251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα: Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

251 – Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες, πρωτοπόρες στὸν ἀγῶνα:

Ἀπὸ τὴν Μπεάτα Κιτσίκη στὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1947, ἕνα Ἑλληνόπουλο, ἡλικίας μόλις 12 ἐτῶν, ἐστέλνετο ἀπὸ τὸν κομμουνιστή, ἀπολυμένο ἀπὸ καθηγητὴς στὸ Πολυτεχνεῖο πατέρα του, μὲ ἀεροπλάνο τῆς Air France, στὸ Παρίσι γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὶς συνέπειες τῆς βαρβαρότητος τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ὀλίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, στὸ Κολωνάκι, ἡ μητέρα του συλλαμβάνετο ὡς κομμουνίστρια καὶ κατεδικάζετο σὲ θάνατο ἀπὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο. Τὸ Ἑλληνόπουλο ἤμουν ἐγώ, ὁ πατέρας ἐλέγετο Νῖκος Κιτσίκης καὶ ἡ μητέρα ἦταν ἡ Μπεάτα Κιτσίκη.

Ἡ Μπεάτα ἐβασανίσθη στὰ μπουντρούμια τῆς ἀστυνομίας καὶ ἀργότερα στὶς γυναικεῖες φυλακὲς Ἀβέρωφ, ἀλλὰ δὲν ἐλύγισε οὔτε στιγμὴ καὶ ποτὲ δὲν ὑπέγραψε δήλωση μετανοίας. Παρέμεινε κομμουνίστρια μὲ ψηλὰ τὸ πανέμορφο κεφάλι της (ψηλὰ ὅπως αὐτὸ τῆς Ζωῆς), ἐφ’ὅσον στὸν Μεσοπόλεμο ἀπεκαλεῖτο ἡ ὡραία κυρία Κιτσίκη, ὅταν προτοῦ γίνει κομμουνίστρια  ἦταν μέλος τῆς κολωνακιώτικης κοινωνίας. Αὐτὴ ἡ ξεπεσμένη ἐπαρχιώτικη παρισινὴ κοινωνία τοῦ Κολωνακίου ποὺ θύμιζε τὴν ῥουμάνικη ψευδοπαρισινὴ ἀριστοκρατία τοῦ Βουκουρεστίου, ὅπου ὅλοι, κύριοι καὶ κυρίες ἀπατοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἔκαμαν τὴν Κρητικιὰ Μπεάτα, ἄν καὶ ἄθεη, νὰ σιχαθῇ τὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῆς μικροσκοπικῆς δυσώδους κολωνακιώτικης κοινωνίας. Ὅταν ἔγινε κομμουνίστρια στὴν Κατοχή, ὡς Ἐαμίτισσα, μοῦ ἔλεγε ὅτι στὸ ΚΚΕ ἡ ἠθικὴ ἐπρώτευε καὶ αὐτὸ μὲ ὤθησε ἀργότερα νὰ γίνω πιστὸς Ὀρθόδοξος χριστιανός.

Μεγαλώνοντας ἔκτοτε ἐσωτερικὸς σὲ σχολεῖο στὴν Γαλλία, ἔκρυψα μέσα μου τὴν χαμένη μάνα μου καὶ μέσῳ αὐτῆς ἐθαύμασα τὴν Ἑλληνίδα γυναῖκα. Ἀπὸ τὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ, οἱ συγκρατούμενες τῆς μητέρας μου, μοῦ ἔστελναν τὰ ἐργόχειρά τους στὰ ὁποῖα ἔπλεκαν πάντα τὴν φράση: «Γυναικεῖες Φυλακὲς Ἀβέρωφ». Ἔχω ἀκόμη καὶ σήμερα κρατήσει μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐργόχειρα.

