290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

Στὶς 5 Νοεμβρίου π.ἡ. 1846, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἄνθιμος (Ἰωαννίδης) ΣΤ’ ποὺ ἀπὸ τὸ 1845 ἕως τὸ 1873 ἀνέβηκε τρεῖς φορὲς στὸν θρόνο τοῦ Φαναρίου, ἔστειλε μία προτρεπτικὴ ἐπιστολὴ στοὺς Ἕλληνες ὀρθοδόξους τῆς Βιέννης ποὺ κατεδίκαζε τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνωρθόδοξη ἐκκλησία τους τῆς δυτικῆς πολυφωνικῆς τετραφώνου μουσικῆς.

Τὸ ἐπίσημο πατριαρχικὸ δεκασέλιδο κείμενο ἔφερε τὸν ἑξῆς τίτλο: «Ἐγκύκλιος πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐπιστολὴ καταργοῦσα καὶ ἀπαγορεύουσας τὴν καινοτόμον εἴσαξιν καὶ χρῆσιν τῆς καινοφανοῦς τετραφώνου μουσικῆς ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις τῶν ἀπανταχοῦ ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». 

Ὑπεστήριζε ὅτι ἡ βυζαντινὴ μονοφωνικὴ ψαλμωδία ἦταν κληρονομιὰ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ εἴσοδος κοσμικῆς μουσικῆς καὶ εἰδικὰ τετραφωνικῆς στὴν ὀρθόδοξη λατρεία παρεβίαζε τοὺς κανόνες ποὺ κατεδίκαζαν τοὺς νεωτερισμούς καὶ ἠλλοίωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Πράγματι, ἡ τετραφωνία ποὺ εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τὴν Δύση  στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ῥώσους, ἐπεκτάθη καὶ σὲ μερικὲς ἑλληνικὲς ἐκκλησίες στὸν ΙΘ΄αἰῶνα. Οἱ πρῶτοι ποὺ ὑπέκυψαν σὲ αὐτὸν τὸ δυτικισμὸ ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες τῆς Βιέννης ποὺ τὸ 1844 ἐπισήμως κατήργησαν τὴν βυζαντινὴ παραδοσιακὴ ψαλμωδία καὶ τὴν ἀντεκατέστησαν μὲ τὴν δυτική. Κατόπιν αὐτοῦ ἡ δυτικὴ μουσικὴ ἐπεκτάθη καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Βουδαπέστης, τοῦ Μπάντεν, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀλλοῦ. Ἡ ἐπέμβαση τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου ἀπεδείκνυε ὅτι ὅσο ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀντεστέκετο στὸν δυτικὸ ἀποικισμό, παρέμενε καὶ ἀσπίδα κατὰ τῆς ἁλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν δυτικισμό.

Ἔκτοτε ἡ βυζαντινὴ ψαλμωδία ἐβλήθη κατὰ κράτος ἀπὸ πλῆθος δυτικισμούς, ἀπὸ αἱρέσεις ὅπως αὐτὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου τοῦ 1923, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ὀρθόδοξος λαὸς νὰ ἀπομακρυνθῇ σταδιακὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία του ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται στὴν Ὀρθόδοξη Μητρόπολη Τορόντου καὶ εἰδικὰ στὴν ἐκκλησία μας τῆς Ὀττάβας ὅπου τὸ θεῖο μυστήριο ἔχει ἐξατμισθῆ. Διότι ἡ νεολαἰα τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν γιὰ νὰ παραμείνῃ στὴν Ὀρθοδοξία διψᾶ γιὰ θεῖο μυστήριο, πέραν τῆς ἀπαραμίλλου ἑλληνικῆς πολυτονικῆς γλώσσας ποὺ ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία κάνει στὴν πράξη ὅ,τι ἠμπορεῖ γιὰ νὰ τὴν ἐξαφανίσῃ, παρὰ τὶς ὑποκριτικὲς δηλώσεις της περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Τὸ κατηχητικὸ γίνεται στὰ ἀγγλικὰ καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς λειτουργίας, ὅπως καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ ἱερέως γίνεται στὰ ἀγγλικά,  ὁ ὁποῖος ἀπευθύνεται στὰ παιδιὰ μόνον στὰ ἀγγλικά.

