271 - Ὁ ῥόλος τῆς Κρήτης στὴν οἰκοδόμηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

271 - Ὁ ῥόλος τῆς Κρήτης στὴν οἰκοδόμηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀδράνεια τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας ποὺ ναὶ μὲν ἔχει ἀποδεκατισθῆ ἀπὸ τὴν πολύχρονη οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὴν μαζική της φυγὴ στὸ ἐξωτερικὸ ἀλλὰ φαίνεται συνάμα νὰ ἔχῃ χάσει ὅλα τὰ δημιουργικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ γένους μας. Εἶναι φυσικὸ ἡ πλειοψηφία τοῦ γηρασμένου ἑλληνικοὺ πληθυσμοῦ νὰ ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὶς συντάξεις καὶ στὶς ἐσωτερικὲς ἐκλογὲς τῆς Νέας Δημοκρατίας τὰ περήφανα γηρατειὰ νὰ παίρνουν μέρος σὲ παλαιοκομματικὰ παιχνίδια, ἀλλὰ δὲν εἶναι φυσικὸ ἡ ἐναπομείνουσα ἐσωτερικὴ νεολαία νὰ ἐπιμένῃ νὰ ἐπιβιώνῃ μὲ τὴν ἰσχνὴ σύνταξη τοῦ παπποῦ καὶ νὰ σπαταλᾷ τὴν ἐφηβική της δυναμικότητα στὰ Ἐξάρχεια καίγοντας κάδους σκουπιδίων σὲ μία στεῖρα ἀντιπαράθεση μὲ τὰ ἀδέλφια της τῶν σωμάτων ἀσφαλείας ποὺ καὶ αὐτὰ πονᾶνε ἐνώπιον τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς ἀλλὰ ἀρέσκονται ἀπὸ ἡττοπάθια νὰ παίζουν τὸν ῥόλο μπουλντὸγκ τοῦ κολωνακιώτικου  καθεστῶτος τύπου κουβανοῦ Μπατίστα.

Ἡ μητρῶα γῆ, ἡ λεβεντομάνα Κρήτη, ἡ πατρίδα τῆς μητέρας μου Μπεάτας Πετυχάκη, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μήνωος ἔπαιξε καθοριστικὸ ῥόλο στὴν ἑδραίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ κρητικὸς λαὸς ἀκόμη σήμερα παραμένει ἀτίθασος, καλὰ ἐξοπλισμένος περιφρουρημένος ὡς μεγαλόνησος ἀπὸ θαλάσσια σύνορα, πλέοντας ὡς ναυαρχίδα τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴν Μεσόγειο, περιστοιχισμένος μὲ τεράστιο πλοῦτο  ὑδρογονανθράκων. Τὸ πνεῦμα ἀνεξαρτησίας τῶν Κρητικῶν δὲν εἶναι ἀποσχιστικὸ εἶναι ἡγετικό. Ἡ μακραίωνη Ἱστορία ἔδωσε στοὺς Κρητικοὺς καθοδηγητικὸ ῥόλο, συνθέτοντας τὴν Φραγκιὰ μὲ τὴν Τουρκιά, τὴν Δύση μὲ τὴν Ἀνατολή, πρὸς ἀποκλειστικὸ ὄφελος τοῦ θεοπνεύστου ἑλληνισμοῦ. Στὸν ΙΘ΄αἰῶνα ἡ Κρήτη ἐκέρδισε τὴν ἀνεξαρτησία της ὄχι γιὰ νὰ πορευθῇ ἀποσχιστικὰ ἀλλὰ ἀντιθέτως γιὰ νὰ βοηθήσῃ στὴν συγκρότηση  ἐκσυγχρονισμένου ἰσχυροῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Κατὰ τὴν γερμανικὴ κατοχὴ τοῦ 1941-1944 ἀπέδειξε γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὅτι ἦταν Ἕλληνες μὲ καρδιὰ λεόντων παρ’ὅλο ποὺ ἡ ἕνωσή της μὲ τὴν Ἑλλάδα τοῦ Βενιζέλου τὴν μετέτρεψε σὲ ἁπλὴ ἐπαρχία τῶν Ἀθηνῶν, κάτι ποὺ τελικὰ ἀπέφυγε ἡ Κύπρος, ἔστω καὶ κουτσουρεμένη.