Μεγαλώνοντας λοιπὸν μακρυὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα-μάνα μου, ὡρκίσθηκα νὰ μάθω καλὰ τὰ ἑλληνικά, διότι ἡ πρώτη γλῶσσα στὴν οἰκογένεια ἦταν τὰ γαλλικά, ἀπὸ τὸ σόϊ τῆς μητέρας μου, τοὺς Ἡρακλειῶτες Πετυχάκηδες, ἀπὸ τὸ Κάϊρο καὶ τὴν Τεργέστη. Κατόπιν αὐτοῦ νὰ ἐργασθῶ ὡς διανοούμενος, ποτὲ ὡς πολιτικός, γιὰ τὴν συμφιλίωση τῶν ἀντιπάλων ὁμάδων ποὺ εἶχαν καταστρέψει τὴν Ἑλλάδα καὶ καταρρακώσει τὸ κῦρος της. Πρῶτα μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς γείτονες, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «μηδὲν προβλήματος», πολιτικὴ ποὺ εἶχα διδάξει άνεπιτυχῶς στὸν φοιτητή μου στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸν σημερινὸ πρωθυπουργὸ τῆς Τουρκίας, Ἀχμὲτ Νταβούτογλου. Μετά, μὲ τὶς ἀντίπαλες πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ὁμάδες στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ποὺ εἶχαν κατασπαράξει τὴν μητέρα μου καὶ τὴν Ἑλλάδα.

Πέραν τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ ἤμουν πεπεισμένος ὅτι ἡ Ἑλληνίδα μάνα ποὺ ἀγαπᾷ καὶ θυσιάζεται γιὰ ὅλα της τὰ παιδιά, τὰ κομμουνιστάκια καὶ τὰ φασιστάκια, δὲν κάνει διακρίσεις καὶ δὲν καταρᾶται κανέναν, γνωρίζοντας ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅτι οἱ πάντες, χωρὶς ἐξαίρεση, ὅταν δροῦμε εἴμεθα ἐγκληματίες. Γι’αὐτὸ καὶ στὸ τελευταῖο μου βιβλίο ποὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες θὰ παρουσιάσω στὸ κοινό, στὴν πατρίδα τῆς μητέρας μου, τὸ Ἡράκλειο (Περὶ Ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος), συμπεριέλαβα ὡς γυναῖκα ἡρωίδα, τὴν ἐθνικοσοσιαλίστρια Ἑλληνίδα καὶ Γαλλιδούλα Σάβιτρι Ντέβι, τέρας πανεπιστημιακῶν γνώσεων, ἱέρεια τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ μὲ τὴν μόνη της παρουσία συνέτριβε τὴν ἄφθαστη μετριότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἐργατοπατέρων τῆς χώρας μας. Ἔδωσε καὶ δὲν ἐπῆρε, διότι ὁ ἥρωας μόνον προσφέρει καὶ ἰδιαίτερα ὅταν πρόκειται γιὰ γυναῖκα.

Σήμερα ἀναδεικνύεται, μὲ βάθος τὸν Παρθενῶνα, πέραν τοῦ οἴκου ἀνοχῆς τῆς Βουλῆς ποὺ εἶχε ἀμαυρώσει ἡ Μελίνα Μερκούρη, ἡ ὁποία, μὲ ἕνα ποτήρι οὐΐσκυ στὸ χέρι περιεφέρετο στὰ σαλόνια τῆς Ἑσπερίας γιὰ νὰ πείσῃ δῆθεν τοὺς Δυτικοὺς ληστὲς ἀρχαιοτήτων νὰ ἐπιστρέψουν τὰ Μάρμαρα, σήμερα λοιπόν, ἀναδεικνύεται στὸν χῶρο τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος, μία γυναῖκα Ἀθηνᾶ χρυσελεφάντινη, ἡ Ζωή, ἡ ἀγωνίστρια Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, πρότυπο Ἑλληνίδος γυναικός, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐπικεντρώνονται ὅλες οἱ ἐλπίδες τῶν νέων αὐτῆς τῆς χώρας, αὐτῶν στοὺς ὁποίους καὶ ἀφιέρωσα τὸ βιβλίο μου περὶ Ἡρώων, μὲ τὶς ἑξῆς λέξεις: «Τοῦτο τὸ βιβλίο ἀφιερώνεται στὴν ἑλληνικὴ νεολαία καὶ στὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ μὲ τὴν προσδοκία μελλούσης ἐπαναστάσεως". Θὰ ἠμποροῦσα νὰ τὸ εἶχα ἀφιερώσει καὶ στὴν Μπεάτα καὶ τὴν Ζωή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Ὀκτωβρίου 2015

