277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

Ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς ὁ ἴδιος, ἔχοντας περάσει ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς μακροχρονίου καθηγητικῆς πανεπιστημιακῆς σταδιοδρομίας, ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Διεθνῶν Σχέσεων τῆς Γενεύης, τὴν Σορβόννη καὶ τὸ Ἵδρυμα Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν στὸ Παρίσι, μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας καὶ τὴν Βασιλικὴ Ἀκαδημία τοῦ Καναδᾶ, ἔχω ἀποκτήσει τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ὀπισθοδρομικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, ἀσχέτως πολιτικῆς θέσεως.

           

Ὅταν ἐξέσπασε ὁ Μάης τοῦ 68 στὸ Παρίσι, σχεδὸν ὅλοι οἱ καθηγητές, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δεδηλωμένοι κομμουνιστὲς ἤ φραστικῶς ἄκρως προοδευτικοί, ἐξεδήλωναν τὴν μανιώδη ἀντίθεσή τους στὰ ἐπαναστατημένα νειάτα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τὰ πλέον δυσκίνητα καὶ ὀπισθοδρομικὰ καθεστῶτα ὑπῆρξε τὸ Estado Novo ποὺ ἐγκαθίδρυσε στὴν Πορτογαλία τὸ 1933 ὁ καθηγητὴς πολιτικῆς οἰκονομίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κοΐμπρα, Ἀντόνιο ντὲ Ὀλιβέϊρα Σαλαζάρ.

Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κώστας Σημίτης, οἰκονομολόγος καὶ αὐτός, εἶναι τὸ ἑλληνικὸ ἀντίστοιχο τοῦ Σαλαζάρ. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ὑπῆρξε γνωστὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴν Ἀμερικὴ ἀλλὰ νεκροθάφτης τῆς χώρας του, ἐνῷ ὁ υἱός του, ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καθηγητής, εἶναι ἀγνὸς, ἴσως ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἑλληνικὴ νοοτροπία, γι’αὐτὸ καὶ ὁ Ἕλλην, πανοῦργος καὶ φθονερός, τὸν θεωρεῖ βλάκα. Ἰδεολογικά, προσωπικὰ εὑρίσκομαι πιὸ κοντὰ στὸν φασίζοντα Ἀνδρέα, παρὰ στὸν σοσιαλδημοκράτη ΓΑΠ ἀλλὰ ἐκτιμῶ ἀφάνταστα τὴν ἀγνότητα τῶν προθέσεων τοῦ υἱοῦ.

Καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ ὁ θεολόγος Χρῆστος Γιανναρᾶς, μνημεῖο ἐγωκεντρισμοῦ καὶ φθόνου, καταδικασμένου γιὰ Νικολαϊτισμὸ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ποτὲ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποβάλῃ τὴν νοοτροπία τῆς Ἀδελφότητος Ζωή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπεχώρησε τὸ 1964.

Κάποτε, τὸ 1999, κατὰ τὴν ἄκρως δικαιολογημένη ἐξέγερση τῶν λυκειοπαίδων, ὁ Γιανναρᾶς ἐπέκρινε δριμύτατα τὴν ἐπαναστατημένη νεολαία, μὲ άκριβῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ποὺ εἶχαν χρησιμοποιήσει οἱ Γάλλοι καθηγητὲς κατὰ τῆς παρισινῆς νεολαίας τοῦ Μάη 68, καὶ τὸ 1933 ὁ Σαλαζάρ. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἐπανάσταση σημαίνει βίαιη ἀμφισβήτηση τῶν νόμων ποὺ θεωροῦμε ἄδικους, κατὰ τὴν ῥωμαίϊκη ῥήση:  «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».

Ἔγραφε, λοιπόν, ὁ Γιανναρᾶς, στὶς 7 Φεβρουαρίου 1999, στὴν ἐπιφυλλίδα του -ὁ χωροφύλαξ Γιανναρᾶς- τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά: «Καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, ἀποκλεισμὸς ἀστικῶν ἀρτηριῶν ἤ καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου. Τὸ κράτος δὲν ἐπεμβαίνει. Ἡ παρανομία ἔχει πάψει νὰ τιμωρεῖται, εἶναι ἀφορμὴ διαλόγου μὲ τὴν ἐξουσία... Ἡ παρανομία ἐμφανίζεται σὰν δημοκρατικὸ δικαίωμα... Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἔχουμε ὀξὺ καὶ τραγικὸ πρόβλημα ἐλευθερίας. Εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴν τυραννίδα τοῦ διαλόγου ποὺ ἐθελόδουλα  τὴν ἐξυμνοῦμε».