Παρουσιάζω λοιπὸν στοὺς νέους ποὺ ζητοῦν τὴν συμβουλή μου γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ γένους νὰ ξεχάσουν τὰ ἀναρχικὰ παιχνίδια τῶν Ἐξαρχείων καὶ τῶν καλῶς ἐννοουμένων μὲ πνεῦμα Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, τρομοκρατικὴ δράση τῆς Μεταπολιτεύσεως ἀπὸ τὴν 17Ν μέχρι καὶ τῶν Πυρήνων τῆς Φωτιᾶς. Ὁ Λένιν στὸν ΙΘ΄αἰῶνα καὶ ὁ Κάστρο στὸν Κ΄αἰῶνα ἐκατάλαβαν ὅτι ὁ ῥομαντισμὸς τῆς ἀναρχικῆς δράσεως δὲν ὁδηγεῖ πουθενά.

1 - Τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι τελείως σάπιο. Δὲν ἐπισκευάζεται μὲ τίποτα. Συνεπῶς πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ τὸ ἔκτρωμα αὐτὸ καὶ νὰ διακόψῃ κάθε σχέση μαζί του.

2 -Πρέπει νὰ εὑρευθῇ ἕνας ἄλλος χῶρος γιὰ νὰ οἰκοδομηθῇ μία νέα Ἑλλάς. Προτείνω ὁ χῶρος αὐτὸς νὰ εἶναι ἡ νῆσος Κρήτη. Νὰ γίνη ἀνάλειψη ἐξουσίας στὴν  Κρήτη δημιουργῶντας ἀνεξάρτητο ἐπαναστατικὸ κράτος.

3 - Ἀπαραίτητη προϋπόθεση εἶναι ἡ συγκρότηση μία παρέας πολὺ νέων ἀνθρώπων ποὺ ὅπως ἡ παρέα τοῦ Κάστρο στὴν δεκαετία τοῦ 1950 στὴν Κούβα νὰ ἀποβιβασθῇ στὴν Κρήτη καὶ νὰ πάρῃ τὰ βουνά. Πολὺ γρήγορα ὁ ἀγέρωχος καὶ φιλοπόλεμος λαὸς τῆς Κρήτης θὰ περιβάλῃ τοὺς ἀντάρτες μὲ συμπάθεια καὶ ὑλικὴ ὑποστήριξη.

4 -Οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται ἀπὸ μεσαῖα εὔπορα καὶ μορφωμένα στρώματα πολὺ νέων ἀνθρώπων, συνήθως φοιτητῶν καὶ ἀνέργων ποὺ ῥισκάρουν. Δύνανται νὰ πάρουν ὡς σύμβολο ἕναν γηραιὸ διανοούμενο ποὺ νὰ ἐμπνέῃ τὴν δράση τους μὲ συνθετικὴ συσπειρωτικὴ ἰδεολογία ποὺ νὰ καλύπτῃ ὅλες τὶς πολιτικὲς ἐκφάνσεις, ἀπὸ τὴν ἄκρα ἄριστερὰ στὴν ἄκρα δεξιὰ μὲ μοναδικὸ στόχο τὴν οἰκοδόμηση ἰσχυροῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

5 - Χρειάζεται κάποια χρηματικὴ ὑποστήριξη ποὺ δύναται νὰ τὴν φέρῃ στὴν παρέα κάποιος νέος ποὺ νὰ ἀνήκῃ σὲ εὔπορο ἀστικὸ περιβάλλον. Χωρὶς τὴν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση τοῦ βιομηχάνου Ἔνγκελς ὁ Μὰρξ δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ συγγράψῃ τὸ ἔργο του καὶ νὰ κινηθῇ ἐπαναστατικά.

6 -Χρειάζονται ὅπλα. Ἡ Κρήτη εἶναι γεμάτη ἀπὸ ὅπλα. Ἐπιπλέον ἀγορὰ ὅπλων δύναται σήμερα νὰ γίνῃ σὲ πολὺ χαμηλὴ τιμή. Ὁ ἑλληνικὸς ἐφοπλιστικὸς κόσμος ποὺ φημίζεται γιὰ τὸν πατριωτισμό του ἔχει γερὲς βάσεις στὴν Κρήτη. Στὸ παρελθὸν ἀπὸ τὴν Κρήτη ξεκίνησαν πολλὲς ἔνοπλες ἐξορμήσεις, ὅπως αὐτὲς τοῦ  Ἐλ.Βενιζέλου.

