277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

Ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς ὁ ἴδιος, ἔχοντας περάσει ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς μακροχρονίου καθηγητικῆς πανεπιστημιακῆς σταδιοδρομίας, ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Διεθνῶν Σχέσεων τῆς Γενεύης, τὴν Σορβόννη καὶ τὸ Ἵδρυμα Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν στὸ Παρίσι, μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας καὶ τὴν Βασιλικὴ Ἀκαδημία τοῦ Καναδᾶ, ἔχω ἀποκτήσει τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ὀπισθοδρομικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, ἀσχέτως πολιτικῆς θέσεως.

           

Ὅταν ἐξέσπασε ὁ Μάης τοῦ 68 στὸ Παρίσι, σχεδὸν ὅλοι οἱ καθηγητές, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δεδηλωμένοι κομμουνιστὲς ἤ φραστικῶς ἄκρως προοδευτικοί, ἐξεδήλωναν τὴν μανιώδη ἀντίθεσή τους στὰ ἐπαναστατημένα νειάτα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τὰ πλέον δυσκίνητα καὶ ὀπισθοδρομικὰ καθεστῶτα ὑπῆρξε τὸ Estado Novo ποὺ ἐγκαθίδρυσε στὴν Πορτογαλία τὸ 1933 ὁ καθηγητὴς πολιτικῆς οἰκονομίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κοΐμπρα, Ἀντόνιο ντὲ Ὀλιβέϊρα Σαλαζάρ.

Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κώστας Σημίτης, οἰκονομολόγος καὶ αὐτός, εἶναι τὸ ἑλληνικὸ ἀντίστοιχο τοῦ Σαλαζάρ. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ὑπῆρξε γνωστὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴν Ἀμερικὴ ἀλλὰ νεκροθάφτης τῆς χώρας του, ἐνῷ ὁ υἱός του, ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καθηγητής, εἶναι ἀγνὸς, ἴσως ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἑλληνικὴ νοοτροπία, γι’αὐτὸ καὶ ὁ Ἕλλην, πανοῦργος καὶ φθονερός, τὸν θεωρεῖ βλάκα. Ἰδεολογικά, προσωπικὰ εὑρίσκομαι πιὸ κοντὰ στὸν φασίζοντα Ἀνδρέα, παρὰ στὸν σοσιαλδημοκράτη ΓΑΠ ἀλλὰ ἐκτιμῶ ἀφάνταστα τὴν ἀγνότητα τῶν προθέσεων τοῦ υἱοῦ.

Καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ ὁ θεολόγος Χρῆστος Γιανναρᾶς, μνημεῖο ἐγωκεντρισμοῦ καὶ φθόνου, καταδικασμένου γιὰ Νικολαϊτισμὸ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ποτὲ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποβάλῃ τὴν νοοτροπία τῆς Ἀδελφότητος Ζωή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπεχώρησε τὸ 1964.

Κάποτε, τὸ 1999, κατὰ τὴν ἄκρως δικαιολογημένη ἐξέγερση τῶν λυκειοπαίδων, ὁ Γιανναρᾶς ἐπέκρινε δριμύτατα τὴν ἐπαναστατημένη νεολαία, μὲ άκριβῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ποὺ εἶχαν χρησιμοποιήσει οἱ Γάλλοι καθηγητὲς κατὰ τῆς παρισινῆς νεολαίας τοῦ Μάη 68, καὶ τὸ 1933 ὁ Σαλαζάρ. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἐπανάσταση σημαίνει βίαιη ἀμφισβήτηση τῶν νόμων ποὺ θεωροῦμε ἄδικους, κατὰ τὴν ῥωμαίϊκη ῥήση:  «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».

Ἔγραφε, λοιπόν, ὁ Γιανναρᾶς, στὶς 7 Φεβρουαρίου 1999, στὴν ἐπιφυλλίδα του -ὁ χωροφύλαξ Γιανναρᾶς- τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά: «Καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, ἀποκλεισμὸς ἀστικῶν ἀρτηριῶν ἤ καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου. Τὸ κράτος δὲν ἐπεμβαίνει. Ἡ παρανομία ἔχει πάψει νὰ τιμωρεῖται, εἶναι ἀφορμὴ διαλόγου μὲ τὴν ἐξουσία... Ἡ παρανομία ἐμφανίζεται σὰν δημοκρατικὸ δικαίωμα... Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἔχουμε ὀξὺ καὶ τραγικὸ πρόβλημα ἐλευθερίας. Εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴν τυραννίδα τοῦ διαλόγου ποὺ ἐθελόδουλα  τὴν ἐξυμνοῦμε».