Δύο εἶναι τὰ κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ μὲ τίποτα δὲν δύνανται νὰ ἐξουδετερωθοῦν: τὸ κατεστημένο τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ τὸ κατεστημένο τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραρχίας. Οὔτε ὁ δικτάτωρ Παπαδόπουλος δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὰ πατάξῃ στὴν περίοδο 1967-1973, παρὰ τὶς προσπάθειές του. Διαβάζουμε στὴν καθημερινὴ ἑλληνόφωνη ἑφημερίδα τῆς Πόλης Ἀπογευματινή, τῆς 8 Φεβρουαρίου 1999: «Εἰς Ἑλβετίαν ὁ Πατριάρχης μετέβη προσκληθεὶς εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Παγκοσμίου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ, τὸ ὁποῖον ἀπὸ 29ετίας συνέρχεται κατ’ ἔτος ἐν τῇ πολίχνῃ  Νταβός. Τὸ ἑσπέρας τῆς 31^ης Ἰανουαρίου ὁ Πατριάρχης ἔλαβε μέρος εἰς δεῖπνον ἐργασίας μὲ θέμα τὴν κοινωνικὴ πλευρὰν τῆς παγκοσμιοποιήσεως...Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης, 2 Φεβρουαρίου ὁ Πατριάρχης ὡμίλησεν εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Φόρουμ...μὲ θέμα τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀπαντήσας καὶ εἰς σχετικὰς ἐρωτήσεις. Τὸ γενικὸ θέμα τοῦ ἐφετεινοῦ Φόρουμ ἦτο «ὑπεύθυνος παγκοσμιοποίησις». Δηλαδὴ στὸ ἄντρο τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος τοῦ Νταβὸς παρευρέθη ὁ Οἰκουμένικὸς Πατριάρχης χωρὶς κἄν νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             25 Ἰανουαρίου 2016

229 – Προφητικὸς λόγος καὶ ἑλληνικὸ γίγνεσθαι

229 – Προφητικὸς λόγος καὶ ἑλληνικὸ γίγνεσθαι

Ὁ ἑλληνικὸς τύπος ἔχει μεγάλο πλοῦτο ἐφημερίδων σὲ σχέση μὲ τὴν φτώχεια τοῦ τύπου μεγάλων χωρῶν ὅπως τοῦ Καναδᾶ, στὴν πρωτεύουσα τοῦ ὁποίου, τὴν Ὀττάβα, κυκλοφοροῦν μετὰ βίας τρεῖς καθημερινὲς ἐφημερίδες, δύο ἀγγλόφωνες καὶ μία γαλλόφωνη. Ὁ ἑλληνικὸς τύπος διαιρεῖται σὲ φιλελεύθερο τύπο, κομματικὸ τύπο, λαϊκιστικὸ τύπο, θρησκευτικὸ τύπο, κατινίστικο τύπο, ἀθλητικὸ τύπο. Ὑπάρχει τέλος μία ἄλλη κατηγορία, ἄκρως περίεργη, ποὺ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ μία καὶ μοναδικὴ ἡμερησία ἐφημερίδα, τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα», τὴν ὁποία ἀποκαλῶ προφητικὸ τύπο.

Στὴν Ἑλλάδα τοῦ ῥασιοναλισμοῦ τοῦ Διαφωτισμοῦ μὲ τὴν βολταιριανή της νοοτροπία, ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ γελοιοποιεῖται συστηματικά, ἰδίως ἀπὸ τὸ φιλελεύθερο συγκρότημα τοῦ Σκάϊ-Καθημερινὴ μὲ τὴν εἰρωνικὴ ἀναφώνιση «Ὥ γέροντα, τὴν εὐχή σας!» Σημειωτέον ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς, ὁ ὁποῖος βασίζει τὴν σταδιοδρομία του στὸν ἀντιφραγκισμό, ἀρθογραφεῖ τώρα καὶ χρόνια στὴν πλέον φραγκοφιλελεύθερη ἐφημερίδα, τὴν Καθημερινή.