7 – Δὲν ὑπάρχει καιρὸς γιὰ χάσιμο. Ἡ ΕΕ εἶναι καταδικασμένη νὰ διαλυθῇ καὶ μόνον οἱ θλιβεροὶ παπποῦδες συνταξιοῦχοι γαντζώνονται ἀκόμη στὴν σανίδα σωτηρίας τοῦ καταδικασμένου εὐροῦ. Δυστυχῶς καὶ τὸ ΚΚΕ ἔχει ἐνταχθῆ στὸ κοινοβουλευτικὸ παιχνίδι καὶ στὶς συνεχεῖς ἀπεργειακὲς κινητοποιήσεις τοῦ ΠΑΜΕ ποὺ δὲν ἔχουν κανένα ἀποτέλεσμα. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ χώρα βουλιάζει ὑπὸ τὸ βάρος προσφύγων καὶ μεταναστῶν μὲ καμμία ἀπολύτως δυνατότητα ἀπορροφήσεώς τους καὶ ἀποφυγῆς μεταξύ των ἀνδρώσεως τοῦ ἰσλαμιστικοῦ ὀλέθρου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Ἰανουαρίου 2016

244 – Κίνημα Ζωῆς Κωνσταντοπούλου

244 – Κίνημα Ζωῆς Κωνσταντοπούλου

Ἴσως ἡ μὴ εἴσοδος στὸν οἶκο ἀνοχῆς τῆς Βουλῆς τῆς Ζωῆς στὶς ἐκλογὲς τῆς 20ης Σεπτεμβρίου 2015 νὰ ἀποδειχθῇ σωτήριος γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Μερικοὶ Ἕλληνες διεβλέψαμε στὸ πρόσωπο τῆς Ζωῆς κάτι τὸ διαφορετικό. Ἀσχέτως πολιτικῆς τοποθετήσεως ἀπέπνεε ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τῆς Ζωῆς ἕνα ἀνώτερο πνεῦμα, ἕνα ἡρωϊκὸ πνεῦμα ποὺ εἶχε νὰ ἐμφανισθῇ ἀπὸ πάρα πολὺ καιρὸ στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, στὸν ὁποῖο συνωστίζοντο χιλιάδες κατσαρίδες τῆς ἀνυποληψίας οἱ ὁποῖες ἐκαθήλωναν τοὺς ἁγίους τόπους τοῦ πολιτισμοῦ γύρω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη σὲ λιμνάζοντα ἀποχετευτικὰ νερὰ ποὺ ἡ ἐπαρχιώτικη ἀριστοκρατία τοῦ Κολωνακίου συνέχεε μὲ τὸ ποτάμι τοῦ Εὐρώτα.

Ἡ Ζωὴ ἐκάλυπτε τὸ ἄκομψο καὶ πανύψηλο σῶμα της μὲ τὸν μακρὺ χιτῶνα τοῦ πελωρίου χρυσελεφάντινου ἀγάλματος τῆς Ἀθηνᾶς τοῦ Φειδία στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ. Τὸ φλέγμα της καὶ ἡ ἥσυχη ἐπιμονή της ἐνώπιον ἀμόρφων διεφθαρμένων ἀνθρωπαρίων τῆς περασμένης Βουλῆς παρέμεναν ὡς ἀπόηχος τῆς ἐντυπωσιακῆς παρουσίας της στοὺς διαδρόμους τοῦ θλιβεροῦ κτιρίου μέσα στὸ ὁποῖο οὐδεὶς μέχρι στιγμῆς εἶχε εὕρῃ τὸ θάρρος νὰ ἐξορκίση τὸ ἔνοχο γέλοιο τοῦ Ἐφιάλτη πρωθυπουργοῦ καὶ νὰ τὸ κατεδαφίσῃ γιὰ νὰ τὸ ἀντικαταστήση μὲ τὸν ναὸ τοῦ Παρθενῶνος ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως, φυσικὴ κατοικία σοφίας καὶ πολέμου, γλαύκας καὶ δόρατος.