Δύο εἶναι τὰ κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ μὲ τίποτα δὲν δύνανται νὰ ἐξουδετερωθοῦν: τὸ κατεστημένο τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ τὸ κατεστημένο τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραρχίας. Οὔτε ὁ δικτάτωρ Παπαδόπουλος δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὰ πατάξῃ στὴν περίοδο 1967-1973, παρὰ τὶς προσπάθειές του. Διαβάζουμε στὴν καθημερινὴ ἑλληνόφωνη ἑφημερίδα τῆς Πόλης Ἀπογευματινή, τῆς 8 Φεβρουαρίου 1999: «Εἰς Ἑλβετίαν ὁ Πατριάρχης μετέβη προσκληθεὶς εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Παγκοσμίου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ, τὸ ὁποῖον ἀπὸ 29ετίας συνέρχεται κατ’ ἔτος ἐν τῇ πολίχνῃ  Νταβός. Τὸ ἑσπέρας τῆς 31^ης Ἰανουαρίου ὁ Πατριάρχης ἔλαβε μέρος εἰς δεῖπνον ἐργασίας μὲ θέμα τὴν κοινωνικὴ πλευρὰν τῆς παγκοσμιοποιήσεως...Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης, 2 Φεβρουαρίου ὁ Πατριάρχης ὡμίλησεν εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Φόρουμ...μὲ θέμα τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀπαντήσας καὶ εἰς σχετικὰς ἐρωτήσεις. Τὸ γενικὸ θέμα τοῦ ἐφετεινοῦ Φόρουμ ἦτο «ὑπεύθυνος παγκοσμιοποίησις». Δηλαδὴ στὸ ἄντρο τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος τοῦ Νταβὸς παρευρέθη ὁ Οἰκουμένικὸς Πατριάρχης χωρὶς κἄν νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             25 Ἰανουαρίου 2016

99 - Οὐδεμία θέση σημαίνει θέση ὑπὲρ τοῦ συστήματος

99 - Οὐδεμία θέση σημαίνει θέση ὑπὲρ τοῦ συστήματος

«Τὸ Ποτάμι» ὡς ἐκλογικὸ κόμμα εἶναι τὸ σημερινὸ σπυρὶ στὰ πρόσωπα τῶν Ἑλλήνων δημοσιογράφων. Εἶναι τὸ βρώμικο σπυρὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Γιώργου Παπαδάκη ποὺ στὴν ἐκπομπή του στὸν Ἀντέννα, κάθε πρωΐ , ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν εἶναι ἡ φωνἠ τοῦ Καναλάρχη του. Καλεῖ πάντα βουλευτὲς καὶ ὑπουργούς γιὰ νὰ μὴν δύναται ὁ καθεὶς νὰ πίνῃ τὸν πρωϊνό του καφὲ χωρὶς νὰ ξερνᾷ. Χθὲς εἶχε καλέσει τὸν βουλευτὴ τῆς ΝΔ, τὸν Ἀργύρη Ντινόπουλο χωρὶς νὰ τολμήσῃ νὰ διαμαρτυρηθῇ οὔτε λεπτὸ ὅταν αὐτὸ τὸ ἀνθρωπάκι ποὺ τὰ ὑπολείμματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐκλέγουν ἀκόμη βουλευτή, εἶχε τὸ θράσος νὰ ὑβρίζῃ συνεχῶς τὸν ἐξαίρετο οἰκονομολόγο Γιάννη Βαρουφάκη.

Ὁ Παπαδάκης φυσικὰ καὶ θὰ ξανακαλέσῃ τὸν Ντινόπουλο, ἐνῷ σπανίως καλεῖ ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, ἀλλὰ προωθεῖ ὅπως καὶ ὅλοι οἱ δημοσιογράφοι, τὸν συνάδελφό τους Σταῦρο Θεοδωράκη ποὺ συνεκρότησε ἕνα κόμμα μὲ μηδὲν πρόγραμμα, ὀνόματι  Ποτάμι, τὸ ὁποῖο πηγαίνει σὰν γάντι στὸν ἀποχαυνωμένο γεράκο τοῦ ἑλληνικοῦ καφενείου.  Ἡ οὐδεμία θέση τοῦ Ποταμιοῦ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ θέση ὑπὲρ τοῦ συστήματος.