Στὴν πραγματικότητα, ἡ μοναδικότητα τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» βασίζεται στὴν πλέον μακρόχρονη παράδοση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρησμοὺς τῆς Πυθίας ποὺ ἠκολουθοῦντο πιστὰ ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς βασιλεῖς τῶν ἑλληνικῶν πόλεων ἕως τὶς προφητεῖες τῶν γερόντων καὶ ἁγίων ποὺ ἠκολουθοῦντο ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου, τοὺς προύχοντες τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ Ὀθωμανίας (ἅγιος Κοσμᾶς), καὶ τοὺς σημερινοὺς ἑλληνοκεντρικοὺς τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν (ἅγιος Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γελοιοποιεῖται ἀπὸ τοὺς κύκλους τῶν φιλελευθέρων ὡς ἅγιος Παστίτσιος).

Μία δημοσιευμένη διδακτορικὴ διατριβὴ τῆς Κατερίνας Καραπλῆ, καθηγητρίας Βυζαντινῆς Ἱστορίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μὲ τίτλο, «Κατευόδωσις Στρατοῦ: Ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ ψυχολογικὴ προετοιμασία τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο» (Ἐκδόσεις Μυρμιδόνες, 2010) μᾶς κατατοπίζει στὸ θέμα τῶν σχέσεων τῆς βυζαντινῆς πολιτείας μὲ τὶς προφητεῖες τῶν γερόντων τῶν μοναστηρίων, ὡς συνέχεια τῶν χρησμῶν τῶν Δελφῶν. Διαβάζουμε λοιπόν:

«Οἱ αὐτοκράτορες καὶ οἱ στρατηγοὶ ζητοῦσαν ὄχι μόνον τὴν εὐχὴ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ ἄρχιζαν, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόγνωσή τους, γιὰ τὴν ἔκβαση (πρβλ. τοὺς χρησμοὺς τῆς Πυθίας)... Τὴν σφαγὴ τῶν βυζαντινῶν στρατευμάτων στὴν Ἀγχίαλο τὸ 917, προφήτευσε ὁ ὅσιος Μιχαὴλ ὁ Μαλεϊνός, ὁ συγγενὴς τῆς οἰκογενείας τῶν Φωκάδων, παρεμβαίνοντας ἔτσι ἔμμεσα στὰ πολιτικὰ πράγματα... Καὶ τὴν ἀνάκτηση τῆς Κρήτης λεγόταν ὅτι εἶχε προφητεύσει ἤδη παλαιότερα ἕνας μοναχός, ὁ ὅσιος Λουκᾶς ὁ Στειριώτης, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Βίος του... Ἡ ἔκβαση μίας ἐπιχειρήσεως ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ ἤ ὄχι τοῦ αὐτοκράτορος ἤ τοῦ στρατηγοῦ στὶς ἐντολὲς τοῦ ἁγίου. Ὁ Ἡράκλειος, πρὶν  ἀπὸ τὴν πρώτη του σύγκρουση μὲ τοὺς Πέρσες, τὸ 613, προειδοποιεῖται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεόδωρο Συκεῶν ὅτι θὰ ἡττηθῇ, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ δεχθῇ τὰ δῶρα του. Ὁ Κωνσταντῖνος Ζ΄ ἀλληλογραφοῦσε συχνὰ καὶ συμβουλευόταν, ἀκόμη καὶ γιὰ στρατιωτικὰ ζητήματα, τὸν ἅγιο Παῦλο τὸν νεώτερο, ἀσκητὴ στὸν Λάτρο, ὁ ὁποῖος κατ’ἐπανάληψιν  τὸν εἶχε ἀποτρέψει ἀπὸ πολεμικὲς ἐξορμήσεις, ὅταν προέβλεπε κακὴ ἔκβαση. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐκστρατείας τῆς Κρήτης, τὸ 949, ὀφείλεται, κατὰ τὸν βιογράφο, στὸ ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ ἀγνόησε τὶς προειδοποιήσεις τοῦ ἁγίου... Στὴν ὑπακοὴ τοῦ στρατηγοῦ στὸν μοναχὸ ὀφείλεται ἡ νίκη στὸν Λαλακάοντα»(σ. 53-60).

Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες μελετοῦν τὶς προφητεῖες τῶν Ὀρθοδόξων γερόντων  καὶ ἁγίων γιὰ νὰ συλλέξουν πληροφορίες σχετικὲς μὲ τὴν γεωπολιτικὴ πορεία τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς. Ἄς ἀφήσουμε λοιπὸν τοὺς τετραγωνισμένους στὴν σκέψη Ἕλληνες δημοσιογράφους νὰ ἀσχολοῦντια μὲ τὶς στατιστικὲς τῶν μνημονίων μὲ στόχο τὴν πλήρη ἀποβλάκωση τῆς μᾶζας τῶν Ἑλλήνων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Αὐγούστου 2015