Ὁ κοινοβουλευτισμὸς ἐξέπνευσε στὶς 20 Σεπτεμβρίου 2015 ἀλλὰ ἡ παρουσία τῆς Ζωῆς παραμένει ἔντονη ἐν μέσῳ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Τὴν στιγμὴ ποὺ καταθλιπτικὴ ἀπελπισία ἐτσιμέντωνε τὸν οὐρανὸ στὸ Αἰγαῖο, αἰφνίδιως, χωρὶς οὐδεὶς νὰ τὸ περιμένῃ ἐνεφανίσθη ὁ πολυπόθητος ἥρωας στὸ πρόσωπο τῆς Ζωῆς-Ἀθηνᾶς, γυναικὸς ποὺ ὁ λαὸς  ἐπερίμενε αἰῶνες.

Στὰ πρόθυρα πολέμου στὰ ὕδατα τοῦ Αἰγαίου, νεκροταφεῖο προσφύγων, περιστοιχισμένου ἀπὸ τὴν διαμελισμένη Οὐκρανία, τὴν μαχαιρομένη ἀπὸ τὴν κουρδικὴ μάχαιρα Τουρκία, τὰ ἐρείπια τῆς Συρίας ἐπάνω ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπερίπτανται τὰ ῥωσικὰ καὶ τὰ ἀμερικανικὰ μαχητικά καὶ πρὸς Δυσμὰς τὸ λαβωμένο εὐρὼ καὶ τὸν ὑπερόπτη Σόϊμπλε, ἡ Ζωὴ-Ἀθηνᾶ αἰφνιδίως ἐνεφανίσθη γιὰ νὰ σώσῃ τὸ Γένος.

Οὐδεὶς δύναται νὰ ὑποχρεώσῃ τὴν Ζωὴ νὰ ῥιχθῇ στὸν ἀγῶνα ἐπιβιώσεως τῶν Ἑλλήνων. Τὸ ἀπαραίτητο Κίνημα ποὺ ἄν καὶ μόνο τὸ θελήσῃ, θὰ συσπειρώσῃ γύρω της, πρέπει νὰ εἶναι λαοκρατικό-ἀντικοινοβουλευτικό, μὲ ὅπλο τὰ δημοψηφίσματα καὶ χωρὶς ἐκλογές, μοναρχικὸ καὶ θρησκευτικό, συνθέσεως τῶν ἄκρων, ἕνα Κίνημα Ἐαμικὸ κατὰ τοῦ ξένου κατακτητοῦ καὶ τῶν δωσιλόγων του, πρωτότυπα ἑλληνικό. Οὔτε  Ἐβίτα Περόν, οὔτε Γκεβάρα, ἀλλὰ ἀκραιφνῶς Ζωή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Ὀκτωβρίου 2015

218 – Καταραμένο εὐρώ: Ἡ ἵδρυση τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὁ θρίαμβος τῆς Γερμανίας

218 – Καταραμένο εὐρώ: Ἡ ἵδρυση τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὁ θρίαμβος τῆς Γερμανίας

           

Κανένα, ἀπολύτως κανένα νόμισμα, οὔτε τὸ ἰμπεριαλιστικὸ ἀμερικανικὸ δολλάριο, δὲν ἐμισήθη ποτὲ τόσο πολὺ ὅσο τὸ εὐρὼ τῶν τραπεζιτῶν ποὺ σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του μετετράπη σὲ φυλακὴ τῶν λαῶν, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου προσεκύνησαν, τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς, μέσα στὴν σκόνη τῶν ὁδῶν τοῦ δουλεμπορίου, πλῆθος ξεπεσμένων συνειδήσεων, τρέμοντας γιὰ τὴν ἐλαχίστη τους σύνταξη ντροπῆς, ἰδίως οἱ σκιὲς τοῦ πάλαι ποτὲ ὑπερηφάνου λαοῦ τῶν Ἑλλήνων.

