐθύνη τὴς προστασίας τῶν Ἁγίων Τόπων τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιότητος τοῦ ἑλληνισμοῦ.

5 -Ἡ ἐπιλογὴ τῆς Ῥωσίας δὲν ἀποκλείει ἐξ ἀρχῆς τὴν παρουσία τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ ἡ Ἀμερικὴ ἔχει πάψει πρὸ πολλοῦ νὰ εἶναι μία ἰσορροπημένη Μεγάλη Δύναμη. Ὥς ξέφρενος ταῦρος σὲ ὑαλοπολεῖο περιφέρεται ἀνὰ τὴν γῆ τρομοκρατῶντας τοὺς πάντες μὲ ἀποτέλεσμα οὐδεὶς νὰ τὴν ἐμπιστεύεται πλέον. Παρὰ ταῦτα ἐὰν ἐδέχετο νὰ συνεργασθῆ μὲ τὴν Ῥωσία, στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο σὲ μία συμφωνία Νέας Γιάλτας, θὰ ἦτο καλοδεχούμενη.

6 – Οὔτως ἤ ἄλλως, ὁ ἰσλαμικὸς φανατισμός, τὸ ISIS καὶ οἱ ἰμπεριαλιστὲς ποὺ τὸ ὑποστηρίζουν, προτείθενται νὰ ἐξαφανίσουν τὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ μάλιστα νὰ καταστρέψουν τὸν Παρθενῶνα καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ κίνδυνος ἐξαφανίσεως τοῦ παγκοσμίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι τεράστιος. Ὅπως ἔγραψε στὸ βιβλίο του ὁ ἱστορικὸς Λευτέρης Σταυριανός (1913-2004), The Promise of the Coming Dark Age, τὸ 1976, ἕνας νέος βαθὺς Μεσαίωνας εἶναι ἀναπόφευκτος. Ὄχι, λόγῳ πυρηνικοῦ πολέμου ἀλλὰ λόγῳ  ἀνθρωπίνης παραφροσύνης. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀλληλοκατηγορούμεθα γιὰ προδότες, παγκοσμιστές, ἐθνικιστές καὶ δὲν συνειδητοποιοῦμε τὴν ἐπερχομένη καταστροφή. Μόνον ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς μὲ τὴν βοήθεια ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου ποὺ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ἔχει ἀποδείξει ὅτι πιστεύει στὸν ἑλληνισμό, δύναται συσπειρωμένος νὰ σώσῃ, ὄχι ἑμᾶς, τοὺς Πυγμαίους ἀλλὰ πρωτίστως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς βάθρο τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ.

7 –Τὰ παραπάνω ἐπαναλαμβάνω τὰ τελευταῖα 50 χρόνια, δηλώνοντας μετὰ φορτικότητος: «Ὁ ΚΑ’ αίῶνας θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ», ἀλλὰ οὐδεὶς κάτοικος τοῦ κρατιδίου ἀκούει.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Νοεμβρίου 2014

127 - Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες

127 - Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες

Μιὰ στὸ καρφὶ καὶ μιὰ στὸ πέταλο! Ἀφοῦ ὅλα εἰπώθηκαν γιὰ τὴν ἀπύθμενη κακομοιριὰ τῆς γραικυλικῆς μορφῆς τοῦ λαοῦ μας τώρα, πρόσωπο μὲ πρόσωπο, προβάλλει ἡ ὀλυμπιακή του μορφή ποὺ τὴν ἐξακτινώνει στὸ Σύμπαν. Ὁ Ὄλυμπος εἶναι ἁπλῶς ὁ προθάλαμος τοῦ μεγαλείου του. Ὁ Ἕλλην δὲν ἀνήκει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὅταν ὁ πλανήτης πλαγιάζει ὁ Ἕλλην ἀγρυπνᾷ. Γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἕλλην. Γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς ὁμιλεῖ τὰ ἑλληνικά. Γνωρίζει ὅτι χωρὶς τὸν Ἕλληνα ἡ Γαία θὰ ἦταν χήρα καὶ γιὰ πάντα στεῖρα.

Ὁ Ἕλλην δὲν ἀνήκει στὸ ἀνθρώπινο βασίλειο. Δὲν ὁρίζεται. Δὲν ἀξιολογεῖται ἐφ’ ὅσον οὐδεὶς εἶναι σὲ θέση νὰ τὸν ἀξιολογήσῃ. Τὸ μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ ἐλάχιστοι τὸ συνέλαβαν καὶ ὅταν τὸ προϊδεάζονται αὐτοκτονοῦν σὰν τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο.