Ὁ Παπαδάκης συνεχίζει νὰ δηλώνῃ ἀνεπίτρεπτη τὴν χρήση βίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν κοινωνικῶν ἀγώνων ἐνῷ γνωρίζει βεβαίως ὅτι ἐφέτος στὸ Νταβὸς τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ ἐλέχθη ὅτι 88 πρόσωπα στὸν κόσμο κατέχουν ὅσα κατέχουν 3.5 δισεκατομμύρια πολῖτες. Δηλαδὴ θεωρεῖ ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ συλληφθοῦν αὐτὰ τὰ 88 πρόσωπα καὶ νὰ ἐκτελεσθοῦν ἀπὸ λαϊκὸ δικαστήριο. Θεωρεῖ ὅτι οἱ στρατιὲς ἀνέργων καὶ οἱ στρατιὲς μεταναστῶν δὲν πρέπει νὰ πάρουν τὰ ὅπλα καὶ νὰ ἐκτελέσουν τοὺς δημοσιογράφους τῶν καναλιῶν ποὺ καθημερινὰ ἀναγνωρίζουν μὲν ὅτι ἐργάζονται γιὰ ἕνα σύστημα ἀπαξιωτικὸ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἀλλὰ συνεχίζουν νὰ δίνουν τὸν λόγο στοὺς δημίους ποὺ ὑπερασπίζονται τὶς  εὐρωπαϊκὲς καὶ ἀμερικανικὲς ἀξίες Γκουαντανάμο περὶ  δημοκρατίας καὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ἡ Ἑλλὰς προεδρεύει σήμερα τῆς ΕΕ καὶ μαζί μὲ τὸν Παπαδάκη δὲν ἀρθρώνει οὔτε ψίθυρο γιὰ τὸ ἀποτρόπαιο πραξικόπημα τοῦ Κιέβου τῆς 22ας Φεβρουαρίου 2014, οὔτε γιὰ τοὺς πληρωμένους μισθοφόρους τῶν πολλαπλῶν ἐγχρώμων καὶ ἐποχικῶν «ἐπαναστάσεων», οὔτε γιὰ τὶς συστηματικὲς σφαγὲς τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους, τοὺς Οὐνῖτες καὶ τοὺς ῥωμαιοκαθολικοὺς ποὺ παίρνουν μεροκάματο, 50 € τὴν ἡμέρα στὸ Κίεβο ὡς ἐλεύθεροι σκοπευτές, ἀπὸ τοὺς 88 τοῦ Νταβός. Ἄξιος ὁ μισθός τους!

32% Ἕλληνες ἄνεργοι, μαζὶ μποροῦμε νὰ πᾶμε πολὺ μακριὰ γιὰ νὰ προφθάσουμε τὴν ὑποκρισία τοῦ Παπαδάκη ποὺ μόνος του μπορεῖ νὰ τρέχῃ γρήγορα ἀλλὰ δὲν θὰ ἀποφύγῃ τὴν δίκαιη ἐπαναστατικὴ βία. Κάθε πρωΐ ζαλίζει τὸν ἄνεργο πολίτη μὲ βουνὰ στατιστικῶν καὶ ἀπίθανες λογιστικὲς λεπτομέρειες  προφασιζόμενος ὅτι ὑποστηρίζει τὰ συμφέροντά του καὶ ὅτι δὲν κάνει λαϊκισμό, μὲ μοναδικὸ ἀποτέλεσμα νὰ αὐξάνῃ τὴν ἤδη προχωρημένη γεροντικὴ ἄνοια καὶ νὰ πολλαπλασιάζῃ τοὺς ἐκλογεῖς τοῦ Ποταμιοῦ.

Ξυπνήσατε Ἕλληνες, σκαμπιλισθῆτε καὶ βγῆτε ἀπὸ τὸν λήθαργο γιὰ νὰ ψηφίσετε ἔστω καὶ μία φορὰ ὑπερήφανα μὲ τὸν πεντοζάλη ποὺ θὰ τσακίσῃ τοὺς Παπαδάκηδες ποὺ μᾶς ποτίζουν μὲ μάκο, τὴν παπαρούνα, γνωστὴ ὡς μήκων ἡ ὑπνοφόρος μὲ τὴν ὁποία οἱ γιαγιάδες μᾶς ἐπότιζαν καθημερινὰ γιὰ νὰ μὴ κλαῖμε ὅταν μωρὰ πεινούσαμε καὶ ἔτσι ὅταν μεγαλώναμε νὰ παραμένουμε κοιμωμένοι.

                        Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Μαρτίου 2014