Ὅταν ἡ Ἀμερικὴ μέσῳ τοῦ ΝΑΤΟ ἐπετέθη κατὰ τῆς Εὐρώπης μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, στὶς 24 Μαρτίου 1999, ξεκινῶντας ἔτσι τὸν 30χρονο πλανητικὸ πόλεμο, οὐδεὶς ἀντελήφθη ὅτι στὴν σκιὰ τοῦ πληγωμένου ἀμερικανοῦ γίγαντος εἶχε ἤδη προβάλλει ἕνα τέταρτο γερμανικὸ Ῥάϊχ μὲ τὴν μετάλλαξη τοῦ γερμανικοῦ μάρκου σὲ κοινὸ εὐρωπαϊκὸ νόμισμα.

           

Πράγματι, τὴν 1η Ἰανουαρίου 1999, ἀνεκοινώθη ἡ γέννηση τοῦ εὐρωνομίσματος ποὺ ἡ ἀνέκαθεν γερμανικὴ προσήλωση πρὸς τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἐβάπτισε μὲ τὴν σύμπτυξη τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Εὐρώπης, "εὐρώ". Τὸ ὄνομα αὐτὸ εἶχε προταθῆ ἀπὸ τὸν γερμανὸ ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν Theo Waigel. Πολλοὶ τῶν παρηκμασμένων Ἑλλήνων οὔτε κἄν ἀντελήφθησαν ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ νέου γερμανικοῦ νομίσματος ἦταν ἑλληνικὸ ἤ ἔστω γερμανικὸ καὶ τὸ πρόφεραν ἀγγλιστὶ γιοῦρο καὶ πάντως ἀπεφάσισαν νὰ μὴν τὸ "ἐξελλενίσουν" κρατῶντας το ἄκλιτο.

           

Ἡ οὐσιαστικὴ ταύτιση τοῦ εὐρωνομίσματος μὲ τὸ γερμανικὸ μᾶρκο ἀπεδείχθη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ εἶχε σχεδιασθῆ νὰ συνεχισθοῦν οἱ συναλλαγὲς σὲ μᾶρκα, παράλληλα μὲ τὴν χρησιμοποίηση τοῦ νέου νομίσματος, μόλις  ἤνοιξαν οἱ ἀγορὲς τὸ μᾶρκο ἐξηφανίσθη. Μία ἄλλη ἔνδειξη τοῦ φαινομένου προῆλθε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα ποὺ θὰ ἐξέδιδε τὸ εὐρώ, ἐγκατεστάθη στὴν Φρανκφούρτη τῆς Γερμανίας καὶ μάλιστα ἔχοντας ὡς πρότυπο τὴν Μπούντεσμπανκ (Deutsche Bundesbank) τὴν γερμανικὴ κεντρικὴ τράπεζα μὲ ἕδρα τὴν Φρανκφούρτη ποὺ εἶχε ἱδρυθῆ τὸ 1957 καὶ ποὺ ἐξέδιδε τὸ μᾶρκο.

           

Ἀκόμα πιὸ ἐνδεικτικὸ τῆς γερμανικῆς ὑφῆς τοῦ εὐρωνομίσματος ἦταν τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ φιλοσοφία ποὺ ὑπέκρυπτε ἦταν αὐτὴ τῶν γερμανῶν Ordoliberals τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης, τοῦ περιοδικοῦ Ordo καὶ τοῦ πρώην καγκελλαρίου Λουδοβίκου Ἔρχαρντ ποὺ εἶχε ἀποβιώσει τὸ 1977. Ἡ πρόθεσή τους ἦταν νὰ ἱδρύσουν μία μὴ κρατικὴ κεντρικὴ τράπεζα ποὺ νὰ ἐκδίδῃ καὶ νὰ ἐλέγχῃ τὸ κοινὸ εὐρωνόμισμα, τοῦ τύπου τῆς ἀμερικανικῆς Ὁμοσπονδιακῆς Τραπέζης ( τὴν Fed) ἡ ὁποία ἐξέδιδε καὶ ἤλεγχε τὸ δολλάριο. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Κεντρικὴ Εὐρωπαϊκὴ Τράπεζα ὡς ἐκδότρια τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὡς ἔχουσα προνομιακὲς σχέσεις μὲ τὸ γερμανικὸ κράτος, ἐγκατεστημένη στὴν Γερμανία, ἐγένετο ὅπλο τοῦ γερμανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ.