Ἡ μοῖρα τοῦ Ἕλληνος εἶναι νὰ μαστιγώνεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς Ἕλληνες. Νὰ πορεύεται ἀπὸ ταπείνωση σὲ ταπείνωση ἐνῷ ἐπάνω του στηρίζεται ἡ ἴδια ἡ ζωή. Τί κατάρα ἀλλὰ συνάμα τί δόξα νὰ εἶσαι Ἕλλην! Ἕλλην ἠχεῖ σὰν κρουστό, σὰν κραυγή, σὰν μαστίγιο. Ἕλλην, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος ὅλος προσκυνᾷ. Τρεῖς χιλιάδες χρόνια ὀπίσω μας καὶ σήμερα ἀκόμα ἡ μαγικὴ κραυγὴ Ἕλλην! ἠχεῖ στὰ ὦτα τῆς γῆς, ἀπὸ τὰ  Ἰμαλάϊα μέχρι τὰ Βραχώδη Ὄρη.

Οὐδεὶς τοῦ κρατιδίου ἀντέχει σήμερα νὰ σηκώσῃ τὸ βαρύτιμο περιδέραιο τοῦ Ἕλληνος. Ἕλλην εἶναι ὁ ἀπέραντος μῦθος ποὺ ἐπαναλαμβάνει ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ γεννησιμιοῦ της. Οἱ Γραικύλοι πηθικίζουν τοὺς Δυτικοὺς ποὺ ὡς ἐξελικτικοὶ χρησιμοποιοῦν συνθετικὲς λέξεις καὶ προθέσεις: Ἀρχαιοέλληνες, Νεοέλληνες, Μεταέλληνες. Ὡς αἰώνιοι ἐμεῖς εἴμεθα ἁπλῶς Ἕλληνες. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες!

Στὰ χωριά, στὶς πόλεις, στὰ δάση, στὰ βουνά, στὶς θάλασσες, στοὺ ὠκεανούς, στοὺς παγετῶνες, στοὺς Πόλους, στὸν Ἰσημερινό, πουθενὰ καὶ ποτὲ δὲν ὑπῆρξαν Ἀνθέλληνες ἤ Φιλέλληνες. Μόνον δύο κατηγορίες ὑπάρχουν: Ὁ μισῶν τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ἐπειδὴ δὲν δύνανται νὰ εἶναι τέλειοι σὰν τοὺς Ἀρχαίους καὶ ὁ ὀνειροπόλος ποὺ βλέπει στὸν ὄνο τὸν γκαρίζοντα στὴν σκιὰ τῆς Ἀκροπόλεως, τὸν ὄνο τοῦ Σωκράτους. Ὑπάρχουν ἀντιαμερικανοὶ καὶ ἐχθροὶ ἄλλων λαῶν: Ἀνθέλληνες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν διότι οὐδεὶς δύναται νὰ ἐχθρεύεται τὴν τελειότητα, ἀλλὰ οὔτε καὶ Φιλέλληνες ἐφ’ ὅσον κατὰ Shelley, εἴμεθα ὅλοι Ἕλληνες. Οἱ δύο αὐτὲς λέξεις χρησιμοποιοῦνται  μόνον ἀπὸ τοὺς ἀνεγκεφάλους Γραικύλους.

Ἑλληνοκεντρισμὸς καὶ ἐθνικομπολσεβικισμὸς στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ εἶναι τὰ θεμέλια τῆς αὐριανῆς Ἑλλάδος. Ἀντιθέτως, ὁ ἐθνικισμὸς φέρνει τὸν πόλεμο ὅπως τὸ μαῦρο σύννεφο τὴν πλημμύρα καὶ ὁ κομματισμὸς τὸν ἐμφύλιο.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Αὐγούστου 2014             