244 – Κίνημα Ζωῆς Κωνσταντοπούλου

244 – Κίνημα Ζωῆς Κωνσταντοπούλου

Ἴσως ἡ μὴ εἴσοδος στὸν οἶκο ἀνοχῆς τῆς Βουλῆς τῆς Ζωῆς στὶς ἐκλογὲς τῆς 20ης Σεπτεμβρίου 2015 νὰ ἀποδειχθῇ σωτήριος γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Μερικοὶ Ἕλληνες διεβλέψαμε στὸ πρόσωπο τῆς Ζωῆς κάτι τὸ διαφορετικό. Ἀσχέτως πολιτικῆς τοποθετήσεως ἀπέπνεε ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τῆς Ζωῆς ἕνα ἀνώτερο πνεῦμα, ἕνα ἡρωϊκὸ πνεῦμα ποὺ εἶχε νὰ ἐμφανισθῇ ἀπὸ πάρα πολὺ καιρὸ στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, στὸν ὁποῖο συνωστίζοντο χιλιάδες κατσαρίδες τῆς ἀνυποληψίας οἱ ὁποῖες ἐκαθήλωναν τοὺς ἁγίους τόπους τοῦ πολιτισμοῦ γύρω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη σὲ λιμνάζοντα ἀποχετευτικὰ νερὰ ποὺ ἡ ἐπαρχιώτικη ἀριστοκρατία τοῦ Κολωνακίου συνέχεε μὲ τὸ ποτάμι τοῦ Εὐρώτα.

Ἡ Ζωὴ ἐκάλυπτε τὸ ἄκομψο καὶ πανύψηλο σῶμα της μὲ τὸν μακρὺ χιτῶνα τοῦ πελωρίου χρυσελεφάντινου ἀγάλματος τῆς Ἀθηνᾶς τοῦ Φειδία στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ. Τὸ φλέγμα της καὶ ἡ ἥσυχη ἐπιμονή της ἐνώπιον ἀμόρφων διεφθαρμένων ἀνθρωπαρίων τῆς περασμένης Βουλῆς παρέμεναν ὡς ἀπόηχος τῆς ἐντυπωσιακῆς παρουσίας της στοὺς διαδρόμους τοῦ θλιβεροῦ κτιρίου μέσα στὸ ὁποῖο οὐδεὶς μέχρι στιγμῆς εἶχε εὕρῃ τὸ θάρρος νὰ ἐξορκίση τὸ ἔνοχο γέλοιο τοῦ Ἐφιάλτη πρωθυπουργοῦ καὶ νὰ τὸ κατεδαφίσῃ γιὰ νὰ τὸ ἀντικαταστήση μὲ τὸν ναὸ τοῦ Παρθενῶνος ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως, φυσικὴ κατοικία σοφίας καὶ πολέμου, γλαύκας καὶ δόρατος.

Ὁ κοινοβουλευτισμὸς ἐξέπνευσε στὶς 20 Σεπτεμβρίου 2015 ἀλλὰ ἡ παρουσία τῆς Ζωῆς παραμένει ἔντονη ἐν μέσῳ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Τὴν στιγμὴ ποὺ καταθλιπτικὴ ἀπελπισία ἐτσιμέντωνε τὸν οὐρανὸ στὸ Αἰγαῖο, αἰφνίδιως, χωρὶς οὐδεὶς νὰ τὸ περιμένῃ ἐνεφανίσθη ὁ πολυπόθητος ἥρωας στὸ πρόσωπο τῆς Ζωῆς-Ἀθηνᾶς, γυναικὸς ποὺ ὁ λαὸς  ἐπερίμενε αἰῶνες.

Στὰ πρόθυρα πολέμου στὰ ὕδατα τοῦ Αἰγαίου, νεκροταφεῖο προσφύγων, περιστοιχισμένου ἀπὸ τὴν διαμελισμένη Οὐκρανία, τὴν μαχαιρομένη ἀπὸ τὴν κουρδικὴ μάχαιρα Τουρκία, τὰ ἐρείπια τῆς Συρίας ἐπάνω ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπερίπτανται τὰ ῥωσικὰ καὶ τὰ ἀμερικανικὰ μαχητικά καὶ πρὸς Δυσμὰς τὸ λαβωμένο εὐρὼ καὶ τὸν ὑπερόπτη Σόϊμπλε, ἡ Ζωὴ-Ἀθηνᾶ αἰφνιδίως ἐνεφανίσθη γιὰ νὰ σώσῃ τὸ Γένος.