Κατόπιν αὐτοῦ δὲν ἐκπλήσσει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Πεντηκοστιανὴ Ἐκκλησία ἐξαπλοῦται σὲ ὅλην τὴν Βόρειο καὶ Νότιο Ἀμερικὴ μὲ τὴν μεγάλη ἔμφαση ποὺ δίδει στὰ ὀρθοδόξου προελεύσεως χαρίσματα τῆς προφητείας καὶ τῆς γλώσσας τῶν ἀγγέλων, τῆς γλωσσολαλιᾶς. Οἱ πιστοὶ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ εὑρεθοῦν μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, ὑπὸ τὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ σὲ καμμία νεοημερολογίτικη ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς δὲν αἰσθάνεσαι τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ ὅμως στὸν ΙΔ΄αἰῶνα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης Κουκουζέλης, πρωτοψάλτης καὶ μουσικοσυνθέτης στὴν Κωνσταντινούπολη  ἐμελοποίησε τὰ περίφημα βυζαντινὰ κρατήματα, δηλαδὴ τὴν γλωσσολαλιὰ τῶν ἀγγέλων «τεριρέμ, ἀνενά, τοτοτό», τέλειος ψαλμὸς τῶν ἀγγέλων πρὸς τὸν Θεό. Πρόκειται γιὰ ἄσημες συλλαβές, ὅπως τε ρι ρεμ, τε νε να...

Τὰ κρατήματα εἶναι  πολύ παλιά παράδοση ἡ ὁποία ἁπλῶς κορυφώνεται τὴν εποχή τῆς καλοφωνίας στὸν ΙΔ΄αἰῶνα καὶ τότε εἶναι ποὺ μελοποιοῦνται συστηματικά ἀπό μεγάλους μαΐστορες ὅπως ὁ Κουκουζέλης. Πράγματι, στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ λατρευτική παράδοση ἀξιοποιεῖται τόσο ὁ λόγος ἐκφράζοντας τὸ ῥητό, μὲ τὸν ὑμνογραφικὸ λόγο, ὅσο καὶ τὸ ἄρρητο, μὲ τὰ μελισματικὰ τεριρέμ. Σὲ αὐτὰ ἡ παρουσία τοῦ λόγου μειώνεται καὶ τὴν θέση του παίρνουν μελισματικὲς ἄσημες θέσεις. Σὲ σημαντικώτατα σημεῖα τῆς Θείας Λειτουργίας ὅπως τὸ Χερουβικὸ καὶ τὸ Κοινωνικό, ὁ προφορικὸς λόγος ὑποχωρεῖ καὶ ἡ δύναμη τοῦ μέλους ἐκφράζει τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς, τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,  τὴν πνευματικὴ καὶ κατανυκτικὴ ὑπόσταση τῶν πιστῶν. Στὰ κρατήματα ἀναπτύσσεται ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, ἀποδεσμευμένη ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν λέξεων τοῦ δυτικοῦ ῥασιοναλισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης               3 Ἀπριλίου 2016

277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

Ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς ὁ ἴδιος, ἔχοντας περάσει ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς μακροχρονίου καθηγητικῆς πανεπιστημιακῆς σταδιοδρομίας, ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Διεθνῶν Σχέσεων τῆς Γενεύης, τὴν Σορβόννη καὶ τὸ Ἵδρυμα Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν στὸ Παρίσι, μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας καὶ τὴν Βασιλικὴ Ἀκαδημία τοῦ Καναδᾶ, ἔχω ἀποκτήσει τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ὀπισθοδρομικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, ἀσχέτως πολιτικῆς θέσεως.