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

Ἕνα σχόλιο στὸ ἄρθρο τοῦ μπλόγκ μου, "Οἱ Ἐκλεκτοί", τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2014, ἀπὸ τὸν "Ζαρατούστρα", μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρία νὰ ξεκαθαρίσω καὶ πάλι τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ποὺ πρεσβεύω καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμός, ὅπως τὸν ἔχω ὁρίσει έγώ στὰ γραπτά μου, εἶναι ἕνα εἶδος σούπερ ἐθνικισμοῦ. Ἐνῷ ὁ ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ σὲ σύνορα -ὅσο καὶ ἐκτενῆ νὰ εἶναι αὐτὰ τὰ σύνορα- ὁ ἑλληνοκεντρισμός ἐννοεῖ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς οίκουμενικό (ἄλλα ὄχι διεθνιστικό) ὅπως ἦταν ἡ ἔννοια τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἀκόμη περισσότερο ὡς συμπαντικό, ἐπεκτεινόμενο στὸ Σύμπαν. Ὅπως ἔχω γράψει:"Τὰ ἄστρα ψιθυρίζουν ἑλληνικά" (βλέπε καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη, "Δημήτρης Κιτσίκης. Γεωπολιτικὴ Βιογραφία").

Ὁ Γερμανὸς ἐθνικοσοσιαλιστὴς Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ στὸ πολύκροτο βιβλίο του ὥρισε τὸ αἷμα ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ Κ΄ Αἰῶνος". Ἐγὼ ὁρίζω τὸν ἑλληνισμὸ ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος" (Βλέπε τὸ κείμενο "στόχος" τοῦ παρόντος μπλόγκ:"Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ").

Ἡ ἴδια ἡ ζωή μου, κατὰ τὴν ἐκφραζομένη δημοσίως γνώμη τοῦ καθηγητοῦ πατρὸς Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ἔχει πολλὰ χαρακτηριστικὰ μὲ τὴν ζωὴ τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ (ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου). Εἶμαι γόνος ἑλληνοϊταλικῆς οἰκογενείας εὐγενῶν. Ὁ πρόπαππος μου ἀπὸ τὴν μητέρα μου, ὁ κόντες ντ'Ἀντώνιο, κατήγετο ἀπὸ τὴν Τεργέστη καὶ ἡ προγιαγιά μου, ἀπό τὴν μητέρα μου, ἦτο Γαλλίδα -ἡ Ἄννη- ἡ ὁποία εἶχε 16 παιδιά, 8 βαπτισμένα ῥωμαιοκαθολικὰ καὶ 8 ὀρθόδοξα. Ἡ οἰκογένεια τῆς Κρητικιᾶς μητέρας μου ἦτο ἐγκατεστημένη στὸ Κάϊρο. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ὡς Ὀρθόδοξος, ἐγεννήθην μέσα στὴν Ἀθήνα ἀλλὰ μὲ γλῶσσα γαλλική. Τὰ ἑλληνικὰ τὰ ἔμαθα σὲ ἡλικία 5 ἐτῶν μέχρι τὰ 12 μου χρόνια ὁπότε ἔφυγα γιὰ τὴν Γαλλία καὶ ὅταν ἐξῆλθα ἀπὸ τὸ γαλλικὸ λύκειο τῶν Παρισίων, εἶχα ξεχάσει τὰ ὁλίγα ἑλληνικά μου. Μὲ τεραστία προσωπικὴ προσπάθεια ἐπέτυχα νὰ μάθω πολὺ καλὰ τὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ τὰ πρῶτα μου βιβλία στὰ ἑλληνικὰ ἦταν μεταφρασμένα ἀπὸ τὰ γαλλικά.

Ὁ Κάλβος, στὴν γλῶσσα του καὶ στὴν σκέψη του δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ Ἕλλην τοῦ ἐθνοκράτους. Εἶναι συμπαντικὸς Ἕλλην, ὅπως ὁ Νῖτσε καὶ ὁ Βάγνερ, ὅπως καὶ ὁ Καβάφης. Ὅλοι αὐτοὶ ἀναπνέουν ἑλληνισμό. Εἶναι ἑλληνοκεντρικοί. Ὁ Ἕλλην Χέγκελ, ἐμπνευστὴς τοῦ Μάρξ, ἔλεγε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε ἐμπλουτισθῆ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο. Ἡ συνθετική μου ἔννοια τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ βασισμένη στὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ συναντᾷ τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Κάλβου πού, σὲ μικτὴ γλῶσσα, συνθέτει τὸν κλασσικισμὸ μὲ τὸν ῥομαντισμό, τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία μὲ τὸν χριστιανισμό, τὸν ἐρωτισμὸ μὲ τὸν πουριτανισμό, τὸν ἐπαναστατισμὸ μὲ τὸν συντηρητισμό. Ὁ Κάλβος συλλαμβάνεται ὡς μετέχων στὸ κίνημα τῶν Καρμπονάρων καὶ καταφεύγει στὴν Γενεύη, ὅπως καὶ ἐγὼ μετεῖχα στὴν παρισινὴ ἐξέγερση τοῦ Μάη τοῦ 1968 μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπελαθῶ ἀπὸ τὴν Γαλλία, καταφεύγοντας στὸν Καναδᾶ.