Οὐδεὶς δύναται νὰ ὑποχρεώσῃ τὴν Ζωὴ νὰ ῥιχθῇ στὸν ἀγῶνα ἐπιβιώσεως τῶν Ἑλλήνων. Τὸ ἀπαραίτητο Κίνημα ποὺ ἄν καὶ μόνο τὸ θελήσῃ, θὰ συσπειρώσῃ γύρω της, πρέπει νὰ εἶναι λαοκρατικό-ἀντικοινοβουλευτικό, μὲ ὅπλο τὰ δημοψηφίσματα καὶ χωρὶς ἐκλογές, μοναρχικὸ καὶ θρησκευτικό, συνθέσεως τῶν ἄκρων, ἕνα Κίνημα Ἐαμικὸ κατὰ τοῦ ξένου κατακτητοῦ καὶ τῶν δωσιλόγων του, πρωτότυπα ἑλληνικό. Οὔτε  Ἐβίτα Περόν, οὔτε Γκεβάρα, ἀλλὰ ἀκραιφνῶς Ζωή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Ὀκτωβρίου 2015

240 –Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, μητέρα τοῦ ἔθνους

240 –Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, μητέρα τοῦ ἔθνους

Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε φθάσει σὲ πλήρη ἀπελπισία ὅτι μέλλον δὲν πρόκειται νὰ ὑπάρξῃ γι’ αὐτόν, καταπροδομένος καὶ ἐκμεταλλευoμένος εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, ὄχι ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς  ἰμπεριαλιστὲς ἀλλὰ ἀπὸ τὰ τσιράκια τους, τοὺς πολιτικοὺς τοῦ συστήματος ποὺ ἔπαιζαν μπάλα μὲ τὸ κεφάλι του μεταξὺ τῆς ἀριστερῆς καὶ τῆς δεξιᾶς ὁμάδος, ἰδοὺ καὶ ἐνεφανίσθη ἐπιτέλους, ἀπὸ τὸ πουθενά, ὁ ἐθνικὸς ἥρωας στὸ πρόσωπο γυναικός.

Ὅπως γνωρίζετε, δὲν πιστεύω στὸν κοινοβουλευτισμὸ καὶ τὸν κομματισμό. Μεταξὺ ἐπαναστατισμοῦ, ῥήξεως καὶ ἀνατροπῆς, καὶ καθεστωτισμοῦ, μεταξὺ τῶν ἄκρων φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φιλελευθέρου δημοκρατικοῦ τόξου, πάντα ἐπέλεξα, ὡς μαοϊκός, τὸν ἐπαναστατισμὸ καὶ τὰ ἄκρα, προσπαθῶντας νὰ τὰ συνθέσω σὲ ἐθνικομπολσεβικισμό, γιὰ νὰ τὰ στρέψω κατὰ τοῦ φιλελευθέρου καπιταλισμοῦ. Σωστὰ τὸ ΚΚΕ ἐπαναλαμβάνει ὅτι δὲν μετρᾶνε τὰ πρόσωπα ἀλλὰ τὰ προγράμματα καὶ ὁ λαϊκὸς ἀγῶνας. Ἀλλὰ χωρὶς Λένιν ἤ Κάστρο ἤ Μάο δὲν δύναται νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐπανάσταση. Καὶ στὴν χώρα μας ἔλειπε ὁ ἡγέτης, ὁ Βελουχιώτης, ὁ προώρως ἐξαφανισμένος ἥρωας.