           

Ὅταν ἐξέσπασε ὁ Μάης τοῦ 68 στὸ Παρίσι, σχεδὸν ὅλοι οἱ καθηγητές, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δεδηλωμένοι κομμουνιστὲς ἤ φραστικῶς ἄκρως προοδευτικοί, ἐξεδήλωναν τὴν μανιώδη ἀντίθεσή τους στὰ ἐπαναστατημένα νειάτα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τὰ πλέον δυσκίνητα καὶ ὀπισθοδρομικὰ καθεστῶτα ὑπῆρξε τὸ Estado Novo ποὺ ἐγκαθίδρυσε στὴν Πορτογαλία τὸ 1933 ὁ καθηγητὴς πολιτικῆς οἰκονομίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κοΐμπρα, Ἀντόνιο ντὲ Ὀλιβέϊρα Σαλαζάρ.

Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κώστας Σημίτης, οἰκονομολόγος καὶ αὐτός, εἶναι τὸ ἑλληνικὸ ἀντίστοιχο τοῦ Σαλαζάρ. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ὑπῆρξε γνωστὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴν Ἀμερικὴ ἀλλὰ νεκροθάφτης τῆς χώρας του, ἐνῷ ὁ υἱός του, ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καθηγητής, εἶναι ἀγνὸς, ἴσως ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἑλληνικὴ νοοτροπία, γι’αὐτὸ καὶ ὁ Ἕλλην, πανοῦργος καὶ φθονερός, τὸν θεωρεῖ βλάκα. Ἰδεολογικά, προσωπικὰ εὑρίσκομαι πιὸ κοντὰ στὸν φασίζοντα Ἀνδρέα, παρὰ στὸν σοσιαλδημοκράτη ΓΑΠ ἀλλὰ ἐκτιμῶ ἀφάνταστα τὴν ἀγνότητα τῶν προθέσεων τοῦ υἱοῦ.

Καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ ὁ θεολόγος Χρῆστος Γιανναρᾶς, μνημεῖο ἐγωκεντρισμοῦ καὶ φθόνου, καταδικασμένου γιὰ Νικολαϊτισμὸ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ποτὲ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποβάλῃ τὴν νοοτροπία τῆς Ἀδελφότητος Ζωή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπεχώρησε τὸ 1964.

Κάποτε, τὸ 1999, κατὰ τὴν ἄκρως δικαιολογημένη ἐξέγερση τῶν λυκειοπαίδων, ὁ Γιανναρᾶς ἐπέκρινε δριμύτατα τὴν ἐπαναστατημένη νεολαία, μὲ άκριβῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ποὺ εἶχαν χρησιμοποιήσει οἱ Γάλλοι καθηγητὲς κατὰ τῆς παρισινῆς νεολαίας τοῦ Μάη 68, καὶ τὸ 1933 ὁ Σαλαζάρ. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἐπανάσταση σημαίνει βίαιη ἀμφισβήτηση τῶν νόμων ποὺ θεωροῦμε ἄδικους, κατὰ τὴν ῥωμαίϊκη ῥήση:  «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».

Ἔγραφε, λοιπόν, ὁ Γιανναρᾶς, στὶς 7 Φεβρουαρίου 1999, στὴν ἐπιφυλλίδα του -ὁ χωροφύλαξ Γιανναρᾶς- τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά: «Καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, ἀποκλεισμὸς ἀστικῶν ἀρτηριῶν ἤ καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου. Τὸ κράτος δὲν ἐπεμβαίνει. Ἡ παρανομία ἔχει πάψει νὰ τιμωρεῖται, εἶναι ἀφορμὴ διαλόγου μὲ τὴν ἐξουσία... Ἡ παρανομία ἐμφανίζεται σὰν δημοκρατικὸ δικαίωμα... Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἔχουμε ὀξὺ καὶ τραγικὸ πρόβλημα ἐλευθερίας. Εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴν τυραννίδα τοῦ διαλόγου ποὺ ἐθελόδουλα  τὴν ἐξυμνοῦμε».