Ὁ πρωθυπουργὸς Ἀντώνης Σαμαρᾶς, στὶς 14 Φεβρουαρίου 2014, ἐδήλωσε ἔμπροσθεν τῶν μοναχῶν, στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου εἶχε μεταβῆ γιὰ προεκλογικοὺς λόγους, ὅτι δύο εἶναι οἱ προτεραιότητες τῆς κυβερνήσεώς του: Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία! Ἀβυσσαλέο ψεῦδος! Ποτέ, μὰ ποτέ, αὐτὸς ὅπως καὶ ὅλοι οἱ προηγούμενοι πρωθυπουργοὶ τοῦ ἐθνοκρατιδίου, στὰ διεθνῆ φόρα, δὲν ἀνέδειξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ποτὲ δὲν ἐπρότειναν στὶς Βρυξέλλες ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ τὸ πολιτισμικὸ εὐρώ, δηλαδὴ νὰ καθιερωθῇ ὡς ἡ κοινὴ γλῶσσα τῆς ΕΕ, καὶ νὰ διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς ΕΕ ὑποχρεωτικά, ἀπὸ τὴν πρώτη δημοτικοῦ μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο. Ἀντιθέτως κατέσφαξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὴν καθιέρωση, πρῶτα τῆς καθαρευούσης, μετὰ τῆς δημοτικῆς καὶ τέλος τοῦ μονοτονικοῦ. Ἀντί γιὰ πολιτισμὸ πουλᾶνε τουρισμό. Μεταξὺ τῶν βουλευτῶν, μόνον ὁ Βύρων Πολύδωρας ὑπερασπίσθη δημοσίως τὸ πολυτονικὸ σύστημα καὶ δευτερευόντως ἡ Λιάνα Κανέλλη.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς φαιδρᾶς Μελίνας ποὺ δὲν ἔκαμε ποτὲ ἔρωτα τὴν Κυριακή, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσε τὴν ἐπάνοδο στὰ στενὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος μέχρι τὸν σημερινὸ Ἀμερικανὸ ἠθοποιὸ George Clooney, ποὺ εἰσεχώρησε μὲ τὴν σειρά του στὴν κλίνη τῆς Μελίνας, τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ἀρέσκεται, ὡς μοναδικὴ πολιτισμικὴ πολιτική, νὰ προβάλλῃ τὸν φράγκικο φιλελληνισμὸ ποὺ καταλήγει στὰ σεξουαλικὰ ὄργια τῆς Μυκόνου πρὸς χάριν τουρισμοῦ. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἡ Τουρκία ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸ Βερολῖνο, τὴν ἐπιστροφὴ μέσα στὰ στενὰ σύνορά της, τοῦ Βωμοῦ τοῦ Διὸς Σωτῆρος καὶ τῆς Ἀθηνᾶς Νικηφόρου τῆς Περγάμου, βασιζομένη στὴν λογικὴ τῶν συνόρων τοῦ ἐθνοκράτους. Ἔτσι, προσπαθοῦμε νὰ συρρικνώσουμε τὸν ἑλληνισμό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ ὑπεχρεώναμε τὸν Νῖτσε καὶ τὸν Βάγνερ νὰ πολιτογραφηθοῦν Ἕλληνες πολῖτες τοῦ κρατιδίου.

Ἡ μελλοντικὴ κυβέρνηση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς πρέπει νὰ ἔχῃ ὡς ἀπόλυτη προτεραιότητα νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα παγκοσμίως ὡς ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο ἐξαπλώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ὄχι τὸν ξεβράκωτο τουρισμό. Ὁ Ἕλλην δὲν δύναται νὰ συνεχίσῃ νὰ εἶναι τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου. Εἶναι ἄρχων καὶ πρέπει νὰ παραμείνῃ ἄρχων. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἐγὼ θὰ ψηφίσω Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ἄν κηρυχθῇ ἐκτὸς νόμου, τότε μόνον θὰ ψηφίσω ΚΚΕ.

                Δημήτρης Κιτσίκης                24 Φεβρουαρίου 2014