Καὶ νά, ὡς ἐκ θαύματος ἐνεφανίσθη ἡ Ζωή, ὡς ζωὴ τοῦ ἔθνους, μὲ τὸ ἀπαράμιλλο ῥητορικὸ ταλέντο της ποὺ δὲν εἶχε γνωρίσει τὸ γένος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀρχαιότητος. Μὲ τὸ φλέγμα καὶ τὴν ἥσυχη ἐπιμονή της ποὺ ὑψώνει φράγμα ἀπροσπέλαστο στὶς πολιτικάντικες ἐπιθέσεις, μὲ μόνο στρατὸ τὰ ἑλληνικὰ νειάτα. Τὸ ἄκομψο καὶ ὑπερβολικὰ ὑψηλὸ της σῶμα κατορθώνει νὰ τὸ δαμάσῃ καὶ νὰ τὸ ἐκλαμπρύνῃ σὲ ὁπλισμένη Ἀθηνᾶ ἐν μέσῳ τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος μὲ τὴν σοφὴ γλαῦκα τοῦ ΚΚΕ, ὑποστηριζομένη ἀπὸ τὸ δόρυ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Ὁ παλαιοκομματικὸς Λαφαζάνης δὲν ἠθέλησε νὰ παραχωρήσῃ τὴν ἡγεσία τοῦ ΛΑΕ στὴν Ζωή. Μέγα ἀτόπημα. Ὁ Λαφαζάνης, μετὰ τὴν τεραστία κολοτοῦμπα τοῦ Τσίπρα, δὲν δύναται νὰ μὴν εἶναι ὕποπτος λαφαζανιῶν. Βεβαίως, παραμένοντας στὴν ἀντιπολίτευση θὰ κραδαίνῃ μαξιμαλιστικὸ πρόγραμμα. Ἀλλὰ στὴν πρωθυπουργία θὰ καταρρεύσῃ σὰν χάρτινος πύργος. Ὄχι ὅμως ἡ Ζωή.

Στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς πρέπει νὰ ὑπερψηφισθοῦν τὰ ἄκρα, μὲ μία ἐξαίρεση: τὴν Ζωή. Ἡ Ζωὴ δὲν πρέπει νὰ χαθῇ γιὰ τὸ γένος. Συνεπῶς ὑποχρεωτικὰ πρέπει νὰ ψηφισθῇ μέσῳ τοῦ ΛΑΕ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 17 Σεπτεμβρίου 2015

191 – Τὸ ἀποτρόπαιο πρόσωπο τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ

191 – Τὸ ἀποτρόπαιο πρόσωπο τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ

Ἡ Ἑλλὰς ἐγέννησε ἕνα παραμορφωμένο παιδὶ στὴν Ἀναγέννηση: τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη. Αὐτὴ ἡ Εὐρώπη, ποὺ ὡς σελήνη ἀπεκόπη ἀπὸ τήν μητέρα γῆ, τὴν Ἑλλάδα, δὲν παράγει φῶς, παρὰ μόνον ἀντανακλᾷ τὸ φῶς τοῦ Ἕλληνος Ἀπόλλωνος ἡλίου. Πρόκειται γιὰ νεκρὴ σελήνη ποὺ φκιασιδώνεται μὲ ὑπέροχους γοτθικοὺς χριστιανικοὺς ναούς, ποὺ φέρουν τὸ ὄνομα cathédrale de Chartres ἤ cathédrale de Reims, αἱματοβαμένους μὲ ληστρικὲς σταυροφορίες ποὺ ἐπλούτισαν τὸ 1204 τὴν Βενετία κατόπιν τῶν λεηλασιῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Καὶ τότε, τὸ 1821, ἐβάλθημεν νὰ εἰσχωρήσουμε σὲ ἐκείνην τὴν Εὐρώπη-Δράκουλα καὶ ὁ κυβερνήτης μας ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος, νὰ ὁδεύσῃ τὸ 1978 στὸ Ἀκυίσγρανον, στὸ παλάτι-κοτέτσι τοῦ ἀπιθάνου βασιλίσκου τοῦ 800 μ.Χ. Καρλομάγνου, γιὰ νὰ ἀποδεχθῇ τὸ βραβεῖο Καρλομάγνου πιστοῦ Εὐρωπαίου!  Καὶ ὁ Παρθενών, ὁμοῦ μετὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐκαλύφθη μὲ τὸ βαρὺ πέπλο ντροπῆς εἰσόδου στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ἐκλεπτυσμένων βαρβάρων Φράγκων, ὁδηγούμενοι εὐθέως στὸν Ἅδη, μὲ τὸ γερμανικὸ εὐρὼ στὸ στόμα. Καὶ ὅλοι μαζὶ οἱ παρηκμασμένοι  ὑπήκοοι τῆς ἄλλοτε Ἑλλάδος νὰ βελάζουμε: εἴμεθα καὶ θέλουμε νὰ εἴμεθα Εὐρωπαῖοι! Στρατὸς γηρασμένων συνταξιούχων ἀντεκατέστησε τοὺς 300 τοῦ Λεωνίδα γιὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ τριακοσάρι τῆς συντάξεως καὶ ἐπήραμε στοὺς ὤμους μας καὶ στοὺς ὤμους τῶν ἀπογόνων μας, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι τὶς ἁμαρτίες τῶν Χριστοκτόνων, τὰ ἐγκλήματα τῶν δυτικῶν ἰμπεριαλιστῶν ποὺ ἐσυνέχιζαν νὰ κατακαίουν, Γιουγκοσλαυΐα, Ἀφγανιστάν, Ἰράκ, Συρία, Λιβύη.