           

Ἡ ἀνησυχία τῶν Ἄγγλων, ἀκόμη καὶ τῶν Γάλλων, γιὰ τὸν γερμανικὸ αὐτὸ ἔλεγχο τοῦ νομίσματος, ἐξεδηλώθη ἤδη ἀπὸ τὴν ἑπομένη τῆς ἐπανενώσεως τῆς Γερμανίας τὸ 1989. Ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία ἦσαν ἀντίθετες στὴν ἐπανένωση τῆς Γερμανίας καὶ προσεπάθησαν νὰ πείσουν τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση νὰ τὴν ἀποτρέψουν. Ὅπως εἶχε δηλώσει ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ, ἀγαπᾶμε τὴν Γερμανία ἀλλὰ διηρημένη!  Ἡ Γαλλία τελικὰ ἐδέχθη τὴν ἐπανένωση μὲ ἀντάλλαγμα τὴν συγκατάθεση τῆς Γερμανίας στὴν ἵδρυση ἑνὸς κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος, κάτι γιὰ τὴν ὁποία ἀρχικὰ ἡ Γερμανία εἶχε ἐπιφυλάξεις, ἐπειδὴ ἐδίσταζε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸ σκληρό καὶ σταθερό της νόμισμα, τὸ μᾶρκο, ἔναντι τοῦ νέου νομίσματος, ἵδρυση ποὺ ὅμως ἔγινε μπούμερανγκ στὰ χέρια τῆς Γερμανίας. Ὅσο γιὰ τὴν Ἀγγλία, αὐτὴ δὲν ἐδέχθη νὰ εἰσέλθῃ στὸ εὐρώ.

           

Ἄλλη ἔνδειξη τῆς ἀνησυχίας αὐτῆς ἦταν ἡ γαλλικὴ ἐπιμονὴ ὅτι ἐφ' ὅσον ἡ κεντρικὴ τράπεζα εἶχε ἐγκατασταθῆ σὲ γερμανικὸ ἔδαφος, ὁ διοικητής της ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ εἶναι Γάλλος. Ἀλλὰ ὁ πρῶτος διοικητὴς ἦταν ὁ Ὁλλανδὸς Wim Duisenberg. Οἱ Γάλλοι ἐπέμεναν ὁ Ὁλλανδὸς νὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὸν πρώην διοικητὴ τῆς Γαλλικῆς Κεντρικῆς Τραπέζης, τὸν Jean-Claude Trichet. Οἱ κυβερνήσεις τῆς Γερμανίας, τῆς Ὁλλανδίας καὶ τοῦ Βελγίου προσεπάθησαν νὰ βάλουν βέτο στὶς γαλλικὲς ἀπαιτήσεις. Τελικά εὑρέθη μία μέση λύση: ὁ Duisenberg θὰ παρητεῖτο  πρὸ τοῦ τέλους τῆς θητείας του καὶ θὰ ἔδιδε τὴν θέση του στὸν Trichet τὸν Νοέμβριο τοῦ 2003. Ὅσο γιὰ τὴν Ἀγγλία, αὐτὴ ἄν καὶ δὲν εἶχε ἀποδεχθῆ τὸ εὐρώ, ἐζήτησε ἀνεπιτυχῶς νὰ τῆς δοθῇ μία θέση στὸ διοικητικὸ συμβούλιο τῆς εὐρωπαϊκῆς τραπέζης. Πάντως οἱ ἐπικρίσεις κατὰ  τῆς ἱστορικῆς ἐπιρροῆς ἐπὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης τῆς Μπούντεσμπανκ  συνεχίσθησαν.

           