Δύο εἶναι τὰ κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ μὲ τίποτα δὲν δύνανται νὰ ἐξουδετερωθοῦν: τὸ κατεστημένο τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ τὸ κατεστημένο τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραρχίας. Οὔτε ὁ δικτάτωρ Παπαδόπουλος δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὰ πατάξῃ στὴν περίοδο 1967-1973, παρὰ τὶς προσπάθειές του. Διαβάζουμε στὴν καθημερινὴ ἑλληνόφωνη ἑφημερίδα τῆς Πόλης Ἀπογευματινή, τῆς 8 Φεβρουαρίου 1999: «Εἰς Ἑλβετίαν ὁ Πατριάρχης μετέβη προσκληθεὶς εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Παγκοσμίου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ, τὸ ὁποῖον ἀπὸ 29ετίας συνέρχεται κατ’ ἔτος ἐν τῇ πολίχνῃ  Νταβός. Τὸ ἑσπέρας τῆς 31^ης Ἰανουαρίου ὁ Πατριάρχης ἔλαβε μέρος εἰς δεῖπνον ἐργασίας μὲ θέμα τὴν κοινωνικὴ πλευρὰν τῆς παγκοσμιοποιήσεως...Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης, 2 Φεβρουαρίου ὁ Πατριάρχης ὡμίλησεν εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Φόρουμ...μὲ θέμα τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀπαντήσας καὶ εἰς σχετικὰς ἐρωτήσεις. Τὸ γενικὸ θέμα τοῦ ἐφετεινοῦ Φόρουμ ἦτο «ὑπεύθυνος παγκοσμιοποίησις». Δηλαδὴ στὸ ἄντρο τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος τοῦ Νταβὸς παρευρέθη ὁ Οἰκουμένικὸς Πατριάρχης χωρὶς κἄν νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             25 Ἰανουαρίου 2016

167- Οἱ ἀφόρητες πιέσεις τῶν δωσιλόγων ἐπὶ τοῦ ΓΑΠ γιὰ νὰ μὴν ἱδρύσῃ κόμμα ἀποδεικνύουν τὸν φόβο τῆς τιμωρίας

167- Οἱ ἀφόρητες πιέσεις τῶν δωσιλόγων ἐπὶ τοῦ ΓΑΠ γιὰ νὰ μὴν ἱδρύσῃ  κόμμα ἀποδεικνύουν τὸν φόβο τῆς τιμωρίας

Ἀκριβῶς ὅπως καὶ τὸ 1944, φόβος ἔχει καταλάβει τοὺς γερμανοτσολιάδεςς τῆς Εὐρώπης τῆς Μέρκελ ποὺ εἶναι ἔτοιμοι νὰ περάσουν στὸ ἀγγλοσαξωνικὸ στρατόπεδο τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τοῦ Νεωτέρου γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν κρεμάλα. Ἡ ἐπικείμενη ἀπελευθέρωση τῆς χώρας ἀπὸ τὰ ἀμερικανικὰ στρατεύματα μὲ τὴν βοήθεια τῶν σοσιαλδημοκρατικῶν δυνάμεων τοῦ Σύριζα ποὺ θὰ συμμαχήσουν μὲ τὸν ἐγγονὸ τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τοῦ Πρεσβυτέρου, τοὺς προτρέπουν, μετὰ τὴν ἀποτυχία τους τῆς 29^ης Δεκεμβρίου 2014 νὰ ἐκλέξουν τὸ ἀνδρείκελό τους τὸν Σταῦρο Δῆμα στὴν προεδρία τῆς Δημοκρατίας, νὰ προσφέρουν γῆ καὶ ὕδωρ στὸν ΓΑΠ γιὰ νὰ παραμείνῃ μαζί τους στὸ προδομένο ΠΑΣΟΚ ἀπὸ τὸν Βαγγέλη καὶ τὴν Γεννηματοῦ (τὴν Φώφη Γεννηματᾶ) προβάλλοντας τὸ δυναστικό τους ἐπιχείρημα ὅτι ὁ υἱὸς δὲν δύναται νὰ διαφοροποιηθῇ ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ γνωρίζοντας ὅτι ὁ ΓΑΠ εἶναι μὲν άδιάφθορος ἀλλὰ ἀπὸ χαρακτῆρα ἀναποφάσιστος.