Καὶ τώρα, πέντε ἑκατομμύρια ἐξαθλιωμένων ἀνθρωπίνων ἐρειπίων συνωστίζονται στὰ παράλια τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, θύματα τοῦ δυτικοῦ φραγκικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ κατέστρεψε ὁλοσχερῶς τὶς χῶρες τους, κατεκρεούργησε καὶ ἐβίασε τοὺς πολιτισμένους πληθυσμοὺς τῆς Ἀνατολῆς. Πόσοι Ἕλληνες ἆραγε ἐξώδευσαν 17 € ἀπὸ τὸ τριακοσάρι τους γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸ τρομακτικὸ χαστούκι ποὺ ὁ Γάλλος μαῦρος Φρὰντζ Φανὸν ἔδωσε στοὺς Εὐρωπαίους τὸ 1961, μὲ τὸ βιβλίο του Τῆς Γῆς οἱ Κολασμένοι (ἐκδόσεις Κάλβος 1982), μὲ πρόλογο τοῦ Σάρτρ;

Τὸ κίτρινο πύον τοῦ μίσους τῶν κολασμένων τῆς ἀποικιοκρατίας τὸ περισυνέλεξαν οἱ τζιχαδιστὲς ποὺ σήμερα ἀποβιβάζονται κατὰ χιλιάδες στὸ ἔδαφος τῆς Ἑλλάδος, ἀκολουθῶντας τὶς χιλιάδες τῶν πνιγμένων στὴν Μεσόγειο ἀπελπισμένων λαθρομεταναστῶν γιὰ νὰ λιασθοῦν στὰ παγκάκια τῆς Κυψέλης. Καὶ οἱ δημοσιογράφοι μας συνεχίζουν νὰ καταδικάζουν τὴν βία ἀπὸ ὅπου καὶ νὰ προέρχεται ἐνῷ ἡμεῖς τρῶμε τὰ ψάρια τῆς Μεσογείου, θρεμμένα μὲ τὶς σάρκες τῶν πνιγμένων, καὶ αὐτοὶ συνεχίζουν νὰ πληρώνονται  ἀπὸ τοὺς βιαστὲς τῶν ἐθνῶν, νὰ ὁμιλοῦν γιὰ πολιτισμὸ ἐν μέσῳ λουτρῶν αἵματος δισεκατομμυρίων κολασμένων τῆς γῆς ἀπὸ τὰ ἀφεντικά τους. Ξυπνήσατε Ἕλληνες!  Ἀρκετὸ ὑπνωτικὸ μᾶς ἔριξαν οἱ ἰμπεριαλιστές. Ὅχι δὲν  φταῖνε οἱ Ἑβραῖοι, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, οὔτε οἱ Ἀνατολικοί. Φταῖνε οἱ ἐπάρατοι Φράγκοι ποὺ ἀφοῦ τοὺς ἐποτίσαμε μὲ τὸ μητρικό μας γάλα, αὐτοὶ ἐμεγάλωσαν ὡς Φράνκενσταϊν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20  Ἀπριλίου 2015