Ἄν καὶ τὸ εὐρὼ συνέφερε πρωτίστως τὴν Γερμανία, ἐφ'ὅσον ἐπρόκειτο γιὰ καμουφλαρισμένο μᾶρκο ποὺ διηυκόλυνε τὴν ἰμπεριαλιστικὴ ἐξάπλωση τοῦ Βερολίνου σὲ ὅλην τὴν ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη, οἱ Γερμανοὶ δὲν ἐννοοῦσαν νὰ ξεχάσουν τὸ πρωτότυπο καὶ προσπάθειες γιὰ ἐπιστροφὴ στὸ μᾶρκο συνεχίσθησαν. Ἔτσι τὸ 2005, ἡ Deutsche Telecom προσήρμοσε 50.000 δημοσίους τηλεφωνικοὺς θαλάμους γιὰ νὰ δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦν οἱ πολῖτες καὶ γερμανικὰ μᾶρκα μὲ ἀντιστοιχία τοῦ ἑνὸς μάρκου γιὰ ἕνα εὐρώ ἐνῷ ἡ ἀρχικὴ ἀντιστοιχία ὅταν  ἱδρύθη τὸ εὐρὼ τὸ 1999 ἦταν σχεδὸν ἕνα εὐρὼ πρὸς δύο μᾶρκα.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ εὐρωνομίσματος, τὸ 1999, ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Ἀμερικὴ ξεκινοῦσε τὸν τριαντάχρονο πόλεμο γιὰ τὴν πλήρη κατάκτηση τοῦ πλανήτου, δὲν ἄργησε νὰ ἀποδειχθῇ μεγάλη ἀπειλὴ γιὰ τὶς ΗΠΑ. Μέχρι τότε αὐτὲς εἶχαν βοηθήσει στὴν οἰκοδόμηση τῆς ΕΕ ὡς ὅπλο κατὰ τῆς σοβιετικῆς ἐξαπλώσεως στὴν Εὐρώπη καὶ τῶν ἀντιαμερικανικῶν ἐπιθέσεων ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ τριτοκοσμισμοῦ. Ἀλλὰ τὸ μυστικὸ τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος ἦταν πρωτίστως ἡ ἀνεξέλεγκτη παραγωγὴ καὶ  χρησιμοποίηση τοῦ δολλαρίου γιὰ τὶς ἀστρονομικὲς δαπάνες τῶν ἀμερικανικῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἀνὰ τὸν κόσμο. Πλῆγμα κατὰ τοῦ δολλαρίου ἐσήμαινε θάνατος τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος. Συνεπῶς ἔπρεπε πάσῃ θυσία νὰ ἐξοντωθῇ οἱοδήποτε νόμισμα ποὺ θὰ συρρίκνωνε τὴν χρήση τοῦ δολλαρίου ὡς παγκόσμιο νόμισμα. Οἱ στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις στὴν Μέση Ἀνατολή, ἰδίως κατὰ τοῦ Ἰρὰκ καὶ τὴν Λιβύη, ἐξηγοῦνται ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως τῶν πηγῶν ἐνεργείας καὶ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν ἀνταγωνιστικῶν χωρῶν στὴν πρόσβαση αὐτῶν τῶν πηγῶν ἐνεργείας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἀποτροπῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ δολλαρίου ἀπὸ ἄλλο νόμισμα στὶς ἐξωτερικὲς συναλλαγὲς τῶν χωρῶν αὐτῶν.

Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2015, ἐγράφη ὁ ἐπίλογος τῆς τραγωδίας τοῦ εὐρωνομίσματος. Κατόπιν φοβερῶν ἀμερικανικῶν πιέσεων, ἀκόμη καὶ δύο προέδρων, τοῦ Ὀμπάμα καὶ τοῦ Κλίντον, οἱ Βρυξέλλες ὑπεχρεώθησαν νὰ κρατήσουν ἐντὸς εὐροῦ τὸ ἑλληνικὸ πόδι μὲ γάγγραινα. Ἀντὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς χειρουργικῆς ἀποκοπῆς τοῦ σάπιου ἑλληνικοῦ σκέλους ποὺ θὰ ἔσωζε τὴν Εὐρώπη, ἡ Ἑλλὰς παρέμεινε στὸ εὐρὼ ὡς καμικάζι ὥστε ἀργὰ ἤ γρήγορα νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν γάγγραινα σὲ ὅλη τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση σὲ σημεῖο νὰ θανατώσῃ τὸ εὐρὼ πρὸς χάριν τοῦ δολλαρίου. Τὸ ἐρώτημα βεβαίως παραμένει: Γιατί ἡ Ἑλλὰς ἀπεφάσισε νὰ ἀνατιναχθῇ ὡς καμικάζι ἐντὸς Εὐρώπης. Συνέφερε τὸν ἑλληνισμό;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Ἰουλίου 2015