Πράγματι, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις τοῦ Καστανίδη καὶ τοῦ στενοῦ του κύκλου, ὁ ΓΑΠ δὲν προχώρησε στὴν τέλεση τοῦ ἀπαραιτήτου δημοψηφίσματος καὶ παρητήθη. Οἱ ἀπεγνωσμένες προσπάθειές τους τῆς 29^ης Δεκεμβρίου 2014, νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἀπὸ τοῦ νὰ ἱδρύσῃ κόμμα εἶχε τὸν ἴδιο σκοπό: Νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους.

Μετὰ τὶς ἑπόμενες ἐκλογές, ἕνα μή αὐτοδύναμο πλειοψηφικὸ Σύριζα θὰ χρειασθῇ νὰ συμμαχήσῃ μὲ ἕτερο κόμμα ποὺ ὑποχρεωτικὰ θὰ προσπαθήσῃ νὰ τοῦ βάλῃ φρένο στὸν νεανικό του φουριόζικο μεταρρυθμιστικό του ἐνθουσιασμὸ ποὺ δύναται νὰ φθάσῃ καὶ μέχρι τὴν δίκαιη φυλάκιση τῶν γερμανοδωσιλόγων σαμαροτσολιάδων. Δὲν ξεχνοῦν πὼς ὁ Ἰωάννης Ῥάλλης ἀπεβίωσε στὶς φυλακές.

Ἐπειδὴ ἡ δύναμη τοῦ φιλοαγγλικοῦ κόμματος τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων τοῦ Καμμένου μᾶλλον δὲν θὰ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν Σύριζα νὰ ἔχῃ τὴν βουλευτικὴ πλειοψηφία, ἕνα φιλοαμερικανικὸ κόμμα ΓΑΠ θὰ ἦταν ἰδανικὸ γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς πολιτικῆς τὸ 2015, χρονιὰ ποὺ ἡ χώρα θὰ ἀπελευθερωθῇ, ὅπως τὸ 1944, ἀπὸ τὸ Γερμανικὸ Ῥάϊχ.  Ὁ ἐγγονὸς Παπανδρέου, εἰλικρινὴς σοσιαλδημοκράτης, ἀδιάφθορος καὶ ὑπηρέτης τῆς Ἀρετῆς, χρειάζεται γιὰ νὰ ὑψώσῃ τὸ 2015 τὴν γαλανόλευκη στὴν ἀπελευθερωμένη Ἀκρόπολη, μὲ τὴν βοήθεια τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν νέο Τσῶρτσιλ νὰ ἔλθῃ στὴν Ἀθήνα ὥστε νὰ ἀποτραπῇ ἡ ὕψωση τοῦ ἐρυθροῦ σφυροδρεπάνου καὶ ἐνδεχομένως νὰ βοηθήσῃ στὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ.

Αὐτὴν τὴν φορὰ ὅμως ὁ νέος Παπανδρέου πρέπει νὰ τολμήσῃ, ὅπως ὁ Νῖκος καὶ ἡ Μπεάτα Κιτσίκη, οἱ γονεῖς μου, νὰ προδώσῃ τὸ ἄθλιο Κολωνάκι ἐπὶ τῆς πλατείας τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ βοηθήσῃ νὰ ἀναρτηθῆ ὁ λόφος τῶν διεφθαρμένων ὑπὸ τὸ χῶμα τοῦ ὁποίου θὰ ἀναπαυθοῦν οἱ δωσίλογοι τῶν Σαμαροβενιζέλων. Καὶ τότε, μία Νέα Γιάλτα μὲ τοὺς Ῥώσους, μὲ Πούτιν καὶ Ὀμπάμα (ἤ τὸν διάδοχό του) θὰ ἐπιτρέψῃ τὸν θρίαμβο στὸ Φανάρι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Δεκεμβρίου 2014